Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-06-04, ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260604.1N.2

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260604.1N.2 (2026-06-04)

Samenvatting (NL) : Uit de wetsgeschiedenis blijkt dat de vereiste twee derde meerderheid voor de arts, wanneer op diens enkel hoger beroep de raad van beroep zijn toestand verzwaart, een bijkomende waarborg biedt als compensatie voor de afwijking van de relatieve werking van het hoger beroep.

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- 4 JUNI 2026

D.25.0029.N/1

Hof van Cassatie van België

Arrest

Nr. D.25.0029.N W. F., eiser, vertegenwoordigd door mr. Willy van Eeckhoutte, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 9051 Gent, aan de Drie Koningenstraat 3, waar de eiser woonplaats kiest, tegen ORDE DER ARTSEN, met zetel te 1030 Schaarbeek, de Jamblinne de Meuxplein 34, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0218.023.930, verweerster, vertegenwoordigd door mr. Caroline De Baets, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 1150 Brussel, Laurierlaan 1, waar de verweerster woonplaats kiest.

4 JUNI 2026 I.

D.25.0029.N/2

RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen de beslissing (nr. 18/2025) van de Raad van beroep van de Orde der artsen, met het Nederlands als voertaal, van 6 oktober 2025. Raadsheer Sven Mosselmans heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Frederic Vroman heeft geconcludeerd.

II.

CASSATIEMIDDELEN

De eiser voert in zijn verzoekschrift dat aan dit arrest is gehecht, twee middelen aan.

III.

BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling Eerste middel 1.

Krachtens artikel 13 Artsenwet neemt elke raad van beroep kennis van het

hoger beroep tegen de beslissingen genomen door de provinciale raden overeenkomstig de artikelen 24 en 25. Krachtens artikel 25, § 1, Artsenwet wordt het hoger beroep waarvan sprake in artikel 13 ingesteld hetzij door de arts hetzij door de voorzitter van de nationale raad samen met een ondervoorzitter. Artikel 25, § 4, Artsenwet bepaalt verder dat de raden van beroep kennis nemen van het geheel van de zaak, zelfs indien enkel hoger beroep werd ingesteld door de arts. De raad van beroep kan enkel met een twee derde meerderheid een sanctie toepassen wanneer de provinciale raad er geen heeft uitgesproken of de door de provinciale raad uitgesproken sanctie verzwaren. Uit de wetsgeschiedenis blijkt dat de vereiste twee derde meerderheid voor de arts, wanneer op diens enkel hoger beroep de raad van beroep zijn toestand

4 JUNI 2026

D.25.0029.N/3

verzwaart, een bijkomende waarborg biedt als compensatie voor de afwijking van de relatieve werking van het hoger beroep. 2.

Wanneer de raad van beroep de tuchtrechtelijk vervolgde arts schuldig

verklaart aan een feit waarvoor de provinciale raad hem had vrijgesproken en daarvoor een straf uitspreekt, dan past hij een sanctie toe “wanneer de provinciale raad er geen heeft uitgesproken” in de zin van artikel 25, § 4, Artsenwet en vereist deze beslissing twee derde meerderheid, zelfs als op hoger beroep geen strafverzwaring wordt uitgesproken. 3.

Uit de stukken waarop het Hof kan acht slaan, blijkt dat:

• de eiser werd ten laste gelegd met toepassing van de artikelen 6, 2° en 16 Artsenwet het deontologische beginsel niet te hebben nageleefd dat de arts handelt overeenkomstig de huidige stand van de wetenschappelijke kennis, de arts zijn ereloon correct en op basis van de werkelijke geleverde prestaties bepaalt, de arts de patiënt vooraf duidelijk informeert over de bepaling van zijn ereloon, de arts verantwoord de middelen van de maatschappij gebruikt en de arts geen onnodig dure of overbodige onderzoeken, behandelingen of verstrekkingen doet, zelfs niet op vraag van de patiënt;
• de provinciale raad van de Orde der artsen van Oost-Vlaanderen bij beslissing van 23 oktober 2024 de tenlastelegging bewezen heeft verklaard wat betreft het feit dat de arts de patiënt vooraf duidelijk informeert over de bepaling van zijn ereloon omdat de eiser op ondoorzichtige wijze een hoog ereloon vraagt, daarvoor een tuchtsanctie van schorsing van het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende een maand heeft opgelegd, en de tenlastelegging voor het overige niet bewezen heeft verklaard omdat, behoudens wat betreft het gebrek aan transparantie van het ereloon, door de Onderzoekscommissie geen onderzoek werd gevoerd en de betrokken arts dienaangaande niet werd bevraagd of gehoord.

In de bestreden beslissing verklaart de raad van beroep de eiser niet alleen

schuldig aan een inbreuk op het deontologische beginsel dat de arts de patiënt vooraf duidelijk informeert over de bepaling van zijn ereloon, maar ook aan een inbreuk op het beginsel dat de arts zijn ereloon correct bepaalt en op basis van de werkelijk geleverde prestaties omdat:

4 JUNI 2026

D.25.0029.N/4

• de eiser voor een microbioomtest 250 euro aanrekende, wat meer was dan de door het labo aangerekende kostprijs, en daarvoor als reden gaf dat in dit bedrag ook de toekomstige bespreking met de patiënte van de resultaten van deze microbioomtest begrepen was, wat een nog niet geleverde prestatie was;
• het door de eiser aangerekende ereloon van 200 euro voor een korte consultatie, los van de bijkomende ondoorzichtige kosten voor labotesten en vingerprik, geen correcte en redelijke bepaling van diens ereloon betreft. Voor de bewezen verklaarde inbreuken legt de raad van beroep een schorsing van het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende een maand op.

De raad van beroep die zodoende een bijkomende schuldigverklaring

uitspreekt en daarvoor een straf oplegt zonder vast te stellen dat de beslissing met een twee derde meerderheid is genomen, schendt artikel 25, § 4, van de Artsenwet. Het middel is gegrond. Dictum Het Hof, Vernietigt de bestreden beslissing. Beveelt dat van dit arrest melding zal worden gemaakt op de kant van de vernietigde beslissing. Veroordeelt de verweerster tot de kosten. Verwijst de zaak naar de raad van beroep van de Orde der artsen met het Nederlands als voertaal, anders samengesteld. Bepaalt de kosten voor de eiser op 482,40 euro en op de som van 650 euro rolrecht verschuldigd aan de Belgische Staat.

