Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2005:ARR.145.285 (2005-06-02)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 145.285 van 2 juni 2005 - Beslissing : Vernietiging Verwerping
bekendmaking
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE.
ARREST
nr. 145.285 van 2 juni 2005
in de zaken A. 73.335/VII-15.248
90.701/VII-20.911.
In zake :
I. + II.
de n.v. INKART,
die woonplaats kiest bij
Advocaat P. MALLIEN,
kantoor houdende te ANTWERPEN,
Meir 24
tegen :
I. het Vlaamse Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse
regering,
dat woonplaats kiest bij
Advocaat M. BALLON,
kantoor houdende te ANTWERPEN,
Britselei 39.
II. het Vlaamse Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse
regering,
dat woonplaats kiest bij
Advocaat H. LANGE,
kantoor houdende te ANTWERPEN,
Schermersstraat 30.
--------------------------------------------------------------------------------------------------D E R A A D V A N S T A T E, VIIe K A M E R,
Gezien het verzoekschrift dat de n.v. INKART op 20 februari 1997
heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van het besluit van de Vlaamse
minister van Leefmilieu en Tewerkstelling van 20 december 1996 waarbij haar beroep
tegen het besluit van de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen
van 6 juni 1996 houdende weigering van de vergunning om een indoor-carting,
gelegen te Puurs, Ooievaarsnest 33, te veranderen door uitbreiding, ongegrond wordt
verklaard en het beroepen besluit wordt bevestigd (zaak A. 73.335/VII-15.248);
Gezien het verzoekschrift dat dezelfde verzoekende partij op
3 april 2000 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van het besluit van de
Vlaamse minister van Leefmilieu en Landbouw van 23 januari 2000 waarbij het
beroep ingesteld tegen het besluit van de bestendige deputatie van de provincieraad
van Antwerpen van 10 juni 1999 houdende weigering van de vergunning voor "het
veranderen door uitbreiding" van een indoor-carting, gelegen te Puurs,
VII-15.248-1/22
Ooievaarsnest 33, gedeeltelijk gegrond wordt verklaard, het beroepen besluit wordt
opgeheven en vergunning wordt verleend om een zaal voor gemotoriseerde
sportmanifestaties (indoor-carting) en aanhorigheden te exploiteren, maar tegelijk de
vergunning wordt geweigerd om die inrichting uit te breiden met een buitenbaan
(outdoor-carting) (zaak nr. A. 90.701/VII-20.911);
Gelet op het arrest nr. 67.975 van 4 september 1997 waarbij de
afstand van de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van het bestreden
besluit wordt ingewilligd in de zaak A. 73.335/VII-15.248;
Gezien het verzoek tot voortzetting, ingediend door de
verzoekende partij in de zaak A. 73.335/VII-15.248;
Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van
wederantwoord;
Gezien het verslag opgemaakt door Auditeur P. SOURBRON;
Gelet op de beschikking van 21 juni 2004 die de neerlegging ter
griffie van het verslag en van de dossiers gelast;
Gelet op de kennisgeving van het verslag aan de partijen en gezien
de laatste memories van de verzoekende partij;
Gelet op de beschikking van 31 maart 2005 waarbij de
terechtzitting bepaald wordt op 28 april 2005;
Gehoord het verslag van Kamervoorzitter M.-R. BRACKE;
Gehoord de opmerkingen van Advocaat M. DE KETELAERE die,
loco Advocaat P. MALLIEN verschijnt voor de verzoekende partij, van Advocaat
H. VAN OPSTAL die, loco Advocaat M. BALLON verschijnt voor de verwerende
partij (zaak A. 73.335), en van Advocaat A. DE SCHAMPELEIRE die, loco
Advocaat H. LANGE verschijnt voor de verwerende partij (zaak A. 90.701);
Gehoord het eensluidend advies van Auditeur P. SOURBRON;
VII-15.248-2/22
Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van
State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
- De rechtspleging
Overwegende dat, in het belang van een goede rechtsbedeling, het
gepast is de zaken samen te voegen;
- De feiten
Overwegende dat de gegevens van de zaken als volgt kunnen
worden samengevat :
2.1.
De verzoekende partij exploiteert een indoor-carting aan het
Ooievaarsnest 33 te Puurs.
Met betrekking tot de inrichting heeft het college van burgemeester
en schepenen van de gemeente Puurs op 10 mei 1994 akte genomen, geldend als
vergunning, voor het exploiteren van een zaal voor sportmanifestaties
(klasse III-inrichting ; vermelde rubrieken : 3.2., 15.1.1., 15.2., 16.8., 17.3.4.1.,
32.2.3.).
