Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260908.2N.10 (2026-09-08)
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/1
Hof van Cassatie van België
Arrest
Nr. P.25.1144.N
BELGISCHE STAAT, fod Financiën, vertegenwoordigd door de minister van
Financiën, met kantoor te 1000 Brussel, Wetstraat 14, voor wie optreedt de
regionale directeur van de algemene administratie van de douane en accijnzen te
Gent, met kantoor te 9000 Gent, Administratief Centrum Ter Plaeten, SintLievenslaan 27, ON 0308.357.159,
vervolgende partij,
eiser,
vertegenwoordigd door mr. Stefan De Vleeschouwer, advocaat bij het Hof van
Cassatie, met kantoor te 1853 Strombeek-Bever, Temselaan 100A, waar de eiser
woonplaats kiest,
tegen
- F. D.,
beklaagde,
- D. G.,
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/2
beklaagde,
3. F. bv,
beklaagde,
4. E. bv,
beklaagde,
5. B. L. T. bv,
beklaagde,
verweerders,
de verweerders 1, 2, 3 en 5 vertegenwoordigd door mr. Johan Verbist, advocaat bij
het Hof van Cassatie, met kantoor te 2000 Antwerpen, Amerikalei 187/302, waar
deze verweerders woonplaats kiezen.
I.
RECHTSPLEGING VOOR HET HOF
Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest van het hof van beroep te Gent,
correctionele kamer, van 26 juni 2025.
De eiser voert in een memorie die aan dit arrest is gehecht, een middel aan.
Raadsheer Eric Van Dooren heeft verslag uitgebracht.
Advocaat-generaal Dirk Schoeters heeft geconcludeerd.
II.
BESLISSING VAN HET HOF
Beoordeling
Middel
Eerste en tweede onderdeel
1.
Het eerste onderdeel voert schending aan van de artikelen 6, § 2, b), 7, § 1,
b), 9, § 1, g), 20, 36, 39 en 45 Accijnswet 2009, zoals van toepassing voor de
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/3
wijziging bij wet van 16 oktober 2022, de artikelen 1bis en 10 van de wet van 3
april 1997 betreffende het fiscaal stelsel van gefabriceerde tabak (hierna Wet 3 april
1997), artikel 23 van het koninklijk besluit van 17 maart 2010 betreffende de
algemene regeling inzake accijnzen (hierna KB 17 maart 2010) en de artikelen 2,
28 en 85 van het ministerieel besluit van 1 augustus 1994 betreffende het fiscaal
stelsel van gefabriceerde tabak, zoals van toepassing voor de wijziging bij
ministerieel besluit van 26 december 2023 (hierna MB 1 augustus 1994): na met
betrekking tot de feiten van de telastlegging A te hebben vastgesteld dat de in het
magazijn van de verweerster 3 te Gent aangetroffen 11.368 stuks sigaren en 0,83
kilogram rooktabak reeds in andere lidstaten tot verbruik waren uitgeslagen met
betaling van accijnzen en dat zij waren bestemd om te worden uitgevoerd naar derde
landen, oordeelt het arrest dat die tabaksgoederen daarom niet in België
commercieel voorhanden werden gehouden om er te worden geleverd of gebruikt;
vervolgens oordeelt het dat in België geen accijnzen zijn verschuldigd, dat geen
Belgische fiscale kentekens zijn vereist en dat voor de overbrenging van de
tabaksgoederen naar België geen vereenvoudigd geleidedocument (hierna VGD)
moest worden opgesteld; dat oordeel is niet naar recht verantwoord; behoudens bij
bewijs van persoonlijke verkrijging of bezit voor persoonlijk verbruik ervan, kan
het louter voor uitvoer buiten het accijnsgebied bestemmen van reeds in een andere
lidstaat veraccijnsde tabaksgoederen niet tot gevolg hebben dat die goederen niet in
België commercieel voorhanden worden gehouden; daardoor zijn in België wel
degelijk accijnzen verschuldigd en fiscale kentekens vereist en had de overbrenging
naar België moeten gebeuren met naleving van de geldende voorschriften inzake
het overbrengen van veraccijnsde accijnsgoederen en dus met gebruik van een
VGD.
