Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-05-28, ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260528.1N.8

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260528.1N.8 (2026-05-28)

Samenvatting (NL) : De afzonderlijke aanslag wordt, wanneer het bedrag van de kosten bedoeld in artikel 57 of van de voordelen van alle aard bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, niet is opgenomen in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte, in hoofde van de belastingplichtige niet toegepast indien de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het betreffend aanslagjaar; de rechter oordeelt onaantastbaar in feite of sprake is van een ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger van het voordeel (1). (1) Zie concl. OM.

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- 28 MEI 2026

F.25.0036.N/1

Hof van Cassatie van België

Arrest

Nr. F.25.0036.N BROOD & BANKET M. bv, eiseres, vertegenwoordigd door mr. Paul Wouters, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 3000 Leuven, Koning Leopold I-straat 3, waar de eiseres woonplaats kiest, tegen BELGISCHE STAAT, Federale Overheidsdienst Financiën, vertegenwoordigd door de minister van Financiën, met kabinet te 1000 Brussel, Wetstraat 12, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0308.357.159, voor wie optreedt de adviseur-generaal, directeur KMO Centrum Mechelen, met kantoor te 2300 Turnhout, Spoorwegstraat 22, verweerder, vertegenwoordigd door mr. Stefan De Vleeschouwer, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 1853 Strombeek-Bever, Temselaan 100A, waar de verweerder woonplaats kiest.

28 MEI 2026 I.

F.25.0036.N/2

RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest van het hof van beroep te Antwerpen van 17 september 2024. Advocaat-generaal Stijn Ravyse heeft op 29 april 2026 een schriftelijke conclusie neergelegd. Raadsheer Myriam Ghyselen heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Stijn Ravyse heeft geconcludeerd.

II.

CASSATIEMIDDEL

De eiseres voert in haar verzoekschrift dat aan dit arrest is gehecht, een middel aan.

III.

BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling Eerste onderdeel 1.

Krachtens artikel 219, eerste lid, WIB92 wordt een afzonderlijke aanslag

gevestigd op kosten als bedoeld in artikel 57 en op voordelen van alle aard als bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, die niet worden verantwoord door individuele fiches en een samenvattende opgave alsmede op de verdoken meerwinsten die niet onder de bestanddelen van het vermogen van de vennootschap worden teruggevonden en op de in artikel 53, 24°, bedoelde financiële voordelen of voordelen van alle aard. Krachtens artikel 219, zevende lid, WIB92, zoals van toepassing, wordt deze aanslag, wanneer het bedrag van de kosten bedoeld in artikel 57 of van de voordelen van alle aard bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, niet is opgenomen in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte, in hoofde van de belastingplichtige niet toegepast indien de verkrijger op

28 MEI 2026

F.25.0036.N/3

ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het betreffend aanslagjaar. 2.

De rechter oordeelt onaantastbaar in feite of sprake is van een

ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger van het voordeel. Het Hof gaat evenwel na of de rechter uit de door hem vastgestelde feiten geen gevolgen afleidt die op basis daarvan niet kunnen worden verantwoord. 3.

De appelrechters stellen vast en oordelen dat:

• de betwisting zich beperkt tot de vraag of sprake is van een ondubbelzinnige identificatie van de genieter van het voordeel van alle aard voor het gebruik van de personenwagen Maserati Granturismo met nummerplaat (…);
• omtrent het bestaan van een voordeel van alle aard met betrekking die personenwagen geen betwisting bestaat tussen partijen;
• in casu geen sprake was van een ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger van het voordeel;
• uit de voorliggende gegevens en meer bepaald het verzekeringsdocument immers blijkt dat niet alleen M. als de gebruikelijke bestuurder van het voertuig werd vermeld doch tevens S. als de andere gewone bestuurder;
• beiden bedrijfsleider waren van de eiseres;
• op basis van dit verzekeringsdocument niet duidelijk was wie en in welke mate de genieter van het voordeel was;
• in casu niet kan worden gesteld dat de verkrijger(s) van het voordeel van alle aard ondubbelzinnig is/zijn geïdentificeerd zoals bedoeld in artikel 219, zevende lid, WIB92, aangezien er twee bestuurders/begunstigden werden vermeld en dit zonder dat het specifieke deel van het voordeel met betrekking tot beide begunstigden werd vermeld;
• evenmin blijkt dat de belastingplichtige op een andere wijze of via enig ander document aan de administratie meedeelde wie als genieter van het voordeel diende beschouwd te worden en voor welk deel, noch blijkt dat de administratie hier op enige andere wijze van op de hoogte was.

