Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-09-21, ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260921.1N.3

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260921.1N.3 (2026-09-21)

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- 21 SEPTEMBER 2026

C.25.0206.N/1

Hof van Cassatie van België

Arrest

Nr. C.25.0206.N S. H. L., eiser, vertegenwoordigd door mr. Beatrix Vanlerberghe, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 2000 Antwerpen, Amerikalei 187/302, waar de eiser woonplaats kiest, tegen

1. HANDELSBEURS ANTWERPEN EVENTS bv, met zetel te 2000 Antwerpen, Borzestraat 31, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0728.853.743,
2. PRODUCTION RESOURCE GROUP bv, met zetel te 3150 Haacht, Vaartdijk 6, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0898.379.257, verweersters, vertegenwoordigd door mr. Bruno Maes, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 1170 Brussel, Terhulpensesteenweg 177/7, waar de verweersters woonplaats kiezen.

21 SEPTEMBER 2026 I.

C.25.0206.N/2

RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest van het hof van beroep te Antwerpen van 3 februari 2025. De zaak is bij beschikking van de eerste voorzitter van 29 juni 2026 verwezen naar de derde kamer. Advocaat-generaal Henri Vanderlinden heeft op 29 juni 2026 een schriftelijke conclusie neergelegd. Raadsheer Ilse Couwenberg heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Henri Vanderlinden heeft geconcludeerd.

II.

CASSATIEMIDDEL

De eiser voert in zijn verzoekschrift dat aan dit arrest is gehecht, een middel aan.

III.

BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling Eerste onderdeel 1.

Krachtens artikel 159 Grondwet passen de hoven en rechtbanken de

algemene, provinciale en plaatselijke besluiten en verordeningen alleen toe in zoverre zij met de wetten overeenstemmen. Elk met eigenlijke rechtspraak belast orgaan kan en moet de interne en externe wettigheid toetsen van gelijk welke bestuurshandeling waarop een vordering, verweer of exceptie gegrond is. 2.

De wettigheidstoets van een vergunning die de rechter krachtens artikel 159

Grondwet dient door te voeren, betreft enkel de geldigheid van de vergunning en niet de uitvoerbaarheid ervan. In zoverre het onderdeel aanvoert dat de appelrechter, door te oordelen dat hem niet toekomt te onderzoeken of de vergunningen vervallen of geschorst waren op

21 SEPTEMBER 2026

C.25.0206.N/3

het ogenblik van het sluiten van de overeenkomst en of aan de in de vergunningen gestelde voorwaarde van het uitvoeren van een akoestisch onderzoek was voldaan, artikel 159 Grondwet schendt, gaat het uit van een onjuiste rechtsopvatting en faalt het naar recht. 3.

In zoverre het onderdeel schending aanvoert van de artikelen 1108, 1126,

1128, 1131 en 1133 Oud Burgerlijk Wetboek, de artikelen 17, tweede lid, 20, zesde lid en 28, § 1, 1°, Milieuvergunningsdecreet, de artikelen 5, 6, 35 en 55 van het decreet van de Vlaamse Raad van 25 april 2014 betreffende de omgevingsvergunning, artikel 5.2.1, § 6 DABM, artikel 5.32.2.3, § 1, Vlarem II en artikel 35 van het decreet van 4 april 2014 betreffende de organisatie en de rechtspleging van sommige Vlaamse bestuursrechtscolleges, is het afgeleid uit de vergeefs aangevoerde schending van artikel 159 Grondwet en is het bijgevolg niet ontvankelijk. 4.

De eiser verwijt de appelrechter niet te antwoorden op zijn middel dat de

overeenkomst nietig is bij gebrek aan een geluidsstudie die voldeed aan de vereisten van artikel 5.32.2.3., § 1, Vlarem II, waardoor de vergunde inrichting niet in gebruik mocht worden genomen. Met het oordeel dat de eerste verweerster wel degelijk over een bestaande en rechtsgeldige vergunning beschikte voor het organiseren van evenementen, zodat geen sprake kan zijn van het ontbreken van enige geluidsstudie, verwerpt en beantwoordt de appelrechter dit verweer. In zoverre mist het onderdeel feitelijke grondslag. Tweede onderdeel (…) Derde onderdeel (…)

21 SEPTEMBER 2026

C.25.0206.N/4

Vierde onderdeel (…) Dictum Het Hof, Verwerpt het cassatieberoep. Veroordeelt de eiser tot de kosten. Bepaalt de kosten voor de eiser op 1.338,27 euro en 650 euro rolrecht verschuldigd aan de Belgische Staat. Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, derde kamer, samengesteld uit sectievoorzitter Bart Wylleman, als voorzitter, en de raadsheren Ilse Couwenberg, Michael Traest, Ann De Wolf en Eva Van Hoorde, en in openbare rechtszitting van 21 september 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Bart

Wylleman, in aanwezigheid van advocaat-generaal Henri Vanderlinden,

met bijstand van griffier Sofie Cammaert.

S. Cammaert

E. Van Hoorde

A. De Wolf

M. Traest

I. Couwenberg

B. Wylleman

VERZOEKSCHRIFT/1

VOORZIENING IN CASSATIE

VOOR:

L., S. H., eiser tot cassatie, bijgestaan en vertegenwoordigd door ondergetekende advocaat bij het Hof van Cassatie Beatrix Vanlerberghe, met kantoor te 2000 Antwerpen, Amerikalei 187/302, bij wie keuze van woonplaats wordt gedaan,

TEGEN: 1. De bv HANDELSBEURS ANTWERPEN EVENTS, met zetel gevestigd te 2000 Antwerpen, Borzestraat 31, met ondernemingsnummer 0728.853.743, 2. De bv PRODUCTION RESOURCE GROUP, met zetel te 3150 Tildonk, Vaartdijk 6, met ondernemingsnummer 0898.379.257, verweerders in cassatie, * *

Aan de heren Eerste Voorzitter en Voorzitter van het Hof van Cassatie, Aan de Dames en Heren Raadsheren in het Hof van Cassatie, Hooggeachte Dames en Heren,

Eiser heeft de eer een arrest aan uw beoordeling voor te leggen dat op tegenspraak tussen de partijen op 3 februari 2025 werd uitgesproken door de kamer B7E3 van het hof van beroep te Antwerpen (2022/AR/455).

VERZOEKSCHRIFT/2

FEITEN EN PROCEDUREVOORGAANDEN

Op 15 december 2019 sloot eiser met het oog op de viering van de ‘Bar Mitswa’ van zijn zoon, met eerste verweerster een overeenkomst waarin zij ‘de Handelsbeurs’ verhuurde aan eiser inclusief standaard opkuis en gebruik van de nutsvoorzieningen aan € 6000 per dag. De catering werd toevertrouwd aan een derde firma. Op aanwijzing van eerste verweerster wendde eiser zich tot tweede verweerster voor de geluidsapparatuur. Eiser betaalde aan tweede verweerster een voorschot van € 9000 en aan eerste verweerster € 7260 en een waarborg van € 4000. Het feest vond plaats op 19 januari 2020. Ingevolge klachten van de buren over geluidsoverlast kwam de politie ter plaatse om 22:37u en om 0:25u om de muziek stiller te laten zetten. Om 1:43u kwam de politie nogmaals terug en stelde ze vast dat de decibelmeter op 87 stond. Zij beval de stopzetting van de muziek. Op 12 februari 2020 zond tweede verweerster haar factuur ten bedrage van € 28.000 aan eiser, die hij bij brief van 17 februari 2020 protesteerde op grond van wanprestatie. De raadsman van eiser richtte op 18 februari 2020 een ingebrekestelling aan eerste verweerster wegens wanprestatie.

Op 29 juli 2020 dagvaardde eiser verweersters voor de rechtbank van eerste aanleg Antwerpen, afdeling Antwerpen tot vernietiging/ontbinding van de beide overeenkomsten, tot terugbetaling van de reeds betaalde voorschotten en tot betaling van een schadevergoeding. De beide verweersters stelden een tegenvordering in. Bij vonnis van 10 december 2021 werden de vorderingen van eiser ongegrond verklaard. De tegenvordering van eerste verweerster werd gegrond verklaard tot beloop van € 695,21 en van € 5.642,43. De tegenvordering van tweede verweerster werd gegrond verklaard ten belope van € 24.880.

Eiser stelde hoger beroep in tegen dit vonnis bij verzoekschrift van 8 maart 2022. Eerste verweerster stelde incidenteel beroep in.

VERZOEKSCHRIFT/3

Bij arrest van 30 juni 2023 besliste het hof van beroep te Antwerpen dat het hoger beroep en het incidenteel beroep toelaatbaar zijn. Voor het overige beval het hof van beroep de heropening van de debatten teneinde partijen toe te laten de nodige stukken en documenten en informatie voor te leggen evenals kopie van alle beslissingen van de Raad voor Vergunningsbetwistingen. In het thans voor uw Hof bestreden arrest van 3 februari 2025 verklaart de appelrechter de hogere beroepen ongegrond. Het beroepen vonnis wordt in zijn geheel bevestigd.

ENIG MIDDEL TOT CASSATIE

Geschonden wetsbepalingen − Artikelen 149 en 159 van de Grondwet, − Artikelen 1108, 1126, 1128, 1131, 1133, 1147, 1149, 1150 en 1151 van het oud Burgerlijk Wetboek, zoals van kracht voor de opheffing ervan bij wet van 28 april 2022, − Artikelen 8.1, 9°, 8.6, 8.8 en 8.29 van het Burgerlijk Wetboek, − Artikelen 17, 20 en 28 van het Decreet van de Vlaamse Raad van 28 juni 1985 betreffende de milieuvergunning, zoals van kracht voor de opheffing ervan bij decreet van 25 april 2014, − Artikelen 5, 6, 35 en 55 van het Decreet van de Vlaamse Raad van 25 april 2014 betreffende de omgevingsvergunning, − Artikel 5.2.1, §6 van het decreet van 5 april 1995 houdende algemene bepalingen inzake milieubeleid, − Artikel 5.32.2.3, §1 van het Besluit van de Vlaamse regering van 1 juni 1995 houdende algemene en sectorale bepalingen inzake milieuhygiëne (hierna VLAREM II genoemd), − Artikel 35 van het Decreet van 4 april 2014 betreffende de organisatie en de rechtspleging van sommige Vlaamse bestuursrechtscolleges − De algemene rechtsbeginselen houdende de autonomie van de procespartijen in het burgerlijk geding (het beschikkingsbeginsel), zoals eveneens vervat in artikel 1138,2° van het Gerechtelijk Wetboek, en houdende de eerbied voor het recht van verdediging.

