Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-10-02, ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20261002.1N.2

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20261002.1N.2 (2026-10-02)

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- 2 OKTOBER 2026

C.25.0048.N/1

Hof van Cassatie van België

Arrest

Nr. C.25.0048.N

1. T. D.F.,
2. M. D.F.,
3. C. D.F., eisers, vertegenwoordigd door mr. Paul Lefebvre, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 1050 Brussel, Louizalaan 251 bus 10, waar de eisers woonplaats kiezen, tegen

VLAAMS GEWEST, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering, Vlaams minister van Mobiliteit, Openbare Werken, Havens en Sport, voor wie optreedt het Agentschap Wegen en Verkeer, met kantoor te 1000 Brussel, Marie-Elisabeth Belpairegebouw, Simon Bolivarlaan 17 bus 420, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0220.819.807,

verweerder,

2 OKTOBER 2026

C.25.0048.N/2

vertegenwoordigd door mr. Beatrix Vanlerberghe, met kantoor te 2000 Antwerpen, Amerikalei 187/302, waar de eerste verweerder woonplaats kiest, 2.

HET GELEED bv, met zetel te 8340 Damme (Lapscheure), Fort SintDonaas 2, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0463.513.213,

E. D.F.,

I.

RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het vonnis in laatste aanleg van de rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge, van 30 oktober 2024. Sectievoorzitter Bart Wylleman heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Frederic Vroman heeft geconcludeerd.

II.

CASSATIEMIDDELEN

De eisers voeren in hun verzoekschrift dat aan dit arrest is gehecht, drie middelen aan.

III.

BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling Eerste middel

1. De appelrechter oordeelt dat het hoger beroep wordt afgewezen als ongegrond, zelfs indien aan de zijde van de eisers geen sprake zou zijn van rechtsmisbruik, en treedt in dit verband integraal de redenen van de eerste rechter bij. De appelrechter oordeelt aldus, met overname van de redenen van de eerste rechter, dat de vordering van de eerste verweerder op ontvankelijke wijze aanhangig werd gemaakt vermits de exceptie van de eerste en derde eiseressen berust op een onjuiste lezing van het Vlaams onteigeningsdecreet van 24 februari

2 OKTOBER 2026

C.25.0048.N/3

In zoverre het middel schending aanvoert van artikel 1138, 3°, Gerechtelijk

Wetboek en artikel 149 Grondwet, berust het op een onjuiste lezing van het bestreden vonnis en mist het feitelijke grondslag. 3.

Krachtens artikel 3 Bijzondere Wet Hervorming Instellingen heeft het

Vlaamse Gewest rechtspersoonlijkheid. Krachtens artikel 79, § 1, van deze bijzondere wet kan de Vlaamse regering overgaan tot onteigening ten algemene nutte in de gevallen en volgens de modaliteiten bepaald bij decreet en met inachtneming van de bij decreet vastgestelde gerechtelijke procedures en van het principe van de billijke en voorafgaande schadeloosstelling bepaald in artikel 16 Grondwet. Krachtens artikel 82 van deze bijzondere wet vertegenwoordigt de regering het gewest in en buiten rechte en worden de rechtsgedingen van het gewest, als eiser of verweerder, gevoerd namens de regering, ten verzoeke van het door deze aangewezen lid. Krachtens artikel 6, 1°, Vlaams Onteigeningsdecreet van 24 februari 2017 is onder meer de Vlaamse regering bevoegd om tot onteigening over te gaan. Krachtens artikel 46, § 1, Vlaams Onteigeningsdecreet van 24 februari 2017 dagvaardt de onteigenende instantie de eigenaar van het te onteigenen onroerend goed en de houder van een zakelijk recht indien onteigend wordt met toepassing van artikel 4. Uit de samenhang van deze wetsbepalingen volgt dat de Vlaamse regering namens het Vlaamse Gewest kan overgaan tot onteigening en dat de vordering tot onteigening wordt ingesteld door de Vlaamse regering als vertegenwoordiger van het Vlaamse Gewest. In zoverre het middel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar recht. (…)

2 OKTOBER 2026

C.25.0048.N/4

Dictum Het Hof, Verwerpt het cassatieberoep. Veroordeelt de eisers tot de kosten. Bepaalt de kosten voor de eerste en tweede eiser in debet op 857,90 euro. Bepaalt de kosten voor de derde eiser op 1.419,58 euro. Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, eerste kamer, samengesteld uit sectievoorzitter Geert Jocqué, als voorzitter, sectievoorzitter Bart Wylleman, en de raadsheren Ilse Couwenberg, Myriam Ghyselen en Eva Van Hoorde, en in openbare rechtszitting van 2 oktober 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Geert Jocqué, in aanwezigheid van advocaat-generaal Frederic Vroman, met bijstand van griffier Elien Van Isterdael.

E. Van Isterdael

E. Van Hoorde

M. Ghyselen

I. Couwenberg

B. Wylleman

G. Jocqué

VERZOEKSCHRIFT/1

Voorziening in cassatie

Voor:

1. T. D.F.,;

M. D.F.,; 3. C. D.F.,;

Eisers tot cassatie,

Allen bijgestaan en vertegenwoordigd door Meester Paul Lefebvre, advocaat bij het Hof van Cassatie, kantoor houdende te 1050 Brussel, Louizalaan 251 bus 10, waar keuze van woonplaats wordt gedaan.

Tegen:

1. Het Vlaamse Gewest, Mobiliteit en openbare werken, met burelen te 2050 Antwerpen 5, Thonetlaan 102, bus 2 en ingeschreven in de Kruispuntbank van Ondernemingen onder het nummer 0220.819.807;

2. De BV Het Geleed, met maatschappelijke zetel te 8340 Lapscheure, Fort Sint-Donaas 2 en ingeschreven in de Kruispuntbank van Ondernemingen onder het nummer 0463.513.213;

3. E. D.F.,;

Verweerders in cassatie,

VERZOEKSCHRIFT/2

Aan de Heer Eerste Voorzitter, aan de Dames en Heren Voorzitters, aan de Dames en Heren Raadsheren, leden van het Hof van Cassatie,

Hooggeachte Heer, Hooggeachte Dames en Heren,

Eisers hebben de eer om het vonnis dat op 30 oktober 2024 op tegenspraak tussen partijen werd gewezen door de B.1 kamer van de rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge (A.R. 23/580/A en 23/609/A), aan Uw toezicht te onderwerpen.