28 MEI 2026

F.25.0036.N/4

De appelrechters die op deze gronden konden oordelen dat geen sprake is van

een ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger, verantwoorden hun beslissing naar recht. Het onderdeel kan niet worden aangenomen. (…) Dictum Het Hof, Verwerpt het cassatieberoep. Veroordeelt de eiseres tot de kosten. Bepaalt de kosten voor de eiseres op 413,50 euro. Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, eerste kamer, samengesteld uit sectievoorzitter Geert Jocqué, als voorzitter, sectievoorzitter Bart Wylleman, en de raadsheren Myriam Ghyselen, Ann De Wolf en Eva Van Hoorde, en in openbare rechtszitting van 28 mei 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Geert Jocqué, in aanwezigheid van advocaat-generaal Stijn Ravyse, met bijstand van griffier Elien Van Isterdael.

E. Van Isterdael

E. Van Hoorde

A. De Wolf

M. Ghyselen

B. Wylleman

G. Jocqué

VERZOEKSCHRIFT/1

VOORZIENING IN CASSATIE

VOOR:

De besloten vennootschap BROOD & BANKET M.;

Eiseres in cassatie,

Bijgestaan en vertegenwoordigd door ondergetekende, Mr. Paul Wouters, Advocaat bij het Hof van cassatie, kantoor houdende te 3000 Leuven, Koning Leopold I-straat 3, alwaar keuze van woonplaats wordt gedaan tot en met het uitspreken van het tussen te komen arrest;

TEGEN: De BELGISCHE STAAT met ondernemingsnummer 0308.357.159, FOD Financiën, vertegenwoordigd door de Minister van Financiën, wiens kabinet gevestigd is te 1000 Brussel, Wetstraat, 12;

Verweerder in cassatie;

VERZOEKSCHRIFT/2

Aan de Heer Eerste Voorzitter, de Heer Voorzitter, de Dames en Heren Raadsheren in het Hof van Cassatie van België.

Hooggeachte Dames en Heren,

Tweede blad

Eiseres heeft de eer aan Uw toezicht te onderwerpen het arrest op tegenspraak uitgesproken op 17 september 2024 door de B6M-kamer van het Hof van beroep te Antwerpen (AR. nr. 2023/AR/516).

De feiten en procedurevoorgaanden kunnen als volgt worden samengevat.

VERZOEKSCHRIFT/3

Eiseres baat een brood- en banketbakkerszaak uit te (…). Zowel S. als M. zijn

beiden haar bedrijfsleiders.

Na een controle werd op 14 december 2017 een aanvullende aanslag gevestigd in de

vennootschapsbelasting,

waarbij

een

afzonderlijke

aanslag

geheime

commissielonen werd ingekohierd op een voordeel van alle aard dat niet werd verantwoord door een fiche en dat betrekking had op het gebruik van de personenwagen van eiseres, een Masserati Granturismo met nummerplaat (…).

De Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen, afdeling Antwerpen oordeelde

in zijn vonnis dd. 19 februari 2021 dat “op basis van de concrete gegevens van het dossier […] er wel degelijk sprake is van een ondubbelzinnige identificatie van de genieter van het voordeel en dat de fiscale administratie hiervan kennis had vóór het verstrijken van de wettelijk bepaalde termijn. Via de informatie verkregen van de verzekeringsinstelling had de belastingadministratie kennis van het feit dat M. voor het betreffende belastbare tijdperk de gebruikelijke bestuurder van de wagen was. Deze informatie was reeds op 7 november 2017 in het bezit van de belastingadministratie (zoals bevestigd in de administratieve beslissing) zodoende dat deze aldus nog in de mogelijkheid was om de genieter van het voordeel te belasten in de personenbelasting, aangezien de termijnen hiervoor nog niet verstreken waren. Het feit dat de echtgenoot van M., S., eveneens bedrijfsleider van [eiseres], in de verzekeringspolis werd aangeduid als andere gewone bestuurder, belet de identificatie van M. als gebruikelijke bestuurder en aldus genieter van het voordeel niet. De stelling van de belastingadministratie dat zij niet in de mogelijkheid werd gesteld om te bepalen wie van beiden met de wagen reed of dat ze mogelijk beiden met de wagen reden, belet niet dat er geen twijfel bestaat over de identiteit van de genieter, met name M.”