4 JUNI 2026

D.25.0029.N/5

Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, eerste kamer, samengesteld uit sectievoorzitter Geert Jocqué, als voorzitter, en de raadsheren Sven Mosselmans, Myriam Ghyselen, Michael Traest en Eva Van Hoorde, en in openbare rechtszitting van 4 juni 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Geert Jocqué, in aanwezigheid van advocaat-generaal Frederic Vroman, met bijstand van griffier Sofie Cammaert.

S. Cammaert

E. Van Hoorde

M. Traest

M. Ghyselen

S. Mosselmans

G. Jocqué

VERZOEKSCHRIFT/1

Verzoekschrift

34401/W/2

VOORZIENING IN CASSATIE

Aan het Hof van Cassatie van België

geeft te kennen:

W. F., eiser tot cassatie, vertegenwoordigd door de ondergetekende, Willy van Eeckhoutte, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 9051 Gent, aan de Drie Koningenstraat 3, waar keuze van woonplaats wordt gedaan,

wat volgt.

De eiser, voornoemd, verklaart hierbij zich in cassatie te voorzien tegen de hieronder nader omschreven beslissing en cassatieberoep aan te tekenen tegen de hieronder nader aangewezen partij.

BESTREDEN UITSPRAAK EN PARTIJ WAARTEGEN CASSATIEBEROEP WORDT AANGETEKEND

VERZOEKSCHRIFT/2

Dit cassatieberoep is gericht tegen de beslissing nr. 18/2025 die op 6 oktober 2025 door de Raad van beroep van de Orde der artsen, met het Nederlands als voertaal, is gewezen in de zaak van de eiser, en is gericht tegen:

de ORDE DER ARTSEN, met zetel te 1030 Schaarbeek, de Jamblinne de Meuxplein 34, en met het KBO-nummer 0218.023.930, verweerder in cassatie.

Deze voorziening in cassatie is gesteund op de volgende middelen en de volgende conclusies.

FEITEN EN RETROACTA VAN DE PROCEDURE

1. De eiser is huisarts en baat een centrum voor lifestyle geneeskunde uit. Hij is bezieler en oprichter van het Linus Pauling Preventiecentrum, waar hij zich toelegt op een geïntegreerde, gepersonaliseerde en preventieve vorm van geneeskunde, met een focus op orthomoleculaire geneeskunde, epigenetica en leefstijlgeneeskunde.

Naar aanleiding van een klacht betreffende een extreem hoge vraagprijs voor een consult, onduidelijke info over de prijzen van testen en wat nog te verwachten, gericht aan de Provinciale raad van de Orde der artsen op 8 februari 2023 en nadat aanvullende informatie werd ingewonnen bij de klachtindiener, werd de eiser met schrijven van 22 februari 2023 gevraagd om schriftelijk standpunt in te nemen over die klacht.

De eiser antwoordde op 7 maart 2023 dat hij handelde conform artikel 33 van de Code van medische deontologie, verwees naar het door de klager ondertekende “toestemmingsformulier raadpleging” en wees erop dat zijn tarieven geafficheerd zijn in de wachtruimte.

VERZOEKSCHRIFT/3

Het bureau van de provinciale raad besliste het dossier te verwijzen naar de onderzoekscommissie.

Bij aangetekend schrijven van 3 mei 2023 werd de eiser uitgenodigd voor een onderhoud met de onderzoekscommissie op 31 mei 2023.

Een verslag van de hoorzitting werd bij aangetekend schrijven van 13 juni 2023 overgemaakt aan de eiser, waarop hij zijn opmerkingen overmaakte per e-mail van 20 juni 2023.

De provinciale raad van de Orde der artsen besliste op 20 maart 2024 de eiser te laten verschijnen op tuchtzitting.

1. In de oproepingsbrief van 10 juni 2024 gericht aan de eiser werden hem tekortkomingen verweten op de volgende deontologische beginselen:

• de arts handelt overeenkomstig de huidige stand van de wetenschappelijke kennis,
• de arts bepaalt zijn ereloon correct en op basis van de werkelijk geleverde prestaties; de arts informeert de patiënt vooraf duidelijk over de bepaling van zijn ereloon,
• de arts gebruikt verantwoord de middelen van de maatschappij; hij doet geen onnodig dure of overbodige onderzoeken, behandelingen of verstrekkingen, zelfs niet op vraag van de patiënt.

Bij beslissing van 23 oktober 2024 verklaarde de provinciale raad van de Orde der artsen de tekortkoming aan de verplichting de patiënt vooraf duidelijk te informeren over de bepaling van zijn ereloon bewezen en legde zij de eiser de tuchtsanctie van één maand schorsing op.

Die beslissing werd aan de eiser ter kennis gebracht bij aangetekende brief van 30 oktober 2024.

VERZOEKSCHRIFT/4

1. Met een aangetekende brief van 22 november 2024 tekende de eiser hoger beroep aan tegen die beslissing.

Met een aangetekende brief van 17 juni 2025 werd de eiser opgeroepen voor de zitting van 15 september 2025.

Daags na de zitting maakte de eiser nog een memorandum over.

Bij beslissing nr. 18/2025 van 6 oktober 2025 heeft de Raad van beroep van de Orde der artsen het door de eiser op 16 september 2025 overgemaakt memorandum uit de debatten geweerd, de inbreuk op het deontologisch beginsel “de arts bepaalt zijn ereloon correct en op basis van de werkelijke geleverde prestaties; de arts informeert de patiënt vooraf duidelijk over de bepaling van zijn ereloon” bewezen verklaard, de overige tenlasteleggingen niet bewezen verklaard en de eiser daarvan vrijgesproken, en aan de eiser, voor de bewezen bevonden deontologische inbreuk, een schorsing opgelegd in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand.

Tegen die beslissing voert de eiser de volgende twee middelen tot cassatie aan.

MIDDELEN

Eerste middel

MIDDEL

Geschonden wettelijke bepalingen

• artikel 149 van de Grondwet
• de artikelen 13, eerste lid, 21, eerste lid, en 25, § 4, van het koninklijk besluit nr. 79 van 10 november 1967 betreffende de Orde der artsen

Aangevochten beslissing

VERZOEKSCHRIFT/5

In de bestreden beslissing verklaart de Raad van beroep van de Orde der artsen de inbreuk op het deontologisch beginsel “de arts bepaalt zijn ereloon correct en op basis van de werkelijke geleverde prestaties; de arts informeert de patiënt vooraf duidelijk over de bepaling van zijn ereloon” bewezen in hoofde van de eiser, en legt aan de eiser, voor de bewezen bevonden deontologische inbreuk, een schorsing op in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand.