De feiten en procedurevoorgaanden

Tegen voormeld vonnis voeren eisers de volgende grieven aan.

Eerste middel tot cassatie

Geschonden wetsbepalingen

• Artikel 149 van de Grondwet;
• artikel 1138, 3° (zoals gewijzigd bij artikel 46 van de Wet van 25 mei 2018) van het Gerechtelijk Wetboek;

VERZOEKSCHRIFT/3

• de artikelen 2, 4°, 6, 1° en 46, § 1 van het Decreet van 24 februari 2017 betreffende onteigening voor het algemeen nut (hierna het “Decreet”).

VERZOEKSCHRIFT/4

Aangevochten beslissing

Het aangevochten vonnis verklaart de ingestelde hogere beroepen grotendeels ontvankelijk en wijst de ingestelde hogere beroepen af als ongegrond, doch laat na te oordelen nopens de door eerste en derde eiseressen opgeworpen grond van nietontvankelijkheid van de vordering tot onteigening uitgaande van eerste verweerder omwille van diens onbevoegdheid om de litigieuze percelen te onteigenen.

Grieven

De rechter moet antwoorden op de middelen die de partijen op regelmatige wijze aanvoeren in hun conclusies, tot staving van hun eis of van hun verdediging.

Krachtens artikel 1138, 3°, Gerechtelijk Wetboek staat cassatieberoep open wanneer de rechter heeft nagelaten zich over een van de punten van de vordering uit te spreken.

Artikel 2, 4° van het Decreet definieert de onteigenende instantie als de tot onteigening bevoegde instantie die over een wettelijke of decretaal bepaalde rechtsgrond daartoe beschikt.

Krachtens artikel 6, 1° van het Decreet zijn de volgende instanties bevoegd om tot onteigening over te gaan: de Vlaamse Regering, het College van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, de gemeenten en de provincies.

Overeenkomstig artikel 46, § 1 van het Decreet wordt de zaak aanhangig gemaakt bij de vrederechter, waarbij de onteigenende instantie de eigenaar van het te onteigenen onroerend goed en de houder van een zakelijk recht indien onteigend wordt met toepassing van artikel 4 van het Decreet dagvaardt.

Eerste verweerder wordt in artikel 6, 1° van het Decreet niet opgesomd en is bijgevolg onbevoegd om te onteigenen.

VERZOEKSCHRIFT/5

Eerste en derde eiseressen vorderden in hun regelmatig neergelegde “synthese conclusie in graad van beroep” om de vordering tot het wettig verklaren van de onteigeningsbeslissing te verwerpen, omwille van de onontvankelijkheid van de onteigeningsvordering, daar eerste verweerder niet bevoegd is om de litigieuze percelen te onteigenen (synthese conclusie in graad van beroep van eerste en derde eiseressen, p. 7-25).

Er werd door hen immers, onder meer, aangevoerd dat “de vordering (…) op een onontvankelijke wijze (is) ingesteld nu [eerste verweerder] door de decreetgever geen hoedanigheid is toegekend om de gerechtelijke onteigeningprocedure te voeren (synthese conclusie in graad van beroep van eerste en derde eiseressen, p. 7) en dat “[eerste verweerder] (…) te dezen niet bevoegd (is) om te onteigenen voor de realisatie van een gemeenteweg” (synthese conclusie in graad van beroep van eerste en derde eiseressen, p. 16).

In het dispositief van hun conclusies vorderden eerste en derde eiseressen als volgt:

“Onderhavig beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren.

Dienvolgens te zeggen voor recht (…) dat de vorderingen tot het wettig verklaren van de onteigeningsbeslissing verwerpen [lees: verworpen] dienen te worden omwille van de onontvankelijkheid van de onteigeningsvordering, minstens de onwettigheid van de onteigeningsbeslissing en [eerste verweerder] te veroordelen tot de kosten van het geding.” (synthese conclusie in graad van beroep van eerste en derde eiseressen, p. 49).

Desalniettemin heeft het appelgerecht nagelaten uitspraak te doen over de vordering die eerste en derde eiseressen hadden geformuleerd om de vordering van eerste verweerder onontvankelijk te verklaren, minstens is het appelgerecht in gebreke gebleven om te antwoorden op deze vordering ingesteld door eerste en derde eiseressen.

VERZOEKSCHRIFT/6

Door enkel te oordelen nopens de ontvankelijkheid van de ingestelde hogere beroepen en vervolgens de ingestelde beroepen af te wijzen als ongegrond, terwijl krachtens artikel 1138, 3° van het Gerechtelijk Wetboek cassatieberoep open staat wanneer de rechter heeft nagelaten zich over een van de punten van de vordering uit te spreken, terwijl eerste en derde eiseressen vorderden, in hun regelmatig neergelegde “synthese conclusie in graad van beroep”, om de vordering tot het wettig verklaren van de onteigeningsbeslissing te verwerpen, omwille van de onontvankelijkheid van de onteigeningsvordering, daar eerste verweerder niet bevoegd is om te onteigenen (synthese conclusie in graad van beroep van eerste en derde eiseressen, p. 7-25), terwijl het appelgerecht zich niet heeft uitgesproken over dit punt van de vorderingen van eerste en derde eiseressen, schendt het appelgerecht mitsdien artikel 1138, 3° van het Gerechtelijk Wetboek.

Minstens is het appelgerecht in gebreke om te antwoorden op de vordering ingesteld door eerste en derde eiseressen, in hun verzoekschrift tot hoger beroep en in hun beroepssynthesebesluiten, om de vordering tot het wettig verklaren van de onteigeningsbeslissing te verwerpen, omwille van de onontvankelijkheid van de onteigeningsvordering, daar eerste verweerder niet bevoegd is om te onteigenen (synthese conclusie in graad van beroep van eerste en derde eiseressen, p. 7-25), zodat het aangevochten vonnis niet afdoende gemotiveerd is en, mitsdien, artikel 149 van de Grondwet schendt.

