Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-09-18, ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260918.1N.4

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260918.1N.4 (2026-09-18)

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- 18 SEPTEMBER 2026

C.25.0086.N/1

Hof van Cassatie van België

Arrest

Nr. C.25.0086.N

1. W. D.M.,
2. A. D.,
3. MEDICLINIC bv, met zetel te 2020 Antwerpen, Jan Van Rijswijcklaan 228, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0877.582.160, eisers, vertegenwoordigd door mr. Paul Wouters, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 3000 Leuven, Koning Leopold I-straat 3, waar de eisers woonplaats kiezen, tegen R. B., verweerder, vertegenwoordigd door mr. Bruno Maes, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 1170 Brussel, Terhulpensesteenweg 177/7, waar de verweerder woonplaats kiest,

18 SEPTEMBER 2026

C.25.0086.N/2

mede inzake 1.

M. M.,

M. S.,

tot gemeen- en bindendverklaring van het vonnis opgeroepen partijen, vertegenwoordigd door mr. Bruno Maes, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 1170 Brussel, Terhulpensesteenweg 177/7, waar de tot gemeen- en bindendverklaring van het vonnis opgeroepen partijen woonplaats kiezen, 3.

L. K.,

K. V.,

G. S.,

A. S.,

tot gemeen- en bindendverklaring van het vonnis opgeroepen partijen.

I.

RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het vonnis in hoger beroep van de rechtbank van eerste aanleg te Leuven van 22 augustus 2024. Advocaat-generaal Frederic Vroman heeft op 9 juni 2026 een schriftelijke conclusie neergelegd. Sectievoorzitter Bart Wylleman heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Frederic Vroman heeft geconcludeerd.

II.

CASSATIEMIDDELEN

De eisers voeren in hun verzoekschrift dat aan dit arrest is gehecht, twee middelen aan.

18 SEPTEMBER 2026 III.

C.25.0086.N/3

BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling Eerste middel (…) Derde onderdeel 4.

De appelrechter stelt vast en oordeelt dat:

• de klinkerweg “te paard” ligt op de perceelsgrens tussen de loten (…) en (…), dit zijn de lijdende erven, over een breedte van 5 meter;
• de verweerder, als titularis van een van de twee lijdende erven waarover de conventionele erfdienstbaarheid van overgang (klinkerweg) elk voor de helft loopt, namelijk lot (…), gerechtigd is om op grond van artikel 702 Oud Burgerlijk Wetboek een vordering in te stellen met betrekking tot het gebruik van deze conventionele erfdienstbaarheid;
• het gegeven dat de twee met miskenning van de titel aangelegde toegangen niet grenzen aan het gedeelte van de klinkerweg dat eigendom is van de verweerder, geen afbreuk doet aan het recht van de verweerder om de sluiting van deze toegangen te vorderen, nu zij leiden tot een oneigenlijk gebruik van de weghelft die op zijn lot (…) is gelegen.

Anders dan waarvan het onderdeel uitgaat, heeft de appelrechter zich ervan

vergewist dat de vastgestelde inbreuk betrekking had op het lijdend erf waarvan de verweerder titularis was, namelijk het lot (…). In zoverre berust het onderdeel op een onjuiste lezing van het bestreden vonnis en mist het bijgevolg feitelijke grondslag. 6.

In zoverre het onderdeel verder aanvoert dat het lot (…) het enige lijdende

erf is, komt het op tegen een onaantastbare beoordeling in feite van de appelrechter en is het niet ontvankelijk.

18 SEPTEMBER 2026

C.25.0086.N/4

Artikel 702 Oud Burgerlijk Wetboek bepaalt dat hij die een recht van

erfdienstbaarheid heeft, daarvan slechts gebruik mag maken overeenkomstig zijn titel, zonder aan het dienstbare erf of aan het heersende erf een verandering te mogen aanbrengen waardoor de toestand van het eerstgenoemde zou worden verzwaard. Uit deze wetsbepaling volgt ten eerste dat de titularis van het heersend erf gebruik moet maken van de erfdienstbaarheid overeenkomstig zijn titel, zelfs indien hij door hiervan af te wijken de toestand van het lijdend erf niet heeft verzwaard en, ten tweede, dat de titularis van het heersend erf de toestand van het lijdend erf niet mag verzwaren, zelfs al blijft hij binnen de grenzen van zijn titel. 8.

De appelrechter oordeelt dat:

• de titel van de conventionele erfdienstbaarheid van overgang ten gunste van onder meer het lot (…) en ten laste van de loten (…) duidelijk stipuleert dat de conventionele erfdienstbaarheid van overgang slechts kan worden gebruikt om toegang te nemen tot het lot (…) via twee toegangen, namelijk één toegang tot de woning op het lot (…) en één toegang tot de tuin op het lot (…);
• vaststaat dat op het lot (…) vanaf de klinkerweg niet enkel een toegang werd aangelegd naar de woning op het lot (…) en naar de tuin op het lot (…), maar dat er ook een toegang werd aangelegd naar de kliniek op het lot (…) en een toegang naar de ondergrondse parkeergarage op het lot (…);
• deze twee toegangen de titel van de conventionele erfdienstbaarheid van overgang miskennen en een gebruik van de conventionele erfdienstbaarheid tot gevolg hebben die niet werd toegestaan door de titel, zodat sprake is van een schending van artikel 702 Oud Burgerlijk Wetboek;
• om die reden de toegangen vanaf de klinkerweg naar de kliniek en naar de ondergrondse parkeergarage op het lot (…) moeten worden gesloten.

Het oordeel van de appelrechter dat de titularis van het heersend erf de

erfdienstbaarheid niet overeenkomstig zijn titel heeft uitgeoefend, volstaat om tot een schending van artikel 702 Oud Burgerlijk Wetboek te besluiten, zonder dat de appelrechter bijkomend diende vast te stellen dat die uitoefening de toestand van het lijdende erf op gevoelige wijze heeft verzwaard.

18 SEPTEMBER 2026

C.25.0086.N/5

In zoverre kan het onderdeel niet worden aangenomen. (…) Dictum Het Hof, Verwerpt het cassatieberoep en de vordering tot bindendverklaring van het arrest. Veroordeelt de eisers tot de kosten. Bepaalt de kosten voor de eisers op 1.016,49 euro en op de som van 650 euro rolrecht verschuldigd aan de Belgische Staat. Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, eerste kamer, samengesteld uit sectievoorzitter Geert Jocqué, als voorzitter, sectievoorzitter Bart Wylleman, en de raadsheren Ilse Couwenberg, Sven Mosselmans en Ann De Wolf, en in openbare rechtszitting van 18 september 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Geert Jocqué, in aanwezigheid van advocaat-generaal Frederic Vroman, met bijstand van griffier Elien Van Isterdael.