De Raad van beroep van de Orde der artsen neemt die beslissingen op grond van alle vaststellingen en motieven waarop zij steunen en die hier beschouwd worden integraal te zijn hernomen en in het bijzonder de volgende:

“Beoordeling door de raad van beroep

Het hoger beroep dat werd ingesteld door [de eiser] werd tijdig en in de vereiste vorm ingesteld, en is derhalve ontvankelijk. Tijdens de behandeling van de zaak door de raad van beroep ter zitting van 15 september 2025 werd namens [de eiser] een conclusie neergelegd.

Als eerste middel wordt opgeworpen dat de rechten van verdediging en het recht op een eerlijk proces van [de eiser] zouden geschonden zijn, om reden dat de aan de arts verweten deontologische inbreuk inzake de kwaliteit van de zorg en de overvloed aan onderzoeken geen voorwerp hebben uitgemaakt van het onderzoek door de Onderzoekscommissie, en [de eiser] zich hierop niet inhoudelijk heeft kunnen verdedigen. [De eiser] besluit dan ook tot de onontvankelijkheid van deze tenlasteleggingen […], om reden dat deze niet zouden berusten op de feiten, voorwerp van de klacht.

Als tweede middel werpt [de eiser] – ondergeschikt – op dat er geen sprake is van een gebrek aan kwaliteit en overconsumptie.

De raad van beroep is van oordeel dat het aspect van de kwaliteit van de verleende zorg en het aspect van de onnodig dure of overbodige onderzoeken, behandelingen of verstrekkingen, wel degelijk deel uitmaakt van het voorwerp van de klacht van S. C., zoals ter kennis gebracht aan de Orde der artsen van Oost-Vlaanderen in de diverse mails van S. C..

VERZOEKSCHRIFT/6

Aldus was de provinciale raad van de Orde der artsen van Oost-Vlaanderen gerechtigd om deze feiten te onderzoeken en om de betrokken arts hiervoor op ontvankelijke wijze tuchtrechtelijk te vervolgen.

De raad van beroep stelt echter vast dat deze beweerde tuchtrechtelijke inbreuken niet of nauwelijks onderzocht werden door de Onderzoekscommissie en dat [de eiser] hierover niet werd ondervraagd door de Onderzoekscommissie.

Dit impliceert dat er geen aan tegenspraak onderworpen bewijselementen voorliggen om te besluiten dat [de eiser] zich schuldig zou hebben gemaakt aan deze beweerde tuchtrechtelijke inbreuken.

De tenlastelegging, in zoverre betrekking hebbend op de gebrekkige kwaliteit van de zorg en de overvloed aan onderzoeken (overconsumptie), is derhalve niet bewezen in hoofde van [de eiser].

Als derde middel, werpt [de eiser] op dat hij de hoogte van zijn ereloon correct heeft bepaald, en dat hij de patiënte daarover tijdig en transparant heeft geïnformeerd.

[De eiser] werpt verder op dat de bestreden beslissing van de provinciale raad van 23 oktober 2024 ter zake niet afdoende gemotiveerd is.

Artikel 33 van de Code van medische deontologie bepaalt dat de arts zijn ereloon correct bepaalt en op basis van de werkelijk geleverde prestaties. De arts informeert de patiënt vooraf duidelijk over de bepaling van zijn ereloon.

De raad van beroep is van oordeel dat [de eiser] ten tijde van de feiten (najaar 2022) niet voldeed aan de verplichting de patiënt vooraf duidelijk te informeren over de bepaling van zijn ereloon en bij uitbreiding over de kosten van bijkomende laboratoriumprestaties.

VERZOEKSCHRIFT/7

De loutere vermelding op zijn website dat hij niet geconventioneerd is volstaat niet, evenmin als de voorgehouden affichering van zijn erelonen en kosten in de wachtruimte van zijn praktijk.

Op het ‘toestemmingsformulier raadpleging’ dat door S. C. op 25.10.2022 werd ondertekend, wordt geen enkele indicatie van het aan te rekenen ereloon vermeld.

De prijsvork, die op basis van de door [de eiser] aan de Onderzoekscommissie afgelegde verklaring tussen 50 euro en 250 euro zou bedragen, was ten tijde van de klacht niet vermeld op de website van [de eiser], en evenmin op het door hem alsdan gebruikte ‘toestemmingsformulier raadpleging’ dat onderaan op zijn website kon geopend worden.

Dit formulier werd in de loop van huidige procedure door [de eiser] aangepast, nu zijn ‘geïnformeerd toestemmingsformulier’ actueel een prijsvork tussen 150 euro en 400 euro vermeldt.

Bovendien is deze ‘prijsvork’ (tussen 50 euro en 250 euro) naar het oordeel van de raad van beroep veel te ruim om te voldoen aan de deontologische (voorafgaande, duidelijke en transparante) informatieverplichting van de arts ten overstaan van de patiënt over de bepaling van zijn ereloon.

De vermelding op het ‘toestemmingsformulier raadpleging’ dat de arts niet geconventioneerd is en dat ‘zijn ereloon afhankelijk is van de geleverde prestaties’ laat immers in hoofde van de arts nog grote ruimte bestaan voor een willekeurige bepaling van het ereloon op het einde van het consult, waarbij patiënten verschalkt kunnen worden in hun verwachtingen inzake het te betalen ereloon.

Met betrekking tot de door S. C. betaalde som van 250 euro voor de microbioomtest, werd [de eiser] ter zitting van de raad van beroep geconfronteerd met het gegeven dat de door het labo aangerekende

VERZOEKSCHRIFT/8

kostprijs merkelijk lager zou zijn da[n] dit door de arts aangerekende bedrag van 250 euro. Hierop antwoordde de arts dat de door het labo aangerekende kostprijs inderdaad lager was dan 250 euro, doch dat in dit bedrag ook de toekomstige bespreking met de patiënte van de resultaten van deze microbioomtest begrepen was.

Aldus rekende [de eiser] reeds prestaties aan die hij nog niet geleverd had (en mogelijk nooit zou leveren indien er om weke reden dan ook geen vervolgafspraak zou plaatsvinden), hetgeen in strijd is met artikel 33, lid 1 van de Code van medische deontologie: enkel werkelijk geleverde prestaties mogen de basis vormen voor de bepaling van het ereloon. Tenslotte is de raad van beroep van oordeel dat het door [de eiser] aangerekende ereloon van 200 euro voor een korte consultatie – los van de bijkomende (ondoorzichtige) kosten voor labotesten en vingerprik – geen correcte en redelijke bepaling van diens ereloon betreft.

De door [de eiser] ter zitting van de raad van beroep neergelegde getuigenverklaringen van 2 van zijn secretaressen inzake de gebruikelijke duurtijd van zijn consultaties, zijn niet van aard om aan bovenstaand oordeel afbreuk te doen.