Minstens oordeelt het appelgerecht, door zich omtrent de grond van de zaak uit te spreken, impliciet doch zeker dat eerste verweerder bevoegd is om te onteigenen en om de onteigeningsvordering in te stellen, terwijl op grond van artikel 2, 4° van het Decreet de onteigenende instantie de tot onteigening bevoegde instantie is die over een wettelijke of decretaal bepaalde rechtsgrond daartoe beschikt, terwijl op grond van artikel 6, 1° van het Decreet de Vlaamse Regering, het College van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, de gemeenten en de provincies bevoegd zijn om tot onteigening over te gaan en terwijl op grond van artikel 46, § 1 van het Decreet de onteigeningszaak aanhangig gemaakt wordt bij de vrederechter, waarbij de onteigenende instantie de eigenaar van het te onteigenen onroerend goed en de houder van een zakelijk recht indien onteigend wordt met toepassing van artikel 4 van het Decreet dagvaardt, zodat het appelgerecht door de vordering van eerste verweerder impliciet ontvankelijk te verklaren ofschoon zij niet kwalificeert als Vlaamse Regering, College van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, gemeente of provincie, zodat het, mitsdien, de artikelen 2, 4°, 6, 1° en 46, § 1 van het Decreet schendt.

VERZOEKSCHRIFT/7

Tweede middel tot cassatie

Geschonden wetsbepalingen en algemene rechtsbeginselen

• Artikel 6.1 van het Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend te Rome op 4 november 1950 en goedgekeurd bij Wet van 13 mei 1955 (hierna “EVRM”).
• de artikelen 774 en 1138, 2° van het Gerechtelijk Wetboek;
• de artikelen 23 (zoals het laatst gewijzigd bij artikel 199 van de Wet van 21 december 2018), 24, 25, 26, 27 en 28 van het Gerechtelijk Wetboek;
• het algemeen rechtsbeginsel, beschikkingsbeginsel genoemd, krachtens hetwelk in burgerlijke zaken de partijen de grenzen van hun geschil bepalen, zoals tot uiting gebracht in artikel 1138, 2° van het Gerechtelijk Wetboek;
• het algemeen rechtsbeginsel, dat toegepast wordt in artikel 774 van het Gerechtelijk Wetboek, krachtens hetwelk de rechter, met eerbiediging van het recht van verdediging, moet bepalen welke rechtsnorm van toepassing is op de aangevoerde feiten en op de door hem voorgelegde vordering en die norm moet toepassen;
• het algemeen rechtsbeginsel houdende de eerbiediging van het recht van verdediging;
• de artikelen 5.64, 8.17 en 8.18 van het Burgerlijk Wetboek en het algemeen rechtsbeginsel van de schending van de bewijskracht van een geschrift conform de artikelen 8.17 en 8.18 van het Burgerlijk Wetboek;
• voor zoveel als nodig, het algemeen beginsel van het gezag van gewijsde.

Aangevochten beslissing

Het appelgerecht wijst de ingestelde hogere beroepen van eisers af als ongegrond op grond van de volgende motieven:

VERZOEKSCHRIFT/8

“1. De bewering van [eerste en derde eiseressen] in hun op 29 december 2023 neergelegde syntheseconclusie dat over de door [derde verweerder] ‘geclaimde eigendom’ ‘de discussies nog steeds lopende zijn’, kan in geen geval slaan op het eigendomsrecht (an sich) van de percelen die het voorwerp zijn [van] de voorliggende procedure.

Na het arrest van het Hof van Cassatie van 26 oktober 2023, waarbij de onderscheiden cassatieberoepen tegen het arrest van het hof van beroep van 19 december 2019 werden verworpen, staat immers onherroepelijk vast dat dit eigendomsrecht toekomt aan [derde verweerder] (en, ingevolgde de door hem ingeroepen inbreng, de [tweede verweerster]).

1. Overeenkomsten die wettig zijn aangegaan – zoals de tussen partijen afgesloten dadingsovereenkomst – strekken degenen die deze hebben aangegaan tot wet (artikel 1134, eerste lid van het oud Burgerlijk Wetboek (verder: oud BW)).

Krachtens artikel 1134, derde lid oud BW moeten wettig aangegane overeenkomsten te goeder trouw worden uitgevoerd.

1. Niemand mag misbruik maken van zijn recht(en).

Van rechtsmisbruik is sprake wanneer een recht wordt uitgeoefend op een wijze die kennelijk de grenzen te buiten gaat van de normale uitoefening van dat recht door een voorzichtig en redelijk persoon geplaatst in dezelfde omstandigheden. De sanctie voor een dergelijk misbruik bestaat in de matiging van het recht tot zijn normale rechtsuitoefening, onverminderd het herstel van de schade die het misbruik heeft berokkend.

1. Dat [eisers] zich (met hand en tand – cfr. hun zeer lijvige syntheseconclusies) blijven verzetten tegen de onteigening van de voormelde grondstukken, niettegenstaande inmiddels – dit is: na een juridische strijd met niet minder dan 33 jaar (!!) – definitief vast staat dat deze gronden exclusief toekomen aan [derde verweerder] (en de [tweede verweerster]), terwijl bovendien [derde verweerder] en [tweede verweerster] onverkort akkoord gaan met deze onteigening, is manifest rechtsmisbruik.

VERZOEKSCHRIFT/9

Terecht (en overigens op niet concreet betwiste wijze) zetten [derde verweerder] en [tweede verweerster] uiteen dat [eisers] op die wijze ageren tegen hun (vaststaande) belangen, terwijl het voordeel dat zij daarmee beogen op geen enkele wijze in verhouding staat tot de hierdoor door [derde verweerder] en de [tweede verweerster] geleden schade. Het inwilligen van de betwisting van [eisers] brengt immers voor [derde verweerder] en [tweede verweerster] een langdurige periode van rechtsonzekerheid met zich mee.

1. De sanctie op het rechtsmisbruik van [eisers] bestaat in het herleiden van het recht tot zijn normale uitoefening, wat concreet in voorliggend geschil erin bestaat hen het recht op betwisting van de wettigheid van de onteigening te ontzeggen.

2. Bij gebreke aan nog resterende, toegelaten betwistingen van de wettigheid van de onteigening, wordt het hoger beroep afgewezen als ongegrond.

3. Louter volledigheidshalve en ten overvloede

Zelfs in het geval in hoofde van [eisers] geen sprake zou zijn van rechtsmisbruik, wordt het hoger beroep afgewezen als ongegrond.

De Rechtbank treedt immers de oordeelkundige motieven van de eerste rechter, die door geen van de [eisers] worden weerlegd, integraal bij en maakt deze tot de hare.

De rechtbank komt aldus op dezelfde gronden tot dezelfde eindbeslissingen als de vrederechter.” (aangevochten vonnis, pp. 14-15)

Grieven

Eerste onderdeel

VERZOEKSCHRIFT/10

Krachtens artikel 1138, 2° Gerechtelijk Wetboek staat cassatieberoep open wanneer de rechter uitspraak doet over niet gevorderde zaken of meer toekent dan er gevraagd was.