Aangevochten beslissing

VERZOEKSCHRIFT/4

De appelrechter verwerpt de vordering van eiser tot nietigverklaring/ontbinding van de overeenkomsten gesloten met elk van de beide verweerders, tot terugbetaling van de betaalde voorschotten en tot betaling van een schadevergoeding en verklaart de tegenvorderingen van de verweerders deels gegrond, op grond van de volgende motieven: “3.2. [Eiser] vordert in eerste instantie de nietigverklaring van de overeenkomst die hij op 15 december 2019 sloot met [eerste verweerster] voor de verhuur van het gebouw van [eerste verweerster] voor het door hem geplande evenement en, bij associatie, ook de nietigverklaring van de overeenkomst die hij sloot met [tweede verweerster] betreffende de plaatsing en gebruik van de audiovisuele installatie, de schermen en het podium. De eis tot nietigverklaring is gesteund op de bewering dat [eerste verweerster] niet zou beschikt hebben over de nodige vergunningen die haar zouden toegelaten hebben het gebouw te verhuren voor evenementen en feesten, zodat de overeenkomst die deze partijen op 15 december 2019 sloten met het oog op het Bar Mitswafeest van de zoon van [eiser] een ongeoorloofd voorwerp had en strijdig was met de openbare orde. (i) Uit de thans na het tussenarrest voorliggende stukken en elementen blijkt dat het college van burgermeester en schepenen van de stad Antwerpen op 26 februari 2016 een milieuvergunning onder voorwaarden afleverde aan nv Mopro lnvest 111 - thans [eerste verweerster] - voor de renovatie en restauratie van het gebouw van [eerste verweerster] evenals de exploitatie van deze inrichting klasse 2, alwaar een geluidsniveau van

95dB(A) werd toegestaan. Vervolgens deed [eerste verweerster] op 25 juni 2019 een aanvraag voor het bekomen van een omgevingsvergunning teneinde de doorgevoerde stedenbouwkundige wijzigingen te regulariseren en voor het veranderen van een hotel en evenementencomplex met inbegrip van dansgelegenheid door uitbreiding en wijziging. Het college van Burgemeester en schepenen van de stad Antwerpen verleende hierop een omgevingsvergunning onder voorwaarden op 4 oktober 2019. Tegen deze omgevingsvergunning werd door derden een bestuurlijk beroep aangetekend bij de deputatie van de provincie Antwerpen, die bij beslissing van 30 juli 2020 dit bestuurlijk beroep ongegrond verklaarde en volgens een aangepaste omschrijving (voornamelijk met betrekking tot het hotelgedeelte) een allesomvattende omgevingsvergunning verleende. Tegen deze voormelde beslissing van de deputatie van de provincie Antwerpen werd door derden beroep tot vernietiging ingesteld bij de Raad voor Vergunningsbetwistingen.

VERZOEKSCHRIFT/5

Bij arrest van 4 maart 2021 werd de tenuitvoerlegging van de beslissing van 30 juli 2020 van de deputatie van de provincie Antwerpen door de Raad voor Vergunningsbetwistingen in eerste instantie geschorst, in afwachting van een beslissing ten gronde inzake het beroep tot vernietiging ervan. Bij arresten van 25 april 2024 (RvVB-A-2324-0656 en RvVB-A-0657) werd het door derden ingestelde beroep tot vernietiging van de beslissing van 30 juli 2020 van de deputatie van de provincie Antwerpen uiteindelijk verworpen. Derhalve is de inrichting/gebouw van [eerste verweerster] geldig vergund voor het houden van feesten en evenementen. Gelet op het voorgaande en op de thans voorliggende stukken en elementen toont [eiser] dan ook niet aan dat [eerste verweerster] niet zou beschikt hebben over de nodige, geldige vergunningen om het gebouw te verhuren voor evenementen en feesten en derhalve een ongeoorloofd voorwerp zou hebben gehad dat strijdig was met de openbare orde. (ii) Ten onrechte beweert [eiser] nog steeds dat de voormelde, eerdere (milieu)vergunning van 26 februari 2016 van rechtswege vervallen zou zijn geweest omdat de inrichting niet binnen een termijn van drie jaar in gebruik genomen was zoals vereist door artikel 17 en 28, §1, 1° van het (inmiddels opgeheven) decreet van 28 juni 1985 betreffende de milieuvergunning. [Eiser] verwijst dienaangaande naar een deel van de motivering van het arrest van 4 maart 2021 van de Raad voor Vergunningsbetwistingen waarbij deze de beslissing van 30 juli 2020 van de deputatie van de provincie Antwerpen schorste in afwachting van een beslissing ten gronde inzake het beroep tot vernietiging ervan - en welke motivering dit hof aanhaalde in haar tussenarrest van 30 juni 2023 om duidelijk te maken dat zij wenste ingelicht te worden omtrent de (alsdan nog te verwachten) eindbeslissing ten gronde van de Raad voor vergunningsbetwistingen, om te kunnen oordelen over het huidige geschil tussen partijen. De schorsing van de beslissing van 30 juli 2020 van de deputatie van de provincie Antwerpen bij arrest van 4 maart 2021 van de Raad voor Vergunningsbetwistingen betrof een louter voorlopige maatregel, waarbij slechts prima facie - op het eerste gezicht - werd geoordeeld. Hierbij motiveerde de Raad voor Vergunningsbetwistingen enkel dat, nu het niet mogelijk is om wijzigingen aan te brengen aan een slechts op het eerste gezicht reeds vervallen (milieu)vergunning van 26 februari 2016 - er redenen waren om de beslissing van 30 juli 2020 van de deputatie van de provincie Antwerpen te schorsen.

VERZOEKSCHRIFT/6

Uit de motivering van het schorsingsarrest van 4 maart 2021 kan enkel afgeleid worden dat [eerste verweerster] (als tussenkomende partij in deze administratieve procedure) niet betwistte dat het gebouw van [eerste verweerster] plechtig geopend werd op 4 oktober 2019, maar kan in tegendeel geenszins afgeleid kan worden dat zij daarbij zou hebben toegegeven dat er vóór 4 oktober 2019 (en met name vóór 26 februari 2019, drie jaar na het verlenen van de vergunning van 26 februari 2016) geen ingebruikname zou zijn geweest van de inrichting. Zulke redenering is gesteund op een foutieve lezing van het bewuste schorsingsarrest. Thans blijkt dat de Raad voor Vergunningsbetwistingen op 25 april 2024 ten gronde oordeelde om de eis tot vernietiging van de omgevingsvergunning van 30 juli 2020 van de deputatie van de provincie Antwerpen te verwerpen. Ingevolge de verwerping van dit beroep ten gronde, werd ook de in het arrest van 4 maart 2021 bevolen schorsing opgeheven. Het is aan [eiser] om te bewijzen dat de (milieu)vergunning van 26 februari 2016 van rechtswege vervallen zou zijn geweest omdat de inrichting niet binnen een termijn van drie jaar in gebruik genomen was. Zelfs rekening houdende met het gegeven dat zulks het bewijs inhoudt van een negatief feit, maakt [eiser] dit naar oordeel van het hof op basis van de thans voorliggende stukken en elementen niet voldoende waarschijnlijk (artikel 8.6 van het Burgerlijk Wetboek). (iii) Artikel 159 van de Grondwet, krachtens hetwelk de hoven en rechtbanken de algemene, provinciale en plaatselijke besluiten en verordeningen alleen toepassen in zoverre zij met de wetten overeenstemmen, verleent aan dit hof niet de bevoegdheid om jurisdictionele beslissingen van administratieve rechtscolleges - in dit geval de Raad voor Vergunningsbetwistingen - in vraag te stellen of te toetsen aan de wet (zie in die zin: A. WIRTGEN, "Civiele acties tegen de staat: een verstoorde balans van de trias politica?", TPR 2022/1-2, 143, nr. 14). Evenmin geeft dit aan dit hof het recht om zich als burgerlijke rechter in de plaats te stellen van de administratieve rechtscolleges. Artikel 159 van de Grondwet verbiedt de rechter weliswaar om beslissingen van overheden toe te passen wanneer ze in strijd zijn met een hogere rechtsnorm, doch deze rechterlijke controle, die zowel de externe als de interne wettigheid van een bestuurshandelingen beoogt, beperkt zich tot het nagaan of deze bestuurshandeling in overeenstemming is met een hogere rechtsnorm. In dit geval zijn de bestuurshandelingen in kwestie - nl. de milieuvergunning van 26 februari 2016 en de omgevingsvergunning onder voorwaarden op 4 oktober 2019 - wel degelijk gesteld door de

