Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-09-29, ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260929.2N.10

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260929.2N.10 (2026-09-29)

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- 29 SEPTEMBER 2026

P.26.0722.N/1

Hof van Cassatie van België

Arrest

Nr. P.26.0722.N PROCUREUR DES KONINGS BIJ DE RECHTBANK VAN EERSTE AANLEG LIMBURG, eiser, tegen J. D., persoon tegen wie een confiscatiebevel is uitgevaardigd, verweerder, met als raadsman mr. Gert Warson, advocaat bij de balie Brussel.

I.

RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het vonnis nr. 2026/280 van de correctionele rechtbank Limburg, afdeling Tongeren-Borgloon, van 13 maart 2026, op verwijzing gewezen ingevolge het arrest van het Hof van 12 maart 2024.

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0722.N/2

De eiser voert in een memorie die aan dit arrest is gehecht, een middel aan. Sectievoorzitter Erwin Francis heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Dirk Schoeters heeft geconcludeerd.

II.

VOORGAANDEN

Bij arrest van 12 maart 2024 heeft het Hof:

• het vonnis nr. 1096/2023 van de correctionele rechtbank Limburg, afdeling Tongeren, van 24 oktober 2023 vernietigd, in zoverre het uitspraak deed over de weigeringsgrond bepaald in artikel 19.1.h) van Verordening (EU) 2018/1805 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 inzake de wederzijdse erkenning van bevriezingsbevelen en confiscatiebevelen (hierna Verordening 2018/1805) en artikel 7, § 1, 3°, van de wet van 5 augustus 2006 inzake de toepassing van het beginsel van de wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen in strafzaken tussen de lidstaten van de Europese Unie (hierna Wet Wederzijdse Erkenning). Dat vonnis werd gewezen ingevolge het verzoek van de verweerder, gericht tegen de beslissing van de eiser van 10 november 2022 tot tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel dat de Italiaanse gerechtelijk overheid op 31 maart 2022 ten aanzien van de verweerder had uitgevaardigd met betrekking tot een gestolen of geheeld beeldhouwwerk;
• de aldus beperkte zaak verwezen naar de correctionele rechtbank Limburg, anders samengesteld.

Het Hof (ro 16-17) heeft toen onder meer vastgesteld dat:

• er in Italië een strafprocedure tegen onbekenden is gevoerd wegens heling;
• op 28 maart 2018 het dossier is gearchiveerd en de verbeurdverklaring werd bevolen van het kunstwerk omdat het een cultureel goed is dat eigendom is van de Italiaanse Staat;
• het kunstwerk is aangetroffen bij de verweerder en daar in beslag is genomen;
• er overeenkomstig het nationale procesrecht geen hoorzittingen zijn gehouden;

P.26.0722.N/3

29 SEPTEMBER 2026

• uit het certificaat niet blijkt dat de verweerder in kennis is gesteld van de mogelijkheid

tot

het

aanwenden

van

een

rechtsmiddel

tegen

de

verbeurdverklaring. 3.

Bij tussenvonnis van 24 november 2024 heeft de verwijzingsrechter,

overeenkomstig artikel 19.2 Verordening 2018/1805, het openbaar ministerie aangezocht om aan de uitvaardigende autoriteit de volgende vragen voor te leggen en te verzoeken alle benodigde gegevens ter zake te verstrekken: “- kon [de verweerder] deelnemen aan de confiscatieprocedure die heeft geleid tot de confiscatiebeslissing;

• respecteert de procesvoering het recht op wapengelijkheid en heeft ze een tegensprekelijk karakter, waarbij de partijen de mogelijkheid hebben om tegenspraak te voeren over de zaken die belangrijk zijn voor de uitkomst van de procedure;
• heeft [de verweerder] over enige mogelijkheid beschikt of kan hij nog beschikken [over enige mogelijkheid] om zijn verweermiddelen tegen de verbeurdverklaring van de zaken waarvan hij beweert de rechtmatige eigenaar te zijn, voor te leggen aan een onpartijdige rechter?
• werd [de verweerder] desgevallend op de hoogte gebracht van deze mogelijkheid om verweermiddelen voor te leggen aan een onpartijdige rechter, op welke wijze en op welke datum? Nodigt het Openbaar Ministerie uit om de gevraagde gegevens neer te leggen en nodigt de partijen hierover standpunt in te nemen.”