Overeenkomstig artikel 774 van het Gerechtelijk Wetboek kan de rechter de heropening van de debatten ambtshalve bevelen en moet hij dit bevelen, alvorens de vordering geheel of gedeeltelijk af te wijzen, op grond van een exceptie die de partijen voor hem niet hadden ingeroepen.

Uit het algemeen rechtsbeginsel, dat onder meer vervat ligt in de artikelen 774 en 1138, 2° van het Gerechtelijk Wetboek, krachtens hetwelk de rechter gehouden is om, mits hij het recht van verdediging eerbiedigt, de rechtsnorm te bepalen die van toepassing is op de bij hem ingestelde rechtsvordering en die regel toe te passen, vloeit voort dat de rechter gehouden is het geschil te beslechten overeenkomstig de daarop van toepassing zijnde rechtsregels.

De rechter is ertoe gehouden het geschil te beslechten overeenkomstig de daarop van toepassing zijnde rechtsregels. Hij moet de juridische aard van de door de partijen aangevoerde feiten en handelingen onderzoeken en mag, ongeacht de juridische omschrijving die de partijen daaraan hebben gegeven, de door hen aangevoerde redenen ambtshalve aanvullen, op voorwaarde dat hij geen betwisting opwerpt waarvan de partijen bij conclusie het bestaan hebben uitgesloten, dat hij zich enkel baseert op elementen die hem regelmatig zijn voorgelegd, dat hij het voorwerp van de vordering niet wijzigt en dat hij daarbij het recht van verdediging van de partijen niet miskent.

De rechter vermag aldus niet de middelen en de feitelijke gegevens waarop de vordering steunt ambtshalve aan te vullen, zonder daartoe eerst de debatten te heropenen.

Eerste en derde eiseressen voerden aan dat de beslissing die aan de basis ligt van de onteigeningsvordering niet wettig is.

Tweede eiser vorderde om voor recht te zeggen dat de vorderingen tot het wettig verklaren van de onteigeningsbeslissing verworpen dienen te worden, onder andere, omwille van de fouten die er in staan.

VERZOEKSCHRIFT/11

Eerste verweerder vorderde om het hoger beroep van appellanten af te wijzen als onontvankelijk, minstens af te wijzen als ongegrond en om het vonnis a quo van de vrederechter in al zijn onderdelen te bevestigen.

Tweede en derde verweerders voerden aan dat eisers niet meer over het vereiste belang beschikken.

Geen enkele van de partijen in het geding voerde aldus aan dat er sprake zou van rechtsmisbruik in hoofde van eisers. Ook de eerste rechter oordeelde niet dat er sprake zou zijn van rechtsmisbruik.

De verplichting voor de rechter om de juiste rechtsregel toe te passen op de feiten die door de partijen in het bijzonder worden aangevoerd tot staving van hun eisen en de mogelijkheid om ambtshalve de door partijen aangevoerde rechtsgronden aan te vullen, laat de rechter echter niet toe om ambtshalve toepassing te maken van rechtsmisbruik, indien geen van de partijen dat aanvoerden.

Desalniettemin oordeelt het appelgerecht dat “dat [eisers] zich (met hand en tand – cfr. hun zeer lijvige syntheseconclusies) blijven verzetten tegen de onteigening van de voormelde grondstukken, niettegenstaande inmiddels – dit is: na een juridische strijd met niet minder dan 33 jaar (!!) – definitief vast staat dat deze gronden exclusief toekomen aan [derde verweerder] (en de [tweede verweerster]), terwijl bovendien [derde verweerder] en de [tweede verweerster] onverkort akkoord gaan met deze onteigening, (…) manifest rechtsmisbruik (is), dat “(…) [eisers] op die wijze ageren tegen hun (vaststaande) belangen, terwijl het voordeel dat zij daarmee beogen op geen enkele wijze in verhouding staat tot de hierdoor door [derde verweerder] en de [tweede verweerster] geleden schade” en dat “het inwilligen van de betwisting van [eisers] (…) immers voor [derde verweerder] en de [tweede verweerster] een langdurige periode van rechtsonzekerheid met zich mee (brengt)” (aangevochten vonnis, p. 14), zodat het appelgerecht oordeelt dat er sprake is van rechtsmisbruik, ofschoon verweerders geen rechtsmisbruik aanvoerden als verweer, zonder daartoe de debatten te heropenen om aldus de rechten van verdediging van de partijen te vrijwaren.

VERZOEKSCHRIFT/12

Door te oordelen dat “dat [eisers] zich (met hand en tand – cfr. hun zeer lijvige syntheseconclusies) blijven verzetten tegen de onteigening van de voormelde grondstukken, niettegenstaande inmiddels – dit is: na een juridische strijd met niet minder dan 33 jaar (!!) – definitief vast staat dat deze gronden exclusief toekomen aan [derde verweerder] (en de [tweede verweerster]), terwijl bovendien [derde verweerder] en de [tweede verweerster] onverkort akkoord gaan met deze onteigening, (…) manifest rechtsmisbruik (is), dat “(…) [eisers] op die wijze ageren tegen hun (vaststaande) belangen, terwijl het voordeel dat zij daarmee beogen op geen enkele wijze in verhouding staat tot de hierdoor door [derde verweerder] en de [tweede verweerster] geleden schade” en dat “het inwilligen van de betwisting van [eisers] (…) immers voor [derde verweerder] en de [tweede verweerster] een langdurige periode van rechtsonzekerheid met zich mee (brengt)” (aangevochten vonnis, p. 14), zodat het appelgerecht ambtshalve de vordering van eisers ongegrond verklaart op grond van rechtsmisbruik, terwijl de rechter de door partijen aangevoerde redenen enkel ambtshalve mag aanvullen op voorwaarde dat hij geen betwisting opwerpt waarvan de partijen bij conclusie het bestaan hebben uitgesloten, dat hij zich enkel steunt op elementen die hem regelmatig zijn overgelegd, dat hij noch het voorwerp noch de oorzaak van de vordering wijzigt en dat hij daarbij de rechten van verdediging van de partijen eerbiedigt, zodat de rechter aldus niet vermag de middelen en de feitelijke gegevens waarop de vordering steunt ambtshalve aan te vullen, terwijl noch eerste verweerder, noch tweede verweerster, noch derde verweerder in hun conclusies rechtsmisbruik aanvoerden als verweermiddel, terwijl eisers zich niet eraan dienden te verwachten dat het appelgerecht ambtshalve hun vordering zou verwerpen op grond van rechtsmisbruik en terwijl het appelgerecht de vordering van eisers verwerpt op grond van het ambtshalve opgeworpen rechtsmisbruik zonder eisers in de gelegenheid te stellen zich over dit middelen te verdedigen, schendt het appelgerecht, mitsdien, artikel 6.1 EVRM, de artikelen 744 en 1138, 2° van het Gerechtelijk Wetboek, het algemeen rechtsbeginsel beschikkingsbeginsel genoemd en het algemeen rechtsbeginsel van de eerbieding van het recht van verdediging.