2.2.
Op 24 juli 1995 (vervolledigd op 9 februari 1996) dient de
verzoekende partij bij de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen
een vergunningsaanvraag in voor de uitbreiding van de inrichting met :
- de opslag van 3.000 liter benzine in een ondergrondse dubbelwandige tank;
- een verdeelpomp;
- een outdoor-cartingomloop bij een vergunde indoor-cartingomloop.
2.3.
Met een besluit van 6 juni 1996 weigert de bestendige deputatie
van de provincieraad van Antwerpen de gevraagde vergunning tot uitbreiding.
2.4.
Op 29 juli 1996 tekent de verzoekende partij bij de Vlaamse
minister van Leefmilieu en Tewerkstelling beroep aan tegen de door de bestendige
deputatie genomen weigeringsbeslissing.
2.5.
In het kader van de beroepsprocedure worden verschillende
adviezen uitgebracht.
VII-15.248-3/22
2.6.
Met een besluit van 20 december 1996 van de Vlaamse minister
van Leefmilieu en Tewerkstelling wordt het door de verzoekende partij ingestelde
beroep ongegrond verklaard en wordt het beroepen besluit van 6 juni 1996 van de
bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen integraal bevestigd.
Dit is de bestreden beslissing in de zaak A. 73.335/VII-15.248.
2.7.
Gelet op de weigeringsgronden van bovenstaande beslissing, te
weten het niet voldaan zijn aan een dwingende afstandsregel van Vlarem II, dient de
verzoekende partij op 25 juni 1997, op grond van artikel 1.2.2.1. van Vlarem II, een
aanvraag in om te mogen afwijken van de afstandsregel opgelegd door artikel
5.32.10.2., § 1, 2/, van Vlarem II. Bij besluit van 26 augustus 1998 van de Vlaamse
minister van Leefmilieu en Tewerkstelling wordt aan de verzoekende partij een
individuele afwijking op genoemde milieuvoorwaarde van Vlarem II toegestaan. Aan
die afwijking, aangevraagd en gegeven met het oog op "een uitbreiding van een
bestaande indoor karting met omlooplengte van 400 m met een gedeelte buitenbaan
van 120 m lengte", worden verschillende voorwaarden gekoppeld.
2.8.
Vervolgens dient de verzoekende partij op 17 november 1998
(vervolledigd op 11 december 1998) bij de bestendige deputatie van de provincieraad
van Antwerpen een nieuwe vergunningsaanvraag in met betrekking tot haar
inrichting. Zij vraagt om haar inrichting "te veranderen door uitbreiding" onder meer
"met een buitenbaan verbonden aan de indoorkarting" zodat de inrichting voortaan
zou omvatten :
het lozen van maximum 2 m3/uur, 50 m3/jaar bedrijfsafvalwater in
oppervlaktewater;
het lozen van huishoudelijk afvalwater in oppervlaktewater;
het reinigen van maximum 10 carts per dag;
de opslag van 100 liter benzine in bussen;
de opslag van 3.000 liter mazout in een ondergrondse houder;
de opslag van 300 liter olie in vaten;
een dieselgroep van 120 kW;
het exploiteren van een zaal voor gemotoriseerde sportmanifestaties;
een buitenbaan verbonden aan de indoor-carting.
2.9.
Met een besluit van 10 juni 1999 weigert de bestendige deputatie
van de provincieraad van Antwerpen andermaal de gevraagde milieuvergunning. Er
worden planologische weigeringsmotieven opgegeven, namelijk de onverenigbaarheid
VII-15.248-4/22
van de inrichting met de gewestplanbestemming van gebied voor milieubelastende
industrieën en bosgebied.
2.10.
Op 24 juli 1999 stelt de raadsman van de verzoekende partij
administratief beroep in tegen voormelde weigeringsbeslissing. In het beroepschrift
wordt onder meer betoogd dat de bestendige deputatie van de provincieraad van
Antwerpen in het verleden reeds verschillende milieuvergunningen heeft verleend
voor de exploitatie van cart-circuits die in industriegebied gelegen zijn en dat uit de
motivering van het beroepen besluit niet blijkt waarom de vergunning in het ene geval
wel en in het andere niet verleend kan worden, dat de bestendige deputatie, nadat op
haar vraag aangepaste plannen werden voorgelegd, er ten onrechte van is uitgegaan
dat het buitencircuit deels in bosgebied gesitueerd is, dat de activiteiten van de
verzoekende partij, zoals ze blijken uit de inschrijving in het handelsregister, wel
degelijk verenigbaar zijn met de bestemming van gebied voor milieubelastende
industrieën en dat het uitbaten van een carting-circuit zowel valt onder de noemer
"industrie" als onder het adjectief "milieubelastend".