E. Van Isterdael

A. De Wolf

S. Mosselmans

I. Couwenberg

B. Wylleman

G. Jocqué

VERZOEKSCHRIFT/1

VOORZIENING IN CASSATIE

VOOR:

D.M. W.,

D. A.,

De

besloten vennootschap MEDICLINIC, met ondernemingsnummer 0877.582.160 en met maatschappelijke zetel te 2000 Antwerpen, Jan Van Rijswijcklaan 228,

eisers in cassatie

bijgestaan en vertegenwoordigd door ondergetekende advocaat bij het Hof van Cassatie Paul WOUTERS, met kantoor te 3000 Leuven, Koning Leopold I-straat 3, bij wie keuze van woonplaats wordt gedaan,

TEGEN:

B. R.,

verweerder in cassatie

IN GEMEEN- EN BINDENDVERKLARING OPGEROEPEN PARTIJEN:

1. M. M.,
2. S. M.,
3. K. L.,
4. V. K.,
5. S. G.,
6. S. A.,

VERZOEKSCHRIFT/2

Aan de Heren Eerste Voorzitter en Voorzitter van het Hof van Cassatie,

Aan de Dames en Heren Raadsheren in het Hof van Cassatie,

Hooggeachte Dames en Heren,

Eisers hebben de eer een vonnis aan U ter beoordeling voor te leggen dat op de buitengewone zitting van 22 augustus 2024 in hoger beroep en op tegenspraak tussen partijen werd uitgesproken door de kamer B3 van de Burgerlijke Rechtbank van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Leuven (met nummer 23/402/A op de algemene rol).

FEITEN EN PROCEDUREVOORGAANDEN

Eerste en tweede eisers zijn de blote eigenaars en derde eiseres de vruchtgebruiker van een onroerend goed gelegen te (...), kadastraal gekend onder gemeente (…), ingevolge notariële akten van respectievelijk 30 september 2003 en 8 maart 2006, waarin dit onroerend goed ook werd aangeduid als (…). Verweerder is eigenaar van een onroerend goed gelegen te (…), kadastraal gekend onder gemeente (…), ingevolge een notariële akte van 22 oktober 2015, waarin dit onroerend goed ook werd aangeduid als (…).

De heer en mevrouw M.-S. zijn eigenaar van een onroerend goed gelegen te (…), kadastraal gekend onder gemeente (…), ingevolge een notariële akte van 27 juni 1988, waarin dit onroerend goed ook werd aangeduid als (…).

VERZOEKSCHRIFT/3

De heer en mevrouw K. -V. zijn eigenaar van een onroerend goed gelegen te (…), kadastraal gekend onder gemeente (…), welk in hun notariële akte ook werd aangeduid als (…).

De heer en mevrouw S. –S. zijn eigenaar van een onroerend goed gelegen te (…), kadastraal gekend onder gemeente (…), welk in hun notariële akte ook werd aangeduid als (…).

Tussen partijen is er naderhand een geschil ontstaan over het gebruik van twee conventionele erfdienstbaarheden tussen voornoemde percelen. Naast een conventionele erfdienstbaarheid van “losweg”, betreft het meer bepaald een conventionele erfdienstbaarheid van overgang, de zogenaamde “klinkerweg” die over de loten (…) tot aan de (…) loopt en in de volgende bewoordingen is opgenomen in de notariële akten van eisers en verweerder :

“1.Gemeenschappelijke toegangsweg Aanleg-Uitrusting Van het verkochte perceel [(…) van de heer en mevrouw K.-V.] maakt een strook grond met een breedte van vijf (5) m (meter) in volle eigendom deel (uit), als rechtstreekse toegangsweg naar de (…). Naast deze strook bevindt zich een gelijkaardige strook, eveneens met de breedte van vijf (5) m (meter), die deel maakt in volle eigendom van het (…) [van verweerder] van de verkaveling, als toegang naar de (…). Van de aangelegde weg zullen de Loten (…) kunnen gebruik maken op zijn ganse lengte als toegang van en naar de (…) en tevens als toegang naar de erfdienstbaarheid van doorgang waarvan hierna onder punt 2 sprake. De Loten (…) zullen elk over twee toegangen tot die weg genieten: één naar de respectievelijke woningen en één naar hun respectievelijke tuin (…)”.

1. Eiseres en de vennootschap LUX&LUX SA hebben bij dagvaardingsexploot, betekend op 15 januari 2022 een procedure ingesteld voor het Vredegerecht van het tweede kanton Leuven tegen de heer en mevrouw M.-S. wegens een geschil over het gebruik van voornoemde losweg.

VERZOEKSCHRIFT/4

Bij verzoekschrift, neergelegd op 11 augustus 2020, kwam verweerder vrijwillig tussen in deze procedure en stelde finaal een tussenvordering in die er onder meer toe strekte eisers (en LUX&LUX SA) te veroordelen tot sluiting van hun toegangen aan de klinkerweg met uitzondering van één toegang naar hun respectievelijke woning en naar hun respectievelijke tuin conform aan de notariële akte, alsmede tot onmiddellijke beëindiging van alle inbreuken op de erfdienstbaarheid die zij hebben op de klinkerweg, zijnde:

het stallen van voertuigen op de klinkerweg door cliënteel en personeel van eisers (en LUX&LUX SA),

onverwijld einde maken aan elke hinder en beschadigingen die daarmee gepaard gaan,

onrechtmatige aanleg privatieve parking op de erfdienstbaarheid dienstig voor de kliniek,

onrechtmatige aanleg van tuinzone, diverse toegangen (tuin, praktijk, ondergrondse parking, woning en medische afvalverwijdering) te doen herleiden naar twee toegangen,

en dit alles onder verbeurte van een dwangsom van 500 euro/dag vertraging.

Na bij tussenvonnis van 4 mei 2021 de hoofdvorderingen van eisers ontvankelijk te hebben verklaard en een plaatsopneming te hebben bevolen en bij navolgend tussenvonnis van 1 juni 2021 een deskundigenonderzoek te hebben bevolen, verklaarde de Vrederechter van het tweede kanton Leuven in het tussenvonnis van 28 juni 2022 de hoofdvorderingen van eisers reeds grotendeels ongegrond en heropende de debatten om de partijen toe te laten standpunt in te nemen over de onsplitsbaarheid van het geschil.

Bij verzoekschrift, neergelegd op 17 oktober 2022, zijn de heer en mevrouw K.-V. en de heer en mevrouw S.-S. vrijwillig tussengekomen in de procedure.