VERZOEKSCHRIFT/7

bevoegde overheid (externe wettigheid) en is de inhoud van deze bestuurshandeling op zich ook in overeenstemming met de hogere rechtsregels (interne wettigheid). De overeenkomst die [eiser] met [eerste verweerster] - en daaraan gekoppeld zijn overeenkomst met [tweede verweerster] - sloot had dan ook een geoorloofd voorwerp. Er is dan ook geen reden om deze overeenkomsten nietig te verklaren wegens strijdigheid met de openbare orde. (iv) Er is, mede gelet op hetgeen hierboven reeds werd uiteengezet, dan ook geen enkele reden om dienaangaande nog verdere onderzoeksmaatregelen te bevelen betreffende de aanvragen en procedures inzake de omgevingsvergunning (en daaraan verwante stukken zoals de geluidsstudies) voor de stad Antwerpen, de deputatie van de provincie Antwerpen of de Raad voor Vergunningsbetwistingen. Het hof is aan de hand van de thans voorliggende, uitgebreide stukken en elementen meer dan voldoende ingelicht teneinde te kunnen oordelen over dit geschil. 3.3. [Eiser] besluit vervolgens tot de nietigheid van de overeenkomst omwille van bedrog, hetwelk volgens hem zou bestaan uit het feit dat [eerste verweerster] zowel het ontbreken van (1) een vergunning voor de exploitatie van het gebouw van [eerste verweerster] voor de organisatie van evenementen, als (2) een degelijke, voorafgaandelijke geluidsstudie en (3) de problematiek van geluidsoverlast voor de omwonenden bij eerdere evenementen zou verzwegen hebben. Bedrog wordt evenwel niet vermoed. Er is slechts bedrog wanneer een partij door op het ogenblik van het sluiten van de overeenkomst door middel van kunstgrepen of listen aan te wenden de andere partij een verkeerde voorstelling van zaken geeft en hierdoor deze partij beweegt tot het aangaan van een overeenkomst. Met verwijzing naar hetgeen hierboven reeds werd uiteengezet, beschikte [eerste verweerster] wel degelijk over een bestaande en rechtsgeldige vergunning voor het organiseren van evenementen, zodat er in hoofde van [eerste verweerster] geen sprake kan zijn van enig verzwijgen van het ontbreken daarvan of van enige geluidsstudie. Op het ogenblik dat [eiser] en [eerste verweerster] een overeenkomst sloten op 15 december 2019 was de kwestie van de geluidsoverlast voor de omwonenden daarenboven geen vast en gekend gegeven. Uit niets blijkt dat [eerste verweerster] (of [tweede verweerster]) op het ogenblik van het sluiten van de overeenkomst daarvan op de hoogte hadden waren. Het loutere gegeven dat tijdens het openbaar onderzoek voorafgaand aan de

VERZOEKSCHRIFT/8

omgevingsvergunning van 4 oktober 2019 enkele omwonenden hun bezorgdheid hadden geuit over mogelijke geluidsoverlast die zij zouden kunnen ondervinden bij eventuele toekomstige evenementen en dat de vergunning van 4 oktober 2019 werd toegekend mits gepaste akoestische maatregelen, doet daaraan geen afbreuk. Uit de voorliggende stukken en elementen blijkt daarenboven dat de problematiek van daadwerkelijke geluidsoverlast voor de omwonenden bij bepaalde luide en luidruchtige evenementen in het gebouw van [eerste verweerster] slechts later aan het licht kwam, hetgeen logisch is aangezien het feest van [eiser] één van de eerste zulke evenementen was die in het gebouw werden georganiseerd na de opening op 4 oktober 2019. De eigen stukken van [eiser] omtrent deze geluidsproblematiek slaan trouwens op gebeurtenissen van ná het sluiten van de overeenkomst tussen partijen en ná het feest van [eiser]. Deze elementen kunnen dan ook geen bewijs vormen van een beweerd gekende geluidsoverlastproblematiek op het ogenblik van het sluiten van de overeenkomst. Zaken die zich pas gemanifesteerd hebben ná het tot stand komen van de overeenkomst kunnen geen basis vormen voor het wilsgebrek bedrog (zie in die zin: T. VANSWEEVELT en B. WEYTS, Handboek Verbintenissenrecht, Antwerpen, Intersentia, 2023, p. 222, nr. 326). 3.4. [Eiser] besluit vervolgens tot de nietigheid van de overeenkomst omwille van dwaling. Hij zou daarbij gedwaald hebben omtrent de geschiktheid van het gebouw van [eerste verweerster] als locatie voor dansfeesten en de voorwaarden onder dewelke deze locatie conform de wettelijke bepalingen kon uitgebaat worden gelet op de vergunningsplicht, met name de noodzaak van een voorafgaandelijke geluidsstudie. Dwaling in de zin van artikel 1110 van het Oud Burgerlijk Wetboek is een onvrijwillige verkeerde voorstelling van de werkelijkheid die één van de partijen of beide partijen ertoe brengt het contract te sluiten. Dwaling is overeenkomstig artikel 1110 van het Oud Burgerlijk Wetboek alleen een oorzaak van nietigheid indien zij de zelfstandigheid van de zaak betreft die het voorwerp uitmaakt van de overeenkomst. Ze moet betrekking hebben op een essentieel element van de overeenkomst of een element dat de dwalende partij als essentieel beschouwde en waarvan de dwalende partij op een door de wederpartij kenbare manier het sluiten van de overeenkomst afhankelijk heeft gemaakt. De dwaling moet daarenboven verschoonbaar zijn, dit wil zeggen dat zij door een normaal zorgvuldig en redelijk persoon, geplaatst in dezelfde concrete omstandigheden, eveneens had kunnen zijn begaan.

VERZOEKSCHRIFT/9

Op basis van de voorliggende stukken en elementen toont [eiser] niet aan dat er sprake zou zijn van een verschoonbare dwaling in zijn hoofde. Uit niets blijkt dat [eerste verweerster] of [tweede verweerster] door het geven van onjuiste informatie of enig stilzwijgen omtrent de geschiktheid van het gebouw van [eerste verweerster] als locatie voor dansfeesten en/of omtrent de voorwaarden onder dewelke deze locatie kon uitgebaat worden conform de vergunning [eiser] heeft laten dwalen daaromtrent. In tegendeel blijkt uit de communicatie tussen partijen voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst dat [eerste verweerster] [eiser] wel degelijk ingelicht heeft omtrent de voorwaarden waaraan voldaan moest worden en hem zelfs een lijst toegezonden heeft met de vereisten waaraan voldaan moest worden voor het organiseren van zulk een evenement, en er gingen duidelijk verschillende besprekingen vooraf tussen [eiser] en [eerste verweerster] vooraleer de overeenkomst werd gesloten. Zo werd in het kader van deze onderhandelingen het einduur van het geplande evenement uiteindelijk van 01.00u naar 03.00u verplaatst op voorwaarde dat de feestvierders een specifieke uitgang zouden gebruiken. Ook uit de communicatie met [tweede verweerster] blijkt dat deze laatste uitdrukkelijk wees op de geluidslimiet van 95dB. De eerste rechter oordeelde daarbij overigens terecht dat uit de voorliggende stukken en elementen - met name de communicatie tussen partijen - geenszins kon afgeleid worden dat [eerste verweerster] ooit aan [eiser] zou gegarandeerd hebben dat de bevoegde overheid een hogere geluidslimiet zou toelaten voor zijn feest. 3.5. Uit niets blijkt dat de precontractuele aansprakelijkheid van [eerste verweerster] of [tweede verweerster] zouden betrokken zijn om dezelfde redenen die hierboven reeds werden aangehaald. [Eiser] toont aan de hand van de voorliggende stukken en elementen niet aan dat [eerste verweerster] en/of [tweede verweerster] enige fout zouden hebben begaan bestaande uit het geven van onjuiste informatie of uit enig stilzwijgen omtrent de geschiktheid van het gebouw van [eerste verweerster] als locatie voor dansfeesten en/of omtrent de voorwaarden onder dewelke deze locatie kon uitgebaat worden conform de vergunning. 3.6. Er is geen reden om de ontbinding van de overeenkomst(en) tussen partijen uit te spreken lastens [eerste verweerster] en [tweede verweerster]. Uit niets blijkt dat [eerste verweerster] of [tweede verweerster] zelf enige fout zouden hebben begaan in de uitvoering van hun contractuele verbintenissen of deze gebrekkig zouden hebben uitgevoerd, dan wel in gebreke zou gebleven zijn om [eiser] het rustige

VERZOEKSCHRIFT/10

verloop van het feest te garanderen of hem te vrijwaren voor aanspraken van derden. (i) Dit laatste slaat volgens [eiser] op de door de omwonenden gevoerde administratieve (beroeps)procedures voor de deputatie van de provincie Antwerpen betreffende de verleende omgevingsvergunning van 4 oktober 2019. Hieromtrent kan verwezen worden naar hetgeen hierboven reeds werd uiteengezet nopens het al dan niet bestaan van een rechtsgeldige vergunning voor [eerste verweerster], zodat er op dat punt geen enkele contractuele tekortkoming in hoofde van [eerste verweerster] en [tweede verweerster] is aangetoond, noch is er sprake van enige onrechtmatige daad in hoofde van deze partijen door het verlenen van medewerking aan de exploitatie van [eerste verweerster] in strijd met de toepasselijke regels van de VLAREM. (ii) In tegenstelling tot wat [eiser] achteraf wilde doen geloven, was [eerste verweerster] daarenboven niet de organisator van het feest. Dat was [eiser] zelf. Uit de inhoud van de overeenkomsten evenals uit de communicatie tussen partijen blijkt zeer duidelijk dat hij de organisator was en slechts in het kader van het organiseren van dit feest enkel beroep deed op [eerste verweerster] voor het huren van de locatie en enkele welbepaalde diensten (zoals het gebruik van de nutsvoorzieningen en de opkuis, evenals bijkomend personeel voor toiletten, de ontvangst en vestiaire en voor het huren van het meubilair) en op [tweede verweerster] voor het huren van de geluidsinstallatie. Het gegeven dat [eerste verweerster] de aanvraag voor een evenementenvergunning bij de stad Antwerpen heeft ingevuld - duidelijk enkel en alleen omdat [eiser] als organisator zulks nog niet had gedaan - doet aan het voorgaande geen afbreuk. Evenmin toont [eiser] aan dat bij deze aanvraag door [eerste verweerster] enige fout in oorzakelijk verband met zijn beweerde schade (ingevolge het stilleggen van de muziek op het feest) zou zijn begaan (zie ook hierna). (iii) Uit het voorliggende proces-verbaal van 20 januari 2020 blijkt immers dat de politiediensten op 19 januari 2020 omstreeks 22.37 uur ter plaatse kwamen, na verschillende klachten ontvangen te hebben van omwonenden inzake geluidsoverlast. Reeds (…) stelden de verbalisanten "luide bassen en muziek die wij als storend ervaren" vast en in de Twaalf Maandenstraat "horen en voelen wij duidelijke bassen en geluidshinder tot in de woningen van de melders. Deze storen de bewoners in hun nachtrust. Wij ervaren de muziek als storend". De verbalisanten betraden daarop het gebouw van [eerste verweerster] en vroegen om de muziek stiller te zetten. Hoewel hier even gevolg aan gegeven werd, negeerden de organisatoren

