Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2000:ARR.86.305 (2000-03-28)
Sommaire (FR) :
Arrêt no 86.305 du 28 mars 2000 - Décision : Question préjudicielle
Désistement
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 86.305 van 28 maart 2000 - Beslissing : prejudiciële vraag
Afstand
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE.
A R R E S T
nr. 86.305 van 28 maart 2000
in de zaken A. 68.793/XII-1910
68.818/XII-1911
68.819/XII-1913
68.820/XII-1912.
In zake :
- Marcel DE JONGHE,
- Albert GRYMONPREZ,
- Pierre NIJSTEN,
- Georges STAELENS,
die woonplaats kiezen bij
advocaat D. MATTHYS,
kantoor houdende te GENT,
Sint-Annaplein 34
tegen :
de Erasmushogeschool BRUSSEL,
gevestigd te BRUSSEL,
Nijverheidskaai 170.
-----------------------------------------------------D E
R A A D
V A N
S T A T E,
XIIe
K A M E R,
Gezien de verzoekschriften die Marcel DE
JONGHE, Albert GRYMONPREZ, Pierre NIJSTEN en Georges
STAELENS elk voor zich op 6 en 7 mei 1996 hebben
ingediend om de vernietiging te vorderen van :
"Een beslissing van 26.02.1996 (Rvb/1996/017), of
minstens een in aansluiting daarmee getroffen
beslissing van de Raad van Bestuur van de Erasmushogeschool Brussel, aan verzoeker medegedeeld per
brief van 11 maart 1996, waardoor verzoeker, destijds
tijdelijk leraar artistieke vakken (niet-uitsluitend
ambt) aan het Koninklijk Muziekconservatorium te
Brussel, uit hoofde van de overgangsbepalingen van
het decreet van 13 juli 1994 betreffende de hogescholen in de Vlaamse Gemeenschap (B.St. 31 augustus
1994), zoals gewijzigd door het decreet van 19 april
1995
houdende
diverse
wijzigingsbepalingen
betreffende het hoger onderwijs in de Vlaamse Gemeenschap (B.St. 20 juli 1995), hierna gezamenlijk
betiteld als HOBU-decreet, met ingang van 1 januari
1996 in de Eramushogeschool - Departement Muziek en
Dramatische Kunst, wordt heringeschaald in het ambt
van docent, met een opdracht van 70 %, een geldelijke
anciënniteit van [respectievelijk 22 jaar, 0 maanden
XII-1910-1\16
voor Marcel DE JONGHE, 10 jaar, 4 maanden voor Albert
GRYMONPREZ, 5 jaar, 1 maand voor Pierre NIJSTEN en 15
jaar, 1 maand voor Georges STAELENS], en met toekenning van de 'bijzondere salarisschaal van de
houder van het vereiste bekwaamheidsbewijs', zijnde
salarisschaal 512 (art. 323, §1 HOBU-decreet)";
Gelet
op
het
arrest
nr. 63.652
van
18 december 1996 waarbij de vorderingen tot schorsing
van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissingen
worden verworpen;
Gezien de regelmatig gewisselde memories van
antwoord en van wederantwoord;
Gezien het verslag opgemaakt door eerste
auditeur-afdelingshoofd R. VAN DER GUCHT;
Gelet op de beschikking van 4 mei 1999 tot
voeging van de zaken;
Gelet op de beschikking van 4 mei 1999 die
de neerlegging ter griffie van het verslag en van de
dossiers gelast;
Gelet op de kennisgeving van het verslag aan
partijen en gezien de regelmatig gewisselde laatste
memories;
Gelet op de beschikking van 18 februari 2000
waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 21 maart
2000;
Gehoord het verslag van staatsraad J. BAERT;
Gehoord
de
opmerkingen
van
advocaat
D. MATTHYS, die verschijnt voor verzoekers, en van
advocaat L. MOREAU, die loco advocaat R. ROMBAUT
verschijnt voor de verwerende partij;
XII-1910-2\16
Gehoord het gedeeltelijk eensluidend advies
van eerste auditeur-afdelingshoofd R. VAN DER GUCHT;
Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de
wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari
1973;
Zaak met rolnummer A. 68.793/XII-1910.