Bij brief van 5 juni 2025 heeft de assistent van het nationaal lid van Italië bij

Eurojust aan de eiser de volgende uitleg (vertaald) verschaft: “Geachte Collega’s, ten gevolge van uw vriendelijk verzoek, deel ik graag in naam van en met akkoord van de Openbare Aanklager van Napels belast met de zaak, de volgende ophelderingen mee in opvolging van het verzoek dat we ontvingen via de Belgische afdeling bij Eurojust. Het gestolen kunstwerk werd door de Belgische autoriteiten bij antiekhandelaar [de verweerder] in beslag genomen, zoals op 25.2.2016 in nota (…) werd meegedeeld door het Centraal Directoraat van de Recherche voor Internationale

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0722.N/4

Politionele Samenwerking. Daarom zijn we van mening dat [de verweerder] - als betrokken derde partij - zijn redenen zou kunnen handhaven door beroep aan te tekenen in Italië. Bovendien werd het bevel tot inbeslagneming uitgevaardigd na de verklaring van onontvankelijkheid op basis van het feit dat de plegers van het misdrijf onbekend bleven en dat deze procedure duidelijk niet voorziet in de tussenkomst van de betrokken derde partij. Eenmaal de inbeslagneming uitgevoerd is, kan de betrokken derde partij zeker beroep aantekenen tegen de beslissing tot inbeslagneming. Ik kan niet zeggen of [de verweerder] al dan niet ingelicht werd over zijn rechten, aangezien mijn Nationale Autoriteit geen enkel document heeft in verband met de mogelijke kennisgeving van rechterlijke bevelen tegen hem. Uiteraard willen wij nog steeds dat het werk bij ons afgeleverd wordt, aangezien het Italiaans cultureel erfgoed is.” 5.

Bij vonnis nr. 2026/280 van 13 maart 2026 weigert de verwijzingsrechter de

tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel en laat hij de kosten ten laste van de Belgische Staat. Dit is de bestreden beslissing.

III.

BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling Middel 6.

Het middel voert schending aan van de artikelen 18.1 en 19.1 Verordening

2018/1805 en artikel 2, § 2, Wet Wederzijdse Erkenning. Een eerste grief voert aan dat de verwijzingsrechter ten onrechte de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel weigert op grond van artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning, namelijk omdat er ernstige redenen zijn om aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van de verweerder, zoals vastgelegd in artikel 6 VEU; Verordening 2018/1805 is echter rechtstreeks van toepassing in de Belgische

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0722.N/5

rechtsorde, zonder dat daarvoor een Belgische omzettingswet is vereist; aldus kan de rechtbank hier geen toepassing maken van artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning, waarnaar artikel 2, § 2, van die wet ook niet verwijst, maar zijn de artikelen 18 en 19 Verordening 2018/1805 toepasselijk; die artikelen bepalen een hogere drempel voor de weigering van de tenuitvoerlegging van een confiscatiebevel. Een tweede grief voert aan dat uit de motivering van het vonnis niet blijkt op welke manier een fundamenteel recht van de verweerder manifest wordt miskend, terwijl de verwijzingsrechter evenmin ingaat op de uitzonderlijke situatie en de specifieke en objectieve gegevens die in het licht van de bijzondere omstandigheden van de zaak aanleiding kunnen geven tot een dergelijke miskenning; de verwijzingsrechter oordeelt dat er geen zekerheid is over de aard van de instantie en de procedure ingevolge een hoger beroep van de verweerder; nochtans hebben de Italiaanse autoriteiten, naar aanleiding van de vragen gesteld in het tussenvonnis van 22 november 2024, bij schrijven van 5 juni 2025 uitdrukkelijk te kennen gegeven dat hoger beroep tegen de verbeurdverklaring nog mogelijk is, wat aansluit bij artikel 33 Verordening 2018/1805, volgens hetwelk de materiële gronden van het confiscatiebevel enkel kunnen worden aangevochten bij een rechtbank in de uitvaardigende lidstaat; van een uitzonderlijke situatie waarin er een manifeste miskenning is van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, het recht op een onpartijdig gerecht en het recht van verdediging is bijgevolg geen sprake; minstens motiveert de rechtbank dit niet afdoende. 7.

Artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning bepaalt dat de

tenuitvoerlegging van de beslissing tot verbeurdverklaring kan worden geweigerd indien ernstige redenen bestaan om aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van de beslissing afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van de betrokken persoon, zoals vastgelegd in artikel 6 VEU. 8.

Uit artikel 2, § 2, Wet Wederzijdse Erkenning, zoals gewijzigd door artikel

71 van de wet van 18 januari 2024 om justitie menselijker, sneller en straffer te maken III, gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad op 26 januari 2024 en in werking getreden op 5 februari 2024, alsook uit de wijziging van artikel 30, § 6, vierde lid, Wet Wederzijdse Erkenning bij artikel 70 van de wet van 8 februari 2026, gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 16 februari 2026 en in werking

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0722.N/6

getreden op 26 februari 2026, blijkt dat artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning niet van toepassing is in de relaties van België met andere lidstaten van de Europese Unie, zoals Italië, die gebonden zijn door Verordening 2018/1805. 9.

Overeenkomstig artikel 288, tweede lid, VWEU heeft een verordening een

algemene strekking, is zij verbindend in al haar onderdelen en is zij rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Wanneer aldus een lidstaat van de Europese Unie, die eveneens gebonden is door Verordening 2018/1805, aan de Belgische autoriteiten vraagt om een confiscatiebevel ten uitvoer te leggen, dan mogen die autoriteiten enkel de in die verordening bepaalde weigeringsgronden toepassen. De omstandigheid dat het vonnis een onjuiste bepaling toepast, kan derhalve slechts tot cassatie leiden in zoverre het Verordening 2018/1805 onjuist toepast. In zoverre de eerste grief uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt ze naar recht. 10.

Artikel 19 Verordening 2018/1805 bepaalt:

“1. De uitvoerende autoriteit mag slechts besluiten een confiscatiebevel niet te erkennen of niet ten uitvoer te leggen indien: (…) g) de persoon tegen wie het confiscatiebevel is uitgevaardigd, volgens het confiscatiecertificaat niet persoonlijk is verschenen op de terechtzitting die heeft geleid tot een confiscatiebevel dat verband houdt met een definitieve veroordeling, tenzij wanneer op het confiscatiecertificaat is vermeld dat de persoon, overeenkomstig nadere in het recht van de uitvaardigende staat bepaalde procedurevoorschriften: i) tijdig persoonlijk gedagvaard is en daarbij op de hoogte is gebracht van de voorgenomen dag en plaats van de terechtzitting die tot het confiscatiebevel heeft geleid, of anderszins daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van de geplande dag en plaats van die terechtzitting, zodat op ondubbelzinnige wijze vaststaat dat die persoon, indien hij niet op de terechtzitting verscheen, op de hoogte was van de voorgenomen terechtzitting en tijdig ervan in kennis was gesteld dat een confiscatiebevel kon worden uitgevaardigd; ii) op de hoogte was van de geplande terechtzitting, een zelfgekozen of door de staat toegewezen advocaat heeft gemachtigd zijn verdediging op het proces te voeren, en op het proces ook werkelijk door die advocaat is verdedigd; of