De inbreuk op het deontologisch beginsel ‘De arts bepaalt zijn ereloon correct en op basis van de werkelijk geleverde prestaties. De arts informeert de patiënt vooraf duidelijk over de bepaling van zijn ereloon’ (artikel 33 van de Code van medische deontologie) is derhalve bewezen in hoofde van [de eiser].

De bestraffing:

De door de provinciale raad opgelegde sanctie is gepast gelet op de zwaarwichtigheid van de bewezen verklaarde feiten, de persoon van de arts en diens tuchtrechtelijk verleden.

VERZOEKSCHRIFT/9

[De eiser] bood geen voorafgaande transparantie aan zijn patiënten betreffende de door hem gehanteerde erelonen, waardoor deze (vaak kwetsbare) patiënten niet met kennis van zaken (in het bijzonder met betrekking tot de te verwachten rekening) konden beslissen of zij al dan niet beroep zouden doen op deze arts.

Door deze ondoorzichtige wijze van het aanrekenen van erelonen en kosten voor labotesten, zorgde de betrokken arts voor misverstanden, onbegrip en wantrouwen en lijkt hij de geneeskunde op een onverantwoorde wijze te commercialiseren.

De in hoofde van [de eiser] bewezen verklaarde deontologische inbreuk wordt passend beteugeld met een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand.

OM DEZE REDENEN,

DE RAAD VAN BEROEP,

Rechtdoende op tegenspraak en bij meerderheid van stemmen,

Verklaart het hoger beroep van [de eiser] ontvankelijk.

Weert het door [de eiser] op 16 september 2025 overgemaakte “memorandum” uit de debatten.

Verklaart de inbreuk op het deontologisch beginsel ‘De arts bepaalt zijn ereloon correct en op basis van de werkelijk geleverde prestaties. De arts informeert de patiënt vooraf duidelijk over de bepaling van zijn ereloon’ (artikel 33 van de Code van medische deontologie) bewezen in hoofde van [de eiser].

Verklaart de overige tenlasteleggingen ontvankelijk, doch niet bewezen, en spreekt [de eiser] hiervoor vrij.

VERZOEKSCHRIFT/10

Legt aan [de eiser] voor de bewezen verklaarde deontologische inbreuk een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende ÉÉN MAAND op.” (p. 4, midden, tot p. 7, van de bestreden beslissing).

Grieven

1. Krachtens artikel 13, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79 van 10 november 1967 betreffende de Orde der artsen, hieronder afgekort als koninklijk besluit nr. 79, neemt, volgens de regelen bepaald in de artikelen 24 en 25, elke raad van beroep kennis van het hoger beroep tegen de beslissingen die onderscheidenlijk zijn genomen door de provinciale raden met het Nederlands of het Frans als voertaal, en die artikel 6, 1° of 2° toepassen, waaronder dus de door de provinciale raden getroffen tuchtbeslissingen.

Het hoger beroep tegen de door de provinciale raad gewezen tuchtbeslissingen kan krachtens artikel 21, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79 worden ingesteld hetzij door de betrokken arts, hetzij door de voorzitter van de nationale raad samen met een ondervoorzitter.

Krachtens artikel 25, § 4, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79 nemen de raden van beroep kennis van het geheel van de zaak, zelfs indien enkel hoger beroep werd ingesteld door de arts. Het tweede lid bepaalt dat de raad van beroep alleen met een twee derde meerderheid een sanctie kan toepassen wanneer de provinciale raad er geen heeft uitgesproken of de door die raad uitgesproken sanctie verzwaren.

Krachtens artikel 12, tweede lid, van het koninklijk besluit van 6 februari 1970 tot regeling van de organisatie en de werking der raden van de Orde der geneesheren, hieronder afgekort als koninklijk besluit van 6 februari 1970, worden, onverminderd de toepassing van de bepalingen van artikel 32 van dat koninklijk besluit, de beslissingen van de raden van beroep getroffen bij meerderheid van stemmen.

VERZOEKSCHRIFT/11

Op grond van artikel 32 van het koninklijk besluit van 6 februari 1970 beraadslaagt en beslist de raad van beroep volgens de regels bepaald in artikel 12, maar is een meerderheid van twee derde vereist om de schrapping uit de lijst van de Orde of om de schorsing voor meer dan één jaar uit te spreken of om, in het geval van een onderdaan van een Lid-Staat van de Europese Economische Gemeenschap die in België een dienstverrichting heeft uitgeoefend, het definitief verbod om de geneeskunde uit te oefenen of de schorsing van dit recht voor meer dan één jaar uit te spreken, of om de inschrijving op de lijst van de Orde te weigeren of uit te stellen.

De bepalingen van het koninklijk besluit van 6 februari 1970 doen vanzelfsprekend geen afbreuk aan het bepaalde in artikel 25, § 4, tweede lid, van het koninklijk besluit nr. 79.

Uit de voornoemde bepalingen volgt derhalve dat de raad van beroep in beginsel beslist bij meerderheid van stemmen, maar dat een twee derde meerderheid vereist is wanneer de raad van beroep een sanctie toepast wanneer de provinciale raad er geen heeft uitgesproken of de door die raad uitgesproken sanctie verzwaart (art. 25, § 4, tweede lid, koninklijk besluit nr. 79) alsook wanneer de raad van beroep de schrapping uit de lijst van de Orde of de schorsing voor meer dan één jaar uitspreekt of, in het geval van een onderdaan van een Lid-Staat van de Europese Economische Gemeenschap die in België een dienstverrichting heeft uitgeoefend, het definitief verbod om de geneeskunde uit te oefenen of de schorsing van dit recht voor meer dan één jaar uitspreekt, of de inschrijving op de lijst van de Orde weigert of uitstelt (art. 32, tweede lid, koninklijk besluit van 6 februari 1970).

1. Uit de vaststellingen in de bestreden beslissing en uit de stukken waarop uw Hof vermag acht te slaan, blijkt dat de eiser bij beslissing van 23 oktober 2024 van de provinciale raad van de Orde der artsen van Oost-Vlaanderen werd veroordeeld tot een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand op grond van de bewezen bevonden tenlastelegging dat de eiser zijn patiënt vooraf niet duidelijk heeft geïnformeerd over de bepaling van zijn ereloon (zie p. 4, eerste helft, van de bestreden beslissing).