VERZOEKSCHRIFT/4

Het bestreden arrest dd. 17 september 2024 was daarentegen van oordeel dat

“er in casu geen sprake was van een ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger van het voordeel ” o.m. omdat eiseres niet op enige wijze “aan de administratie meedeelde wie als genieter van het voordeel diende beschouwd te worden en voor welk deel, noch dat de administratie hier op enige andere manier van op de hoogte was.” Derde blad

Eiseres meent ter staving van haar voorziening in cassatie volgend cassatiemiddel naar voor te brengen.

ENIG CASSATIEMIDDEL,

Geschonden bepalingen

• Artikel 31, - in de versie vóór de wijziging bij wet van 26 april 2022 -, artikel 32 , artikel 57, - in de versie ervan zoals gewijzigd door de wet van 20 juli 2006 -, en artikel 219, - in de versie ervan zoals gewijzigd door de programmawet van 19 december 2014 -, van het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992, gecoördineerd bij Koninklijk Besluit van 10 april 1992 en bekrachtigd bij wet van 12 juni 1992 (hierna afgekort als "WIB/92");

VERZOEKSCHRIFT/5

Aangevochten beslissingen

Het bestreden arrest: “verklaart het hoger beroep van de Belgische Staat ontvankelijk en gegrond, Het hof hervormt het bestreden vonnis binnen de perken van het hoger beroep als volgt, Het hof verklaart de vordering van [eiseres] bv met betrekking tot de aanslag geheime

commissielonen

zoals

toegepast

in

de

aanslag

in

de

vennootschapsbelasting voor aanslagjaar 2016 met kohierartikel 884443359 ontvankelijk maar ongegrond. Het hof veroordeelt [eiseres] tot de kosten van beide aanleggen. […]”

op grond van de motieven op p. 5-8:

“IV. Beoordeling

1

De betwisting tussen partijen in hoger beroep beperkt zich tot de vraag of er

sprake was van een ondubbelzinnige identificatie van de genieter van het voordeel van alle aard voor het gebruik van de personenwagen Maserati Granturismo met nummerplaat (…).

Omtrent de overige tijdens de procedure in eerste aanleg bestaande discussiepunten tussen partijen, onder meer de verworpen uitgaven en de belastingverhoging, werd [eiseres]in het ongelijk gesteld door de eerste rechter. Hiertegen werd geen incidenteel beroep door verweerster In hoger beroep ingesteld.

VERZOEKSCHRIFT/6

2

Omtrent het bestaan van een voordeel van alle aard met betrekking tot de

personenwagen Maseratl Granturismo met nummerplaat (…) bestaat er geen betwisting tussen partijen. Vierde blad

[Eiseres] stelt evenwel dat er sprake was van een ondubbelzinnige identificatie van de genieters van het voordeel van alle aard op het moment dat de belastingadministratie de informatie van de verzekeringsmaatschappij ontving op 7 november 2017. Deze informatie volstond volgens verweerster In hoger beroep om de genieters van het voordeel op ondubbelzinnige wijze te identificeren, Aldus had [verweerder] de aanslag geheime commissielonen niet mogen toepassen.

[Verweerder] betwist dat er sprake was van een tijdige, ondubbelzinnige identificatie van de genieter(s) van het voordeel zodat de aanslag geheime commissielonen

terecht

werd

opgelegd.

Hij

wijst

erop

dat

een

verzekeringsdocument waarop verschillende verzekerde bestuurders vermeld staan, niet voldoende is om ondubbelzinnig uit te maken wie de genieter van het voordeel is.

3

Krachtens artikel 219, eerste lid, WIB 92 zoals in casu van toepassing wordt

een afzonderlijke aanslag gevestigd op kosten als bedoeld In artikel 57 en op voordelen van alle aard als bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2\ en 32, tweede lid, 2°, die niet worden verantwoord door individuele fiches en een samenvattende opgave alsmede op de verdoken

VERZOEKSCHRIFT/7

meerwinsten die niet onder de bestanddelen van het vermogen van de vennootschap worden teruggevonden en op de [n artikel 53, 24°, bedoelde financiële voordelen of voordelen van alle aard.