Overwegende dat verzoeker Marcel DE JONGHE
bij brief van 4 januari 2000 afstand doet van het
geding;
Zaken met rolnummers A. 68.818/XII-1911, A. 68.819/XII1913 en A. 68.820/XII-1912.
Over het wettelijk kader.
Overwegende dat voor een goed begrip van de
zaak eerst het wettelijk kader wordt geschetst waarin de
bestreden beslissingen moeten worden geplaatst :
1.
Door het decreet van 13 juli 1994
betreffende de hogescholen in de Vlaamse Gemeenschap
(hierna : "hogescholendecreet") wordt het hoger onderwijs gereorganiseerd. Zo worden de instellingen voor
hoger kunstonderwijs in de hogescholen geïntegreerd.
Artikel 101 van het decreet bepaalt dat de
ambten van het onderwijzend personeel van de hogescholen
vanaf 1 januari 1996 in de volgende drie groepen worden
ingedeeld :
"1° groep 1 : de praktijklector, de hoofdpraktijklector, de lector en de hoofdlector;
2° groep 2 : het
assisterend
personeel
:
de
assistent, de doctor-assistent en de
werkleider;
3° groep 3 : de docent, de hoofddocent, de hoogleraar en de gewoon hoogleraar".
XII-1910-3\16
Titel VII van het decreet voorziet in
overgangsbepalingen. Afdeling 2 van hoofdstuk II (de
artikelen 317 tot en met 332quater) bevat overgangsbepalingen voor het onderwijzend personeel.
Het eerste van die artikelen, artikel 317,
luidt als volgt :
"De Vlaamse regering stelt de concordantie vast van
de vervangen ambten met de overeenstemmende nieuwe
ambtsbenamingen zoals bepaald in artikel 101".
2.
De in artikel 317 van het hogescholendecreet
bedoelde concordantie wordt vastgesteld bij besluit van
de Vlaamse regering van 12 juni 1995 houdende
concordantie van de ambten van de leden van het
bestuurs- en onderwijzend personeel van de hogescholen
(hierna : "concordantiebesluit").
Artikel 3 van het concordantiebesluit
bepaalt :
"Voor de leden van het onderwijzend personeel,
belast met artistiek gebonden onderwijsactiviteiten
in een basisopleiding van twee cycli of in de erbij
aansluitende lerarenopleiding, behorend tot de
studiegebieden audiovisuele en beeldende kunst,
muziek en dramatische kunst, produktontwikkeling en
architectuur, opleiding tot interieurarchitect,
gelden de volgende concordanties (...) :
(...)
2° Het ambt van docent vervangt :
a) het wervingsambt van leraar artistieke vakken
aan instellingen voor hoger kunstonderwijs (...)
voor zover het betrokken personeelslid er blijk van
heeft gegeven over een ruime artistieke faam te
beschikken. Het hogeschoolbestuur beoordeelt dit
criterium".
3.
Bij artikel 133 van het decreet van 8 juli
1996
betreffende
het
onderwijs
VII
(hierna :
"onderwijsdecreet VII") wordt artikel 317, met uitwerking vanaf 1 januari 1996, aangevuld met volgende
twee nieuwe leden :
XII-1910-4\16
"Voor wat betreft de leden van het onderwijzend
personeel, belast met artistiekgebonden onderwijsactiviteiten in een basisopleiding van twee cycli of
in de erbij aansluitende lerarenopleiding, behorend
tot de studiegebieden audiovisuele en beeldende
kunst, muziek en dramatische kunst, produktontwikkeling en architectuur, opleiding tot interieurarchitect, dient de Vlaamse regering de concordantie tot
docent voor te behouden aan de personeelsleden die
over een ruime artistieke faam beschikken.
Het hogeschoolbestuur kent de artistieke faam toe
en legt hiervoor de beoordelingscriteria vast".
Deze aanvulling beoogt "de creatie van een
decretale basis voor de in het (concordantie)besluit
vastgelegde werkwijze" (Vlaams Parlement, stuk 310
(1995-1996) - nr. 2, p. 18, en nr. 3, p. 38-39).
4.