In haar beroepschrift verwijst de verzoekende partij ook naar het
voornoemd ministerieel besluit van 26 augustus 1998 waarin onder meer is gesteld
dat bij de aanvraag tot afwijking een geluidsstudie uitgevoerd door een erkende
deskundige werd gevoegd waarin werd besloten dat het risico op geluidshinder onder
bepaalde voorwaarden aanvaardbaar is voor het meest nabije woongebied gelegen op
800 meter van de inrichting.
2.11.
In het kader van de beroepsprocedure worden de volgende
adviezen uitgebracht.
a.
Het advies van 24 augustus 1999 van de Gezondheidsinspectie is
gunstig mits aan de vergunning een aantal bijzondere exploitatievoorwaarden
gekoppeld worden.
b.
De Vlaamse Milieumaatschappij verleent op 27 augustus 1999
voorwaardelijk gunstig advies voor het lozen van huishoudelijk afvalwater en
bedrijfsafvalwater in oppervlaktewater.
c.
Op 20 september 1999 verleent de afdeling Stedenbouwkundige
Vergunningen het volgende advies :
VII-15.248-5/22
"Volgens het gewestplan Mechelen (K.B. van 5 augustus 1976) is de
inrichting deels gelegen in een gebied voor milieubelastende industrieën (artikel
8.2.1.2. van het K.B. dd. 28 december 1972) en deels in een bosgebied
(artikel 12.4.2. van het K.B. dd. 28 december 1972).
Voor de plaats in kwestie bestaat het bij koninklijk besluit van 21 februari
1961 goedgekeurd bijzonder plan van aanleg nr. 12 <Willebroek-Industriezone',
dat de bestemming zone voor nijverheid voorziet.
De gebieden voor milieubelastende industrieën zijn bestemd voor de vestiging
van bedrijven die om economische of sociale redenen moeten worden afgezonderd.
De bosgebieden zijn de beboste of de te bebossen gebieden, bestemd voor het
bosbedrijf. Daarin zijn gebouwen toegelaten, noodzakelijk voor de exploitatie
van en het toezicht op de bossen, evenals jagers- en vissershutten, op voorwaarde dat deze niet kunnen gebruikt worden als woonverblijf, al ware het maar
tijdelijk.
Gelet op de onverenigbaarheid van de inrichting met de voor het terrein
geldende planologische voorschriften, wordt over de aanvraag een ongunstig
advies uitgebracht".
d.
Het bestuur Milieuvergunningen adviseert op 23 september 1999
om het beroep gegrond te verklaren en aan de verzoekende partij de gevraagde
vergunning te verlenen. Als bijkomende bijzondere voorwaarden stelt het adviesverlenend bestuur voor dat de exploitant zich zou gedragen naar de geldende code van
goede praktijk voor de aanleg van kleinschalige rioolwaterzuiveringsinstallaties en dat
de voorwaarden "vermeld in artikel 1 van het ministerieel besluit nr. AMV67269/602
van 26 augustus 1998, houdende toelating tot afwijking van sommige bepalingen van
titel II van het Vlarem" strikt nageleefd worden.
e.
Op 27 september 1999 verleent de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie, de aanvrager van de vergunning gehoord, gunstig advies en stelt zij
voor om aan de verzoekende partij de gevraagde vergunning te verlenen. Aan die
vergunning zouden evenwel een reeks bijzondere exploitatievoorwaarden verbonden
moeten worden.
f.
Op 22 oktober 1999 deelt de afdeling Stedenbouwkundige
Vergunningen haar "definitief standpunt" over de vergunningsaanvraag mee. Dat
"definitief standpunt" verschilt grondig van het oorspronkelijke advies van
20 september 1999, zoals blijkt uit de hiernavolgende weergave :
"Nader onderzoek van het dossier, o.m. de juiste inplanting van de installaties
en van het gedeelte buitenbaan dat aan de exploitatie zou toegevoegd worden,
blijkt dat deze volledig gelegen zijn in het gebied voor milieubelastende
industrieën.
Aan het bosgebied ernaast wordt niet geraakt.