Artikel 219, zevende lid WIB 92 zoals in casu van toepassing bepaalt:

“Wanneer het bedrag van de kosten bedoeld in artikel 57 of van de voordelen van alle aard bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2\ niet is opgenomen in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 Ingediende aangifte af in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte, wordt deze aanslag In hoofde van de belastingplichtige niet toegepast indien de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op l januari van het betreffend aanslagjaar.”

Wat er onder "ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger" van het voordeel dient verstaan te worden; wordt niet gedefinieerd door de wet.

Volgens het Hof van Cassatie is er sprake van een "ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger" als de belastingplichtige de administratie de identiteit van de verkrijger duidelijk en voldoende gemotiveerd heeft meegedeeld, zodat de administratie de mogelijkheid heeft om binnen de toepasselijke aanslagtermijn een aanslag in hoofde van de verkrijger te vestigen (Cass, (Ie k, ) AR F. 19,0157,N, 21 mei 2021 (Belgische Staat/Tony Rus Actfvitles nv) FJF 2021 (samenvatting), afl. 6, 219).

4 geen

Het hof is op basis van de voorliggende gegevens van oordeel dat er in casu

VERZOEKSCHRIFT/8

sprake was van een ondubbelzinnige Identificatie van de verkrijger van het voordeel.

Uit de voorliggende gegevens, meer bepaald het verzekeringsdocument, blijkt immers dat niet alleen M. als de gebruikelijke bestuurder van het voertuig werd vermeld doch tevens S. als de andere gewone bestuurder. Beiden waren bedrijfsleider [eiseres]. Op basis van dit verzekeringsdocument was niet duidelijk wie en in welke mate deze genieter van het voordeel was, Er kan in casu niet worden gesteld dat de verkrijger(s) Vijfde blad

van het voordeel van alle aard ondubbelzinnig is/zijn geïdentificeerd zoals bedoeld In artikel 219, lid 7 WIB 92, aangezien er twee bestuurders/begunstigden werden vermeld en dit zonder dat het specifieke deel van het voordeel met betrekking tot belde begunstigden vermeld werd.

Evenmin blijkt dat de belastingplichtige op een andere wijze of vla enig ander document aan de administratie meedeelde wie als genieter van het voordeel diende beschouwd te worden en voor welk deel; noch blijkt dat de administratie hier op enige andere manier van op de hoogte was.

De door partijen in conclusies aangehaalde rechtspraak doet niet anders besluiten aangezien de onderliggende feitelijke omstandigheden verschillend zijn van de voorliggende betwisting. In de aangehaalde rechtspraak bestond op basis van de voorliggende gegevens wel degelijk duidelijkheid omtrent de Identiteit van de begunstigde zodat er in deze gevallen wel degelijk sprake was van een ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger van het voordeel hetgeen in casu niet het geval is.

VERZOEKSCHRIFT/9

Het bestreden vonnis dient dan ook hervormd te worden.

5

Gelet op het ongelijk in hoofde van [eiseres] dient zij veroordeeld te worden

tot de kosten van het geding.

[…]”

Grieven,

Krachtens artikel 219, eerste lid WIB/92 wordt een afzonderlijke aanslag

gevestigd op kosten als bedoeld in artikel 57 WIB/92 en op voordelen van alle aard als bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2° WIB/92, die niet worden verantwoord door individuele fiches en een samenvattende opgave alsmede op de verdoken meerwinsten die niet onder de bestanddelen van het vermogen van de vennootschap worden teruggevonden en op de in artikel 53, 24° WIB/92, bedoelde financiële voordelen of voordelen van alle aard.

Krachtens artikel 219, zesde lid WIB/92 wordt deze aanslag niet toegepast indien de belastingplichtige aantoont dat het bedrag van de kosten, vermeld in artikel 57 WIB/92 of van de voordelen van alle aard als bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2° WIB/92, begrepen is in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte.