Tweede onderdeel

De rechter miskent de bewijskracht van een akte indien hij aan een geschrift, waarnaar hij uitdrukkelijk verwijst, een verklaring toeschrijft die dit geschrift niet bevat, dan wel ontkent dat dit geschrift een verklaring bevat die wel erin voorkomt, kortom wanneer hij het geschrift doet liegen en aldus de draagwijdte ervan miskent (de artikelen 5.64, 8.17 en 8.18 van het Burgerlijk Wetboek en het

VERZOEKSCHRIFT/13

algemeen rechtsbeginsel van de schending van de bewijskracht van een geschrift conform de artikelen 5.64, 8.17 en 8.18 van het Burgerlijk Wetboek).

Tweede en derde verweerders voerden in hun conclusies aan dat eisers geen belang meer hebben bij de ingestelde hogere beroepen, zodat het hoger beroep zonder voorwerp zou zijn geworden en om derhalve het hoger beroep derhalve af te wijzen als zonder voorwerp, op grond van de volgende motieven:

“3.1. [Eisers] hebben geen belang meer; hun beroep is zonder voorwerp.

In het verslag van Koninklijk Commissaris Ch. VAN REEPINGHEN wordt het belang omschreven als ieder materieel of moreel – daadwerkelijk, maar niet theoretisch – voordeel dat een eiser kan halen uit de vordering die hij instelt, op het ogenblik waarop hij die vordering aanhangig maakte, zelfs zo de erkenning van het recht, de ontleding of de ernst van de schade slechts komen vast te staan op het ogenblik van de uitspraak van het vonnis (Ch. VAN REE-PINGHEN, “Verslag over de gerechtelijke hervorming”, Pasin. 1967, 320). M. STORME en R. DE CORTE omschrijven het belang dan weer als “elk materieel of moreel voordeel, dat door de persoon, die een vordering instelt, mag verwacht worden en waardoor zijn huidige rechtstoestand gewijzigd en verbeterd zou kunnen” (Geciteerd door P. LEMMENS, “Het optreden van verenigingen in rechte ter verdediging van collectieve belangen”, R.W. 1983-84, p. 2004, nr. 4).

Op datum van het instellen van het hoger beroep en dus het aanwenden van dat rechtsmiddel hadden de appellant belang.

Sindsdien heeft het Hof van Cassatie bij arrest van 26 oktober 2023 (stuk 3) evenwel alle voorzieningen tegen het arrest van het Hof van Beroep van Gent van 19 december 2019 (stuk 4) afgewezen als ongegrond, zodat dit arrest van 19 december 2019 uitvoering moet kennen, wat betekent dat de dading van 28 mei 1990 afgesloten tussen alle consoorten D.F. (stuk 5) uitvoering moet kennen en dus notarieel moet worden verleden. [Derde verweerder] verbond er zich in die dading toe het aandeel van [eisers] en de andere gedingspartij D.F. in de gronden voorwerp van de dading en waarvan de gronden voorwerp van de voorgenomen onteigening en deze procedure deel uitmaken, over te nemen tegen betaling en de appellanten en de andere gedingspartij D.F. verbonden er zich correlatief toe hun aandeel in die gronden aan [derde verweerder] af te staan eveneens tegen betaling. Dit heeft tot gevolg dat de gronden voorwerp van de voorgenomen

VERZOEKSCHRIFT/14

onteigening en deze procedure onverdeeld eigendom zullen worden van [derde verweerder] en [tweede verweerster], vermits [derde verweerder] destijds reeds zijn toenmalig aandeel in die gronden in [tweede verweerster] inbracht.

Zelfs al stelde de dading de eigendomsoverdracht van die gronden uit tot op het datum van het verlijden de notariële akte, dit laat onverlet dat de verbintenis van de appellanten en de andere gedingspartij D.F. tot het verlijden van de notariële akte ingevolge het gezag en kracht van gewijsde van de gewezen arresten (cfr. supra) onherroepelijk vast staat. De eigendom zal dus worden overgedragen. De appellanten hebben dus geen belang (meer) bij het aangewende rechtsmiddel. Het is in die omstandigheden alleszins compleet uitgesloten dat de appellanten en de andere gedingspartij D.F. toegelaten zouden kunnen worden te ageren tegen de belangen van [derde verweerder] en [tweede verweerster]. Zeker is alleszins dat het hoger beroep hun belang niet meer kan dienen, zij moeten het eigendomsrecht toch afstaan. Het rechtsmiddel kan hoogstens tot gevolg hebben dat het de belangen van [tweede verweerster] en [derde verweerder] schaadt gelet op de posities die zij in deze onteigeningsprocedures hebben ingenomen, wat in de gegeven concrete omstandigheden geen belang zou kunnen zijn in de zin van de wet.

De vaststelling dat uit artikel 17 Ger. W. volgt dat het belang wordt beoordeeld op het tijdstip van het instellen van de vordering (Zie Cass. 4 januari 1968, Arr. Cass. 1968, 599 en Pas 1968, I, 559; Cass. 14 november 1986, Arr. Cass. 198687, 349 en Pas 1987, I, 323; Cass. 4 december 1989, Arr. Cass. 1989-90, 467, Pas. 1990, I, 414, R.W. 1990-91, 305 en J.T. 1990, 90; Bergen, 22 april 1991, J.L.M.B. 1991, 880; Antwerpen 6 februari 2001, T.B.B.R. 2002, 388; Kh. Brussel 1 februari 1971, J.T. 1971, 385; Rb. Brussel 14 september 1988, J.L.M.B. 1988, 1227; E. GUTT en A.-M. STRANART THILLY, “Examen de jurisprudence. Droit judiciaire privé (1965-1970)”, R.C.J.B. 1973, p. 104, nr. 6.), doet geen afbreuk aan het feit dat het belang voorhanden moet blijven gedurende het volledige geding (R. DE CORTE, “Hoe autonoom is het procesrecht? Studie van enkele raakvlakken tussen materieel recht en gerechtelijk recht”, in Procesrecht vandaag, red. M. STORME, Antwerpen, Kluwer Rechtswetenschappen België, 1980, p. 14, nr. 34). Valt het belang en dus de toelaatbaarheidsvereiste in de loop van het geding weg, dan zal de rechter moeten vaststellen dat de vordering zonder voorwerp is geworden (R. DE CORTE, “Hoe autonoom is het procesrecht? Studie van enkele raakvlakken tussen materieel recht en gerechtelijk recht”, in Procesrecht vandaag, red. M. STORME, Antwerpen, Kluwer Rechtswetenschappen België, 1980, p. 24, nr. 48; ; Rb. Brussel 14 september 1988, J.L.M.B. 1988, 1227).