VERZOEKSCHRIFT/11

vervolgens onmiddellijk deze duidelijke vraag van de politie zodra deze hun rug keerden. De verbalisanten vermeldden daarbij uitdrukkelijk "op het ogenblik dat we buiten stappen horen we de bassen en de muziek terug luider gezet worden werd" en besloten om de commissaris erbij te halen. Deze "heeft een geluidsmeting uitgevoerd en hierbij beperkingen qua decibels opgelegd om de geluidsoverlast te verminderen". Hoewel niet blijkt welk het resultaat van deze meting was, is wel duidelijk dat na deze meting een politiebevel volgde om het geluidsniveau te beperken. Dit bevel werd wederom prompt genegeerd door de organisator, zodat de politie even later - inmiddels 20 januari 2020 om 01.43 uur - opnieuw ter plaatse diende te komen, waarbij in het proces-verbaal vermeld werd dat bij het "aanrijden de muziek reeds duidelijk te horen was vanaf het kruispunt (…). Op de eigen decibelmeter die binnen aan te treffen is ziet de commissaris van politie dat de decibelmeter op 87dB staat. Hierbij zijn de reeds gemaakte afspraken tussen de verantwoordelijke van het feest en de commissaris van politie niet nagekomen met als gevolg dat de muziek wordt uitgezet op beslissing van de commissaris van de politie". Uit de voormelde, duidelijke vaststellingen van de politiediensten evenals de overige voorliggende stukken en elementen blijkt derhalve met voldoende zekerheid dat de enige en uitsluitende oorzaak van het stilleggen van de muziek op het Bar Mitswa-feest - en dus niet van het feest zelf - te vinden is in het flagrant en herhaaldelijk negeren van politionele bevelen door de organisator van dit evenement, zijnde [eiser] zélf. De beweringen van [eiser] dat er geen bewijs zou voorliggen van welkdanige fout in zijn hoofde ook, is dan ook totaal strijdig met de voorliggende stukken en elementen. Uit niets blijkt dat het feest zelf werd stilgelegd en de interventie van de politie had enkel betrekking op de geluidsoverlast, zodat niet aangetoond is dat [eerste verweerster] op enigerlei wijze het normale verloop van het feest zou verhinderd hebben of [eiser] niet het rustige genot van de verhuurde locatie zou hebben verschaft. De beweringen van [eiser] dat aangestelden van [tweede verweerster] de geluidsinstallatie zouden hebben bediend en zij derhalve de muziek te luid zouden hebben gezet in strijd met de bevelen van de politie, is flagrant strijdig met de voorliggende stukken en elementen. Op basis van de thans voorliggende stukken en elementen blijkt reeds voldoende dat de DJ - net als de Israëlische artiest/zanger die er een show gaf - werd ingehuurd door [eiser] voor de muziek bij het evenement, en dat louter de DJ de knoppen bediende. Uit niets blijkt dat de eventueel aanwezige aangestelden van [tweede verweerster] de knoppen zouden bediend hebben en de bevelen

VERZOEKSCHRIFT/12

van de politie zouden genegeerd hebben. Er is dan ook evenmin sprake van enige contractuele wanprestatie in hoofde van [tweede verweerster]. (iv) Er is geen enkele reden om dienaangaande nog enige andere, verdere onderzoeksmaatregelen te bevelen omtrent onder meer de aanwezigheid van aangestelden van [tweede verweerster] tijdens het feest of de digitale bestanden van de geluidsinstallatie, te meer daar zulke maatregelen niet relevant zijn voor de beslechting van dit geschil. De vaststellingen van de verbalisanten in het proces-verbaal van 20 januari 2020 zijn immers duidelijk. (v) De oorzaak van het stilleggen van de muziek, nadat een politiebevel waarbij de politie zélf limieten had gesteld betreffende het geluidsniveau werd genegeerd door de organisatie, heeft dan ook totaal niets te maken met de vergunningstoestand [eerste verweerster] en is volkomen vreemd aan de milieuvergunning om de locatie te mogen verhuren voor het houden van evenementen en het in deze vergunning toegestane geluidsniveau. Uit het proces-verbaal blijkt immers dat de politie - los van wat de vergunning toeliet - eigenhandig limieten heeft bevolen aan het geluidsniveau om de geluidsoverlast voor de omwonenden te doen beperken en dit bevel werd flagrant en duidelijk moedwillig genegeerd door de (organisatie van de) heer [eiser]. Hierdoor beging [eiser] - en niet [eerste verweerster] - een contractuele wanprestatie, nu blijkens artikel 5.2 van de algemene voorwaarden van [eerste verweerster] [eiser] er zich toe verbond "alle voorschriften, regelgeving en normeringen inzake (...) geluidsoverlast" stipt te zullen naleven. Evident horen daartoe eveneens het naleven van politionele bevelen inzake geluidsoverlast en de beperking daarvan. De bewering van [eiser] dat hij geen kennis zou hebben (gehad) van deze algemene voorwaarden en deze niet aanvaard zou hebben, is strijdig met de voorliggende stukken en communicatie tussen partijen (zie ook hierna).

(vi) Nu geen enkele contractuele wanprestatie of fout in hoofde van [eerste verweerster] of [tweede verweerster] is bewezen, noch enige precontractuele aansprakelijkheid in hun hoofde, is de hoofdeis van [eiser] ongegrond. Om diezelfde reden is de in ondergeschikte gestelde eis in vrijwaring van [eiser] ten aanzien van [eerste verweerster] voor alle veroordelingen die hij zou oplopen ten overstaan van [tweede verweerster] ongegrond.

VERZOEKSCHRIFT/13

3.7. Op basis van de voorliggende stukken en elementen toont [eerste verweerster] met voldoende zekerheid aan dat [eiser], die een consument is, wel degelijk voorafgaandelijk of ter gelegenheid van het sluiten van de overeenkomst kennis kreeg van de algemene voorwaarden van [eerste verweerster], minstens alsdan wel degelijk de gelegenheid gekregen heeft om daarvan kennis te nemen. Uit de voorliggende communicatie tussen partijen blijkt immers dat de overeenkomst, welke weliswaar gedateerd werd op 15 december 2019, in werkelijkheid door [eerste verweerster] per e-mail van 16 december 2019 om 11.40u werd overgemaakt aan [eiser] ter goedkeuring en ondertekening. Het bewuste document telt 6 genummerde pagina's, waarvan de pagina's 3/6 tot en met 6/6 de algemene voorwaarden uitmaken. De pagina's 1/6 en 2/6 betreffen de bijzondere voorwaarden met de beschrijving van de prestaties en de prijs, met daaronder - op pagina 2/6 - de plaats voor de handtekening, alwaar [eiser] de overeenkomst formeel ondertekende met de handgeschreven bewoordingen "read and approved" (vrij vertaald: gelezen en goedgekeurd). Uit het loutere gegeven dat [eiser], zelf al is hij een consument, zijn handtekening plaatste op de daarvoor voorziene pagina 2/6 van de overeenkomst kan niet afgeleid worden dat hij geen kennis zou hebben gehad hebben van of niet zou ingestemd hebben met de algemene voorwaarden van pagina's 3/6 tot en met 6/6, nu die integraal deel uitmaakten van de overeenkomst. De algemene voorwaarden werden daarenboven opgesteld in de Engelse taal, de taal waarin [eiser] ook zelf communiceerde met [eerste verweerster]. Uit navolgende communicatie tussen partijen en de handelwijze van [eiser] kan ook duidelijk afgeleid worden dat [eiser] wel degelijk kennis had van deze algemene voorwaarden en ze aanvaard had. 3.8. Bij tegeneis vordert [eerste verweerster] nog betaling van [eiser] van enerzijds (i) onbetaalde sommen die nog verschuldigd zijn uit hoofde van de overeenkomst tussen partijen en anderzijds (ii) vergoeding voor de schade die zij geleden heeft. (i) Op basis van de voorliggende stukken en elementen, onder meer de communicatie tussen partijen, toont [eerste verweerster] met voldoende zekerheid aan dat, naast de overeenkomst tot huur van de zaal en diensten, deze partijen ook een overeenkomst sloten voor de huur van tafels, stoelen en tafellinnen/servetten die [eerste verweerster] op haar beurt huurde van de firma Casa Rent. De kosten van deze huur dienen dan ook betaald te worden door [eiser] als onderhuurder, conform het door Casa Rent aan [eerste verweerster] gefactureerde bedrag van 5.163,14 euro (exclusief