Krachtens artikel 219, zevende lid, WIB/92 wordt deze aanslag, wanneer het bedrag van de kosten bedoeld in artikel 57 WIB/92 of van de voordelen van alle aard bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2° WIB/92 niet is opgenomen in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige

VERZOEKSCHRIFT/10

aangifte, in hoofde van de belastingplichtige niet toegepast indien de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het betreffend aanslagjaar. Zesde blad

Uit de onderlinge samenhang van die bepalingen en de parlementaire voorbereiding volgt dat een verkrijger op ondubbelzinnige wijze wordt geïdentificeerd wanneer de belastingplichtige de administratie de identiteit van de verkrijger duidelijk en voldoende gedetailleerd heeft meegedeeld, zodat de administratie de mogelijkheid heeft binnen de toepasselijke aanslagtermijn een aanslag in hoofde van de verkrijger te vestigen.

Eerste onderdeel,

Waar het weliswaar aan de bodemrechter staat om op basis van de

voorliggende concrete gegevens te beoordelen of in feite de identiteit van de verkrijger duidelijk en voldoende gedetailleerd werd meegedeeld aan de administratie, zodat zij de mogelijkheid heeft een aanslag in hoofde van die verkrijger een aanslag te vestigen binnen de toepasselijke aanslagtermijn, behoort het toch aan Uw Hof om na te gaan of de bodemrechter uit de door hem vastgestelde feiten geen gevolgen trekt die daarmee geen verband houden of op grond daarvan niet kunnen worden aangenomen.

Uit de stukken waarop Uw Hof acht vermag te slaan blijkt dat de administratie

op 7 november 2017 de informatie van de verzekeringsmaatschappij ontving, zoals bevestigd door verweerder volgens de eerste rechter op p. 5 van zijn vonnis in de

VERZOEKSCHRIFT/11

administratieve beslissing dd. 3 september 2019 over het bezwaar van eiseres, dat “niet alleen M. als de gebruikelijk bestuurder van het voertuig werd vermeld doch tevens S. als de andere gewone bestuurder” en dat zij “Beiden […] bedrijfsleider [waren] van [eiseres]” (p. 7 van het bestreden arrest).

Aldus blijkt hieruit dat beide bedrijfsleiders gebruik konden maken van het betrokken op die wijze verzekerde voertuig van eiseres, met een niet nader bepaald aan ieders gebruik verbonden voordeel van alle aard.

Nu het volstaat dat de administratie op duidelijke en voldoende gedetailleerde

wijze ingelicht wordt over de identiteit van de verkrijger van het voordeel van alle, zonder dat van meet af aan een absolute zekerheid moet bestaan over diens identiteit, opdat de administratie in staat is om in hoofde van deze verkrijger een aanslag te vestigen door gebruik te maken van het arsenaal aan onderzoeksmiddelen en bewijsmiddelen waarover zij beschikt, verantwoordt de appèlrechter zijn beslissing niet naar recht dat op basis van het verzekeringsdocument beide bedrijfsleiders van eiseres als verzekerde bestuurders van haar voertuig niet op ondubbelzinnige wijze geïdentificeerd zijn als verkrijgers van ieders te belasten voordeel van alle aard verbonden aan elk zijn gebruik van dat voertuig (Schending van de aangehaalde artikelen 31, tweede lid, 2°, 32, tweede lid, 2°, 57 en 219 WIB/92). Zevende blad

Tweede onderdeel,

Een strikte lezing van artikel 219, eerste lid WIB/92 noopt tot het besluit dat

enkel de identiteit van de verkrijger ondubbelzinnig moet vaststaan, maar niet het

VERZOEKSCHRIFT/12

bedrag van de kosten of voordelen van alle aard dat aan hem werd uitgekeerd of waarvan hij de genieter is.

Deze bepaling stelt noch expliciet, noch impliciet dat dit bedrag ondubbelzinnig moet vaststaan.

M.a.w. de ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger vereist niet dat binnen de gestelde termijn zonder twijfel ook het bedrag wordt vastgesteld van de uitgaven, dat door de vennootschap die de voordelen of vergoedingen heeft toegekend als beroepskost is opgenomen, overeenstemt met het bedrag dat aan de verkrijger is betaald of bij hem belastbaar is als voordeel van alle aard.