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0722.N/7

iii) nadat het confiscatiebevel aan hem was betekend en de persoon uitdrukkelijk was geïnformeerd over zijn recht op een nieuwe proces of een procedure in hoger beroep waarbij de persoon het recht zou hebben aanwezig te zijn, waarbij de zaak opnieuw ten gronde behandeld kan worden, met inbegrip van nieuw bewijsmateriaal, en het oorspronkelijke confiscatiebevel herzien kan worden, uitdrukkelijk te kennen heeft gegeven dat hij het confiscatiebevel niet betwist, of niet binnen de voorgeschreven termijn om een nieuwe proces heeft verzocht of hoger beroep heeft aangetekend; h) er, in uitzonderlijke situaties, gegronde redenen zijn om op basis van specifieke en objectieve gegevens aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel in de bijzondere omstandigheden van het geval zou leiden tot een manifeste schending van een relevant, in het Handvest vervat grondrecht, met name het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, het recht op een onpartijdig gerecht en de rechten van verdediging. 2. In alle in lid 1 bedoelde gevallen overlegt de uitvoerende autoriteit, alvorens te besluiten dat zij een confiscatiebevel, geheel of gedeeltelijk, niet erkent of niet ten uitvoer legt, op passende wijze met de uitvaardigende autoriteit en verzoekt zij indien nodig de uitvaardigende autoriteit onverwijld alle benodigde gegevens te verstrekken. (…)” 11.

Die bepalingen dienen te worden samen gelezen met onder meer:

• de overweging 34 van de preambule bij Verordening 2018/1805, die bepaalt: “Een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht binnen de Unie is gebaseerd op onderling vertrouwen en de veronderstelling dat alle lidstaten zich aan het recht van de Unie houden, met name de grondrechten. In uitzonderlijke situaties, wanneer er gegronde redenen zijn om op basis van specifieke en objectieve gegevens aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van een bevriezingsbevel of confiscatiebevel in de bijzondere omstandigheden van het geval zou leiden tot een manifeste schending van een relevant, in het Handvest vervat grondrecht, moet de uitvoerende autoriteit kunnen besluiten het betreffende bevel niet te erkennen en ten uitvoer te leggen. De in dit verband relevante grondrechten zijn met name het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, het recht op een onpartijdig gerecht en de rechten van verdediging. (…).”

P.26.0722.N/8

29 SEPTEMBER 2026

• de overweging 35 van die preambule, die bepaalt: “Voordat zij beslist een bevriezingsbevel of een confiscatiebevel niet te erkennen of ten uitvoer te leggen op basis van een grond voor niet-erkenning of niet-tenuitvoerlegging, moet de uitvoerende autoriteit overleg plegen met de uitvaardigende autoriteit om eventueel noodzakelijke aanvullende informatie te verkrijgen.”

Bij arrest van 17 maart 2026 in de zaak C-8/24 heeft het Hof van Justitie van

de Europese Unie, in verband met in het bijzonder artikel 19.1.h) en 19.2 Verordening 2018/1805, in essentie geoordeeld als volgt:

• Verordening 2018/1805 steunt op het beginsel van wederzijdse erkenning tussen de lidstaten van de Europese Unie. Een lidstaat moet in beginsel een buitenlands confiscatiebevel erkennen en ten uitvoer leggen alsof het een nationaal bevel betreft, behoudens de uitdrukkelijk voorziene weigeringsgronden, die strikt moeten worden uitgelegd;
• de weigeringsgrond inzake de niet-eerbiediging van grondrechten (artikel 19.1.h)) is een uitzondering en geldt enkel in uitzonderlijke situaties waarin, op basis van specifieke en objectieve gegevens, een manifeste miskenning van een door het Handvest Grondrechten EU gewaarborgd grondrecht dreigt. Deze beoordeling moet concreet en casuïstisch gebeuren;
• tot die grondrechten behoren in het bijzonder het in artikel 47 Handvest Grondrechten EU neergelegde recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht, in het bijzonder het recht van verdediging, het beginsel van de wapengelijkheid, het recht op toegang tot de rechter en het recht om zich te laten adviseren, verdedigen en vertegenwoordigen;
• de

eerbiediging

van

de

grondrechten

is

in

de

eerste

plaats

de

verantwoordelijkheid van de uitvaardigende lidstaat. Een betrokkene die daar geen gebruik heeft gemaakt van beschikbare rechtsmiddelen, kan zich in beginsel niet beroepen op de weigeringsgrond van artikel 19.1.h) Verordening 2018/1805, tenzij bijzondere omstandigheden het gebruik ervan onmogelijk of ineffectief maakten;