Bij arrest nr. 80/97 van 17 december 1997
vernietigt het Arbitragehof echter artikel 133 van het
onderwijsdecreet VII, evenals artikel 148, 8°, "in
zoverre het de inwerkingtreding regelt van het
vernietigde artikel 133". Die vernietiging steunt
inzonderheid op volgende overwegingen :
"B.7. Alle verzoekende partijen voeren de schending
aan van artikel 24, § 5, van de Grondwet, doordat aan
de hogeschoolbesturen een regelingsbevoegdheid wordt
toegekend met betrekking tot het vaststellen van
essentiële regels inzake de inrichting van het
onderwijs.
B.8. Krachtens het eerste lid van de bestreden
bepaling (artikel 133) dient de Vlaamse Regering wat de leden van het onderwijzend personeel betreft
die belast zijn met artistiekgebonden onderwijsactiviteiten in een basisopleiding van twee cycli of
in de erbij aansluitende lerarenopleiding, behorende
tot de studiegebieden audiovisuele en beeldende
kunst, muziek en dramatische kunst, productontwikkeling en architectuur, opleiding tot interieurarchitect - de concordantie tot docent voor te
behouden aan de personeelsleden die over een ruime
artistieke faam beschikken. De artistieke faam wordt,
krachtens het tweede lid van die bepaling,
«toegekend» door het hogeschoolbestuur, dat hiervoor
de beoordelingscriteria vastlegt.
B.9.1. Artikel 24, § 5, van de Grondwet bepaalt dat
de inrichting, erkenning of subsidiëring van het
onderwijs door de gemeenschap wordt geregeld door de
wet of het decreet.
XII-1910-5\16
B.9.2. Die bepaling drukt de wil uit van de Grondwetgever om aan de bevoegde wetgever de zorg voor te
behouden een regeling te treffen voor de essentiële
aspecten van het onderwijs wat de inrichting,
erkenning of subsidiëring ervan betreft, doch
verbiedt niet dat onder bepaalde voorwaarden
opdrachten aan andere overheden worden gegeven.
Artikel 24, § 5, vereist dat de door de decreetgever verleende opdrachten slechts op de tenuitvoerlegging van de door de decreetgever zelf
vastgestelde beginselen betrekking hebben. Via die
opdrachten kan een gemeenschapsregering of een andere
overheid de onnauwkeurigheid van die beginselen niet
opvangen of onvoldoende omstandige beleidskeuzes niet
verfijnen.
B.10. De voorwaarden volgens welke leden van het
personeel belast met artistiekgebonden onderwijsactiviteiten tot het ambt van docent kunnen worden
geconcordeerd, betreffen de rechtspositie van het
onderwijzend personeel; zij vormen immers een element
in de loopbaanregeling van het personeel. Bijgevolg
behoren zij tot de regels die op de inrichting en,
wat het gesubsidieerd onderwijs betreft, op de
subsidiëring van het onderwijs, in de zin van
artikel 24, § 5, van de Grondwet betrekking hebben.
B.11. Door zich ertoe te beperken te bepalen dat de
concordantie tot docent wordt voorbehouden aan de
personeelsleden die over een ruime artistieke faam
beschikken, terwijl het vaststellen van de beoordelingscriteria voor die artistieke faam aan de hogeschoolbesturen wordt toegewezen, heeft de decreetgever, in strijd met artikel 24, § 5, van de Grondwet, het regelen van een voor de rechtspositie van de
in de bestreden bepaling bedoelde personeelsleden
essentieel gegeven, te weten de omschrijving van de
voor de concordantie tot docent als voorwaarde
gestelde artistieke faam, in zijn geheel aan de
hogeschoolbesturen overgelaten.
Het gegeven dat de decreetgever van oordeel was dat
algemene beoordelingscriteria voor het omschrijven
van de artistieke faam kunnen worden opgesteld, duidt
erop dat, naar het inzicht van de decreetgever zelf,
het erkennen van de artistieke faam, enerzijds, de
louter individuele en concrete appreciatie omtrent
elk personeelslid afzonderlijk overstijgt en, anderzijds, moet geschieden aan de hand van vooraf vastgestelde, algemeen geldende criteria.
De Vlaamse Regering argumenteert dat het begrip
artistieke faam voor elke onderwijsinstelling een
eigen inhoud kan hebben, zodat een toewijzing van
regelingsbevoegdheid aan de onderscheiden onderwijsinstellingen verantwoord is.