De appèlrechter beslist dat niet voldaan is aan artikel 219, zevende lid

WIB/92, omdat niet enkel niet duidelijk is wie de genieter van het voordeel is, hetgeen bestreden wordt in het eerste onderdeel -, maar tevens (p. 7 van het bestreden arrest) omdat het “niet duidelijk [is] in welke mate deze [de] genieter van het voordeel was”, “aangezien er twee bestuurders/begunstigden werden vermeld en dit zonder dat het specifieke deel van het voordeel met betrekking tot beide begunstigeden vermeld werd.”

Hieruit volgt dat het bestreden arrest zijn beslissing, dat op basis van het

verzekeringsdocument beide bedrijfsleiders van eiseres als verzekerde bestuurders van haar voertuig niet op ondubbelzinnige wijze geïdentificeerd zijn als verkrijgers van het te belasten voordeel van alle aard bestaande uit ieders apart gebruik van dat voertuig, niet wettig verantwoordt door te oordelen dat het niet duidelijk is hoe groot het specifiek aandeel is in hoofde van elk van de twee verzekerde bestuurders/begunstigden in het globale belastbaar voordeel van alle aard dat verbonden is aan het gebruik van het voertuig van eiseres, nu de appèlrechter aldus een voorwaarde toevoegt aan voormeld artikel 219, zevende lid WIB/92 dat die

VERZOEKSCHRIFT/13

vereiste niet stelt. (Schending van de aangehaalde artikelen 31, tweede lid, 2°, 32, tweede lid, 2°, 57 en 219 WIB/92).

Toelichting

Eiseres meent te kunnen volstaan met te verwijzen naar Uw arrest dd. 21 mei

2021 (F.19.0157.N).

Achtste blad

M.b.t. het eerste onderdeel beslist Uw Hof in dat arrest:

1. Krachtens artikel 219, eerste lid, WIB92 wordt een afzonderlijke aanslag gevestigd op kosten als bedoeld in artikel 57 en op voordelen van alle aard als bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, die niet worden verantwoord door individuele fiches en een samenvattende opgave alsmede op de verdoken meerwinsten die niet onder de bestanddelen van het vermogen van de vennootschap worden teruggevonden en op de in artikel 53, 24°, bedoelde financiële voordelen of voordelen van alle aard.

Krachtens artikel 219, zesde lid, WIB92 wordt deze aanslag niet toegepast indien de belastingplichtige aantoont dat het bedrag van de kosten, vermeld in artikel 57, of van de voordelen van alle aard als bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, begrepen is in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305

VERZOEKSCHRIFT/14

ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige

aangifte.

Krachtens artikel 219, zevende lid, WIB92 wordt deze aanslag, wanneer het bedrag van de kosten bedoeld in artikel 57 of van de voordelen van alle aard bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, niet is opgenomen in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte, in hoofde van de belastingplichtige niet toegepast indien de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het

betreffend

aanslagjaar.

Uit de onderlinge samenhang van die bepalingen en de parlementaire voorbereiding volgt dat een verkrijger op ondubbelzinnige wijze wordt geïdentificeerd wanneer de belastingplichtige de administratie de identiteit van de verkrijger duidelijk en voldoende gedetailleerd heeft meegedeeld, zodat de administratie de mogelijkheid heeft binnen de toepasselijke aanslagtermijn een aanslag

in

hoofde

van

de

verkrijger

te

vestigen.

1. De appelrechters stellen vast en oordelen dat:

• de administratie in casu geheel ten onrechte stelt dat zij niet zou hebben kunnen overgaan tot de belasting van de verkrijgers van de bonussen omdat de creditnota's hen niet op ondubbelzinnige wijze zouden identificeren;
• de voorgelegde creditnota's ruimschoots volstaan om de genieters van de bonussen op ondubbelzinnige wijze te identificeren, aangezien zij de naam, het adres en het BTW-nummer van de genieter vermelden en er niet blijkt dat deze identificatie op enigerlei wijze onjuist zou zijn;
• aan de hand van de creditnota's, die in het najaar van 2013 aan de administratie werden bezorgd, de administratie bovendien gericht de genieters van de bonussen op 6 november 2013 vragen om inlichtingen heeft kunnen verzenden omtrent de ontvangst van deze bonussen, de wijze van betaling, de opname in de boekhouding en de overeenkomst in uitvoering waarvan de bonussen werden betaald en dat op