VERZOEKSCHRIFT/14

btw) minus het bedrag van 338,80 euro (exclusief btw) voor de niet aangetoonde niet-teruggave van enkele items. Hetzelfde geldt voor het bedrag van 592,90 euro (inclusief btw) voor de huur van 'gouden tafellakens', dewelke op uitdrukkelijk verzoek van [eiser] bijkomend werd voorzien en welke voldoende wordt aangetoond door de voorliggende communicatie tussen partijen. Luidens artikel 3.2 van de algemene voorwaarden van [eerste verweerster] werkte zij exclusief met een eigen cateraar voor de evenementen en was het, behoudens schriftelijk akkoord tot het tegendeel, de klant contractueel verboden beroep te doen op een eigen cateraar. Uit de communicatie tussen partijen blijkt echter met voldoende zekerheid dat [eiser] uitdrukkelijk verkoos om met een eigen cateraar te werken voor het verzorgen van het diner en dat [eerste verweerster] hiermee instemde, zodat een dergelijk schriftelijk afwijkend akkoord van [eerste verweerster] voorligt. Nergens is de algemene voorwaarden is evenwel een bepaalde afkoopsom in dat geval voorzien, die ten laste zou komen van [eiser] als klant. Ook in de bijzondere voorwaarden is geen dergelijke afkoopsom voorzien, doch enkel de vermelding dat de catering zou gebeuren door een eigen cateraar. Ten onrechte verwijst [eerste verweerster] naar een e-mail van [eiser] van 16 december 2019 om 23.58u. Uit de tekst van deze e-mail kan geenszins een akkoord tussen partijen omtrent een afkoopsom van 4.500 euro afgeleid worden. Blijkens de inhoud van dit bericht betrof het een loutere vraag van [eiser] omtrent het bedrag van 4.500 euro betreffende J&M en was zulks uitdrukkelijk gekoppeld aan de vraag of zij zouden zorgen van 450 stoelen en 45 tafels, evenals tafellinnen en servetten. Uiteindelijk werden de tafels, stoelen, tafellinnen en servetten elders gehuurd bij de firma Casa Rent. Derhalve is er geenszins enig akkoord aangetoond betreffende een afkoopsom van 4.500 euro, zodat de eerste rechter dit bedrag terecht afwees als ongegrond. (ii) De verschillende schadeposten waarvoor [eerste verweerster] vergoeding vordert van [eiser] werden in het bestreden vonnis door de eerste rechter punt per punt, op gemotiveerde wijze en in detail beoordeeld. In hoger beroep brengen partijen dienaangaande geen enkel middel of argument, feit of stuk naar voor, waarop de eerste rechter nog niet volledig en correct heeft geantwoord betreffende deze onderdelen van de tegeneis van [eerste verweerster], zodat het hof zich bij de beoordeling

VERZOEKSCHRIFT/15

en motivering van de eerste rechter aansluit, deze tot de hare maakt en volledigheidshalve nog het volgende benadrukt. Behoudens voor de schadeposten die door de eerste rechter werden afgewezen, brengt [eerste verweerster] wel degelijk de nodige stukken en documenten voor om met voldoende zekerheid de door haar geleden schade aan te tonen en te bewijzen. Zij toont op basis van de voorliggende stukken en elementen eveneens voldoende aan dat deze schade werd veroorzaakt door de gasten/aangestelden van [eiser], zodat deze gehouden is tot vergoeding ervan. (iii) De eerste rechter oordeelde terecht dat geen interesten kunnen verschuldigd zijn door [eiser] op basis van de Wet van 2 augustus 2002 betreffende de bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties, nu deze wet enkel van toepassing is op alle betalingen tot vergoeding voor handelstransacties aangegaan tussen ondernemingen onderling of tussen ondernemingen en overheidsinstanties en geenszins op consumenten zoals [eiser]. Daarenboven bepaalt artikel Vl.83, 17° WER dat in de overeenkomsten gesloten tussen een onderneming en een consument in elk geval onrechtmatig zijn de bedingen die er in bestaan om het bedrag vast te leggen van de vergoeding verschuldigd door de consument die zijn verplichtingen niet nakomt, zonder in een gelijkwaardige vergoeding te voorzien ten laste van de onderneming die in gebreke blijft. De algemene voorwaarden van [eerste verweerster] voorzien geenszins in enige wederkerigheid, zodat het beding dat voorziet in interesten in een schadebeding lastens de klant indien deze zijn betalingsverbintenis niet nakomt jegens [eerste verweerster] onrechtmatig is en de eerste rechter terecht dit onderdeel van de tegeneis ongegrond verklaarde. 3.9. De tegeneis van [tweede verweerster] strekt ertoe betaling te bekomen van [eiser] voor de huur van de geluidsinstallatie ten belope van 33.880 euro (inclusief btw), onder aftrok van het reeds betaalde voorschot van 9.000 euro, met een saldo van 24.880 euro. Uit de voorliggende stukken en elementen, onder meer de communicatie tussen [tweede verweerster] en [eiser], blijkt zeer duidelijk het akkoord van [eiser] met de huurprijs. De overeenkomst werd uitgevoerd, zodat [eiser] betaling van het openstaande saldo van de prijs verschuldigd blijft, zoals toegekend door de eerste rechter (en waartegen geen incidenteel hoger beroep werd ingesteld door [tweede verweerster]).” (bestreden arrest, blz. 5-16)

VERZOEKSCHRIFT/16

Grieven Eerste onderdeel 1. Krachtens artikel 1108 van het oud Burgerlijk Wetboek zijn tot de geldigheid van een overeenkomst vier voorwaarden vereist, in het bijzonder de toestemming van de partij die zich verbindt, haar bekwaamheid om contracten aan te gaan, een bepaald voorwerp als inhoud van de verbintenis, een geoorloofde oorzaak van de verbintenis. Krachtens artikel 1126 van het oud Burgerlijk Wetboek heeft ieder contract tot voorwerp iets dat een partij zich verbindt te geven, of dat een partij zich verbindt te doen of niet te doen. Krachtens artikel 1128 van het oud Burgerlijk Wetboek kunnen alleen zaken die in de handel zijn het voorwerp van overeenkomsten uitmaken. Krachtens artikel 1131 van het oud Burgerlijk Wetboek kan een verbintenis aangegaan uit een ongeoorloofde oorzaak geen gevolg hebben. De oorzaak is ongeoorloofd, wanneer zij door de wet verboden is, of wanneer zij strijdig is met de goede zeden of met de openbare orde (artikel 1133 van het oud Burgerlijk Wetboek). Uit deze bepalingen volgt dat een overeenkomst nietig is wanneer haar voorwerp of oorzaak strijdig zijn met de openbare orde.

Krachtens artikel 6 van het Decreet van 25 april 2014 betreffende de omgevingsvergunning mag niemand zonder voorafgaande omgevingsvergunning een project dat bij of krachtens de decreten, vermeld in artikel 5, is onderworpen aan vergunningsplicht uitvoeren, exploiteren, verkavelen of een vergunningsplichtige verandering eraan doen. Dit geldt ondermeer voor de in artikel 5, eerste lid, 1°, c) van dit decreet vermelde exploitatie van een ingedeelde inrichting of activiteit van de eerste of tweede klasse als vermeld in artikel 5.2.1 van het DABM. Krachtens artikel 5.2.1, §6 van het decreet van 5 april 1995 houdende algemene bepalingen inzake milieubeleid is voor de exploitatie van een ingedeelde inrichting of activiteit van de eerste of de tweede klasse of voor de verandering ervan een omgevingsvergunning vereist als vermeld in artikel 6, eerste lid, van het decreet van 25 april 2014 betreffende de omgevingsvergunning.

VERZOEKSCHRIFT/17

Krachtens artikel 17, tweede lid van het Decreet van 28 juni 1985 betreffende de milieuvergunning vermeldt de vergunning onder welke voorwaarden de inrichting mag worden geëxploiteerd en bepaalt zij binnen welke termijn de vergunde inrichting in gebruik moet worden genomen. Die termijn mag geen drie jaar overschrijden. Krachtens artikel 20, zesde lid van voormeld Decreet van 28 juni 1985 kan de vergunningsverlenende overheid bij het verlenen van een vergunning bijzondere milieuvoorwaarden opleggen, met het oog op de bescherming van de mens en het leefmilieu. Krachtens artikel 5.32.2.3, §1 van VLAREM II laat, voor nieuwe inrichtingen als vermeld in rubriek 32.1.2° van de indelingslijst, de exploitant, uiterlijk 10 kalenderdagen vóór de eerste ingebruikname van de inrichting, op zijn kosten een volledig akoestisch onderzoek uitvoeren door een milieudeskundige erkend in de discipline geluid en trillingen. Dit onderzoek moet voldoen aan de vereisten van deze bepaling. Krachtens artikel 28, §1, 1° van het Decreet van 28 juni 1985 betreffende de milieuvergunning vervalt de vergunning van rechtswege wanneer zij betrekking heeft op een inrichting die niet in gebruik werd genomen binnen de krachtens artikel 17 bepaalde termijn.

Krachtens artikel 35 van het Decreet van 25 april 2014 betreffende de omgevingsvergunning mag van een omgevingsvergunning gebruik worden gemaakt als de aanvrager niet binnen een termijn van vijfendertig dagen die ingaat na de eerste dag van de aanplakking, op de hoogte is gebracht van de instelling van een schorsend administratief beroep als vermeld in artikel 52. De aanvrager mag onmiddellijk gebruikmaken van de omgevingsvergunning: 1° in de gevallen, vermeld in artikel 55, tweede lid; 2° als de Vlaamse Regering of de gewestelijke omgevingsambtenaar de omgevingsvergunning verleend heeft Krachtens artikel 55 van voormeld Decreet van 25 april 2014 schorst het beroep de uitvoering van de bestreden beslissing tot de dag na de datum van de betekening van de beslissing in laatste administratieve aanleg. In afwijking van het eerste lid werkt het beroep niet schorsend ten aanzien van: 1° de vergunning voor de verdere exploitatie van een ingedeelde inrichting of activiteit waarvoor ten minste twaalf maanden voor de

VERZOEKSCHRIFT/18

einddatum van de omgevingsvergunning een vergunningsaanvraag is ingediend; 2° de vergunning voor de exploitatie na een proefperiode als vermeld in artikel 69; 3° de vergunning voor de exploitatie van een ingedeelde inrichting of activiteit die vergunningsplichtig is geworden door aanvulling of wijziging van de indelingslijst.