VERZOEKSCHRIFT/15

De conclusie kan derhalve niet anders zijn dan dat [eisers] geen belang meer hebben om de procedure verder te benaarstigen, het beroep zonder voorwerp is en als zonder voorwerp moet worden afgewezen.” (syntheseconclusies van tweede en derde verweerders, pp. 3-5).

Aldus voerden tweede en derde verweerders aan dat eisers niet meer over het vereiste belang beschikken om de procedure verder te benaarstigen.

Desalniettemin oordeelt het appelgerecht dat “terecht (en overigens op niet concreet betwiste wijze) (…) [derde verweerder] en [tweede verweerster] uiteen (zetten) dat [eisers] op die wijze ageren tegen hun (vaststaande) belangen, terwijl het voordeel dat zij daarmee beogen op geen enkele wijze in verhouding staat tot de hierdoor door [derde verweerder] en [tweede verweerster] geleden schade” en dat “het inwilligen van de betwisting van [eisers] (…) immers voor [derde verweerder] en [tweede verweerster] een langdurige periode van rechtsonzekerheid met zich mee (brengt)” (aangevochten vonnis, p. 14), zodat het daardoor impliciet stelt dat tweede en derde verweerders een vordering gesteund op rechtsmisbruik instelden, zodat het een vordering in de conclusies van tweede en derde verweerders leest die er niet in vermeld staat.

Door te oordelen dat terecht (en overigens op niet concreet betwiste wijze) (…) [derde verweerder] en [tweede verweerster] uiteen (zetten) dat [eisers] op die wijze ageren tegen hun (vaststaande) belangen, terwijl het voordeel dat zij daarmee beogen op geen enkele wijze in verhouding staat tot de hierdoor door [derde verweerder] en [tweede verweerster] geleden schade” en dat “het inwilligen van de betwisting van [eisers] (…) immers voor [derde verweerder] en [tweede verweerster] een langdurige periode van rechtsonzekerheid met zich mee (brengt)” (aangevochten vonnis, p. 14), terwijl de rechter de bewijskracht van akten niet vermag te miskennen, terwijl tweede en derde verweerders in hun syntheseberoepsbesluiten hun middelen geenszins steunden op rechtsmisbruik, noch op de disproportionele verhouding tussen het voordeel voor eisers en het nadeel van tweede en derde verweerders, doch enkel aanvoerden dat eisers niet meer over het vereiste belang zouden beschikken en terwijl het aangevochten vonnis aldus de bewijskracht van de syntheseberoepsbesluiten van tweede en derde verweerders miskent, door er iets in te lezen dat er niet in staat, te weten dat zij hun middelen steunen op rechtsmisbruik en op de disproportionele verhouding

VERZOEKSCHRIFT/16

tussen het voordeel voor eisers en het nadeel van tweede en derde verweerders, zodat het een uitlegging geeft aan de syntheseberoepsbesluiten van tweede en derde verweerders die niet verenigbaar is met de bewoordingen ervan, schendt het aangevochten vonnis, mitsdien, de artikelen 5.64, 8.17 en 8.18 van het Burgerlijk Wetboek en het algemeen rechtsbeginsel van de schending van de bewijskracht van een geschrift conform de artikelen 5.64, 8.17 en 8.18 van het Burgerlijk Wetboek.

Derde onderdeel

Luidens artikel 149 van de Grondwet dient de rechter, niet enkel te antwoorden op alle middelen door de partijen aangevoerd, doch ook derwijze zijn beslissing te motiveren dat het Uw Hof in staat stelt zijn wettelijke controle uit te oefenen.

Een dubbelzinnige motivering schendt aldus artikel 149 van de Grondwet.

Na het hoger beroep te hebben afgewezen als ongegrond, op grond van rechtsmisbruik, oordeelt het appelgerecht “louter volledigheidshalve en ten overvloede” dat “zelfs in het geval in hoofde van [eisers] geen sprake zou zijn van rechtsmisbruik, (…) het hoger beroep afgewezen (wordt) als ongegrond” en dat “de Rechtbank (…) immers de oordeelkundige motieven van de eerste rechter, die door geen van de appellanten worden weerlegd, integraal bij(treedt) en (…) deze tot de hare (maakt)”, zodat “de rechtbank (…) aldus op dezelfde gronden tot dezelfde eindbeslissingen als de vrederechter (komt)” (aangevochten vonnis, pp. 14-15).

De eerste rechter oordeelde evenwel dat de vorderingen van eisers ongegrond zijn, zodat er geen recht bestaat in hunne hoofde. De eerste rechter ontvangt immers de excepties van onwettigheid van eisers, inbegrepen alle daarbij vermelde (rechts)gronden en (verweer)middelen, inbegrepen van alle andere voorgestelde alternatieven, maar wijst deze één voor één op onderscheiden gronden, als ongegrond af en zegt voor recht dat de door eerste verweerder gevorderde onteigening geheel regelmatig en wettig is.