VERZOEKSCHRIFT/15

deze vragen om inlichtingen door de meeste genieters blijkt te zijn geantwoord en de ontvangst van de bonussen meermaals werd bevestigd;

• het feit dat de genieters niet allen antwoordden en principieel de belasting van de bonussen in hunnen hoofde zouden kunnen betwisten, geen afbreuk doet aan de ondubbelzinnige identificatie in de zin van artikel 219, zevende lid, WIB92;

• artikel 219, zevende lid, WIB92 overigens een ondubbelzinnige identificatie zonder meer vereist, zodat het niet toepassen van de bijzondere aanslag niet afhankelijk is van de voorlegging van betalingsbewijzen; Negende blad

• evenmin is vereist dat de administratie in het bezit wordt gesteld van een schriftelijk akkoord van de verkrijger met vermelding van zijn identiteit, zijn nationaal nummer en het bedrag aan vergoedingen en voordelen dat hij heeft verkregen;

• het feit dat de gegevens in de creditnota's niet door de administratie konden worden geverifieerd of door de genieters worden bevestigd, bovendien geheel in strijd is met de stukken van het dossier, waaruit blijkt dat de vragen om inlichtingen van 6 november 2013 aan de genieters duidelijk tot doel hadden de inhoud van de creditnota's en de ontvangst en aangifte van de bonussen te verifiëren, ontvangst die door de genieters meermaals werd bevestigd, zoals ook de administratie zelf erkent;

• het feit dat de administratie niet alle genieters heeft bevraagd en slechts steekproefsgewijze handelde, daaraan geen afbreuk kan doen.

1. De appelrechters die op deze gronden oordelen dat de bijzondere aanslag geheime commissielonen niet kan worden toegepast, verantwoorden hun beslissing naar recht.”

VERZOEKSCHRIFT/16

In zijn schriftelijke conclusies voorafgaand aan dit arrest benadrukte Advocaatgeneraal J. Van der Fraenen:

“Deze doelstelling in gedachten kan m.i. worden geargumenteerd dat de zinsnede ‘indien de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het betreffend aanslagjaar' van het zevende lid van artikel 219 WIB92 aldus moet worden geïnterpreteerd dat de belastingplichtige de identiteit van de verkrijger duidelijk en voldoende gedetailleerd aan de administratie moet meedelen, op een zodanige wijze dat de administratie binnen de toepasselijke aanslagtermijn een aanslag in hoofde van de verkrijger kan vestigen(12). Oordelen dat een door de belastingplichtige eenzijdig opgesteld stuk onder geen beding en ongeacht de omstandigheden kan volstaan, zou het zevende lid van artikel 219 WIB92 nagenoeg elke betekenis ontnemen. Een door de belastingplichtige eenzijdig opgesteld stuk waarin de identiteit van de verkrijger duidelijk wordt vermeld, stelt de fiscus in staat de nodige inlichtingen in te winnen bij hetzij de belastingplichtige, hetzij de geïdentificeerde verkrijger, om uiteindelijk tijdig tot aanslag van de verkrijger te kunnen overgaan. Daarbij kan nog worden opgemerkt dat de individuele fiches en samenvattende opgave dewelke het eerste lid van artikel 219 WIB92 bij wijze van uitgangspunt vereist, uiteindelijk ook eenzijdig door de belastingplichtige opgestelde documenten zijn, net als creditnota's die aan de verkrijger worden bezorgd. 2.8 Tijdens de parlementaire debatten die uiteindelijk zouden uitmonden in de Programmawet van 19 december 2014 stelde de Minister van Financiën met betrekking tot het nieuwe zevende lid van artikel 219 WIB92 het volgende: "Bovendien kan deze belasting voortaan ook gemakkelijk vermeden geworden. Het zal volstaan om de administratie in te lichten wie een toegekend voordeel heeft genoten om aan die 103 % of 51,50 %-belasting te ontsnappen"(13). De minister lijkt aldus te stellen dat het kan volstaan dat de belastingplichtige de administratie binnen de termijn van 2 jaar en 6 maanden over de identiteit van de verkrijger inlicht, zonder dat van meet af aan absolute zekerheid moet bestaan over de

VERZOEKSCHRIFT/17

identiteit van de verkrijger, hetgeen voorgaande interpretatie van het zevende lid in functie van haar doelstellingen lijkt te bevestigen. 2.9. In het licht van wat voorafgaat meen ik dat de appelrechters met de redenen vermeld op p. 9 en 10 eerste lid, van het bestreden arrest hun beslissing naar recht verantwoorden dat de bijzondere aanslag geheime commissielonen niet kan worden toegepast.”