Dat argument faalt naar recht : de zorg om de
eigenheid van de schoolinstelling te vrijwaren kan
XII-1910-6\16
nooit zo ver reiken dat voorbijgegaan wordt aan de
gelijkheid waarop de personeelsleden krachtens
artikel 24, § 4, van de Grondwet aanspraak hebben;
bovendien is het uitwerken van bekwaamheidsvereisten
niet zonder gevolg op de gelijkwaardigheid van de
door de betrokken onderwijsinstellingen uitgereikte
diploma's, welke gelijkwaardigheid maar kan worden
bereikt wanneer het door die instellingen op
vergelijkbare studiegebieden verstrekte onderwijs
evenwaardig is, welke evenwaardigheid mede van de aan
het onderwijzend personeel opgelegde bekwaamheidsvereisten afhangt".
5.
Bij artikel 79 van het decreet van 14 juli
1998 betreffende het onderwijs IX (hierna : "onderwijsdecreet IX") wordt de bevoegdheid van het hogeschoolbestuur retroactief ten dele hersteld. Die bepaling
voegt namelijk een artikel 317bis in het hogeschooldecreet in, waaruit blijkt dat de concordantie als
assistent weliswaar de regel is (§ 1), maar een
concordantie als docent mogelijk blijft "voor zover het
betrokken personeelslid, belast met artistiekgebonden
onderwijsactiviteiten over een ruime artistieke faam
beschikt" (§ 2). Het hogeschoolbestuur erkent de "ruime
artistieke faam" op basis van de door het decreet
vastgelegde criteria (§ 3).
Luidens artikel 83, 4°, van het onderwijsdecreet IX heeft artikel 79 uitwerking met ingang van
1 januari 1996;
Over de gegevens van de zaak.
Overwegende dat de gegevens van de zaak
kunnen worden samengevat als volgt :
1.
Verzoekers zijn vast benoemd als leraar
artistieke vakken aan het Koninklijk Muziekconservatorium te Brussel (niet-uitsluitend ambt).
Daarnaast oefenen verzoekers nog andere
opdrachten uit in instellingen van het deeltijds kunstonderwijs. Deze cumulatie was volgens verzoekers
XII-1910-7\16
mogelijk door de eigen aard van het niet-uitsluitend
ambt.
2.
Op 27 oktober 1995 adviseert de commissie
voor de erkenning aan de raad van bestuur van de
Erasmushogeschool verzoekers ruime artistieke faam niet
te erkennen en hen als assistent te concorderen.
3.
Begin 1996 concordeert de raad van bestuur
verzoekers met ingang van 1 januari 1996 als assistent.
5.
Verzoekers tekenen
concordantie als assistent.
beroep
aan
tegen
de
Na een gunstig advies van de beroepscommissie, beslist de raad van bestuur op 26 februari
1996 verzoekers als docent te concorderen.
Verzoekers bestrijden niet de concordantie
als docent, wel het feit dat hun de toepassing van de
voordelen van het niet-uitsluitend ambt is ontzegd;
Over de bevoegdheid van de Raad van State.