Bij eindvonnis van 14 februari 2023 verklaarde de Vrederechter van het tweede kanton Leuven de resterende hoofdvorderingen van eisers ongegrond. De tussenvordering van verweerder werd daarentegen

VERZOEKSCHRIFT/5

ontvankelijk en gegrond verklaard, onder meer in die mate dat eisers werden veroordeeld tot het sluiten van twee toegangen aan de private weg ‘klinkerweg’, conform de notariële aankoopakte en dit binnen de drie maanden na betekening van dit vonnis, onder verbeurte van een dwangsom van vijfhonderd euro (500,00 EUR) per dag vertraging in de uitvoering, alsmede tot betaling van de rechtsplegingsvergoeding aan verweerder.

1. Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie op 14 maart 2023, hebben eisers en LUX&LUX SA hoger beroep ingesteld tegen bovenstaand tussenvonnis d.d. 28 juni 2022 en eindvonnis d.d. 14 februari 2023 van het Vredegerecht van het tweede kanton Leuven.

Met hun hoger beroep beoogden eisers en LUX & LUX SA onder meer, middels hervorming van het bestreden eindvonnis, voormelde tussenvordering van verweerder te horen afwijzen als ongegrond. Noch door verweerder, noch door enige andere partij werd incidenteel beroep ingesteld.

Bij vonnis d.d. 22 augustus 2024 verklaarde de Rechtbank van Eerste Aanleg te Leuven het hoger beroep ontvankelijk en heel beperkt gegrond. Het bestreden eindvonnis d.d. 14 februari 2023 werd onder meer slechts hervormd als volgt: de rechtbank veroordeelde eisers (in plaats van eisers en LUX&LUX SA) tot het sluiten van twee toegangen aan de private weg ‘klinkerweg’, conform de notariële akte, namelijk de toegang vanaf de klinkerweg naar de kliniek en de toegang naar de ondergrondse parkeergarage op het lot (…), binnen de drie maanden na de betekening van het bestreden vonnis van 14 februari 2023, onder verbeurte van een dwangsom van 500,00 euro per dag vertraging in de uitvoering. Eisers (en LUX&LUX SA) werden ten slotte veroordeeld tot betaling van onder meer de gerechtskosten in hoger beroep van verweerder.

Tegen dit vonnis wensen eisers navolgende middelen tot cassatie aan te voeren:

EERSTE MIDDEL TOT CASSATIE

VERZOEKSCHRIFT/6

Geschonden wetsbepalingen

• artikel 149 van de Grondwet,
• de artikelen 578 en 702 van het oud Burgerlijk Wetboek,
• het algemeen rechtsbeginsel van de autonomie van de procespartijen in het burgerlijk geding,
• het algemeen rechtsbeginsel dat de rechter verbiedt uitspraak te doen over niet gevorderde zaken,
• de artikelen 1068, eerste lid en 1138, 2° van het Gerechtelijk Wetboek.

Aangevochten beslissing

De appelrechter verklaart het hoger beroep van eisers en LUX&LUX SA slechts in die mate gegrond dat hij, middels hervorming van het bestreden eindvonnis, eisers (in plaats van eisers en LUX&LUX SA) veroordeelt tot het sluiten van twee toegangen aan de private weg ‘klinkerweg’, conform de notariële akte, namelijk de toegang vanaf de klinkerweg naar de kliniek en de toegang naar de ondergrondse parkeergarage op het lot (…), binnen de drie maanden na de betekening van het bestreden vonnis van 14 februari 2023.

Hij steunt deze beslissing voornamelijk op de volgende vaststellingen en overwegingen:

“(…) II. Feiten en wat procedureel vooraf ging

1. Partijen kunnen als volgt worden gesitueerd:

• [Eerste en tweede eisers] zijn de blote eigenaars en [derde eiseres] is de vruchtgebruiker van een onroerend goed gelegen te (…), kadastraal gekend onder gemeente (…)

VERZOEKSCHRIFT/7

[Eerste en tweede eisers] werden blote eigenaar van dit onroerend goed middels notariële akte van verkoop van 30 september 2003, [derde eiseres] werd vruchtgebruiker middels notariële akte van verkoop van 8 maart 2006. In deze akten wordt het onroerend goed ook aangeduid als (…). Dit onroerend goed wordt hierna ‘(…)’ genoemd.

• (….)

• [Verweerder] is de eigenaar van een onroerend goed gelegen te (…), kadastraal gekend onder gemeente (…). Hij werd eigenaar van dit onroerend goed middels notariële akte van verkoop van 22 oktober 2015. In deze akte wordt het onroerend goed ook aangeduid als (…). Dit onroerend goed wordt hierna ‘(…)’ genoemd.

• [De heer en mevrouw K.-V.] zijn de eigenaars van een onroerend goed gelegen te (…), kadastraal gekend onder gemeente (…). Dit onroerend goed wordt ook aangeduid als (…). Dit onroerend goed wordt hierna ‘(…)’ genoemd.

• [De heer en mevrouw S.-S.] zijn de eigenaars van een onroerend goed gelegen te (…), kadastraal gekend onder gemeente (…). Dit onroerend goed wordt ook aangeduid als (…). Dit onroerend goed wordt hierna ‘(…)’ genoemd.

Het voorliggende geschil hebben (sic) betrekking op twee conventionele erfdienstbaarheden van overgang namelijk: (….)

• Een conventionele erfdienstbaarheid van overgang (zakelijk gebruiksrecht) naar de Bogaardenstraat ten gunste van (onder meer) het lot (…) en ten laste van de loten (…). Het gaat om een klinkerweg die over de loten (…) tot aan de (…) loopt.

Met betrekking tot deze conventionele erfdienstbaarheid zijn de volgende bewoordingen opgenomen in voormelde notariële aktes

VERZOEKSCHRIFT/8

van verkoop betreffende de loten (…) (bewoordingen die werden overgenomen uit een notariële akte van verkoop van 21 juni 2001 met betrekking tot het lot (…)):

“1. Gemeenschappelijke toegangsweg Aanleg-Uitrusting Van het verkochte perceel maakt een strook grond met een breedte van vijf (5) m (meter) in volle eigendom deel, als rechtstreekse toegang naar de (…). Naast deze strook bevindt zich een gelijkaardige strook, eveneens met de breedte van vijf (5) m (meter), die deel maakt in volle eigendom van het lot (…) van de verkaveling, als toegang naar de (…). Van de aangelegde weg zullen de loten (…) kunnen gebruik maken op zijn ganse lengte als toegang van en naar de (…) en tevens als toegang naar de erfdienstbaarheid van doorgang waarvan onder punt twee sprake. De loten (…) zullen elk over twee toegangen tot die weg genieten: één naar de respectievelijke woningen en één naar hun respectievelijke tuin. De aanleg geschiedt binnen de drie maanden vanaf heden, op kosten van de verkopende partij en zal bestaan uit:

• klinkerverharding op een breedte van vijf (5) meter te paard op de gemeenschappelijke scheidingslijn.
• de verharding zal bestaan uit klinkers of soortgelijk materiaal door de verkopende partijen gekozen in overleg met de NV Anders Bouwen, Naamsestraat 7 te Leuven, die toezicht zal houden over de uitvoering van de uitrusting.
• zes (6) verlichtingspunten met verduisteringsschakelaar aan weerszijden van de weg.
• ondergrondse riolering voor de loten (…) alsmede ondergrondse leidingen voor water, gas, elektriciteit en TV-distributie voor elk van de loten. … Onderhoudskosten De onderhoudskosten van de toegangsweg in de ruimste betekenis van het woord – met inbegrip van de herstellingskosten zijn ten laste van de vier betrokken loten, als volgt:

VERZOEKSCHRIFT/9

• een zesde (1/6) ten laste van elk van de loten (…)
• twee zesde (2/6) ten laste van elk van de loten (…) Enkel voor de verlichtingspunten (en de daaraan verbonden kosten voor verbruik van elektriciteit) worden de onderhouds- en herstellingskosten gedragen door de eraan verbonden loten (drie (3) per lot)” (bestreden vonnis, pagina 3, zesde alinea tot en met pagina 7, eerste alinea).

2.7. De vordering van [verweerder] met betrekking tot de conventionele erfdienstbaarheid van overgang (‘klinkerweg’) ten gunste van (onder meer) het lot (…) en ten laste van de loten (…), met name met betrekking tot de toegangen waarover het lot (…) beschikt

2.7.1. [Verweerder] vordert, zoals werd beslist door de eerste rechter, de veroordeling van [eisers] en Lux & Lux sa tot het sluiten van twee toegangen aan de ‘klinkerweg’ conform de notariële aankoopakte, dit binnen de 3 maanden na de betekening van het bestreden vonnis (van) 14 februari 2023, onder verbeurte van een dwangsom van 500,00 euro per dag vertraging in de uitvoering.

[Verweerder] stelt dat, overeenkomstig de titel van de conventionele erfdienstbaarheid van overgang op de klinkerweg, het lot (…) maar over 2 toegangen kan beschikken tot de klinkerweg, namelijk 1 naar de woning en 1 naar de tuin op het lot (…) en dat dit niet wordt gerespecteerd omdat er op het lot (…) in totaal 4 toegangen werden aangelegd (namelijk 1 toegang tot de kliniek, 1 toegang tot de privéwoning, 1 toegang tot de ondergrondse parkeergarage en 1 toegang tot de tuin op het lot (…).

Volgens [verweerder] moeten de toegang tot de kliniek en de toegang tot de ondergrondse parkeergarage worden gesloten door [eisers] en Lux & Lux sa.

2.7.2 [Eisers] en Lux & Lux sa betwisten de vordering en de argumentatie van [verweerder].

VERZOEKSCHRIFT/10

[Eisers] en Lux & Lux sa voeren aan dat [verweerder], rekening houdende met artikel 577-2§6 van het Oud Burgerlijk Wetboek, niet over het subjectief recht beschikt om deze vordering alleen in te stellen.

Verder argumenteren [eisers] en Lux & Lux sa dat [verweerder] deze vordering in ieder geval enkel kan instellen tegen [derde eiseres], als vruchtgebruiker van het lot (…).

In ondergeschikte orde argumenteren [eisers] en Lux & Lux sa dat [verweerder] zijn vordering niet kan steunen op artikel 702 van het Oud Burgerlijk Wetboek en dat er geen bewijs van aansprakelijkheid wordt geleverd door [verweerder].

2.7.3. Krachtens artikel 702 van het Oud Burgerlijk Wetboek mag een erfdienstbaarheid slechts worden gebruikt overeenkomstig zijn titel, en mag, zelfs binnen de grenzen van zijn titel, een erfdienstbaarheid niet worden gebruikt op een wijze waardoor de toestand van het lijdend erf gevoelig wordt verzwaard.

Als titularis van een van de twee lijdende erven waarover de conventionele erfdienstbaarheid van overgang (klinkerweg) elk voor de helft loopt (de klinkerweg ligt ‘te paard’ op de perceelgrens tussen de loten (…), over een breedte van 5 meter), is [verweerder] gerechtigd om op grond van artikel 702 van het Oud Burgerlijk Wetboek een vordering in te stellen met betrekking tot het gebruik van deze conventionele erfdienstbaarheid. In tegenstelling tot wat door [eisers] en Lux & Lux sa wordt voorgehouden, is er geen sprake van een situatie van medeeigendom, zodat een dergelijke vordering kan worden ingesteld zonder medewerking van de titularis van het ander lijdend erf (dit zijn [de heer en mevrouw K.-V.]). Evenmin hoeft [verweerder] daarvoor de medewerking te hebben van de titularissen van de andere heersende erven (dit zijn de heer en mevrouw S.-S. en tevens de heer en mevrouw K.-V.).

VERZOEKSCHRIFT/11

[Verweerder] kan zijn vordering wel enkel instellen tegen [eisers], als titularissen van het heersend lot (…), en niet tegen Lux & Lux sa die slechts vruchtgebruiker is van lot (…) (een ander perceel).

De titel van de conventionele erfdienstbaarheid van overgang ten gunste van (onder meer) het lot (…) en ten laste van de loten (…) bepaalt het volgende: “De loten (…) zullen elk over twee toegangen tot die weg genieten: één naar de respectievelijke woningen en één naar hun respectievelijke tuin”.

De titel stipuleert dus duidelijk dat de conventionele erfdienstbaarheid van overgang slechts kan worden gebruikt om toegang te nemen tot het lot (…) via 2 toegangen, namelijk 1 toegang tot de woning op het lot (…) toegang tot de tuin op het lot (…).

Het staat vast dat op het lot (…) vanaf de klinkerweg niet enkel een toegang werd aangelegd naar de woning op het lot (…) en een toegang naar de tuin op het lot (…), maar dat er ook een toegang werd aangelegd naar de kliniek op het lot (…) en een toegang naar de ondergrondse parkeergarage op het lot (…).

Deze twee laatste toegangen miskennen de titel van de conventionele erfdienstbaarheid van overgang en hebben een gebruik van de conventionele erfdienstbaarheid tot gevolg die niet werd toegestaan door zijn titel. Er is bijgevolg sprake van een miskenning van artikel 702 van het Oud Burgerlijk Wetboek.