Uit het geheel van deze bepalingen vermeld onder nummers 1 tot 4 volgt dat een overeenkomst met als voorwerp/oorzaak de exploitatie van een hinderlijke inrichting, in het bijzonder het verhuren van een dergelijke inrichting, zonder dat hiervoor een geldige vergunning – dit is een vergunning die niet vervallen noch geschorst is – voorhanden is, of zonder dat de voorwaarden van de vergunning zijn nageleefd, strijdig is met de openbare orde en derhalve nietig is. Uit het geheel van deze bepalingen en uit artikel 159 van de Grondwet, krachtens hetwelk de hoven en rechtbanken de algemene, provinciale en plaatselijke besluiten en verordeningen alleen toepassen in zoverre zijn met de wetten overeenstemmen, volgt verder dat de rechter aan wie gevraagd wordt de nietigheid van de overeenkomst wegens ongeoorloofd voorwerp of ongeoorloofde oorzaak te onderzoeken en dit wegens het ontbreken van een vergunning voor de activiteit die aan de grondslag van de overeenkomst ligt, dient te onderzoeken of er een geldige vergunning voorligt voor de exploitatie van de hinderlijke inrichting, of deze vergunning niet vervallen noch geschorst is en of van deze vergunning gebruik gemaakt wordt overeenkomstig de voorwaarden ervan. Krachtens artikel 35 van het Decreet van 4 april 2014 betreffende de organisatie en de rechtspleging van sommige Vlaamse bestuursrechtscolleges vernietigt de Raad voor Vergunningsbetwistingen, als de Raad het beroep gegrond verklaart, de bestreden beslissing geheel of gedeeltelijk. Uit deze regel volgt dat een vernietigingsarrest van de Raad voor Vergunningsbetwistingen gezag van gewijsde heeft, maar dat dit niet het geval is voor arresten waarbij het beroep wordt verworpen. Het enkele feit dat een beroep voor de Raad voor Vergunningsbetwistingen is verworpen, ontslaat de burgerlijke rechter er dan ook niet van de wettigheid van de vergunning te onderzoeken.

Eiser voerde in conclusie aan dat de tussen partijen gesloten overeenkomsten nietig waren om reden dat eerste verweerster niet beschikte over een vergunning om haar gebouw te verhuren met het oog op de organisatie van

VERZOEKSCHRIFT/19

een dansfeest met een live-optreden, minstens niet de voorwaarden had nageleefd die het haar zouden hebben kunnen toelaten haar gebouw onder dekking van een daartoe verkregen vergunning, met het oog op zulk feest te verhuren, op grond dat

de milieuvergunning van 26 februari 2016 werd toegekend onder de voorwaarde dat er een akoestisch onderzoek zou worden uitgevoerd overeenkomstig artikel 5.32.2.3, §1 van VLAREM II en de geluidsstudie die werd uitgevoerd niet voldeed aan de vereisten van voormelde bepaling, de milieuvergunning van 26 februari 2016 overigens vervallen was bij gebrek aan ingebruikneming van de inrichting binnen de wettelijke termijn van drie jaar na de aflevering van de vergunning en dit gelet op het feit dat de inrichting pas in gebruik genomen werd bij de plechtige opening ervan op 4 oktober 2019, de vergunning van 4 oktober 2019 ertoe strekte de vergunning van 26 februari 2016 te wijzigen, hetgeen niet mogelijk was omdat de vergunning van 26 februari 2016 reeds vervallen was, de vergunning van 4 oktober 2019 hoe dan ook niet uitvoerbaar was op het ogenblik van het sluiten van de overeenkomst tussen de partijen om reden dat er tijdig een bestuurlijk beroep met schorsend effect tegen deze vergunning werd ingesteld.

De appelrechter stelt vast dat :

het College van Burgemeester en Schepenen van de Stad Antwerpen op 26 februari 2016 een milieuvergunning onder voorwaarden afleverde aan de rechtsvoorganger van eerste verweerster voor de renovatie en restauratie van het gebouw van eerste verweerster evenals de exploitatie van deze inrichting klasse 2, alwaar geluidsniveau van

95db(A) werd toegestaan, eerste verweerster vervolgens op 25 juni 2019 een aanvraag deed voor het bekomen van een omgevingsvergunning teneinde de doorgevoerde stedenbouwkundige wijzigingen te regulariseren en voor het veranderen van een hotel en evenementencomplex met inbegrip van dansgelegenheid door uitbreiding en wijzigen en dat het College van Burgemeester en Schepenen van de Stad Antwerpen hierop een omgevingsvergunning onder voorwaarden verleende op 4 oktober 2019, tegen deze omgevingsvergunning door derden een bestuurlijk beroep werd aangetekend bij de deputatie van de provincie Antwerpen, die bij beslissing van 30 juli 2020 dit bestuurlijk beroep ongegrond verklaarde

VERZOEKSCHRIFT/20

en volgens een aangepaste omschrijving een allesomvattende omgevingsvergunning verleende, tegen voormelde beslissing van de deputatie van de provincie Antwerpen door derden een beroep tot vernietiging werd ingesteld bij de Raad voor Vergunningsbetwistingen, bij arrest van 4 maart 2021 de tenuitvoerlegging van de beslissing van 30 juli 2020 van de deputatie van de provincie Antwerpen door de Raad voor Vergunningsbetwistingen in eerste instantie werd geschorst, bij arresten van 25 april 2024 het door derden ingestelde beroep tot vernietiging van de beslissing van 30 juli 2020 van de deputatie van de provincie Antwerpen uiteindelijk werd verworpen.

De appelrechter beslist dat de inrichting/gebouw van eerste verweerster derhalve geldig vergund is voor het houden van feesten en evenementen en dat eiser gelet op het voorgaande en op de thans voorliggende stukken en elementen niet aantoont dat eerste verweerster niet zou beschikt hebben over de nodige, geldige vergunningen om het gebouw te verhuren voor evenementen en feesten en derhalve een ongeoorloofd voorwerp zou hebben gehad dat strijdig was met openbare orde. De appelrechter overweegt verder dat artikel 159 van de Grondwet de rechter weliswaar verbiedt om beslissingen van overheden toe te passen wanneer ze in strijd zijn met een hogere rechtsnorm, maar dat deze rechterlijke controle zich beperkt tot het nagaan of deze bestuurshandeling in overeenstemming is met een hogere rechtsnorm. Met deze overweging beslist de appelrechter impliciet maar zeker dat het hem niet toekomt om bij de beoordeling van de geoorloofdheid van het voorwerp/oorzaak van de overeenkomst na te gaan of er op het ogenblik van het sluiten van de overeenkomst een rechtsgeldige vergunning voorlag voor de vergunningsplichtige activiteit die het voorwerp van de overeenkomst vormde en om in het bijzonder te onderzoeken of de vergunningen al dan niet vervallen/geschorst waren en of er voldaan werd aan de voorwaarde die werd verbonden aan de toekenning van de vergunning van 26 februari 2016, dit is het uitvoeren van een akoestisch onderzoek in de zin van artikel 5.32.2.3, §1 van VLAREM II. Door uit de enkele vaststellingen dat een milieuvergunning werd verleend op 26 februari 2016 en vervolgens een omgevingsvergunning werd verleend op 4 oktober 2019 en dat het beroep tot vernietiging dat tegen deze laatste vergunning werd ingesteld, werd verworpen, af te leiden dat de inrichting/gebouw van eerste verweerster geldig vergund is voor het houden van feesten en evenementen en daarbij impliciet maar zeker te oordelen dat het hem niet toekomt om te onderzoeken of de vergunningen al dan niet vervallen/geschorst waren op het

VERZOEKSCHRIFT/21

ogenblik van het sluiten van de overeenkomst en het organiseren van het feest en of aan de in de vergunningen gestelde voorwaarden, waaronder het uitvoeren van een deugdelijk akoestisch onderzoek in de zin van artikel 5.32.2.3, §1 van VLAREM II, was voldaan, schendt de appelrechter de artikelen 159 van de Grondwet, 1108, 1126, 1128, 1131 en 1133 van het oud Burgerlijk Wetboek, 17, tweede lid, 20, zesde lid en 28, §1, 1° van het Decreet van de Vlaamse Raad van 28 juni 1985 betreffende de milieuvergunning, 5, 6, 35 en 55 van het Decreet van de Vlaamse Raad van 25 april 2014 betreffende de omgevingsvergunning, 5.2.1, §6 van het decreet van 5 april 1995 houdende algemene bepalingen inzake milieubeleid, 5.32.2.3, §1 van VLAREM II en 35 van het Decreet van 4 april 2014 betreffende de organisatie en de rechtspleging van sommige Vlaamse bestuursrechtscolleges. Door verder na te laten te antwoorden op het middel van eiser dat er geen, minstens geen deugdelijke akoestische studie werd uitgevoerd, dat wil zeggen een geluidsstudie die voldeed aan de vereiste van artikel 5.32.2.3, §1 VLAREM II, waardoor niet voldaan was aan de voorwaarden van de vergunning, c.q. de voorwaarden waaronder de vergunde inrichting in gebruik mocht worden genomen, zodat de tussen partijen gesloten overeenkomst nietig was, schendt de appelrechter artikel 149 van de Grondwet. Tweede onderdeel Krachtens artikel 1108 van het oud Burgerlijk Wetboek zijn tot de geldigheid van een overeenkomst vier voorwaarden vereist, in het bijzonder de toestemming van de partij die zich verbindt, haar bekwaamheid om contracten aan te gaan, een bepaald voorwerp als inhoud van de verbintenis, een geoorloofde oorzaak van de verbintenis. Krachtens artikel 1126 van het oud Burgerlijk Wetboek heeft ieder contract tot voorwerp iets dat een partij zich verbindt te geven, of dat een partij zich verbindt te doen of niet te doen. Krachtens artikel 1128 van het oud Burgerlijk Wetboek kunnen alleen zaken die in de handel zijn het voorwerp van overeenkomsten uitmaken. Krachtens artikel 1131 van het oud Burgerlijk Wetboek kan een verbintenis aangegaan uit een ongeoorloofde oorzaak geen gevolg hebben. De oorzaak is ongeoorloofd, wanneer zij door de wet verboden is, of wanneer zij strijdig is met de goede zeden of met de openbare orde (artikel 1133 van het oud Burgerlijk Wetboek). Uit deze bepalingen volgt dat een overeenkomst nietig is wanneer haar voorwerp of oorzaak strijdig zijn met de openbare orde.