Op het enkele hogere beroep van de eiser, oordeelt de raad van beroep, die krachtens artikel 25, § 4, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79 kennis neemt van het geheel van de zaak, dat:

• de eiser ten tijde van de feiten niet voldeed aan de verplichting de patiënt vooraf duidelijk te informeren over de bepaling van zijn ereloon en bij uitbreiding over

VERZOEKSCHRIFT/12

de kosten van bijkomende laboratoriumprestaties (p. 5, achtste tot laatste alinea, van de bestreden beslissing),

• de eiser reeds prestaties aanrekende die hij nog niet geleverd had, wat in strijd is met artikel 33, eerste lid, van de Code van medische deontologie op grond waarvan enkel werkelijk geleverde prestaties de basis mogen vormen voor de bepaling van het ereloon (p. 6, derde alinea, eerste lid, van de bestreden beslissing),
• het door de eiser aangerekende ereloon van 200 euro voor een korte consultatie geen correcte en redelijke bepaling van diens ereloon is (p. 6, derde alinea, tweede lid, van de bestreden beslissing), en besluit dat “de inbreuk op het deontologisch beginsel ‘De arts bepaalt zijn ereloon correct en op basis van de werkelijk geleverde prestaties. De arts informeert de patiënt vooraf duidelijk over de bepaling van zijn ereloon’ (artikel 33 van de Code van medische deontologie) […] derhalve bewezen [is] in hoofde van [de eiser]” (p. 6, vijfde alinea, van de bestreden beslissing).

Aldus beslist de raad van beroep tot drie onderscheiden inbreuken in hoofde van de eiser, terwijl de provinciale raad slechts één inbreuk bewezen had verklaard.

De raad van beroep oordeelt vervolgens dat de in hoofde van de eiser bewezen verklaarde deontologische inbreuk passend wordt beteugeld met een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand (p. 6, laatste alinea, van de bestreden beslissing).

1. Aangezien uit geen enkele vaststelling of overweging volgt dat de tuchtsanctie van een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand enkel en alleen wordt opgelegd voor de inbreuk op de informatieverplichting, wordt die tuchtsanctie opgelegd voor het geheel van de vastgestelde inbreuken en dus ook voor de inbreuken die niet door de provinciale raad werden weerhouden en waarvoor de provinciale raad bijgevolg geen sanctie heeft opgelegd.

Bijgevolg, nu voor het aanrekenen van nog niet geleverde prestaties en voor de niet correcte bepaling van het ereloon een sanctie wordt toegepast waarvoor de provinciale raad er geen had uitgesproken, diende de beslissing op grond van artikel 25, § 4, tweede lid, van het koninklijk besluit nr. 79 met een twee derde meerderheid van de stemmen te worden genomen.

VERZOEKSCHRIFT/13

De omstandigheid dat de door de raad van beroep weerhouden drie inbreuken alle betrekking hebben op hetzelfde artikel van de Code van medische deontologie, m.n. artikel 33 van die code, doet daaraan geen afbreuk.

Ook de omstandigheid dat de aan de eiser opgelegde tuchtstraf van een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand op zich genomen niet zwaarder is dan de door de provinciale raad opgelegde tuchtstraf, neemt niet weg dat de eiser in graad van beroep ook voor bijkomende tenlasteleggingen wordt gestraft, waarvoor door de provinciale raad geen sanctie was uitgesproken.

Door te beslissen bij meerderheid van stemmen, niettegenstaande in graad van beroep bijkomende inbreuken bewezen worden verklaard en mede voor die inbreuken een tuchtsanctie wordt opgelegd, neemt de raad van beroep zijn beslissing niet wettig en schendt de raad van beroep inzonderheid artikel 25, § 4, tweede lid, van het koninklijk besluit nr. 79, alsook de artikelen 13, eerste lid, en 21, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79.

1. Minstens laten de motieven van de bestreden beslissing in het ongewisse of de uitgesproken tuchtsanctie van een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand ook zou zijn opgelegd indien enkel en alleen een inbreuk op de informatieverplichting zou zijn weerhouden, zodat uw Hof niet kan nagaan of de beslissing wettig bij meerderheid van stemmen is genomen (schending van artikel 149 van de Grondwet).

In ondergeschikte orde

1. Op grond van artikel 25, § 4, tweede lid, van het koninklijk besluit nr. 79 kan de raad van beroep alleen met twee derde meerderheid van de stemmen een sanctie toepassen wanneer de provinciale raad er geen heeft uitgesproken of de door die raad uitgesproken sanctie verzwaren.

De vereiste van twee derde meerderheid van de stemmen zorgt voor een evenwicht in het recht van verdediging inzonderheid voor de betrokken arts,

VERZOEKSCHRIFT/14

aangezien de raad van beroep ook op zijn enkel hoger beroep kennis neemt van het geheel van de zaak.

Die bepaling moet dan ook aldus worden begrepen dat een twee derde meerderheid van de stemmen vereist is telkens de toestand van de betrokken arts wordt verzwaard, wat onder meer het geval is wanneer lastens de betrokken arts in graad van beroep meer tenlasteleggingen bewezen worden verklaard dan waarvoor hij door de provinciale raad werd veroordeeld.

Door te beslissen bij meerderheid van stemmen, niettegenstaande in graad van beroep bijkomende inbreuken bewezen worden verklaard, neemt de raad van beroep zijn beslissing niet wettig en schendt de raad van beroep artikel 25, § 4, inzonderheid tweede lid, van het koninklijk besluit nr. 79, alsook de artikelen 13, eerste lid, en 21, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79.

Conclusie

De bestreden beslissing is niet wettig bij meerderheid van stemmen genomen (schending van de artikelen 149 van de Grondwet en 13, eerste lid, 21, eerste lid, en 25, § 4, van het koninklijk besluit nr. 79).

Tweede middel

MIDDEL

Geschonden wettelijke bepalingen

• artikel 6.1 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden, ondertekend te Rome op 4 november 1950, en goedgekeurd bij wet van 13 mei 1955 (afgekort als EVRM)
• het algemeen rechtsbeginsel houdende het vermoeden van onschuld
• het algemeen rechtsbeginsel inzake het recht van verdediging
• artikel 149 van de Grondwet
• de artikelen 6, 2°, 13, eerste lid, 16, eerste lid, en 25, § 4, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79 van 10 november 1967 betreffende de Orde der artsen

VERZOEKSCHRIFT/15

Aangevochten beslissing In de bestreden beslissing verklaart de Raad van beroep van de Orde der artsen de inbreuk op het deontologisch beginsel “de arts bepaalt zijn ereloon correct en op basis van de werkelijke geleverde prestaties; de arts informeert de patiënt vooraf duidelijk over de bepaling van zijn ereloon” bewezen in hoofde van de eiser, en legt aan de eiser, voor de bewezen bevonden deontologische inbreuk, een schorsing op in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand.