Om die reden moeten de toegangen vanaf de klinkerweg naar de kliniek en naar de ondergrondse parkeergarage op het lot (…) worden gesloten, zoals ook terecht door de eerste rechter werd geoordeeld (de eerste rechter besliste impliciet maar zeker tot de sluiting van deze 2 toegangen gelet de verwijzing naar de notariële aankoopakte in de uitgesproken veroordeling). De veroordeling tot het sluiten van deze toegangen wordt evenwel enkel uitgesproken ten aanzien van [eisers] (en niet ten aanzien van Lux & Lux sa), zodat het bestreden vonnis van 14 februari 2023 in die zin wordt hervormd.

VERZOEKSCHRIFT/12

Het gegeven dat deze toegangen niet grenzen aan het gedeelte van de klinkerweg dat eigendom is van [verweerder], doet geen afbreuk aan het recht van [verweerder] om de sluiting van deze toegangen te vorderen, nu deze toegangen leiden tot een oneigenlijk gebruik van de weghelft die op zijn lot (…) is gelegen (…)” (bestreden vonnis, pagina 28, tweede alinea tot en met pagina 30, eerste alinea).

Grieven

Eerste onderdeel

Luidens artikel 149 van de Grondwet dient elk vonnis met redenen omkleed te zijn. De rechters zijn bijgevolg grondwettelijk verplicht hun vonnissen en arresten te motiveren en dienen daartoe te antwoorden op alle door partijen aangevoerde precieze en relevante middelen.

Eisers voerden tegen de tussenvordering van verweerder om hen te veroordelen tot het sluiten van twee toegangen aan de ‘klinkerweg’ conform de notariële aankoopakte onder meer als verweer aan dat het instellen van deze tussenvordering getuigde van rechtsmisbruik in hoofde van verweerder.

Dit verweermiddel werd in de regelmatig neergelegde syntheseberoepsconclusie voor eisers d.d. 29 november 2023 met name als volgt geformuleerd:

“(…) Er is immers niet alleen het gegeven dat het Lot (…) van [de heer en mevrouw S.-S.] over meer dan de twee toegelaten toegangen tot de klinkerweg beschikt, zoals blijkt uit het proces-verbaal van vaststelling van plaatsvervangend gerechtsdeurwaarder O. G. d.d. 29 maart 2023, met alle gevolgen van dien voor de beweerde schade en overlast ten nadele van [verweerder].

VERZOEKSCHRIFT/13

Hiertegen wordt door [verweerder] evenwel geen enkele actie ondernomen, hetgeen bevestigt dat hij er enkel op uit is [eisers] te treffen! Het spreekt nochtans voor zich dat in geval van inwilliging van zijn tussenvordering tegen [eisers], ook [de heer en mevrouw S.-S.] zullen moeten worden veroordeeld om hun toegangen tot de klinkerweg te beperken tot een toegang naar hun woning en tuin! Het is veelbetekenend dat [verweerder] dit geenszins durft tegen te spreken bij conclusies…

Bovendien en bovenal staat geenszins vast dat er een verbetering in de actuele situatie van het gebruik van de klinkerweg zou komen in geval van de herleiding door [eisers] van hun toegangen tot de klinkerweg tot de voorziene twee toegangen. Integendeel kan worden aangenomen dat de veiligheid op de klinkerweg daardoor nodeloos in het gedrang zou worden gebracht.

In die optiek kan het geen toeval zijn dat [verweerder] zich verhult in een stilzwijgen en zich hoegenaamd niet durft te wagen aan het bewijs van één enkel voordeel dat hij met deze tussenvordering objectief gezien zou kunnen nastreven. Dergelijke bewijslevering is eenvoudigweg ook onmogelijk.

[Verweerder] is er zich overigens van bewust of zou er zich minstens van bewust moeten zijn dat de afwezigheid van enig voordeel in zijn hoofde bij het instellen van (en het volharden in) deze tussenvordering in schril contrast staat met de ernstige schadelijke gevolgen van deze vordering voor [eisers] en in het bijzonder [derde eiseres]. Meer nog, [derde eiseres] kan zich werkelijk niet van de indruk ontdoen dat [verweerder] met deze tussenvordering uitsluitend de bedoeling heeft haar schade toe te brengen.

Het hoeft dan ook geen bijkomend betoog dat deze tussenvordering zelfs getuigt van rechtsmisbruik vanwege [verweerder]” (syntheseberoepsconclusie voor eisers, pagina 123, eerste tot en met zesde alinea.

Nu de appelrechter nalaat om in het kader van bovenstaande motivering op pagina 28, tweede alinea tot en met pagina 30, eerste alinea van het bestreden vonnis dit specifieke door eisers in hun syntheseberoepsconclusie d.d. 29 november 2023 aangevoerde

VERZOEKSCHRIFT/14

verweermiddel te beantwoorden, is dit vonnis niet regelmatig met redenen omkleed (schending van artikel 149 van de Grondwet).

Tweede onderdeel

Artikel 578 van het oud Burgerlijk Wetboek bepaalt dat het vruchtgebruik het recht is om van een zaak waarvan een ander de eigendom heeft, het genot te hebben, zoals de eigenaar zelf, maar onder verplichting om de zaak zelf in stand te houden.

Uit deze wetsbepaling vloeit voort dat de vruchtgebruiker exclusieve gebruiks- en genotsbevoegdheden heeft over de in vruchtgebruik gegeven zaak en ertoe gehouden is dit goed te gebruiken als een goede huisvader. Tijdens de duur van het vruchtgebruik kan de blote eigenaar daarentegen geen daden van gebruik en genot stellen.

Te dezen vorderde verweerder “de veroordeling van [eerste, tweede en derde eisers] en Lux & Lux sa tot het sluiten van twee toegangen [op lot (…)] aan de ‘klinkerweg’ conform de notariële aankoopakte” (bestreden vonnis, pagina 28, tweede alinea).

Eisers argumenteerden dat “[verweerder] deze tussenvordering in ieder geval enkel kon instellen tegen [derde eiseres], als vruchtgebruiker van lot (…) (bestreden vonnis, pagina 28, achtste alinea).

Ofschoon hij eerder vaststelde dat “[eerste en tweede eisers] blote eigenaar werden van dit goed middels notariële akte van verkoop van 30 september 2003”, “[derde eiseres] vruchtgebruiker werd middels notariële akte van verkoop van 8 maart 2006” en “in deze akten het onroerend goed ook wordt aangeduid als Lot (…)” (bestreden vonnis, pagina 3, achtste alinea), overweegt de appelrechter niettemin dat “[verweerder] zijn vordering (…) kan instellen tegen [eerste, tweede en derde eisers], als titularissen van het heersend erf lot (…), (…)”, (bestreden vonnis, pagina 29, tweede alinea).