VERZOEKSCHRIFT/22

Krachtens artikel 17, tweede lid van het Decreet van 28 juni 1985 betreffende de milieuvergunning vermeldt de vergunning onder welke voorwaarden de inrichting mag worden geëxploiteerd en bepaalt zij binnen welke termijn de vergunde inrichting in gebruik moet worden genomen. Die termijn mag geen drie jaar overschrijden. Krachtens artikel 28, §1, 1° van het Decreet van 28 juni 1985 betreffende de milieuvergunning vervalt de vergunning van rechtswege wanneer zij betrekking heeft op een inrichting die niet in gebruik werd genomen binnen de krachtens artikel 17 bepaalde termijn. Het bewijs dat een inrichting niet in gebruik genomen werd binnen de termijn van drie jaar is een bewijs van feiten dat met alle middelen geleverd mag worden (artikel 8.8 van het Burgerlijk Wetboek), met inbegrip van een bewijs door vermoedens (artikelen 8.1,9° en 8.29 van het Burgerlijk Wetboek). Krachtens artikel 8.29, tweede lid wordt de bewijswaarde van de feitelijke vermoedens overgelaten aan het oordeel van de rechter, die ze enkel zal aannemen indien zij op een of meer ernstige en precieze aanwijzingen berusten. Hoewel de rechter op onaantastbare wijze de feiten bepaalt waarop hij steunt en de gevolgtrekkingen die hij als wettelijk vermoeden daaruit afleidt, gaat uw Hof na of het rechtsbegrip “feitelijk vermoeden” niet wordt miskend en of de rechter uit de door hem vastgestelde feiten geen gevolgen heeft getrokken die daarmee geen enkel verband houden of op grond van deze op onaantastbare wijze vastgestelde feiten onmogelijk kunnen worden verantwoord. Krachtens artikel 8.6 van het Burgerlijk Wetboek kan hij die de bewijslast draagt van het negatieve feit dat een inrichting niet in gebruik genomen werd, genoegen nemen met het aantonen van de waarschijnlijkheid van dat feit. Eiser voerde in conclusie dat de milieuvergunning van 26 februari 2016 van rechtswege vervallen was omdat de inrichting niet binnen een termijn van drie jaar in gebruik genomen was zoals vereist door voormelde bepalingen. Eiser verduidelijkte daarbij dat de inrichting maar in gebruik genomen werd op de plechtige opening ervan op 4 oktober 2019, zodat de vergunning vervallen was. De appelrechter stelt vast dat :

de Raad voor Vergunningsbetwistingen bij arrest van 4 maart 2021 de beslissing van 30 juli 2020 van de deputatie van de provincie Antwerpen schorste op grond dat het niet mogelijk is om wijzigingen aan te brengen aan een op de eerste gezicht vervallen milieuvergunning

VERZOEKSCHRIFT/23

van 26 februari 2016, maar dat deze beoordeling slechts een prima facie beoordeling uitmaakt, uit dit arrest kan worden afgeleid dat eerste verweerster niet betwistte dat haar gebouw plechtig geopend werd op 4 oktober 2019, maar dat zij daarbij niet heeft toegegeven dat er voor 4 oktober 2019 geen ingebruikname geweest zou zijn van de inrichting, de Raad voor Vergunningsbetwistingen bij arrest van 25 april 2024 de vordering tot vernietiging van de omgevingsvergunning van 30 juli 2020 heeft verworpen zodat als gevolg hiervan ook de in het arrest van 4 maart 2021 bevolen schorsing werd opgeheven, eiser het bewijs moet leveren dat de milieuvergunning van 26 februari 2016 van rechtswege vervallen zou zijn omdat de inrichting niet binnen een termijn van drie jaar in gebruik genomen was, zelfs rekening houdend met het gegeven dat zulks het bewijs inhoudt van een negatief feit, eiser dit naar het oordeel van het hof van beroep op basis van de thans voorliggende stukken en elementen niet voldoende waarschijnlijk maakt.

Door te beslissen dat eiser het niet voldoende waarschijnlijk maakt dat de inrichting van eerste verweerster niet in gebruik genomen werd binnen een termijn van drie jaar na het verlenen van de vergunning, terwijl uit de vaststellingen van de appelrechter blijkt dat de milieuvergunning dateert van 26 februari 2016 en dat de inrichting plechtig geopend werd op 4 oktober 2019, zonder dat de appelrechter ook maar enige reden geeft waaruit afgeleid zou kunnen worden dat de inrichting in gebruik genomen werd vóór de plechtige opening ervan op 4 oktober 2019, stelt de appelrechter uw Hof niet in de mogelijkheid om de wettigheid van de beslissing te controleren (schending van artikel 149 van de Grondwet) en verantwoordt hij zijn beslissing dat eiser niet bewijst dat de vergunning van 26 februari 2016 vervallen is en dat derhalve de tussen partijen gesloten overeenkomst nietig is niet naar recht (schending van de artikelen artikel 17, tweede lid en 28, §1, 1° van het Decreet van 28 juni 1985 betreffende de milieuvergunning evenals de artikelen 1108, 1126 en 1128 van het oud Burgerlijk Wetboek). Door verder te beslissen dat eiser het niet waarschijnlijk maakt dat de inrichting van eerste verweerster niet in gebruik genomen werd binnen een termijn van drie jaar na het verlenen van de vergunning, terwijl uit de vaststellingen van de appelrechter blijkt dat de milieuvergunning dateert van 26 februari 2016 en dat de inrichting plechtig geopend werd op 4 oktober 2019, neemt de appelrechter een beslissing die op grond van zijn vaststellingen onmogelijk kan worden verantwoord en schendt hij de artikelen (8.1,9°, 8.6, 8.8 en 8.29 van het Burgerlijk Wetboek).

VERZOEKSCHRIFT/24

Derde onderdeel Krachtens artikel 1108 van het oud Burgerlijk Wetboek zijn tot de geldigheid van een overeenkomst vier voorwaarden vereist, in het bijzonder de toestemming van de partij die zich verbindt, haar bekwaamheid om contracten aan te gaan, een bepaald voorwerp als inhoud van de verbintenis, een geoorloofde oorzaak van de verbintenis. Krachtens artikel 1126 van het oud Burgerlijk Wetboek heeft ieder contract tot voorwerp iets dat een partij zich verbindt te geven, of dat een partij zich verbindt te doen of niet te doen. Krachtens artikel 1128 van het oud Burgerlijk Wetboek kunnen alleen zaken die in de handel zijn het voorwerp van overeenkomsten uitmaken. Krachtens artikel 1131 van het oud Burgerlijk Wetboek kan een verbintenis aangegaan uit een ongeoorloofde oorzaak geen gevolg hebben. De oorzaak is ongeoorloofd, wanneer zij door de wet verboden is, of wanneer zij strijdig is met de goede zeden of met de openbare orde (artikel 1133 van het oud Burgerlijk Wetboek). Uit deze bepalingen volgt dat een overeenkomst nietig is wanneer haar voorwerp of oorzaak strijdig zijn met de openbare orde. Krachtens artikel 35 van het Decreet van 25 april 2014 betreffende de omgevingsvergunning mag van een omgevingsvergunning gebruik worden gemaakt als de aanvrager niet binnen een termijn van vijfendertig dagen die ingaat na de eerste dag van de aanplakking, op de hoogte is gebracht van de instelling van een schorsend administratief beroep als vermeld in artikel 52. De aanvrager mag onmiddellijk gebruikmaken van de omgevingsvergunning: 1° in de gevallen, vermeld in artikel 55, tweede lid; 2° als de Vlaamse Regering of de gewestelijke omgevingsambtenaar de omgevingsvergunning verleend heeft Krachtens artikel 55 van voormeld Decreet van 25 april 2014 schorst het beroep de uitvoering van de bestreden beslissing tot de dag na de datum van de betekening van de beslissing in laatste administratieve aanleg. In afwijking van het eerste lid werkt het beroep niet schorsend ten aanzien van:

VERZOEKSCHRIFT/25

1° de vergunning voor de verdere exploitatie van een ingedeelde inrichting of activiteit waarvoor ten minste twaalf maanden voor de einddatum van de omgevingsvergunning een vergunningsaanvraag is ingediend; 2° de vergunning voor de exploitatie na een proefperiode als vermeld in artikel 69; 3° de vergunning voor de exploitatie van een ingedeelde inrichting of activiteit die vergunningsplichtig is geworden door aanvulling of wijziging van de indelingslijst. Eiser voerde in conclusie aan dat de vergunning van 4 oktober 2019 nooit uitvoerbaar is geworden omdat hiertegen tijdig een bestuurlijk beroep werd ingesteld bij de bestendige deputatie van de provincie Antwerpen en dit beroep een schorsend effect heeft (Samenvattende conclusie van eiser van 19 juli 2024, blz. 42). Ook eerste verweerster voerde in conclusie aan dat de vergunning van 4 oktober 2019 niet uitvoerbaar was tot 30 juli 2020, zodat de uitvoerbare vergunning, lopende de beroepsprocedure bij de Deputatie van de provincie Antwerpen, de vergunning van 26 februari 2016 bleef (Syntheseberoepsconclusie na heropening debatten van eerste verweerster van 20 september 2024, blz. 18). In zoverre de appelrechter beslist dat op het ogenblik van het sluiten van de overeenkomst de inrichting vergund was krachtens de vergunning van 4 oktober 2019, zonder de partijen toe te laten om hieromtrent standpunt in te nemen, werpt hij een betwisting op die tussen partijen was uitgesloten en schendt hij het algemeen rechtsbeginsel houdende de autonomie van de procespartijen in het burgerlijk geding (het beschikkingsbeginsel), het algemeen rechtsbeginsel houdende de eerbied voor het recht van verdediging evenals artikel 1138,2° van het Gerechtelijk Wetboek. In zoverre de appelrechter beslist dat op het ogenblik van het sluiten van de overeenkomst de inrichting vergund was krachtens de vergunning van 4 oktober 2019 omdat het tegen deze vergunning ingestelde beroep naderhand verworpen werd bij beslissing van 30 juli 2020 van de deputatie van de provincie Antwerpen en het vernietigingsberoep dat het tegen deze beslissing werd ingesteld, na een schorsing van deze beslissing, uiteindelijk verworpen werd bij arrest van 25 april 2024 van de Raad voor Vergunningsbetwistingen, schendt hij de artikelen 35 en 55 van het Decreet van de Vlaamse Raad van 25 april 2014 betreffende de omgevingsvergunning. Uit deze bepalingen volgt immers dat er geen gebruik gemaakt mag worden van de vergunning wanneer hiertegen een administratief beroep is ingesteld en dit tot de dag na de datum van de betekening van de beslissing in laatste administratieve aanleg.