VERZOEKSCHRIFT/17

Door te beslissen dat de vorderingen van eisers ongegrond zijn wegens rechtsmisbruik doch door daarna ook “louter volledigheidshalve en ten overvloede” te oordelen dat “zelfs in het geval in hoofde van [eisers] geen sprake zou zijn van rechtsmisbruik, (…) het hoger beroep afgewezen (wordt) als ongegrond” en dat “de Rechtbank (…) immers de oordeelkundige motieven van de eerste rechter, die door geen van de appellanten worden weerlegd, integraal bij(treedt) en (…) deze tot de hare (maakt)”, zodat “de rechtbank (…) aldus op dezelfde gronden tot dezelfde eindbeslissingen als de vrederechter (komt)” (aangevochten vonnis, pp. 14-15), en aldus te verwijzen naar de beslissing van de rechter in eerste aanleg, die oordeelde dat de vorderingen van eiseres ongegrond zijn, zodat er geen recht bestaat in hunne hoofde, is het aangevochten vonnis op dubbelzinnige redenen gegrond, met name op redenen die voor tweeërlei uitlegging vatbaar zijn, namelijk volgens de ene uitlegging, i.e. voor zover het appelgerecht oordeelt dat er sprake is van misbruik van procesrecht, wettig is, doch in de andere uitlegging, i.e. voor zover het appelgerecht oordeelt dat er sprake is van misbruik van een ander recht dan van het procesrecht, en er derhalve sprake is van rechtsmisbruik, onwettig is, aangezien er in dat geval sprake is van een tegenstrijdigheid in de motivering door te verwijzen naar de beslissing van de eerste rechter, die oordeelde dat er geen recht bestaat zodat men onmogelijk misbruik kan maken van een recht waarover men niet beschikt, zodat, in deze laatste interpretatie, de motivering bijgevolg dubbelzinnig is en de controle van Uw Hof niet toelaat en, mitsdien, artikel 149 van de Grondwet schendt.

Vierde onderdeel

Krachtens artikel 24 heeft iedere eindbeslissing gezag van gewijsde vanaf de uitspraak. Het gezag van het rechterlijk gewijsde verhindert dat de vordering opnieuw wordt ingesteld (artikel 25 van het Gerechtelijk Wetboek). Iedere beslissing gaat in kracht van gewijsde zodra zij niet meer voor verzet of hoger beroep vatbaar is, behoudens de uitzonderingen die de wet bepaalt en onverminderd de gevolgen van de buitengewone rechtsmiddelen (artikel 28 van het Gerechtelijk Wetboek).

Uit de feitelijke elementen waarop het appelgerecht zijn beslissing steunt, blijkt dat in de loop van de procedure, hetzij na het vonnis in eerste aanleg en voor de uitspraak in hoger beroep, het arrest van Uw Hof van 26 oktober 2023 is tussengekomen, waardoor de aangevochten beslissing van het hof van beroep van Gent definitief is geworden, waaruit voortvloeit dat de dadingsovereenkomst

VERZOEKSCHRIFT/18

gesloten tussen de consoorten D.F. geldig is afgesloten, zodat de litigieuze onroerende goederen toekomen aan derde verweerder, die ze heeft ingebracht in tweede verweerster.

De beslissing van de eerste rechter vertrekt echter nog steeds vanuit het standpunt dat ook eisers eigendomsrechten hebben op de litigieuze onroerende goederen.

Aldus oordeelde de eerste rechter, onder meer, als volgt:

“12. Er is geen betwisting dat de in de onteigeningsbesluiten van 9 april 2021 vermelde voor onteigening voor algemeen nut in te nemen onroerende goederen in eigendom aan de consorten D.F. (in voorkomend geval aan [tweede verweerster]) toebehoren, zonder dat op deze goederen een goederen- of zakenrechtelijk recht van gebruik ligt. Evenwel is vast te stellen dat [eerste eiseres] woonachtig is in het te (…) gelegen onroerend goed. Ook [tweede eiser] blijkt op voormelde locatie gehuisvest te zijn, zij het dat deze ingebruikname van een losstaand gebouw eerder als gedoogzaamheid van zijn zusters geschiedt, zonder dat voormelde persoon over een gebruiksrecht op contractuele basis blijkt te genieten. Alvast beschikt geen van de consorten D.F. of [tweede verweerster] over een gebruiksrecht, waarmee de rechtbank in het kader van haar wettigheidsonderzoek rekening diende te houden.

Op de inleidende zitting is evenmin een gebruiker in de zin van het Vlaamse Onteigeningsecreet verschenen, net zomin staande deze procedure zo’n betrokken of belanghebbende zich heeft gemanifesteerd. In het kader van de procedure is het zonder belang of en in welke mate de consorten D.F. over rechtmatige belangen of rechten beschikken en/of deze rechten onderling betwist worden. Hier volstaat vast te stellen dat alle in deze zaak betrokken verwerende partijen als (mede)eigenaars of deelgerechtigden in de hierna bepaalde onroerende goederen betrokken werden, op zo’n wijze dat de rechtbank over de al of niet inneming via de onteigening voor het algemeen nut, in het kader van een openbaar belang kan oordelen.” (vonnis in eerste aanleg d.d. 13 januari 2023, p. 8).

De eerste rechter stelt bijgevolg vast dat eisers (mede)eigenaars of deelgerechtigden zijn in de litigieuze onroerende goederen en schraagt zijn beslissing op dit gegeven.

VERZOEKSCHRIFT/19

Het appelgerecht neemt deze redenering en motivering volledig over, ofschoon Uw Hof naderhand in zijn arrest van 26 oktober 2023 oordeelde dat de dadingsovereenkomst rechtsgeldig is aangegaan, zodat bijgevolg eisers geen eigendomsrechten hebben op de litigieuze onroerende goederen.

Door de gehele motivering van de eerste rechters nopens de gegrondheid over te nemen en door te te beslissen dat de vorderingen van eisers ongegrond zijn wegens rechtsmisbruik doch door daarna ook “louter volledigheidshalve en ten overvloede” te oordelen dat “zelfs in het geval in hoofde van [eisers] geen sprake zou zijn van rechtsmisbruik, (…) het hoger beroep afgewezen (wordt) als ongegrond” en dat “de Rechtbank (…) immers de oordeelkundige motieven van de eerste rechter, die door geen van de appellanten worden weerlegd, integraal bij(treedt) en (…) deze tot de hare (maakt)”, zodat “de rechtbank (…) aldus op dezelfde gronden tot dezelfde eindbeslissingen als de vrederechter (komt)” (aangevochten vonnis, pp. 14-15), en aldus de beslissing van de rechter in eerste aanleg over te nemen, die oordeelde dat eiseres (mede)eigenaars of deelgerechtigden zijn in de litigieuze onroerende goederen, terwijl Uw Hof in zijn arrest van 26 oktober 2023 oordeelde dat dat de dadingsovereenkomst gesloten tussen de consoorten D.F. rechtsgeldig is aangegaan, zodat bijgevolg eisers geen eigendomsrechten (meer) hebben over de litigieuze onroerende goederen, terwijl het arrest van Uw Hof van 26 oktober 2023 gezag van gewijsde heeft, terwijl de motivering van de eerste rechter, op het ogenblik van de overname ervan door het appelgerecht, in strijd is met het arrest van Uw Hof van 26 oktober 2023 dat gezag van gewijsde heeft, schendt het aangevochten vonnis, mitsdien, de artikelen 23 tot en met 28 van het Gerechtelijk Wetboek en het algemeen beginsel van het gezag van gewijsde.