Voor het uitbreiden met het deel <buitenbaan', die zelfs niet permanent
gebruikt zal worden, zijn geen stedenbouwkundige bouwvergunningsplichtige
werken nodig.
VII-15.248-6/22
Het gaat enkel om het, variabel, uitzetten van een tracé, door middel van met
elkaar verbonden oude autobanden, op een van eertijds bestaande
betonverharding.
Er bestaat een basisvergunning via het besluit van het college van
burgemeester en schepenen van 10 mei 1994 van aktename van de melding en
er bestaat ook een besluit van 26 augustus 1998 van de Minister van Leefmilieu,
waarbij aan de exploitant de toelating verleend wordt af te wijken van de
bepalingen van titel II van het Vlarem, artikel 5.32.10.2. § 1.2/ : Verbods- en
afstandsregels.
Het deel buitenbaan is voorzien aan de achterzijde van het gebouw en in de
langsrichting ervan. De uitbating daarvan heeft geen stedenbouwkundige invloed
op de omgeving en de goede ruimtelijke ordening kan er niet door geschaad
worden.
De inrichting heeft zeker geen puur recreatief karakter (er worden ook carten racewagentjes gebouwd, verbouwd en onderhouden) en is zeker alleen al als
cart-circuit milieubelastend, ten bewijze daarvan de indeling in het Vlarem.
Op stedenbouwkundig vlak zijn er derhalve geen bezwaren tegen het verder
bestaan van de indoor-carting en tegen het gebruik van een deel van de
bestaande betonverharding als buitenbaan".
2.12.
Op 17 december 1999 neemt de Vlaamse minister van Leefmilieu
en Landbouw een beslissing waarbij de behandelingstermijn van het door de
verzoekende partij ingediende beroep met één maand wordt verlengd. Die
termijnverlenging wordt als volgt gemotiveerd :
"Overwegende dat gelet op het verloop van het dossier het niet mogelijk is
de normale behandelingstermijn van vijf maanden te eerbiedigen; dat het
bijgevolg noodzakelijk is deze behandelingstermijn met één maand te verlengen".
2.13.
Tijdens de verlengde behandelingstermijn brengt de afdeling
Stedenbouwkundige Vergunningen andermaal een nieuw advies uit over de aanvraag.
Dat derde advies is opnieuw ongunstig voor de aanvrager van de milieuvergunning.
Samengevat komt het standpunt van de afdeling Stedenbouwkundige Vergunningen
er op neer dat de aangevraagde activiteiten strijdig zijn met de bestemming "zone
voor nijverheid" van het nog steeds geldende bijzonder plan van aanleg nr. 12
"Willebroek Industriezone", goedgekeurd bij koninklijk besluit van 21 februari 1961.
Het recreatief karakter van carting zou namelijk "in alle redelijkheid" niet in
overeenstemming zijn met voormeld bestemmingsvoorschrift. Er zou evenmin
toepassing gemaakt kunnen worden van de mogelijkheid, verschaft door artikel 43,
§ 6, van het gecoördineerd decreet betreffende de ruimtelijke ordening, om bij het
verlenen van de milieuvergunning af te wijken van de geldende
bestemmingsvoorschriften aangezien de voorwaarden daartoe niet aanwezig zouden
zijn.
VII-15.248-7/22
2.14.
Met een besluit van 23 januari 2000 van de Vlaamse minister van
Leefmilieu en Landbouw wordt het beroep ingesteld tegen het besluit van 10 juni
1999 van de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen gedeeltelijk
gegrond verklaard. Het beroepen besluit wordt opgeheven en aan de verzoekende
partij wordt vergunning verleend om een zaal voor gemotoriseerde sportmanifestaties
(indoor-carting) en aanhorigheden te exploiteren, maar tegelijk wordt de vergunning
geweigerd om de inrichting uit te breiden met een buitenbaan (outdoor-carting).
Dit is de bestreden beslissing in de zaak A. 90.701/VII-20.911.