Het tweede onderdeel voert schending aan van de artikelen 6, § 2, b), 7, § 1, b) en
45 Accijnswet 2009, zoals van toepassing voor de wijziging bij wet van 16 oktober
2022, de artikelen 1bis en 10 Wet 3 april 1997, artikel 23 KB 17 maart 2010 en de
artikelen 2, 28 en 85 MB 1 augustus 1994, zoals van toepassing voor de wijziging
bij ministerieel besluit van 26 december 2023: met het oordeel dat de
tabaksgoederen die het voorwerp uitmaken van de telastlegging A in België niet
dienden te worden opgeslagen in een belastingentrepot omdat zij niet onder een
accijnsschorsingsregeling werden geplaatst en over die goederen reeds accijnzen in
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/4
een andere lidstaat werden betaald, verantwoordt het arrest de vrijspraak van de
verweerders voor de telastlegging D in zoverre betrekking hebbend op die
goederen, niet naar recht; ook bij het overbrengen van in een andere lidstaat
veraccijnsde tabaksgoederen die niet voor particulier verbruik zijn bestemd, is
vereist dat zij in België in een erkend belastingentrepot worden ondergebracht;
fiscale kentekens op tabaksgoederen kunnen in België immers enkel worden
aangebracht door een erkend entrepothouder in zijn hoedanigheid van
marktdeelnemer.
2.
De artikelen 6, § 2, b), 7, § 1, b), 9, § 1, g), 36 en 39 Accijnswet 2009 zijn de
omzetting van de respectieve artikelen 7.2.b), 8.1.b), 11, 33, 34, 35 en 38
Accijnsrichtlijn 2008.
3.
De Accijnswet 2009, zoals van toepassing, bepaalt:
- in artikel 6, § 1, dat de accijnzen worden verschuldigd op het tijdstip van de
uitslag tot verbruik in het land;
- in artikel 6, § 2, b), dat onder uitslag tot verbruik wordt verstaan het voorhanden
hebben van accijnsgoederen buiten een accijnsschorsingsregeling, wanneer over
die goederen geen accijnzen zijn geheven overeenkomstig de toepasselijke
bepalingen van het gemeenschapsrecht en de nationale wetgeving;
- in artikel 7, § 1, b), dat de persoon die gehouden is tot voldoening van de
verschuldigd geworden accijnzen met betrekking tot het voorhanden hebben van
accijnsgoederen als bedoeld in artikel 6, § 2, b), Accijnswet 2009, de persoon is
die de accijnsgoederen voorhanden heeft of enig andere persoon die bij het
voorhanden hebben ervan betrokken is;
- in artikel 35, § 1, dat geen accijns is verschuldigd voor accijnsgoederen die door
particulieren werden verkregen voor hun eigen behoeften en die door hen zelf
worden vervoerd, op voorwaarde dat de accijnzen werden geheven in de lidstaat
waar de accijnsgoederen werden verkregen;
- in artikel 36, § 1 tot en met § 4:
“§ 1 Onverminderd artikel 37, § 1, zijn accijnsgoederen die nadat zij in een
andere lidstaat reeds tot verbruik zijn uitgeslagen, hier te lande voor
commerciële doeleinden voorhanden worden gehouden om hier te worden
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/5
geleverd of gebruikt, aan accijnzen onderworpen, welke worden geheven, naar
gelang van het geval, in hoofde van de persoon die de levering verricht, die de
voor levering bestemde goederen voorhanden heeft of door de persoon aan wie
de goederen worden geleverd. De voorwaarden inzake de verschuldigdheid en
het toepasselijk accijnstarief zijn deze van kracht op het tijdstip dat de
verschuldigdheid van de accijnzen hier te lande ontstaat.
Onder 'voor commerciële doeleinden voorhanden hebben' wordt verstaan het
voorhanden hebben van accijnsgoederen door anderen dan particulieren of het
voorhanden hebben door een particulier anders dan in een situatie bedoeld in
artikel 35, § 1.
§ 2 Onverminderd artikel 39 worden in een andere lidstaat reeds tot verbruik
uitgeslagen accijnsgoederen die voor commerciële doeleinden worden
overgebracht van die andere lidstaat naar België, niet geacht voor die
doeleinden voorhanden te worden gehouden totdat zij het Belgisch grondgebied
hebben bereikt, op voorwaarde dat de overbrenging geschiedt overeenkomstig
de formaliteiten bepaald bij de §§3 en 4.