De Raad van beroep van de Orde der artsen neemt die beslissingen op grond van alle vaststellingen en motieven waarop zij steunen en die hier beschouwd worden integraal te zijn hernomen en in het bijzonder de volgende:

“Beoordeling door de raad van beroep

Het hoger beroep dat werd ingesteld door [de eiser] werd tijdig en in de vereiste vorm ingesteld, en is derhalve ontvankelijk. Tijdens de behandeling van de zaak door de raad van beroep ter zitting van 15 september 2025 werd namens [de eiser] een conclusie neergelegd.

Als eerste middel wordt opgeworpen dat de rechten van verdediging en het recht op een eerlijk proces van [de eiser] zouden geschonden zijn, om reden dat de aan de arts verweten deontologische inbreuk inzake de kwaliteit van de zorg en de overvloed aan onderzoeken geen voorwerp hebben uitgemaakt van het onderzoek door de Onderzoekscommissie, en [de eiser] zich hierop niet inhoudelijk heeft kunnen verdedigen. [De eiser] besluit dan ook tot de onontvankelijkheid van deze tenlasteleggingen […], om reden dat deze niet zouden berusten op de feiten, voorwerp van de klacht.

Als tweede middel werpt [de eiser] – ondergeschikt – op dat er geen sprake is van een gebrek aan kwaliteit en overconsumptie.

VERZOEKSCHRIFT/16

De raad van beroep is van oordeel dat het aspect van de kwaliteit van de verleende zorg en het aspect van de onnodig dure of overbodige onderzoeken, behandelingen of verstrekkingen, wel degelijk deel uitmaakt van het voorwerp van de klacht van S. C., zoals ter kennis gebracht aan de Orde der artsen van Oost-Vlaanderen in de diverse mails van S. C..

Aldus was de provinciale raad van de Orde der artsen van Oost-Vlaanderen gerechtigd om deze feiten te onderzoeken en om de betrokken arts hiervoor op ontvankelijke wijze tuchtrechtelijk te vervolgen.

De raad van beroep stelt echter vast dat deze beweerde tuchtrechtelijke inbreuken niet of nauwelijks onderzocht werden door de Onderzoekscommissie en dat [de eiser] hierover niet werd ondervraagd door de Onderzoekscommissie.

Dit impliceert dat er geen aan tegenspraak onderworpen bewijselementen voorliggen om te besluiten dat [de eiser] zich schuldig zou hebben gemaakt aan deze beweerde tuchtrechtelijke inbreuken.

De tenlastelegging, in zoverre betrekking hebbend op de gebrekkige kwaliteit van de zorg en de overvloed aan onderzoeken (overconsumptie), is derhalve niet bewezen in hoofde van [de eiser].

Als derde middel, werpt [de eiser] op dat hij de hoogte van zijn ereloon correct heeft bepaald, en dat hij de patiënte daarover tijdig en transparant heeft geïnformeerd.

[De eiser] werpt verder op dat de bestreden beslissing van de provinciale raad van 23 oktober 2024 ter zake niet afdoende gemotiveerd is.

Artikel 33 van de Code van medische deontologie bepaalt dat de arts zijn ereloon correct bepaalt en op basis van de werkelijk geleverde prestaties.

VERZOEKSCHRIFT/17

De arts informeert de patiënt vooraf duidelijk over de bepaling van zijn ereloon.

De raad van beroep is van oordeel dat [de eiser] ten tijde van de feiten (najaar 2022) niet voldeed aan de verplichting de patiënt vooraf duidelijk te informeren over de bepaling van zijn ereloon en bij uitbreiding over de kosten van bijkomende laboratoriumprestaties. De loutere vermelding op zijn website dat hij niet geconventioneerd is volstaat niet, evenmin als de voorgehouden affichering van zijn erelonen en kosten in de wachtruimte van zijn praktijk.

Op het ‘toestemmingsformulier raadpleging’ dat door S. C. op 25.10.2022 werd ondertekend, wordt geen enkele indicatie van het aan te rekenen ereloon vermeld.

De prijsvork, die op basis van de door [de eiser] aan de Onderzoekscommissie afgelegde verklaring tussen 50 euro en 250 euro zou bedragen, was ten tijde van de klacht niet vermeld op de website van [de eiser], en evenmin op het door hem alsdan gebruikte ‘toestemmingsformulier raadpleging’ dat onderaan op zijn website kon geopend worden.

Dit formulier werd in de loop van huidige procedure door [de eiser] aangepast, nu zijn ‘geïnformeerd toestemmingsformulier’ actueel een prijsvork tussen 150 euro en 400 euro vermeldt.

Bovendien is deze ‘prijsvork’ (tussen 50 euro en 250 euro) naar het oordeel van de raad van beroep veel te ruim om te voldoen aan de deontologische (voorafgaande, duidelijke en transparante) informatieverplichting van de arts ten overstaan van de patiënt over de bepaling van zijn ereloon.

De vermelding op het ‘toestemmingsformulier raadpleging’ dat de arts niet geconventioneerd is en dat ‘zijn ereloon afhankelijk is van de geleverde prestaties’ laat immers in hoofde van de arts nog grote ruimte bestaan voor een willekeurige bepaling van het ereloon op het einde van het consult, waarbij patiënten verschalkt kunnen worden in hun verwachtingen inzake het te betalen ereloon.

VERZOEKSCHRIFT/18

Met betrekking tot de door S. C. betaalde som van 250 euro voor de microbioomtest, werd [de eiser] ter zitting van de raad van beroep geconfronteerd met het gegeven dat de door het labo aangerekende kostprijs merkelijk lager zou zijn da[n] dit door de arts aangerekende bedrag van 250 euro. Hierop antwoordde de arts dat de door het labo aangerekende kostprijs inderdaad lager was dan 250 euro, doch dat in dit bedrag ook de toekomstige bespreking met de patiënte van de resultaten van deze microbioomtest begrepen was.

Aldus rekende [de eiser] reeds prestaties aan die hij nog niet geleverd had (en mogelijk nooit zou leveren indien er om weke reden dan ook geen vervolgafspraak zou plaatsvinden), hetgeen in strijd is met artikel 33, lid 1 van de Code van medische deontologie: enkel werkelijk geleverde prestaties mogen de basis vormen voor de bepaling van het ereloon. Tenslotte is de raad van beroep van oordeel dat het door [de eiser] aangerekende ereloon van 200 euro voor een korte consultatie – los van de bijkomende (ondoorzichtige) kosten voor labotesten en vingerprik – geen correcte en redelijke bepaling van diens ereloon betreft.

De door [de eiser] ter zitting van de raad van beroep neergelegde getuigenverklaringen van 2 van zijn secretaressen inzake de gebruikelijke duurtijd van zijn consultaties, zijn niet van aard om aan bovenstaand oordeel afbreuk te doen.