• de eerbiediging van het recht op effectieve rechterlijke bescherming vereist niet alleen dat wordt gewaarborgd dat beslissingen daadwerkelijk en snel worden ontvangen, dat wil zeggen ter kennis worden gebracht van degenen tot wie zij

P.26.0722.N/9

29 SEPTEMBER 2026

zijn gericht, maar ook dat een dergelijke kennisgeving hen in staat stelt nauwkeurig kennis te nemen van de gronden waarop de jegens hen genomen beslissing is gebaseerd, alsook van de rechtsmiddelen die tegen een dergelijke beslissing openstaan en de daartoe gestelde termijn, zodat zij in staat zijn hun rechten op doeltreffende wijze te verdedigen en met volledige kennis van zaken te beslissen of het zinvol is deze beslissing in rechte aan te vechten;

• de

uitvoerende

autoriteit

mag

in

de

regel

vertrouwen

op

het

confiscatiecertificaat. Indien er toch gegronde twijfel bestaat over de eerbiediging van grondrechten of de betekening, moet zij eerst overleg plegen met de uitvaardigende autoriteit en aanvullende informatie vragen alvorens eventueel de tenuitvoerlegging van het confiscatiecertificaat te weigeren;

• de erkenning en tenuitvoerlegging kan bijgevolg niet worden geweigerd op grond van een vermeende miskenning van grondrechten wanneer de betrokkene, na behoorlijke kennisgeving in een begrijpelijke taal, geen gebruik heeft gemaakt van de beschikbare rechtsmiddelen in de uitvaardigende lidstaat.

Op grond van die bepalingen en overwegingen, samen gelezen met de eraan

door het Hof van Justitie gegeven uitlegging, staat het aan de rechter in de uitvoerende lidstaat om de tenuitvoerlegging van een confiscatiebevel te weigeren wanneer hij ten aanzien van degene tegen wie het confiscatiebevel is uitgevaardigd een miskenning vaststelt van een fundamenteel recht zoals bepaald in artikel 19.1.h), Verordening 2018/1805. Dit is het geval wanneer de betrokkene in de uitvaardigende lidstaat over geen enkele mogelijkheid heeft beschikt of nog kan beschikken om zijn verweermiddelen tegen de verbeurdverklaring van zaken waarvan hij beweert de rechtmatige eigenaar te zijn, voor te leggen aan een onpartijdige rechter. Het staat aan de rechter in de uitvoerende lidstaat om zich daarvan te vergewissen. 14.

Opdat die rechter een in artikel 19.1 Verordening 2018/1805 bepaalde

weigeringsgrond kan toepassen, mag er over het bestaan van de aan deze weigeringsgrond ten grondslag liggende feitelijke of juridische omstandigheden evenwel geen onduidelijkheid meer bestaan die kan worden opgehelderd met door de gerechtelijke overheden van de uitvaardigende Staat te verstrekken gegevens of verduidelijkingen. Is dat het geval dan moet die rechter, alvorens definitief te

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0722.N/10

beslissen, eerst die gegevens of verduidelijkingen bij die overheden laten inwinnen, zoals bepaald in artikel 19.2 Verordening 2018/1805. 15.

Het staat aan de autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat, aangesproken

overeenkomstig artikel 19.2 Verordening 2018/1805, om aan de autoriteiten van de uitvoerende lidstaat juiste en volledige informatie te verschaffen. 16.

Bovendien kunnen de autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat ook alsdan

nog de door het confiscatiebevel getroffen persoon, die zijn recht van verdediging nog niet heeft kunnen uitoefenen, in kennis stellen van de gronden waarop de beslissing is gebaseerd, alsook van de tegen de beslissing openstaande rechtsmiddelen en de termijn daarvan. In dat geval kan de rechter in de uitvoerende lidstaat het concrete gevolg van die kennisgeving afwachten. 17.