§ 3 In de situaties bedoeld in § 1 vinden overbrengingen van accijnsgoederen
plaats onder dekking van een geleidedocument waarvan de vorm en de inhoud
worden bepaald in een verordening van de Europese Commissie.
§ 4 De in § 1 bedoelde personen zijn gehouden:
1° voorafgaand aan de verzending van de accijnsgoederen aangifte te doen bij
het hulpkantoor waarvan zij afhangen en de betaling van de accijnzen
waarborgen;
2° de accijnzen te voldoen op de door de Koning bepaalde wijze;
3° elke controle toe te laten waardoor de administratie zich kan vergewissen van
de daadwerkelijke ontvangst van de accijnsgoederen en van de betaling van de
accijnzen waartoe deze aanleiding geven.”
- in artikel 39, § 1:
“Indien hier te lande een onregelmatigheid heeft plaatsgevonden tijdens een
overbrenging van accijnsgoederen overeenkomstig artikel 36, § 1, of artikel 37,
§ 1, die zijn verzonden vanuit een andere lidstaat waar die goederen tot verbruik
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/6
zijn uitgeslagen, zijn de accijnzen hier te lande verschuldigd door de natuurlijke
of de rechtspersoon die voor de betaling van de accijnzen zekerheid heeft gesteld
of door eenieder die bij de onregelmatigheid betrokken is geweest”.
4.
Artikel 10, § 1, Wet 3 april 1997 bepaalt: “De tabaksfabricaten bestemd voor
inverbruikstelling hier te lande dienen voorafgaandelijk te worden bekleed met
fiscale kentekens. Deze fiscale kentekens worden door de marktdeelnemer
aangebracht op elke verpakking. Nochtans wat sigaren betreft, bepaalt de minister
van Financiën in welke gevallen de bandjes stuksgewijs op elke sigaar moeten
worden aangebracht. (…)” Onder meer de artikelen 2, 28 en 85 MB 1 augustus
1994 geven uitvoering aan die bepaling.
Volgens artikel 1bis Wet 3 april 1997 dient te worden begrepen:
- onder fiscaal kenteken: het fiscaal bandje en de fiscale sluitzegel die worden
geleverd om te worden aangebracht op tabaksfabricaten;
- onder marktdeelnemer: iedere natuurlijke of rechtspersoon die tabaksfabricaten
in verbruik stelt in België in zijn hoedanigheid van erkend entrepothouder.
Uit de samenlezing van die wetsbepalingen volgt dat op het ogenblik van de
feiten van de telastlegging A in de periode van 8 juni 2015 tot 9 oktober 2019 de
overbrenging naar België, buiten een accijnsschorsingsregeling, van binnen de Unie
reeds tot verbruik uitgeslagen accijnsgoederen die voldeden aan het begrip “voor
commerciële doeleinden voorhanden hebben”, zoals bepaald in artikel 36, § 1,
tweede lid, Accijnswet 2009, overeenkomstig artikel 36, § 3 en § 4, van die wet
slechts kon plaatsvinden onder dekking van een VGD, waarbij voorafgaand aan de
verzending van de accijnsgoederen naar België een zekerheid moest worden gesteld
voor de in België verschuldigde accijnzen en bij het binnenbrengen van die
goederen in België aangifte diende te worden verricht, alsook tot betaling van de
accijnzen diende te worden overgegaan waarna op de tabaksgoederen fiscale
kentekens konden worden aangebracht.
6.
De omstandigheid dat de accijnsgoederen op grond van de voorgelegde
documenten waren bestemd om vanuit België te worden uitgevoerd naar derde
landen en derhalve niet waren bestemd om in België te worden geleverd of gebruikt,
doet aan het voorgaande geen afbreuk.
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/7
Artikel 9, § 1, g), Accijnswet 2009 dat in de terugbetaling voorziet van de
accijnzen op in het land tot verbruik uitgeslagen accijnsgoederen in het geval die
goederen worden uitgevoerd, laat evenmin toe anders te oordelen. De toepassing
van die regeling vereist immers dat de accijnsgoederen niet enkel vanuit België
worden uitgevoerd, maar ook dat zij in België en dus niet in een andere lidstaat tot
verbruik zijn uitgeslagen.
8.