Derde middel tot cassatie

Geschonden wetsbepalingen

• Artikel 149 van de Grondwet;

VERZOEKSCHRIFT/20

• artikel 1022 (zoals het laatste gewijzigd bij artikel 24 van de Wet 18 maart

1. en 1138, 4° van het Gerechtelijk Wetboek.

Aangevochten beslissing

Het aangevochten vonnis veroordeelt eisers tot de gerechtskosten van de beroepsprocedure, in hun hoofde niet te begroten nu ze hen ten laste blijven en (i) in hoofde van derde verweerder en tweede verweerster begroot op 1.800,00 EUR rechtsplegingsvergoeding, aan hen toekomend bij helften en (ii) in hoofde van eerste verweerder begroot op 1.800,00 EUR rechtsplegingsvergoeding, op grond van de volgende motieven:

“1. De gerechtskosten dienen in de regel uitgewezen te worden rekening houdend met het (al dan niet succesvol zijn van het) aangewende rechtsmiddel (vgl. Cass. 6 januari 2015, AR nr. P130619N).

1. Gelet op de afwijzing van het principaal hoger beroep, worden de gerechtskosten van de beroepsprocedure ten laste van [eiseres] gelegd.

Deze kosten worden begroot zoals hierna bepaald.” (aangevochten vonnis, p. 16).

Grieven

Een regelmatige motivering, conform artikel 149 van de Grondwet, houdt ook in dat de motieven niet tegenstrijdig mogen zijn met elkaar. In geval van tegenstrijdige motieven is er immers sprake van het ontbreken van redenen, aangezien tegensprekende motieven of beslissingen elkaar onderling opheffen.

Krachtens artikel 1138, 4° van het Gerechtelijk Wetboek staat cassatieberoep open indien er in een vonnis tegenstrijdige beschikkingen staan.

VERZOEKSCHRIFT/21

Krachtens artikel 1022 van het Gerechtelijk Wetboek is de rechtsplegingsvergoeding een forfaitaire tegemoetkoming in de kosten en erelonen van de advocaat van de in het gelijk gestelde partij.

De rechtsplegingsvergoeding kan enkel toekomen aan een partij in het geding, en dan nog, mits deze vertegenwoordigd wordt door een advocaat.

Derde verweerder was geen partij in de procedure in eerste aanleg.

In de zaak met AR 23/609/A hebben eerste en derde eiseressen in hun verzoekschriften tot hoger beroep eerste verweerder aangeduid als “geïntimeerde” doch tweede en derde verweerders als partijen “mede in zake”.

Het hoger beroep van tweede eiser in zaak met AR 23/580/A was evenmin gericht tegen derde verweerder, zodat deze laatste geen partij is, ook niet mede inzake.

In de zaak met AR 23/609/A, zijnde het hoger ingesteld door eerste en derde eiseressen, oordeelde het appelgerecht, enerzijds, dat “[derde verweerder] (…) geen partij (was) in de procedure voor de vrederechter, zodat het hoger beroep niet op ontvankelijke wijze tegen hem kon worden gericht” (aangevochten vonnis, p. 12), waaruit blijkt dat derde verweerder geen partij in het geding is doch veroordeelt, desalniettemin, eisers tot het betalen van een rechtsplegingsvergoeding aan tweede en derde verweerders.

Dit maakt een tegenstrijdigheid in de motieven uit aangezien, enerzijds, in de procedure gekend onder AR 23/580/A derde verweerder geen partij is en in de procedure gekend onder AR 23/609/A het appelgerecht vaststelt dat derde verweerder geen partij is doch, eisers veroordeelt tot het betalen van een rechtsplegingsvergoeding aan derde verweerder.

Door, enerzijds, te oordelen dat “[derde verweerder] (…) geen partij (was) in de procedure voor de vrederechter, zodat het hoger beroep niet op ontvankelijke wijze tegen hem kon worden gericht” (aangevochten vonnis, p. 12), en, anderzijds, eisers te veroordelen tot betaling van de rechtsplegingsvergoeding in hoofde van derde verweerder, terwijl de rechtsplegingsvergoeding enkel kan

VERZOEKSCHRIFT/22

toekomen aan een partij in het geding, en dan nog, mits deze vertegenwoordigd wordt door een advocaat, terwijl derde verweerder geen partij in het geding is, daar deze geen partij is in eerste aanleg en enkel partij mede inzake is in hoger beroep, in de procedure met AR 23/609/A, en helemaal geen partij is in de procedure met AR 23/580/A en terwijl het appelgerecht in eerdere overwegingen stelt dat derde verweerder geen partij is in de procedure, daar deze geen partij was in eerste aanleg, schendt het appelgerecht, mitsdien, artikel 1022 van het Gerechtelijk Wetboek door een rechtsplegingsvergoeding toe te kennen aan iemand die geen partij is in het geding en is de beslissing van het appelgerecht behept met tegenstrijdige motieven, zodat het aangevochten vonnis niet regelmatig gemotiveerd is, minstens het een tegenstrijdigheid bevat tussen de motieven en het beschikkend gedeelte en, mitsdien, artikel 149 van de Grondwet en artikel 1138, 4° van het Gerechtelijk Wetboek schendt. Om deze redenen,

Besluit ondergetekende, advocaat bij het Hof van Cassatie, dat het U behage, hooggeachte Heren en Dames, het aangevochten vonnis te vernietigen, te bevelen dat van de vernietiging melding gemaakt wordt in de kant van het aangevochten vonnis, de zaak naar een andere rechtbank van eerste aanleg te verwijzen en over de kosten uitspraak te doen als naar recht.

Brussel, 5 februari 2025

Voor eisers in cassatie, Hun raadsman,

Paul Lefebvre

VERZOEKSCHRIFT/23

Bijgevoegde stukken:

1. Kopie van het betekeningsexploot van het bestreden vonnis;
2. Het origineel van het betekeningsexploot van huidige voorziening in cassatie zal bij het origineel van die voorziening gevoegd worden bij het neerleggen op de griffie van het Hof van Cassatie.