VERZOEKSCHRIFT/15

Door aldus aan te nemen dat verweerder een op het wettelijk verzwaringsverbod van artikel 702 van het oud Burgerlijk Wetboek gesteunde vordering tot het doen naleven van een conventionele erfdienstbaarheid van overgang kon instellen tegen alle “titularissen” van het heersend lot (…), zonder hierbij het minste onderscheid te maken tussen de beperkt zakelijke rechten waarover eisers als titularissen van dat heersend erf beschikken, gaat de appelrechter er evenwel aan voorbij dat enkel derde eiseres, als ‘titularis van het vruchtgebruik’ over het heersend erf, het exclusieve gebruik en genot heeft van voornoemde erfdienstbaarheid en bijgevolg gehouden is door de beperkende modaliteiten en voorwaarden ervan.

In zoverre de appelrechter de veroordeling tot het sluiten van twee toegangen op het heersend lot (…) vanaf de klinkerweg uiteindelijk uitspreekt ten aanzien van alle “titularissen” van het heersend lot (…), met inbegrip van eerste en tweede eisers, die als ‘titularis van de blote eigendom’ nochtans over geen gebruiks- en genotsrechten met betrekking tot dat heersend erf beschikken, is deze beslissing dan ook niet naar recht verantwoord (schending van artikel 578 van het oud Burgerlijk Wetboek).

Derde onderdeel

Krachtens artikel 702 van het oud Burgerlijk Wetboek mag hij die een erfdienstbaarheid heeft, daarvan slechts gebruik maken overeenkomstig zijn titel, zonder aan het dienstbare erf of aan het heersende erf een verandering te mogen aanbrengen waardoor de toestand van het eerstgenoemde zou worden verzwaard.

Deze wetsbepaling bevat een verzwaringsverbod voor de eigenaar van het heersend erf en verleent aan de titularis van het lijdend erf een subjectief

VERZOEKSCHRIFT/16

recht om op te komen tegen de miskenning door de titularis van het heersend erf van meer bepaald de verplichting tot het eerbiedigen van de grenzen van de titel (eerste regel van deze bepaling) en/of van het verbod tot een gevoelige verzwaring van de last wegend op het lijdend erf (tweede regel van die bepaling).

Te dezen betwistten eisers in ondergeschikte orde dat verweerder zijn vordering tot het sluiten van twee toegangen aan de klinkerweg conform de notariële aankoopakte kon instellen op grond van artikel 702 van het oud Burgerlijk Wetboek.

Volgens de appelrechter is er niettemin sprake is van een schending is van artikel 702 van het oud Burgerlijk Wetboek.

Voor zover de appelrechter besluit tot een schending van de eerste regel van bovenstaande wetsbepaling, vermocht hij de door verweerder aangevoerde miskenning van zijn titel van conventionele erfdienstbaarheid evenwel niet te verantwoorden op grond van de enkele vaststellingen dat “de titel van de conventionele erfdienstbaarheid van overgang ten gunste van (onder meer) het lot (…) en ten laste van de loten (…) en (…) het volgende bepaalt: “De loten (…) en (…) zullen elk over twee toegangen tot die weg genieten: één naar de respectievelijke woningen en één naar hun respectievelijke tuin” en dat “het vast(staat) dat op het lot (…) vanaf de klinkerweg niet enkel een toegang werd aangelegd naar de woning op het lot (…) en een toegang naar de tuin op het lot (…), maar dat er ook een toegang werd aangelegd naar de kliniek op het lot (…) en een toegang naar de ondergrondse parkeergarage op het lot (…)” (bestreden vonnis, pagina 29, derde en vijfde alinea), zonder zich ervan te vergewissen dat de vastgestelde inbreuken betrekking hebben op het lijdend erf waarvan verweerder de titularis is.

Meer nog, de bijkomende vaststellingen dat verweerder slechts “titularis is van een van de twee lijdende erven waarover de conventionele erfdienstbaarheid van overgang (klinkerweg) elk voor de helft loopt (de klinkerweg ligt ‘te paard’ op de perceelsgrens tussen de loten (…) en (…),

VERZOEKSCHRIFT/17

over een breedte van 5 meter)” en dat “deze toegangen niet grenzen aan het gedeelte van de klinkerweg dat eigendom is van [verweerder]” (bestreden vonnis, pagina 29, eerste en achtste alinea) impliceren onbetwistbaar dat verweerder niet de titularis is van het lijdend erf, lot (…), waaraan de toegangen op het lot (…) van eisers uitsluitend grenzen.

In de mate aldus vaststaat dat verweerder niet de titularis is van het enige lijdend erf, het lot (…), waaromtrent ten aanzien van eisers een mogelijke miskenning van de titel van de conventionele erfdienstbaarheid van overgang kon worden ingeroepen en hij derhalve het subjectief recht ontbeerde om zich te beroepen op zulke eventuele miskenning, kon de appelrechter op tussenvordering van verweerder dan ook niet wettig beslissen dat de toegangen vanaf de klinkerweg naar de kliniek en de ondergrondse parking op het lot (…) moeten worden gesloten.

Voor zover hij daaraan ten slotte nog toevoegt dat “het gegeven dat deze toegangen niet grenzen aan het gedeelte van de klinkerweg dat eigendom is van [verweerder], geen afbreuk doet aan het recht van [verweerder] om de sluiting van deze toegangen te vorderen, nu deze toegangen leiden tot een oneigenlijk gebruik van de weghelft die op zijn lot (…) is gelegen” (bestreden vonnis, pagina 29, laatste alinea tot en met pagina 30, eerste alinea), kon de appelrechter op grond van deze toevoeging evenmin wettig besluiten tot de miskenning van de tweede regel van artikel 702 van het oud Burgerlijk Wetboek.

Door dienaangaande slechts gewag te maken van een “oneigenlijk gebruik”, zonder hierbij te onderzoeken of het vastgestelde gebruik op enige wijze een verzwaring inhoudt van de last op het alhier in aanmerking genomen andere lijdend erf, het lot (…) van verweerder, verliest de appelrechter immers uit het oog dat uitsluitend een gevoelige verzwaring van de toestand van het lijdend erf kan worden geweerd.

De enkele vaststelling van een oneigenlijk gebruik van dit lijdend erf van verweerder liet de appelrechter derhalve ook niet toe om zijn beslissing tot sluiting van voormelde toegangen vanaf de klinkerweg te verantwoorden.