Bijgevolg hield het feit dat er tijdens het vervoer van de tabaksgoederen
omschreven in de telastlegging A in België geen VGD kon worden voorgelegd in
dat er sprake was van het onregelmatig commercieel voorhanden hebben van die
accijnsgoederen en derhalve van een onregelmatige uitslag tot verbruik met de
opeisbaarheid van de Belgische accijnzen en de verplichting tot het aanbrengen van
fiscale kentekens op de tabaksgoederen tot gevolg.
9.
Uit de verplichting om op de tabaksgoederen fiscale kentekens aan te brengen
volgt dat deze enkel kunnen worden aangebracht door een erkend entrepothouder
in zijn hoedanigheid van marktdeelnemer en bijgevolg in een door de eiser vergund
belastingentrepot.
10.
Het arrest dat anders oordeelt en de verweerders op die gronden niet schuldig
verklaart aan de telastleggingen A en D in zoverre betrekking hebbend op de
goederen vermeld in de telastlegging A, verantwoordt die beslissingen niet naar
recht.
De onderdelen zijn gegrond.
Derde onderdeel
11.
Het onderdeel voert schending aan van de artikelen 77.3, 79.1 en 79.3, a) en
c), DWU, de artikelen 220, 266, § 1, en 283 AWDA, de artikelen 6, § 2, b), 7, § 1,
b) en d), 7, § 2 en 45 Accijnswet 2009, zoals van toepassing voor de wijziging bij
wet van 16 oktober 2022, en artikel 28 MB 1 augustus 1994, zoals van toepassing
voor de wijziging bij ministerieel besluit van 26 december 2023: met het loutere
oordeel dat de verweerders niet de aangevers zijn van de ingevoerde
tabaksgoederen en dat de sigaren enkel werden bewaard voor een beperkt aantal
klanten, verantwoordt het arrest de vrijspraak van de verweerders voor de
respectieve telastleggingen B en C niet naar recht; het stond aan de verweerders om
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/8
als opslaghouders ervan aan te tonen wat de fiscale herkomst en bestemming was
van die accijnsgoederen; evenzeer kan hen daarom worden verweten dat zij die
goederen voorhanden hebben gehouden in een niet-vergund magazijn (telastlegging
D); bovendien belet de vrijspraak van de verweerders voor de telastleggingen B en
C niet dat een douane- en accijnsschuld was ontstaan wegens sluikinvoer en wegens
het onregelmatig voorhanden hebben van tabaksproducten buiten een vergund
entrepot en zonder de aangifte of betaling van de accijnzen en het aanbrengen van
fiscale kentekens; overeenkomstig de douane- en accijnswetgeving zijn de
verweerders wel degelijk hoofdelijk schuldenaar van die ontstane schulden; het
arrest laat na die fiscale aansprakelijkheid te onderzoeken en verklaart de
burgerlijke vordering van de eiser op grond van de feiten B en C ten onrechte
ongegrond.
12.
Met overname van de redenen van het beroepen vonnis (p. 47-48) en met
eigen redenen (p. 51) stelt het arrest vast dat voor de invoer van 200 sigaren,
voorwerp van de telastlegging B, een douaneaangifte in eigen naam en voor eigen
rekening werd ingediend door D. en dat daarmee alle invoerformaliteiten werden
vervuld. Daarmee oordeelt het arrest dat het materieel bestanddeel van het misdrijf
van de telastlegging B niet is bewezen.
In zoverre het onderdeel betrekking heeft op de vrijspraak van de verweerders voor
de telastlegging B, kan het, ook al was het gegrond, niet tot cassatie leiden en is het
niet ontvankelijk.
13.
Artikel 79.1 DWU bepaalt dat ten aanzien van aan invoerrechten
onderworpen goederen een douaneschuld bij invoer ontstaat door niet-naleving van
één van de bij de douanewetgeving vastgestelde verplichtingen betreffende het
binnenbrengen van niet-Uniegoederen in het douanegebied van de Unie, de
onttrekking van dergelijke goederen aan douanetoezicht, of het verkeer, de
veredeling, de opslag, de tijdelijke opslag, de tijdelijke invoer of de verwijdering
van dergelijke goederen binnen dat douanegebied.
Volgens artikel 79.3, a) en c), DWU is in dat geval de schuldenaar eenieder die de
betrokken verplichtingen diende na te komen en eenieder die de betrokken goederen
heeft verworven of onder zich heeft gehad en die op het ogenblik waarop hij de
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/9
goederen verwierf of ontving, wist of redelijkerwijze had moeten weten dat aan een
uit de douanewetgeving voortvloeiende verplichting niet was voldaan.