In de aanhef van het bestreden besluit wordt overwogen dat bij
besluit van de Vlaamse regering van 1 juni 1995 de indelingsrubriek indoor-carting
werd gewijzigd van een klasse 3-inrichting naar een klasse 2-inrichting, en dus
vergunningsplichtig is geworden en "dat betrokken exploitant dit niet eerder heeft
gemeld en dit bijgevolg nu opnieuw het voorwerp uitmaakt van huidige
vergunningsaanvraag";
3. De ontvankelijkheid van het beroep in de zaak A. 73.335/VII-15.248
Overwegende dat het voorwerp van de aanvraag die tot de
bestreden weigeringsbeslissing heeft geleid, betrekking heeft op de verandering door
uitbreiding van een indoor-carting die oorspronkelijk door aktename van het college
van burgemeester en schepenen van de gemeente Puurs op 10 mei 1994 vergund
werd als "zaal voor sportmanifestaties" (klasse III-inrichting); dat onderhavige
vergunningsaanvraag tot uitbreiding gekoppeld was aan voormelde aktename die
destijds als basisvergunning voor de betrokken activiteiten kon beschouwd worden;
dat bij artikel 7.1.1.5. van het besluit van de Vlaamse regering van 1 juni 1995
houdende algemene en sectorale bepalingen inzake milieuhygiëne (Vlarem II) "zalen
voor gemotoriseerde sportmanifestaties", indoor-carting daaronder uitdrukkelijk
begrepen, door de gewijzigde rubriek 32.2. werden ingedeeld bij de
vergunningsplichtige inrichtingen van de tweede klasse; dat aldus het exploiteren van
een indoor-carting inmiddels vergunningsplichtig is geworden; dat dit betekent dat
de verzoekende partij voor het realiseren van een uitbreiding van haar inrichting met
een outdoor-piste alleszins verplicht was om een vergunningsaanvraag in te dienen
voor de intussen vergunningsplichtig geworden indoor-activiteiten; dat de
verzoekende partij door de verwerende partij werd geacht daaraan te hebben voldaan
door het indienen van de vergunningsaanvraag die uiteindelijk heeft geleid tot de
beslissing van de Vlaamse minister van Leefmilieu en Landbouw van 23 januari 2000
waarbij, eensdeels, de vergunning werd verleend voor de indoor-carting, maar,
anderdeels, de vergunning voor een buitenpiste werd geweigerd; dat de bevoegde
VII-15.248-8/22
vergunningverlenende overheid die aanvraag in ieder geval heeft gekwalificeerd als
betrekking hebbende op de volledige inrichting, inclusief het gedeelte dat voorheen
het voorwerp van een aktename heeft uitgemaakt (zie punt 2.14.); dat, aangezien de
verzoekende partij de vergunning voor de uitbreiding van haar inrichting met een
outdoor-piste niet meer kan verkrijgen als een uitbreiding van de aktename van
10 mei 1994, zij geen actueel belang meer heeft bij de vernietiging van de bestreden
beslissing van 20 december1996; dat, in tegenstelling tot wat de verzoekende partij
in haar laatste memorie betoogt, het teloorgaan van het actueel belang losstaat van
het resultaat van het annulatieberoep dat zij heeft ingesteld tegen evengenoemde
beslissing van 23 januari 2000; dat, aangezien het teloorgaan van het belang van de
verzoekende partij, niet te wijten is aan haar eigen handelen en het beroep bij het
indienen ervan niet kennelijk onontvankelijk of kennelijk ongegrond werd bevonden
het past de kosten ten laste te leggen van de verwerende partij;
4. De gegrondheid van het beroep in de zaak A. 90.701/VII-20.911)
4.1.1.
Overwegende dat de verzoekende partij als eerste middel de
schending aanvoert van artikel 23bis van het decreet van 28 juni 1985 betreffende de
milieuvergunning (milieuvergunningsdecreet) en van artikel 50, 3/, van het besluit van
de Vlaamse regering van 6 februari 1991 houdende vaststelling van het Vlaams
reglement betreffende de milieuvergunning (Vlarem I); dat de verzoekende partij in
essentie betoogt wat volgt :
De termijn voor de afhandeling van het administratief beroep dat
zij had ingesteld werd met één maand verlengd bij besluit van 17 december 1999 van
de Vlaamse minister van Leefmilieu en Landbouw. Die beslissing tot verlenging van
de behandelingstermijn is niet "afdoende en concreet" gemotiveerd. Een algemene
verwijzing naar "het verloop van het dossier" is immers nietszeggend en geeft geen
blijk van welke concrete elementen verhinderd hebben om binnen de normale termijn
over het beroep uitspraak te doen. Integendeel, uit de gegevens van het dossier blijkt
dat alle instanties die in het kader van de beroepsprocedure advies moesten verlenen
hun advies binnen de voorgeschreven termijn hebben verleend. In het tijdig
uitgebracht advies van de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie van 27
september 1999 wordt nergens gesuggereerd om de beslissingstermijn te verlengen.