VERZOEKSCHRIFT/18

In zoverre verweerder aldus geen titularis is van het lijdend erf, lot (…), waaromtrent de miskenning van de titel van de conventionele erfdienstbaarheid van overgang werd aangevoerd, enerzijds, en er ook geen daaruit voortvloeiende gevoelige verzwaring van de last van zijn lijdend erf, lot (…), werd vastgesteld, anderzijds, is veroordeling van eisers tot het sluiten van twee toegangen aan de private weg ‘klinkerweg’ conform de notariële aankoopakte bijgevolg niet naar recht verantwoord (schending van artikel 702 van het oud Burgerlijk Wetboek).

Vierde onderdeel

Artikel 1138, 2° van het Gerechtelijk Wetboek, het algemeen rechtsbeginsel van de autonomie van de procespartijen in het burgerlijk geding en het algemeen rechtsbeginsel dat de rechter verbiedt uitspraak te doen over niet gevorderde zaken, verbieden de rechter in het burgerlijk geding uitspraak te doen over niet gevorderde zaken of meer toe te kennen dan gevraagd was.

Hoewel luidens artikel 1068, eerste lid van het Gerechtelijk Wetboek hoger beroep tegen een eindvonnis of tegen een vonnis alvorens recht te doen het geschil zelf aanhangig maakt bij de rechter in hoger beroep, staat het evenwel aan de partijen, door het hoofd- of incidenteel beroep, de grenzen te bepalen waarbinnen de rechter in hoger beroep uitspraak moet doen over de aan de eerste rechter voorgelegde betwistingen.

Rechtsprekende op de tussenvordering van verweerder, veroordeelde de eerste rechter eisers (en LUX & LUX SA) in het bestreden eindvonnis d.d. 14 februari 2023 onder meer tot “het sluiten van twee toegangen aan de private weg ‘klinkerweg’, conform de notariële aankoopakte (…)”

VERZOEKSCHRIFT/19

Met hun hoofdberoep beoogden eisers (en LUX & LUX SA) onder meer, na hervorming van het bestreden eindvonnis, deze tussenvordering van verweerder te horen afwijzen.

Verweerder stelde in zijn eerste beroepsconclusie geen incidenteel beroep in tegen deze beslissing van de eerste rechter. Integendeel, in het beschikkend gedeelte van zijn beroepsconclusies verzocht verweerder steeds “de vonnissen a quo van de Vrederechter te Leuven, tweede kanton, d.d. 28 juni 2022 en 14 februari 2023, gekend onder algemeen rolnummer 20A413, te bevestigen in al haar onderdelen”.

In het beschikkend gedeelte van het aangevochten vonnis hervormt de appelrechter evenwel niet alleen het beroepen vonnis van de eerste rechter d.d. 14 februari 2023 door deze veroordeling niet meer uit te spreken ten aanzien van LUX & LUX SA.

Bovendien vult de appelrechter de door de eerste rechter uitgesproken veroordeling tot “het sluiten van twee toegangen aan de private weg ‘klinkerweg’ conform de notariële aankoopakte” aan door daaraan toe te voegen dat die veroordeling meer bepaald betrekking heeft op “de toegang vanaf de klinkerweg naar de kliniek en de toegang naar de ondergrondse parkeergarage op het lot (…)” (bestreden vonnis, pagina 34, zevende alinea).

Gegeven het voorwerp van het hoofdberoep van eisers en de afwezigheid van incidenteel beroep van verweerder tegen het beroepen eindvonnis van de eerste rechter d.d. 14 februari 2023, doet de appelrechter door deze toevoeging aan de veroordeling van eisers derhalve uitspraak over niet gevorderde zaken of kent hij minstens aan verweerder meer toe dan door hem was gevraagd en is zijn beslissing bijgevolg niet naar recht verantwoord (schending van de artikelen 1068, eerste lid en 1138, 2° van het Gerechtelijk Wetboek, van het algemeen rechtsbeginsel van de autonomie van de procespartijen in het burgerlijk geding en van het algemeen rechtsbeginsel dat de rechter verbiedt uitspraak te doen over niet gevorderde zaken).

TWEEDE MIDDEL TOT CASSATIE

VERZOEKSCHRIFT/20

Geschonden wetsbepalingen

• artikel 149 van de Grondwet,

Aangevochten beslissing

De appelrechter verklaart het hoger beroep van eisers en LUX&LUX SA slechts heel beperkt gegrond en bevestigt aldus onder meer de beslissing van de eerste rechter in het beroepen eindvonnis tot het koppelen van een dwangsom van 500,00 euro per dag vertraging aan de (hervormde) veroordeling van eisers tot het sluiten van twee toegangen aan de private weg ‘klinkerweg’, conform de notariële akte, namelijk de toegang vanaf de klinkerweg naar de kliniek en de toegang naar de ondergrondse parkeergarage op het lot (…), binnen de drie maanden na de betekening van het bestreden vonnis van 14 februari 2023.

De appelrechter steunt deze beslissing voornamelijk op navolgend motief:

“(…) De eerste rechter heeft gepast geoordeeld dat de sluiting van voormelde toegangen moet gebeuren binnen de 3 maanden na de betekening van het bestreden vonnis van 14 februari 2023 en dat bij laattijdige uitvoering een dwangsom verbeurt van 500,00 euro per dag vertraging” (bestreden vonnis, pagina 30, tweede alinea).

In het beroepen eindvonnis d.d. 14 februari 2023 steunde de Vrederechter van het tweede kanton de toekenning van een dwangsom op navolgend motief:

“(…) Er is geen verweer gevoerd omtrent de termijnen voor uitvoering noch over de gevorderde dwangsommen door [verweerder] gevraagd, zodat deze kunnen worden toegekend” (beroepen eindvonnis van het Vredegerecht van het tweede kanton Leuven d.d. 14 februari 2023, pagina 17, vierde alinea).

VERZOEKSCHRIFT/21

Grieven

Luidens artikel 149 van de Grondwet dient elk vonnis met redenen omkleed te zijn. De rechters zijn bijgevolg grondwettelijk verplicht hun vonnissen en arresten te motiveren en dienen daartoe te antwoorden op alle door partijen aangevoerde precieze en relevante middelen, zodat een wettigheidstoezicht mogelijk wordt gemaakt.

Eisers voerden meerdere grieven aan tegen de beslissing van de eerste rechter in het beroepen eindvonnis d.d. 14 februari 2023 om de veroordeling tot het sluiten van twee toegangen aan de private weg ‘klinkerweg’ op te leggen onder verbeurte van een dwangsom van 500,00 euro per dag vertraging in de uitvoering na het verlopen van drie maanden na de betekening van dat vonnis.