14.
Artikel 220, § 1, AWDA stelt onder meer strafbaar het zonder douaneaangifte
invoeren in de Unie van goederen teneinde de aan die invoer verbonden rechten te
ontduiken.
15.
De Accijnswet 2009, zoals van toepassing, bepaalt:
- in artikel 6, § 1, dat de accijnzen worden verschuldigd op het tijdstip van de
uitslag tot verbruik in het land;
- in artikel 6, § 2, b), dat onder uitslag tot verbruik wordt verstaan het voorhanden
hebben van accijnsgoederen buiten een accijnsschorsingsregeling, wanneer over
die goederen geen accijnzen zijn geheven overeenkomstig de toepasselijke
bepalingen van het gemeenschapsrecht en de nationale wetgeving;
- in artikel 6, § 2, d), dat onder uitslag tot verbruik tevens wordt verstaan de invoer,
met inbegrip van onregelmatige invoer, behoudens indien de accijnsgoederen bij
invoer onmiddellijk onder een accijnsschorsingsregeling worden geplaatst;
- in artikel 7, § 1, b), dat de persoon die gehouden is tot voldoening van de
verschuldigd geworden accijnzen met betrekking tot het voorhanden hebben van
accijnsgoederen als bedoeld in artikel 6, § 2, b), Accijnswet 2009, de persoon is
die de accijnsgoederen voorhanden heeft of enig andere persoon die bij het
voorhanden hebben ervan betrokken is;
- in artikel 7, § 1, d), dat de persoon die gehouden is tot voldoening van de
verschuldigd geworden accijnzen met betrekking tot de invoer van
accijnsgoederen als bedoeld in artikel 6, § 2, b), Accijnswet 2009, de persoon is
die de accijnsgoederen bij invoer aangeeft of voor wiens rekening de goederen
bij invoer worden aangegeven of, in geval van onregelmatige invoer, enig andere
persoon die bij de invoer betrokken is geweest;
- in artikel 7, § 2, dat indien er voor eenzelfde accijnsschuld verscheidene
schuldenaren zijn, zij hoofdelijk gehouden zijn tot betaling van die schuld;
- in artikel 45 dat iedere overtreding van de bepalingen van die wet tot gevolg
heeft dat de accijnzen opeisbaar worden en wordt gestraft met de in die bepaling
omschreven straffen.
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/10
De rechter oordeelt onaantastbaar op grond van de feitelijke gegevens die
hem ter beschikking staan of de bij een zoeking in een opslagplaats aangetroffen
tabaksgoederen het voorwerp zijn van sluikinvoer of onwettig voorhanden worden
gehouden. Hij kan daarbij rekening houden met een geheel van feitelijke
omstandigheden, zoals de mate waarin de aanwezigheid van de goederen aan de
douaneadministratie werden aangegeven, de hoedanigheid van de persoon die de
tabaksgoederen voorhanden heeft, de hoeveelheid van de gevonden goederen, de
plaatselijke omstandigheden waarin zij worden aangetroffen en het gegeven of de
opslagplaats gekend is bij de douaneadministratie.
Het Hof gaat enkel na of de rechter uit zijn vaststellingen geen onmogelijk te
verantwoorden gevolgen afleidt.
17.
Met betrekking tot de telastleggingen C en D stelt het arrest vast wat volgt:
- de verweerders zijn allen professioneel betrokken in de handel van
tabaksproducten;
- bij zoekingen in de geconditioneerde ruimten van niet-vergunde magazijnen van
de verweerster 3 te Gent en achteraf te Waregem werden 9.918 sigaren
aangetroffen zonder Belgische fiscale zegels;
- van de sigaren bestond enkel een voorraadlijst;
- de aanwezigheid van de sigaren was de eiser onbekend;
- naar aanleiding van de zoeking te Gent verklaarde de verweerder 1 dat die
sigaren in bewaring werden gehouden als commerciële geste ten behoeve van
een beperkt aantal speciale klanten;
- naar aanleiding van de zoeking te Waregem verklaarde de verweerder 1 dat die
sigaren kosteloos in bewaring werden gehouden omdat grote privéklanten geen
plaats hebben of niet over een geconditioneerde ruimte beschikken.