Wanneer de informatie verstrekt door de autoriteiten van de uitvaardigende

lidstaat ontoereikend is opdat de uitvoerende autoriteit zich met een redelijke zekerheid kan vergewissen van de eerbiediging van de grondrechten van de door het confiscatiebevel getroffen persoon, moet de uitvoerende autoriteit, alvorens de tenuitvoerlegging van het Europees confiscatiebevel te weigeren, niet noodzakelijk nogmaals om bijkomende informatie verzoeken. Het uitzonderlijke karakter van de weigering van de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel laat niet toe anders te oordelen. 18.

Het Hof gaat na of de rechter uit zijn onaantastbare vaststellingen in dat

verband geen niet te verantwoorden gevolgen afleidt. 19.

In zoverre de tweede grief uitgaat van andere rechtsopvattingen, faalt zij naar

recht. 20.

De verwijzingsrechter oordeelt, na ontvangst van de voormelde bijkomende

informatie van de Italiaanse gerechtelijke autoriteiten als volgt: “Blijkens de informatie bekomen vanuit Italië:

• voorziet de procedure in Italië die heeft geleid tot de verklaring van onontvankelijkheid op basis van het feit dat de plegers van het misdrijf onbekend zijn gebleven en tot confiscatie, duidelijk niet in de tussenkomst van de betrokken derde partij;

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0722.N/11

• blijkt niet met zekerheid of [de verweerder] werd ingelicht over zijn rechten om als betrokken derde partij beroep aan te tekenen tegen de beslissing tot inbeslagneming;
• is er geen zekerheid omtrent de aard van de instantie en de procedure ingevolge een hoger beroep van de betrokken derde partij. Derhalve is de rechtbank van oordeel dat [de verweerder] zijn aanspraken op het betrokken goed niet voor de rechter kon laten gelden en op die grond kon opkomen tegen de confiscatie ervan, hetgeen een schending uitmaakt van het recht op toegang tot de rechter. Daarnaast blijkt niet dat [de verweerder] werd ingelicht over zijn rechten om als betrokken derde partij beroep aan te tekenen tegen de beslissing tot inbeslagneming, hetgeen eveneens een schending uitmaakt van het recht op toegang tot de rechter. Hoewel de ontvankelijkheid van een rechtsmiddel onderworpen kan worden aan impliciet aanvaarde beperkingen, mogen die beperkingen de aan een rechtzoekende verleende toegang niet zodanig of zozeer inperken dat zijn recht op een rechtbank in de kern ervan wordt aangetast. De vermelding van het bestaan van rechtsmiddelen en beroepstermijnen in de kennisgeving van de beslissing, is een essentieel element van behoorlijke rechtsbedeling en van het recht op toegang tot de rechter. Er bestaan dan ook ernstige redenen om aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel van 31 maart 2022 uitgaande van de Rechter voor inleidende onderzoeken bij de rechtbank van Napels afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van [de verweerder] zoals vastgelegd in artikel 6 EVRM. In die omstandigheden weigert de rechtbank, gelet op de facultatieve weigeringsgrond zoals voorzien in artikel 7, § 1, 3° [Wet Wederzijdse Erkenning], de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel van 31 maart 2022.”

Op grond van die redenen kan de verwijzingsrechter wettig tot het laatst

vermelde besluit komen. In zoverre kan de tweede grief niet worden aangenomen.

29 SEPTEMBER 2026

P.26.0722.N/12

Ambtshalve onderzoek 22.

De substantiële of op straffe van nietigheid voorgeschreven rechtsvormen zijn

in acht genomen en de beslissing is overeenkomstig de wet gewezen. Dictum Het Hof, Verwerpt het cassatieberoep. Laat de kosten ten laste van de Staat. Bepaalt de kosten op 16,50 euro. Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, tweede kamer, samengesteld uit sectievoorzitter Erwin Francis, als voorzitter, de raadsheren Peter Hoet, Ilse Couwenberg, Eric Van Dooren en Bruno Lietaert, en in openbare rechtszitting van 29 september 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Erwin Francis, in aanwezigheid van advocaat-generaal Dirk Schoeters, met bijstand van griffier Kristel Vanden Bossche.

K. Vanden Bossche

B. Lietaert

E. Van Dooren

I. Couwenberg

P. Hoet

E. Francis