In hun regelmatig neergelegde syntheseberoepsconclusie formuleerden eisers de grieven tegen deze beslissing van de eerste rechter meer bepaald als volgt:

“Derde middel (in meer ondergeschikte orde): minstens geen objectieve reden tot koppeling van een dwangsom aan een eventuele hoofdveroordeling

(…)

Maar zelfs in geval Uw Rechtbank deze hoofdveroordeling lastens [eisers] zou bevestigen, quod certissime non, dan nog kende de eerste rechter deze bijkomende vordering tot het opleggen van een dwangsom ten onrechte toe, nu “er geen verweer is gevoerd omtrent (…) de dwangsommen”.

Deze beoordeling van de eerste rechter faalt inderdaad om meerdere redenen.

Enerzijds houdt deze beoordeling immers een miskenning in van de bewijskracht van de syntheseconclusie na heropening van de debatten in het

VERZOEKSCHRIFT/22 vonnis van 28 juni 2022, nu [eisers] in het beschikkend gedeelte van deze conclusie deze bijkomende tussenvordering van [verweerder] wel degelijk betwistten. Uitgaande van de foutieve vaststelling van de afwezigheid van betwisting ter zake, kon de eerste rechter zich er bijgevolg niet toe beperken om middels een loutere toepassing van het beschikkingsbeginsel die bijkomende vordering in te willigen.

Anderzijds lag er hier geen objectief bewijs voor dat er in hoofde van [verweerder] een gewettigde vrees zou kunnen bestaan dat [eisers] niet spontaan en vrijwillig de termen van een veroordelend vonnis zouden nakomen.

De werkelijkheid bevestigt overigens het tegendeel, in de mate [derde eiseres] binnen de drie maanden na de betekening van het bestreden eindvonnis door [verweerder, M., de heer en mevrouw K.-V. en de heer en mevrouw S.-S.] is overgegaan tot het verwijderen van een aantal toegangen, zodat er nog slechts twee toegangen van het Lot (…) overblijven.

Dit blijkt afdoende uit het proces-verbaal van vaststelling plaatsvervangend gerechtsdeurwaarder O. G. d.d. 3 augustus 2023.

van

De wijze waarop [verweerder], geheel in strijd met de bewijswaarde van dit proces-verbaal van vaststelling, durft volhouden dat [eisers] niet zouden hebben voldaan aan het bestreden eindvonnis, doch integendeel hun eigen zin blijven doen, is werkelijk tergend en zelfs aanstootgevend!

Vooreerst staat immers vast dat de ingang naar de ondergrondse parkeergarage wel degelijk werd afgesloten met betonblokken. Het wegneembaar karakter van deze betonblokken doet daaraan niet de minste afbreuk, te meer [verweerder] niet kan bewijzen dat die betonblokken sindsdien op een enkel ogenblik zouden zijn weggenomen.

Bovendien beweert [verweerder] zonder het minste begin van bewijs dat de ingang tot de kliniek niet werd gesloten. Dit is een flagrante leugen, zoals blijkt uit het proces-verbaal van vaststelling van plaatsvervangend gerechtsdeurwaarder O. G. d.d. 3 augustus 2023 (pag. 12-14), hetgeen diens geloofwaardigheid in ernstige mate aantast.

VERZOEKSCHRIFT/23 Meer nog, [verweerder] moet uiteindelijk nog toegeven dat [derde eiseres] bijkomend “de toegang tot de tuin”, hetzij in werkelijkheid de voormalige toegang vanaf de klinkerweg tot haar vuilnisbakken heeft afgesloten en daardoor eigenlijk méér heeft gedaan dan waartoe zij op basis van het bestreden eindvonnis verplicht was!

De wijze waarop in concreto uitvoering werd gegeven aan het bestreden eindvonnis kan derhalve alleen maar bevestigen dat er werkelijk niet de minste objectieve reden bestond voor de eerste rechter om de veroordeling van [eisers] tot sluiting van twee toegangen tot de klinkerweg uit te spreken onder verbeurte van een dwangsom.

Aan de voorwaarden voor het koppelen van een dwangsom aan voormelde hoofdveroordeling was derhalve hoe dan ook niet voldoen, zodat de eerste rechter de daartoe strekkende bijkomende tussenvordering in geen geval had mogen inwilligen” (syntheseberoepsconclusie voor eisers, pagina 124, vijfde alinea tot en met pagina 125, vijfde alinea).

De appelrechter verzuimt evenwel om in het kader van bovenstaande motivering op pagina 30, tweede alinea van het bestreden vonnis bovenstaande door eisers in hun regelmatig neergelegde syntheseberoepsconclusie d.d. 29 november 2023 geformuleerde grieven tegen het beroepen eindvonnis d.d. 14 februari 2023 te beantwoorden.

Door in het kader van voormelde motivering uitsluitend te doen gelden dat ”de eerste rechter gepast (heeft) geoordeeld”, doch hierbij in het vage te blijven over het al dan niet bestaan van objectieve redenen om aan te nemen dat er een risico is op de niet-naleving van de veroordeling door eisers, stelt de appelrechter Uw Hof minstens in de onmogelijkheid om zijn wettigheidstoezicht op deze beslissing uit te oefenen en hierbij meer bepaald na te gaan of hij zonder schending van artikel 1385 bis van het Gerechtelijk Wetboek de beslissing van de eerste rechter tot het koppelen van een dwangsom aan de veroordeling tot het sluiten van twee toegangen aan de private weg ‘klinkerweg’ conform de notariële aankoopakte kon bevestigen.

Bij gebrek aan antwoord in voormelde motivering van de appelrechter op de grieven van eisers tegen de door de eerste rechter opgelegde

VERZOEKSCHRIFT/24

dwangsom en minstens in zoverre deze onduidelijke en onnauwkeurige motivering niet toelaat de wettigheid van de aangevochten beslissing te toetsen, is het bestreden vonnis dan ook niet regelmatig gemotiveerd (schending van artikel 149 van de Grondwet).

Op deze gronden en overwegingen, besluit ondergetekende advocaat bij het Hof van Cassatie, voor eisers, dat het U, Hooggeachte Heren en Dames, moge behagen het bestreden vonnis te vernietigen, de zaak en partijen te verwijzen naar een andere Rechtbank van Eerste Aanleg, zetelend in graad van beroep en uitspraak te doen over de kosten als naar recht.

Leuven, 12 maart 2025

VERZOEKSCHRIFT/25

Paul Wouters

Bij de indiening ter griffie worden bij deze voorziening het exploot van de betekening van onderhavige voorziening

Mediclinic.voorziening C240090