De inbreuk op het deontologisch beginsel ‘De arts bepaalt zijn ereloon correct en op basis van de werkelijk geleverde prestaties. De arts informeert de patiënt vooraf duidelijk over de bepaling van zijn ereloon’ (artikel 33 van de Code van medische deontologie) is derhalve bewezen in hoofde van [de eiser].

De bestraffing:

VERZOEKSCHRIFT/19

De door de provinciale raad opgelegde sanctie is gepast gelet op de zwaarwichtigheid van de bewezen verklaarde feiten, de persoon van de arts en diens tuchtrechtelijk verleden.

[De eiser] bood geen voorafgaande transparantie aan zijn patiënten betreffende de door hem gehanteerde erelonen, waardoor deze (vaak kwetsbare) patiënten niet met kennis van zaken (in het bijzonder met betrekking tot de te verwachten rekening) konden beslissen of zij al dan niet beroep zouden doen op deze arts.

Door deze ondoorzichtige wijze van het aanrekenen van erelonen en kosten voor labotesten, zorgde de betrokken arts voor misverstanden, onbegrip en wantrouwen en lijkt hij de geneeskunde op een onverantwoorde wijze te commercialiseren.

De in hoofde van [de eiser] bewezen verklaarde deontologische inbreuk wordt passend beteugeld met een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand.” (p. 4, midden, tot p. 6, van de bestreden beslissing).

Grieven Eerste onderdeel

1. Krachtens het algemeen rechtsbeginsel van het vermoeden van onschuld, wordt eenieder tegen wie een tuchtvervolging is ingesteld, voor onschuldig gehouden totdat zijn schuld in rechte is komen vast te staan.

Derhalve dient een beroepsbeoefenaar die tuchtrechtelijk wordt vervolgd zijn onschuld niet te bewijzen. Hij of zij geniet het vermoeden van onschuld. Het is

VERZOEKSCHRIFT/20

aan de tuchtoverheid om de feiten die zij tegen de beroepsbeoefenaar in aanmerking wil nemen, én hun karakter van tuchtfeit, te bewijzen.

1. Krachtens artikel 6, 2°, van het koninklijk besluit nr. 79 van 10 november 1967 betreffende de Orde der artsen, hieronder afgekort als koninklijk besluit nr. 79, zijn de provinciale raden bevoegd te waken over het naleven van de regelen van medische plichtenleer en over de handhaving van de eer, de bescheidenheid, de eerlijkheid en de waardigheid van de artsen, waartoe zij zijn belast met het treffen van tuchtmaatregelen wegens fouten die de artsen in de uitoefening van hun beroep of naar aanleiding ervan begaan, alsook wegens zware fouten bedreven buiten de beroepsbedrijvigheid, wanneer die fouten de eer of de waardigheid van het beroep kunnen aantasten.

Krachtens artikel 16, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79, kunnen de volgende tuchtsancties worden opgelegd: waarschuwing, censuur, berisping, schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende een termijn die twee jaar niet mag te boven gaan en schrapping van de lijst der Orde.

Krachtens artikel 13, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79 neemt, volgens de regelen bepaald in de artikelen 24 en 25, elke raad van beroep kennis van het hoger beroep tegen de beslissingen die onderscheidenlijk zijn genomen door de provinciale raden met het Nederlands of het Frans als voertaal, en die artikel 6, 1° of 2° toepassen, waaronder dus de door de provinciale raden genomen tuchtbeslissingen. Overeenkomstig artikel 25, § 4, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79 neemt de raad van beroep kennis van het geheel van de zaak.

1. Zowel de provinciale raden als, in graad van beroep, de raad van beroep, zijn bij het beoordelen van een tuchtdossier en bij het opleggen van een tuchtmaatregel gehouden tot eerbiediging van het algemeen rechtsbeginsel van het vermoeden van onschuld.

Het vermoeden van onschuld verhindert niet dat bij de bepaling van de zwaarte van een tuchtsanctie, gelet op het belang van een goede gezondheidszorg voor de maatschappij, de tuchtrechter elementen of feiten betrekt, die hem regelmatig ter kennis werden gebracht.

VERZOEKSCHRIFT/21

Dit vermoeden wordt evenwel geschonden wanneer een rechterlijke beslissing aanneemt dat iemand schuldig is aan een tuchtrechtelijke inbreuk, terwijl diens schuld niet of nog niet volgens de wettelijke regels is bewezen en die beslissing hierop steunt.

1. De raad van beroep legt aan de eiser een schorsing op in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand en steunt die beslissing op de volgende motieven (p. 6, zesde tot laatste alinea, van de bestreden beslissing):

• de door de provinciale raad opgelegde sanctie is gepast gelet op de zwaarwichtigheid van de bewezen verklaarde feiten, de persoon van de arts en diens tuchtrechtelijk verleden,
• de eiser bood geen voorafgaande transparantie aan zijn patiënten betreffende de door hem gehanteerde erelonen, waardoor deze (vaak kwetsbare) patiënten niet met kennis van zaken (in het bijzonder met betrekking tot de te verwachten rekening) konden beslissen of zij al dan niet beroep zouden doen op deze arts,
• door deze ondoorzichtige wijze van het aanrekenen van erelonen en kosten voor labotesten, zorgde de betrokken arts voor misverstanden, onbegrip en wantrouwen en lijkt hij de geneeskunde op een onverantwoorde wijze te commercialiseren,
• de in hoofde van de eiser bewezen verklaarde deontologische inbreuk wordt passend beteugeld met een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand.

De raad van beroep steunt de tuchtsanctie van een schorsing van één maand dus mede op het motief dat de eiser “lijkt […] de geneeskunde op een onverantwoorde wijze te commercialiseren” (p. 6, voorlaatste alinea, in fine, van de bestreden beslissing).

Nochtans besliste de raad van beroep niet tot een onverantwoorde commercialisatie van de geneeskunde door de eiser. Integendeel oordeelde de raad van beroep, na te hebben vastgesteld dat dienaangaande geen of nauwelijks onderzoek werd gedaan en geen aan de tegenspraak onderworpen bewijselementen voorliggen (p. 5, tweede en derde alinea, van de bestreden beslissing), dat de tenlastelegging betrekking hebbend op de gebrekkige kwaliteit van de zorg “en de overvloed aan onderzoeken (overconsumptie)” niet bewezen is

VERZOEKSCHRIFT/22

(p. 5, vierde alinea, van de bestreden beslissing), dit laatste betrekking hebbende op “onnodig dure of overbodige onderzoeken, behandelingen of verstrekkingen” (p. 4, laatste alinea, van de bestreden beslissing).