Overwegende dat verzoekers in hun laatste
memorie erop aandringen dat de Raad van State ook in
deze zaak aan het Arbitragehof de prejudiciële vragen
zou stellen die met het arrest SMITS en consorten,
nr. 78.484 van 2 februari 1999, aan het Hof zijn voorgelegd; dat de Raad van State in elk geval ambtshalve
dient na te gaan of hij bevoegd is om zich over de
beroepen uit te spreken;
Overwegende dat artikel 80 van het onderwijsdecreet IX in het hogescholendecreet een artikel
317ter invoegt, met uitwerking vanaf 1 januari 1996, dat
luidt als volgt :
XII-1910-8\16
"De concordantie door het hogeschoolbestuur van de
leden van het onderwijzend personeel in een basisopleiding of in de erbij aansluitende lerarenopleiding, behorend tot de studiegebieden audiovisuele
en beeldende kunst, muziek en dramatische kunst,
productontwikkeling en architectuur en opleiding tot
interieurarchitect, tot docent op 1 januari 1996, in
toepassing van artikel 317, wordt bekrachtigd.";
Overwegende dat het doel van dit artikel in
de memorie van toelichting (Vlaams Parlement, stuk 1057
(1997-1998) - nr. 1, p. 14) als volgt wordt toegelicht :
"de concordanties op 1 januari 1996 naar artistiek
docent worden decretaal bekrachtigd. Deze personeelsleden fungeren immers sinds 1 januari 1996 in het
ambt van docent, met de daaraan gekoppelde taakomschrijving en salarisschaal. Dit artikel wil de
continuïteit in het onderwijs waarborgen en vermijden
dat er inbreuk gepleegd wordt op de verworven rechten
van de betrokkenen";
Overwegende dat het woord "concordantie" in
de normale, spraakgebruikelijke betekenis staat voor
"overeenstemming"; dat wat in dit geval in overeenstemming dient te worden gebracht, de overgang is tussen
de krachtens artikel 101 van het hogescholendecreet met
ingang van 1 januari 1996 weggevallen ambten van de
leden van het bestuurs- en onderwijzend personeel van de
hogescholen en de nieuwe ambten in het gereorganiseerde
hoger onderwijs; dat die overgangsregeling luidens
artikel 319, § 1, van het hogescholendecreet betrekking
heeft op het ambt, het bekwaamheidsbewijs en de salarisschaal, en er luidens de tweede paragraaf van dat
artikel ook een verband is met het "volume van de
opdracht"; dat wanneer het hogeschoolbestuur op basis
van artikel 317bis van het hogescholendecreet beslist
over de concordantie tot docent van een personeelslid
wiens ambt is weggevallen, het niet enkel een nieuw ambt
toekent, maar ook een overeenstemmende salarisschaal
bepaalt en de omvang van de opdracht vaststelt; dat waar
artikel 317ter van het hogescholendecreet de concordantiebeslissingen "tot docent" bekrachtigt, dit ook
XII-1910-9\16
impliceert het toekennen van de salarisschaal en het
bepalen van de omvang van de opdracht; dat men
tevergeefs een tegenargument zou zoeken in de redactie
van artikel 317ter omdat erin verwezen wordt naar de
concordantie "in toepassing van artikel 317", terwijl in
artikel 317 van het hogescholendecreet slechts aan de
Vlaamse regering bevoegdheid wordt verleend om de
"nieuwe ambtsbenamingen" vast te stellen, wat, zoals de
Raad
van
State
onder
meer
in
het
arrest
VAN WAEYENBERGHE, nr. 59.901 van 5 juni 1996 reeds heeft
vastgesteld, woordelijk genomen alleen de opdracht omvat
om een nieuwe naam te geven aan voorheen bestaande
ambten en dus niet om die ambten een nieuwe inhoud te
geven; dat echter de verwijzing in artikel 317ter naar
artikel 317 op een materiële vergissing berust; dat het
volgens het oorspronkelijke ontwerp van decreet de
bedoeling was artikel 317 aan te vullen met een tweede
en een derde lid, waarin het hogeschoolbestuur belast
werd met het erkennen van de artistieke faam (Vlaams
Parlement, stuk 1057 (1997-1998) - nr. 1, p. 171-172),
terwijl in dat ontwerp ook een artikel 317bis voorkwam
ter bekrachtiging van de concordantiebeslissingen, met
daarin de woorden "in toepassing van artikel 317"
(Vlaams Parlement, stuk 1057 (1997-1998) - nr. 1,
p. 172); dat echter het Vlaams Parlement, op grond van
een amendement dat ertoe strekte de tekst van het
voorontwerp te herformuleren en leesbaarder te maken,
uiteindelijk niet artikel 317 heeft aangevuld, maar een