VERZOEKSCHRIFT/26

In zoverre de appelrechter op grond van bovenvermelde overwegingen beslist dat de tussen partijen gesloten overeenkomst niet nietig is, schendt appelrechter nog de artikelen 1108, 1126, 1128, 1131 en 1133 van het oud Burgerlijk Wetboek.

Vierde onderdeel Krachtens artikel 1147 van het oud Burgerlijk Wetboek, is de schuldenaar gehouden tot vergoeding van de schade die voortvloeit uit een tekortkoming aan zijn contractuele verbintenis. Krachtens artikel 1149 van het oud Burgerlijk Wetboek, moet de schuldenaar, bij wanuitvoering van een contractuele verplichting, volledig instaan voor het verlies van de schuldeiser en voor de winst die hij heeft moeten derven, behoudens de toepassing van de artikelen 1150 en 1151 van het Burgerlijk Wetboek. Krachtens artikel 1151 van het oud Burgerlijk Wetboek, moet de schadevergoeding alleen omvatten hetgeen een onmiddellijk en rechtstreeks gevolg is van het niet uitvoeren van de overeenkomst. Uit deze bepalingen wordt afgeleid dat hij die een contractuele fout heeft begaan enkel gehouden is tot schadevergoeding wanneer er een oorzakelijk verband bestaat tussen de contractuele wanprestatie en de schade. Uit de enkele omstandigheid dat een fout nadien gevolgd wordt door de fout van een andere partij kan niet worden afgeleid dat er geen causaal verband bestaat tussen de eerste fout en de schade. Het oorzakelijk verband tussen een fout en de geleden schade kan slechts worden uitgesloten als de rechter oordeelt dat de schade zoals ze zich in concreto voordeed, op dezelfde wijze zou zijn ontstaan zonder die fout. Er is bijgevolg geen oorzakelijk verband wanneer de schade zich eveneens zou hebben voorgedaan indien de verweerder de hem verweten handelwijze correct had uitgevoerd. De rechter moet aldus bepalen wat de verweerder had moeten doen om rechtmatig te handelen. Hij moet abstractie maken van het foutieve element in de historiek van het schadegeval, zonder de andere omstandigheden ervan te wijzigen, en nagaan of de schade zich ook in dat geval zou hebben voorgedaan.

VERZOEKSCHRIFT/27

Eiser voerde in zijn syntheseconclusie van 19 juli 2024 (blz. 19) aan dat indien hij ervan op de hoogte geweest zou zijn dat het organiseren van een dansfeest in de Handelsbeurs in die mate problematisch zou zijn, omwille van de gegronde klachten van omwonenden over de geluidsoverlast veroorzaakt door de dansfeesten die hier plaats hadden gevonden enerzijds, het ontbreken van een geldige milieuvergunning, alsook van een deugdelijk uitgevoerde geluidsstudie, kortom de precaire, zoniet ronduit onrechtmatige context waarin de exploitatie van de Handelsbeurs als dansgelegenheid was aangevat, anderzijds, dan zou hij er met zekerheid toe besloten hebben om het voorgenomen dansfeest in een andere locatie te laten doorgaan. De appelrechter beslist dat de enige en uitsluitende oorzaak van het stilleggen van de muziek op het Bar Mitswa-feest te vinden is in het flagrant en herhaaldelijk negeren van politionele bevelen door de organisator van het evenement, dit is eiser, en dat de oorzaak van het stilleggen van de muziek totaal niets te maken heeft met de vergunningstoestand van de zaal van eerste verweerster en volkomen vreemd is aan de milieuvergunning om de locatie te mogen verhuren voor het houden van evenementen en het in deze vergunning toegestane geluidsniveau. Aldus beslist de appelrechter impliciet maar zeker dat zelfs als er geen rechtsgeldige vergunning bestond voor het organiseren van het feest in de zaal van eerste verweerster, deze fout van de verweersters niet in oorzakelijk verband staat met het stilleggen van de muziek op het feest. Deze beslissing dat er geen oorzakelijk verband bestaat tussen de aan verweersters verweten fout die erin bestond de zaal aan eiser verhuurd te hebben, met inbegrip van de muziekinstallatie, terwijl er voor de overeengekomen activiteit geen vergunning bestond, minstens niet was voldaan aan de voorwaarden waaronder de Handelsbeurs voor deze activiteit mocht worden verhuurd, en de schade is niet naar recht verantwoord. Indien eerste verweerster rechtmatig gehandeld had, dan had zij, gelet op het feit dat zij niet over een vergunning beschikte, minstens niet de voorwaarden had nageleefd waaronder zij haar vergunningsplichtige inrichting in gebruik mocht nemen, de zaal niet aan eiser verhuurd en had tweede verweerster ook de muziekinstallatie niet aan eiser verhuurd voor het door eiser voorgenomen dansfeest. In dat geval had eiser een andere zaal kunnen – en zelfs moeten – huren en had de concrete problematiek van de overlast ten aanzien van de buren van de Handelsbeurs zich niet voorgedaan. Zonder de fout van verweersters had de schade zich derhalve niet voorgedaan zoals zij zich heeft voorgedaan. Door te beslissen dat er geen oorzakelijk verband bestaat tussen de door eiser geleden schade en de problematiek van de vergunningstoestand van de

VERZOEKSCHRIFT/28

Handelsbeurs en de eventuele fout van eerste verweerster in dit verband, zonder te onderzoeken waarin het rechtmatig handelen van eerste verweerster zou hebben bestaan en zonder vast te stellen dat, zelfs indien eerste verweerster een fout had begaan door de zaal te verhuren zonder dat zij over een geldige vergunning beschikte, zonder de fout van eerste verweerster de schade ook zou zijn ontstaan zoals zij is ontstaan, schendt de appelrechter de artikelen 1147, 1149, 1150 en 1151 van het oud Burgerlijk Wetboek. Door op grond van deze overwegingen ook de vordering van eiser tot ontbinding de overeenkomst te verwerpen, schendt de appelrechter eveneens artikel 1184 van het oud Burgerlijk Wetboek.

OMVANG VAN DE CASSATIE

In geval van vernietiging is deze in de regel beperkt tot de punten van de beslissing waartegen het cassatieberoep is gericht (Cass. 6 maart 2014, C.13.0141.N). Echter worden de beslissingen die een nauwe band vertonen met de vernietigde beslissing mee vernietigd (Cass. 13 maart 2006, C.05.0268.F). Kan hierbij gaan om een logisch of noodzakelijk verband tussen de verschillende beslissingen of om een nauw verband dat de rechter zelf tussen verschillende beslissingen heeft gelegd (Cass. 3 mei 1999, S.98.0090.F). De vernietiging van de beslissing dat eiser niet aantoont dat er geen rechtsgeldige vergunning zou bestaan en dat er derhalve geen reden is om de overeenkomsten nietig te verklaren wegens strijdigheid met de openbare orde moet in deze zaak leiden tot de volledige cassatie, behoudens in zoverre het hoger beroep ontvankelijk verklaard wordt. De beslissingen inzake het bedrog en de dwaling steunen eveneens op de vergunningsproblematiek, zodat zij mee vernietigd moeten worden. Hetzelfde geldt wat betreft de beslissingen betreffende de precontractuele aansprakelijkheid, de ontbinding van de overeenkomst, de beslissing over de vordering tot terugbetaling en de schadevergoeding. Deze vernietiging geldt niet enkel ten aanzien van eerste verweerster, maar ook van tweede verweerster. Eiser voerde aan dat de beide overeenkomsten strijdig zijn met openbare orde en de appelrechter beslist dat de beide overeenkomsten een geoorloofd voorwerp hadden en dat er geen reden is om deze beide overeenkomsten nietig te verklaren wegens strijdigheid met openbare orde. Ook de beslissingen inzake de tegenvorderingen vertonen een nauw verband met de aangevochten beslissing, zodat ook deze beslissingen mee vernietigd moeten worden.

VERZOEKSCHRIFT/29

VERZOEKSCHRIFT/30

Op deze gronden en overwegingen besluit ondergetekende advocaat bij het Hof van Cassatie voor eiser dat het U, Hooggeachte Dames en Heren, moge behagen het bestreden arrest te vernietigen, de zaak en de partijen te verwijzen naar een ander hof van beroep en uitspraak te doen over de kosten als naar recht.

Antwerpen, 5 juni 2025

Beatrix Vanlerberghe

Bijlagen

1. het exploot van betekening van deze voorziening aan de verwerende partijen