Uit die vaststellingen kan het arrest niet wettig afleiden dat de afwezigheid van
Belgische fiscale kentekens niet abnormaal of verdacht was waardoor de
verweerders worden vrijgesproken voor de telastleggingen C en D. Aldus is de
beslissing niet naar recht verantwoord.
8 SEPTEMBER 2026
P.25.1144.N/11
In zoverre het onderdeel betrekking heeft op de vrijspraak van de verweerders voor
de telastlegging C en D in zoverre betrekking hebbend op de goederen vermeld in
de telastleggingen B en C, is het gegrond.
18.
De vordering van de douaneadministratie tot betaling van door de feiten van
een douane- of accijnsmisdrijf ontdoken rechten en accijnzen is een burgerlijke
vordering die overeenkomstig artikel 283 AWDA weliswaar samengaat met de
strafvordering, maar niettemin een zelfstandige burgerlijke vordering is die
rechtstreeks grondslag vindt in de douane- en accijnswetgeving die de betaling van
die rechten en accijnzen oplegt. Ook wanneer de strafrechter een beklaagde
vrijspreekt van een douane- of accijnsmisdrijf, moet hij uitspraak doen over de door
de douaneadministratie ingestelde burgerlijke vordering.
19.
Met overname van de redenen van het beroepen vonnis wijst het arrest de
door de eiser op grond van de feiten van de telastleggingen B en C ingestelde
burgerlijke vordering af omdat geen sluikinvoer of onwettig voorhanden hebben
van accijnsgoederen is bewezen.
In zoverre het onderdeel aanvoert dat het arrest de fiscale aansprakelijkheid van de
verweerders ten aanzien van die feiten niet onderzoekt, berust het op een onjuiste
lezing van het arrest en mist het feitelijke grondslag.
20.
Op basis van de redenen die het bevat, kan het arrest de op grond van de feiten
van de telastlegging B ingestelde burgerlijke vordering afwijzen als ongegrond. Het
oordeelt immers dat zich desbetreffend geen belastbaar feit heeft voorgedaan.
In zoverre kan het onderdeel niet worden aangenomen.
21.
De vernietiging van het arrest in zoverre betrekking hebbend op de
strafrechtelijke beoordeling van de telastlegging C leidt tevens tot de vernietiging
van de op dezelfde overwegingen steunende beslissing over de op grond van die
feiten ingestelde burgerlijke vordering van de eiser.
In zoverre is het onderdeel gegrond.
Omvang van de cassatie
22.
De vernietiging van het arrest in zoverre betrekking hebbend op de
strafrechtelijke beoordeling van de telastlegging A leidt tevens tot de vernietiging
P.25.1144.N/12
8 SEPTEMBER 2026
van de op dezelfde overwegingen steunende beslissing over de op grond van die
feiten ingestelde burgerlijke vordering van de eiser.
Ambtshalve onderzoek voor het overige
23.
De substantiële of op straffe van nietigheid voorgeschreven rechtsvormen zijn
in acht genomen en de beslissing is overeenkomstig de wet gewezen.
Dictum
Het Hof,
Vernietigt het bestreden arrest in zoverre het de verweerders vrijspreekt voor de
feiten van de telastleggingen A, C en D en het oordeelt over de burgerlijke
vordering van de eiser op grond van de feiten van de telastleggingen A en C.
Beveelt dat van dit arrest melding zal worden gemaakt op de kant van het
gedeeltelijk vernietigde arrest.
Verwerpt het cassatieberoep voor het overige.
Laat een derde van de kosten van het cassatieberoep ten laste van de Staat.
Houdt de beslissing over de overige kosten aan en laat die over aan de rechter op
verwijzing.
Verwijst de aldus beperkte zaak naar het hof van beroep te Antwerpen.
Bepaalt de kosten op 420,09 euro.
Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, tweede kamer,
samengesteld uit voorzitter Filip Van Volsem, als voorzitter, sectievoorzitter
Erwin Francis, de raadsheren Eric Van Dooren, Steven Van Overbeke en Jos
Decoker, en in openbare rechtszitting van 8 september 2026 uitgesproken door
voorzitter
Filip
Van
Volsem,
in
aanwezigheid
Dirk Schoeters, met bijstand van griffier Ayse Birant.
van
advocaat-generaal