Door de opgelegde tuchtsanctie van een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand mede te steunen op het motief dat de eiser de geneeskunde op onverantwoorde wijze lijkt te commercialiseren, dus op iets wat schijnt te zijn zonder dat vaststaat dat het zo is, schendt de raad van beroep het algemeen rechtsbeginsel van het vermoeden van onschuld, en verantwoordt de raad van beroep zijn beslissing niet naar recht (bijkomende schending van de artikelen 6, 2°, 13, eerste lid, 16, eerste lid, en 25, § 4, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79).

Door enerzijds te oordelen dat de tenlastelegging, in zoverre betrekking hebbend op de overvloed van onderzoeken (overconsumptie) niet bewezen is, maar anderzijds de bestraffing mee te laten steunen op de overweging dat de eiser lijkt de geneeskunde op een onverantwoorde wijze te commercialiseren, steunt de bestreden beslissing op tegenstrijdige motieven, en is zij niet regelmatig gemotiveerd (schending van artikel 149 van de Grondwet).

Tweede onderdeel

1. Krachtens artikel 6.1 van het EVRM, heeft eenieder, bij het vaststellen van zijn burgerlijke rechten en verplichtingen of bij het bepalen van de gegrondheid van een tegen hem ingestelde vervolging, recht op een eerlijke en openbare behandeling van zijn zaak, binnen een redelijke termijn, door een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat bij de wet is ingesteld.

Een tuchtprocedure die voor gevolg heeft, of, volgens de nationale wet, tot gevolg kan hebben dat aan de betrokkene tijdelijk of definitief een burgerlijk recht wordt ontnomen, met name het recht om nog langer een beroep uit te oefenen dat geen openbaar ambt is, wordt voor de toepassing van voormelde verdragsbepaling beschouwd als een procedure met als voorwerp het vaststellen van burgerlijke rechten en verplichtingen in de zin van artikel 6.1 van het EVRM.

VERZOEKSCHRIFT/23

Het recht op een eerlijk proces zoals gewaarborgd door artikel 6.1 van het EVRM waarborgt onder meer het verdedigingsbeginsel alsook het onpartijdigheidsbeginsel.

1. De raad van beroep legt aan de eiser een schorsing op in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand en steunt die beslissing op de volgende motieven (p. 6, zesde tot laatste alinea, van de bestreden beslissing):

• de door de provinciale raad opgelegde sanctie is gepast gelet op de zwaarwichtigheid van de bewezen verklaarde feiten, de persoon van de arts en diens tuchtrechtelijk verleden,
• de eiser bood geen voorafgaande transparantie aan zijn patiënten betreffende de door hem gehanteerde erelonen, waardoor deze (vaak kwetsbare) patiënten niet met kennis van zaken (in het bijzonder met betrekking tot de te verwachten rekening) konden beslissen of zij al dan niet beroep zouden doen op deze arts,
• door deze ondoorzichtige wijze van het aanrekenen van erelonen en kosten voor labotesten, zorgde de betrokken arts voor misverstanden, onbegrip en wantrouwen en lijkt hij de geneeskunde op een onverantwoorde wijze te commercialiseren,
• de in hoofde van de eiser bewezen verklaarde deontologische inbreuk wordt passend beteugeld met een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand.

De raad van beroep steunt de tuchtsanctie van een schorsing van één maand dus mede op het motief dat de eiser “lijkt […] de geneeskunde op een onverantwoorde wijze te commercialiseren” (p. 6, voorlaatste alinea, in fine, van de bestreden beslissing).

1. Door de opgelegde tuchtsanctie van een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand mede te steunen op het motief dat de eiser de geneeskunde op onverantwoorde wijze lijkt te commercialiseren (p. 6, voorlaatste alinea, van de bestreden beslissing), terwijl wordt vastgesteld dat de eiser door de onderzoekscommissie niet werd ondervraagd over de onnodig dure of overbodige onderzoeken, behandelingen of verstrekkingen en dat er geen aan tegenspraak

VERZOEKSCHRIFT/24

onderworpen bewijselementen voorliggen om te besluiten dat de eiser zich aan die tuchtrechtelijke inbreuken zou hebben schuldig gemaakt (p. 5, tweede en derde alinea, van de bestreden beslissing) en zonder de eiser de mogelijkheid te bieden dienaangaande tegenspraak te voeren, miskent de raad van beroep het recht van verdediging van de eiser alsook diens recht op een eerlijk proces, zoals gewaarborgd door artikel 6.1 van het EVRM (schending van artikel 6.1 van het EVRM en van het algemeen rechtsbeginsel inzake het recht van verdediging). Bijgevolg verantwoordt de raad van beroep zijn beslissing niet naar recht (bijkomende schending van de artikelen 6, 2°, 13, eerste lid, 16, eerste lid, en 25, § 4, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79).

1. Door de opgelegde tuchtsanctie van een schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand mede te steunen op het motief dat de eiser de geneeskunde op onverantwoorde wijze lijkt te commercialiseren (p. 6, voorlaatste alinea, van de bestreden beslissing), en dus de opgelegde tuchtsanctie mede te steunen op iets wat schijnt te zijn zonder dat vaststaat dat het zo is, gedraagt de raad van beroep zich niet als een onafhankelijk en onpartijdig rechter, en miskent hij het recht op een eerlijk proces en derhalve artikel 6.1 van het EVRM. Bijgevolg verantwoordt de raad van beroep zijn beslissing niet naar recht (bijkomende schending van de artikelen 6, 2°, 13, eerste lid, 16, eerste lid, en 25, § 4, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79). Conclusie

De raad van beroep legt de eiser niet wettig de tuchtsanctie op van schorsing in het recht de geneeskunde uit te oefenen gedurende één maand (schending van het algemeen rechtsbeginsel van het vermoeden van onschuld, van het algemeen rechtsbeginsel van het recht van verdediging en van de artikelen 6.1 van het EVRM, 149 van de Grondwet, en 6, 2°, 13, eerste lid, 16, eerste lid, en 25, § 4, eerste lid, van het koninklijk besluit nr. 79).

VERZOEKSCHRIFT/25

OM DEZE REDENEN

Concludeert de eiser dat het uw Hof behage

de bestreden beslissing te vernietigen, de zaak en de partijen te verwijzen naar de raad van beroep van de Orde der artsen, met het Nederlands als voertaal, anders samengesteld, uitspraak te doen over de kosten als naar recht.

Gent, 8 december 2025

Voor de eiser,

Willy van Eeckhoutte, advocaat bij het Hof van Cassatie.