artikel 317bis heeft toegevoegd waarin het hogeschoolbestuur de bevoegdheid krijgt om over de concordanties
te oordelen, en artikel 317bis van het oorspronkelijk
ontwerp tot artikel 317ter heeft vernummerd (Vlaams
Parlement, stuk 1057 (1997-1998) - nr. 2, p. 21-22 en
nr. 3, p. 24); dat dit ook verklaart waarom in
artikel 317ter van het hogescholendecreet wordt verwezen
naar "de concordantie door het hogeschoolbestuur",
terwijl in artikel 317 helemaal geen bevoegdheid aan het
hogeschoolbestuur wordt toegekend; dat aldus de
XII-1910-10\16
verwijzing naar artikel 317 in artikel 317ter dient
gelezen te worden als een verwijzing naar artikel
317bis; dat met de woorden "worden deze ambten geconcordeerd naar het ambt van docent" in artikel 317bis, § 2,
van het hogescholendecreet, de gehele operatie van de
overgang van het oude naar het nieuwe ambt wordt
bedoeld, met inbegrip van alle aspecten ervan; dat al
deze bepalingen terugwerken tot 1 januari 1996, zodat
alle concordantiebeslissingen sedert 1 januari 1996
erdoor worden bekrachtigd, en er geen ruimte is om te
stellen dat die bekrachtiging slechts betrekking zou
hebben op het toekennen van een nieuw ambt, met
uitsluiting van het vaststellen van de overeenstemmende
salarisschaal en het bepalen van het volume van de
opdracht; dat uit de stukken van het dossier trouwens
kan worden afgeleid dat het hogeschoolbestuur één
concordantiebeslissing heeft genomen waarin voor elk
personeelslid afzonderlijk alle aspecten van de concordantie worden beoordeeld;
Overwegende dat aangezien de bestreden
beslissingen aldus door de decreetgever zijn bekrachtigd
en kracht van wet hebben gekregen, ze in beginsel
onttrokken zijn aan de annulatiebevoegdheid welke de
Raad van State ontleent aan artikel 14, § 1, van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State; dat uit de
validatie van een beslissing door de decreetgever volgt
dat al de bepalingen van die beslissing door de Raad van
State moeten worden geacht vrij te zijn van onregelmatigheden;
Overwegende dat echter de vraag rijst of de
bepaling tot bekrachtiging van de concordanties tot
docent in overeenstemming is met de regels die door of
krachtens de Grondwet zijn vastgesteld om de respectieve
bevoegdheden te bepalen van de Staat en de gemeenschappen, inzonderheid met de artikelen 146 en 160 van
de Grondwet, en met het grondwettelijk gelijkheidsXII-1910-11\16
beginsel; dat immers de betrokken personeelsleden door
artikel 317ter van het hogescholendecreet de rechtsbescherming door de Raad van State worden ontzegd; dat
het derhalve gepast is daaromtrent vragen aan het
Arbitragehof voor te leggen;
Over de grond van de zaak.
Overwegende dat verzoekers in hun verzoekschrift vijf middelen aanvoeren, waarvan het eerste zes
onderdelen heeft en het vijfde twee onderdelen; dat zij
het vijfde onderdeel van het eerste middel gronden op de
schending van het gelijkheidsbeginsel; dat zij bij de
ontwikkeling van dat onderdeel een aantal veronderstellingen maken en de Raad van State verzoeken een
prejudiciële vraag aan het Arbitragehof te stellen
indien de Raad van State die veronderstellingen onderschrijft, aangezien zij expliciet slechts "in de hoger
gemelde hypothese" vragen aan het Arbitragehof de
bewuste vraag te stellen; dat - zelfs los van de vraag
of over het beroep niet eventueel op grond van een ander
(onderdeel van een) middel uitspraak kan worden gedaan moet worden vastgesteld dat vooraleer die prejudiciële
vraag kan worden gesteld eerst moet worden nagegaan of
de hypothese aan de realiteit beantwoordt, namelijk of
de door verzoekers naar voor geschoven lezing van de van
toepassing zijnde bepalingen de juiste is; dat het
auditoraatsverslag niet van een onderzoek op dit punt
doet blijken en daarover ook geen standpunt bevat; dat
het stellen van een prejudiciële vraag aan het
Arbitragehof slechts zin heeft als het antwoord op die
vraag nuttig is om tot een uitspraak te komen; dat er
anders over oordelen erop zou neerkomen dat het
Arbitragehof op alle voor de Raad van State opgeworpen
vragen zou moeten antwoorden, ook als de antwoorden van