Tiende blad

M.b.t. het tweede onderdeel besliste Uw Hof in dat arrest:

“4. Luidens artikel 219, zevende lid, WIB92 wordt de aanslag als bedoeld in het eerste lid, wanneer het bedrag van de kosten bedoeld in artikel 57 of van de voordelen van alle aard bedoeld in de artikelen 31, tweede lid, 2°, en 32, tweede lid, 2°, niet is opgenomen in een door de verkrijger overeenkomstig artikel 305 ingediende aangifte of in een door de verkrijger in het buitenland ingediende gelijkaardige aangifte, in hoofde van de belastingplichtige niet toegepast indien de verkrijger op ondubbelzinnige wijze werd geïdentificeerd uiterlijk binnen 2 jaar en 6 maanden volgend op 1 januari van het betreffend aanslagjaar. 5. Uit deze wetsbepaling volgt niet dat een ondubbelzinnige identificatie van de verkrijger ook vereist dat binnen de termijn van 2 jaar en 6 maanden zonder twijfel wordt vastgesteld dat het bedrag van de uitgaven dat door de vennootschap die de voordelen of vergoedingen heeft toegekend, als beroepskost is opgenomen, overeenstemt met het bedrag dat aan de verkrijger is betaald. Het onderdeel berust op een onjuiste rechtsopvatting en faalt bijgevolg naar recht.”

In zijn schriftelijke conclusies voorafgaand aan dit arrest benadrukte Advocaatgeneraal J. Van der Fraenen:

VERZOEKSCHRIFT/18

“2.10. In het tweede onderdeel voert eiser aan dat hij voor de appelrechters had laten gelden in conclusies dat ook moet vaststaan dat het bedrag van de uitgaven dat als beroepskost is opgenomen overeenstemt met het bedrag dat aan de verkrijger is betaald en dat geen enkel stuk kon worden voorgelegd waaruit blijkt dat de personen vermeld op de creditnota's de erop vermelde bedragen hebben ontvangen. Door te oordelen dat is voldaan aan het vereiste van de ondubbelzinnige identificatie door de voorlegging van de creditnota's zonder na te gaan of en vast te stellen dat ook het bedrag van de bonussen in de creditnota's ondubbelzinnig wordt geïdentificeerd, zouden de appelrechters hun beslissing niet naar recht hebben verantwoord. (Schending van de artikelen 219, eerste en zevende lid, en 223, eerste lid, 1°, en vierde lid, WIB92) 2.11. Het onderdeel lijkt mij te berusten op een onjuiste rechtsopvatting en bijgevolg te falen naar recht. Een strikte lezing van artikel 219, zevende lid, WIB92 noopt m.i. tot het besluit dat enkel de identiteit van de verkrijger ondubbelzinnig moet vaststaan, maar niet het bedrag van de kosten of voordelen van alle aard dat aan hem werd uitgekeerd. Artikel 219, zevende lid, WIB92 stelt noch expliciet noch impliciet dat dit bedrag ondubbelzinnig moet vaststaan. In zoverre eiser ervan uitgaat dat voormelde wetsbepaling vereist dat ook moet vaststaan dat het bedrag van de uitgaven dat als beroepskost is opgenomen overeenstemt met het bedrag dat aan de verkrijger is betaald en dat derhalve stukken moeten worden voorgelegd waaruit blijkt dat de personen vermeld op de creditnota's de erop vermelde bedragen hebben ontvangen, voegt eiser m.i. aan deze wetsbepaling voorwaarden toe.”

VERZOEKSCHRIFT/19

Elfde en laatste blad

OM DEZE BESCHOUWINGEN,

Besluit ondergetekende, Advocaat bij het Hof van Cassatie, voor eiseres, dat het U behage, Hooggeachte Dames en Heren, het bestreden arrest te verbreken en de zaak en de partijen te verwijzen naar een ander hof van beroep.

Kosten als naar rechte.

Leuven, 21 mei 2025

Paul Wouters

Brood & Banket M..voorziening in cassatie C250045