het Hof enkel een louter theoretisch belang en geen
enkel praktisch nut voor de oplossing van de concrete
zaak zouden hebben; dat dit de negatie van de door de
XII-1910-12\16
bijzondere wetgever in de wet van 6 januari 1989 op het
Arbitragehof gebruikte terminologie zou zijn en hij zich
in dat geval wel ertoe beperkt zou hebben gewag te maken
van "vragen" in plaats van termen als "prejudiciële
vragen" en "prejudiciële beslissing" te gebruiken, die
aantonen dat het om rechtsvragen gaat die voorafgaandelijk moeten worden opgelost om de verwijzende rechter
toe te laten tot een uitspraak te komen; dat het feit
dat een verzoeker een vraag opwerpt op zich niet de
verplichting activeert die vervat is in artikel 26, § 2,
van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het
Arbitragehof, enerzijds omdat het luidens het eerste lid
van die paragraaf om "een vraag te dien aanzien" moet
gaan, dit wil zeggen om een van de drie soorten vragen
als bedoeld in § 1 van dat artikel, en anderzijds omdat
uit het tweede lid van die paragraaf blijkt dat het
mechanisme van prejudiciële verwijzing geen afbreuk doet
aan de ontvankelijkheidsvereisten voor de verwijzende
rechter; dat dit zoals blijkt uit artikel 19, eerste
lid, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State
in een geding voor de Raad van State onder meer betekent
dat de verzoekende partij belang moet hebben bij haar
vordering -niet enkel bij de gevorderde vernietiging,
maar ook bij de incidentele vorderingen en bij de
middelen, de middelen van openbare orde uitgezonderd-,
eis die gemotiveerd is door de bezorgdheid de actio
popularis niet toe te laten; dat het in strijd met die
bepaling zou zijn indien een verzoekende partij de Raad
van State zou kunnen verplichten een vraag aan het
Arbitragehof voor te leggen en aldus het Arbitragehof
zou kunnen verplichten zich uit te spreken over een
rechtsvraag zonder dat eerst is nagegaan of het antwoord
op die vraag nut heeft voor de oplossing van het
geschil; dat daarbij ook dient te worden overwogen dat
het algemeen belang niet gediend wordt door het zonder
enig redelijk doel in gang zetten van de rechterlijke
machinerie en dat het zich voor het Arbitragehof verwerend orgaan niet tot inspanningen en kosten mag
XII-1910-13\16
worden verplicht, zonder dat daar aan de kant van de
verzoekende partij een redelijk doel tegenover staat;
Overwegende dat het, in de veronderstelling
dat de Raad van State zich over het beroep kan uitspreken -wat in de eerste plaats afhankelijk is van het
antwoord van het Arbitragehof op de eerste twee opgeworpen prejudiciële vragen-, past eerst het onderzoek te
laten verderzetten alvorens te beslissen over het
stellen
van
de
door
de
verzoekers
opgeworpen
prejudiciële vraag in verband met de grond van de zaak,
B E S L U I T :
Artikel 1.
De
afstand
van
Marcel
DE
JONGHE
wordt
toegewezen.
Artikel 2.
De kosten van het beroep A. 68.793/XII-1910,
bepaald op vierduizend frank, komen ten laste van
verzoeker Marcel DE JONGHE.
XII-1910-14\16
Artikel 3.
Aan
het
Arbitragehof
prejudiciële vragen gesteld :
worden
volgende
Schendt artikel 317ter van het decreet van
13 juli 1994 betreffende de hogescholen in de Vlaamse
Gemeenschap, ingevoegd bij decreet van 14 juli 1998, de
regels die door of krachtens de Grondwet zijn vastgesteld voor het bepalen van de respectieve bevoegdheden
van de Staat en de gemeenschappen?
2.
Schendt artikel 317ter van het decreet van
13 juli 1994 betreffende de hogescholen in de Vlaamse
Gemeenschap, ingevoegd bij decreet van 14 juli 1998, de
artikelen 10 en 11 van de Grondwet?
Artikel 4.
Het door de auditeur-generaal aangewezen lid
van het auditoraat wordt ermee belast, na kennisneming
van het arrest van het Arbitragehof met betrekking tot
de in artikel 3 gestelde vragen, het onderzoek verder te
zetten.
XII-1910-15\16
Aldus te Brussel uitgesproken in openbare
terechtzitting, op achtentwintig maart 2000, door de
XIIe kamer, die was samengesteld uit :
de HH.
Mevr.
D. VERBIEST,
A. VANDENDRIESSCHE,
J. BAERT,
S. DOMS,
De griffier,
S. DOMS.
kamervoorzitter,
staatsraad,
staatsraad,
griffier.
De voorzitter,
D. VERBIEST.
XII-1910-16\16