Ten slotte blijkt niet dat de Vlaamse minister bijkomende adviezen zou hebben
gevraagd. Uit wat voorafgaat moet worden besloten dat het besluit van 17 december
1999 van de Vlaamse Minister van Leefmilieu en Landbouw tot verlenging van de
behandelingstermijn van het beroep op grond van artikel 159 van de Grondwet buiten
toepassing moet worden gelaten, zodat het bestreden besluit buiten de decretaal
VII-15.248-9/22
voorgeschreven beslissingstermijn werd genomen. De verzoekende partij moet aldus
worden geacht over een stilzwijgende milieuvergunning te beschikken;
4.1.2.
Overwegende dat de verwerende partij in haar memorie van
antwoord stelt dat de beslissing tot verlenging van de behandelingstermijn wel
degelijk formeel gemotiveerd is en dat de verwijzing in die motivering naar "het
verloop van het dossier" alleszins deugdelijk is aangezien de afdeling
Stedenbouwkundige Vergunningen tegenstrijdige adviezen heeft uitgebracht met
betrekking tot de stedenbouwkundige toetsing van de vergunningsaanvraag en dat
die afdeling pas tijdens de verlengde behandelingstermijn een ultiem advies heeft
geformuleerd waarin de betrokken stedenbouwkundige problematiek zeer
nauwkeurig ontleed en beoordeeld werd; dat zij nog opmerkt dat de ingeroepen
schending van artikel 50, 3/, van Vlarem I niet dienstig is aangezien die bepaling niet
van toepassing is op de afhandeling van beroepen ingesteld tegen beslissingen over
vergunningsaanvragen die in eerste aanleg door de bestendige deputatie genomen
zijn, zoals in casu het geval is, maar wel op beroepen tegen in eerste aanleg genomen
beslissingen van het college van burgemeester en schepenen;
4.1.3.
Overwegende dat in haar memorie van wederantwoord de
verzoekende partij het volgende repliceert :
"2.1.1. Eerste onderdeel : de schending van artikel 23bis van het
Milieuvergunningsdecreet
Tevergeefs probeert verwerende partij aan te tonen dat haar beslissing van
17 december 1999 tot verlenging van de termijn voor de behandeling van het
administratief beroep zou voldoen aan de wettelijke motiveringsplicht, zoals
voorgeschreven door artikel 23 bis van het Milieuvergunningsdecreet.
Daar waar de loutere stijlformule <gelet op het verloop van het dossier' op
zich reeds geenszins kan gelden als een afdoende motivering voor de verlenging
van de termijn voor de behandeling van het beroep, houdt verwerende partij
bovendien ten onrechte voor dat uit het dossier bleek dat <een grote
onduidelijkheid bleef bestaan betreffende de stedenbouwkundige
(on)verenigbaarheid van de inrichting van verzoekende partij'.
Dienaangaande stelt verwerende partij vooreerst misleidend dat het
aanvankelijk ongunstig advies van de afdeling Stedenbouwkundige
Vergunningen <plotsklaps' werd gewijzigd ter zitting van de Gewestelijke
Milieuvergunningscommissie.
Niets is minder waar :
-
Verwerende partij stipt zelf aan dat verzoekster op de hoorzitting van de
Gewestelijke Milieuvergunningscommissie dd. 27 september 1999 een
memorie overhandigde met bijgevoegd opmetingsplan opgesteld door
beëdigd landmeter Jan FOQUE. Uit dit nieuwe opmetingsplan bleek
onomstotelijk dat de door verzoekster aangevraagde outdoorpiste volledig
was gelegen binnen de grenzen van het industriegebied, en geenszins in
bosgebied, zodat de outdoorpiste geenszins onverenigbaar was met de
geldende bestemmingsvoorschriften.
VII-15.248-10/22
-
Op dezelfde hoorzitting verschafte de raadsman van verzoekster ook een
repliek en toelichting in verband met de toepassing van de omzendbrief
RO/96/3 van 28 juni 1996, waardoor de ambtenaar van de afdeling
Stedenbouwkundige Vergunningen zijn standpunt herzag.
-
Na verzoekster te hebben gehoord, formuleerde de Gewestelijke
Milieuvergunningscommissie dan ook een UNANIEM gunstig advies over
het aanvraagdossier van verzoekster. Uit de bewoordingen van dit advies
blijkt dat er geenszins <grote onduidelijkheid bleef bestaan' over de
stedenbouwkundige verenigbaarheid van de inrichting, zoals verwerende
partij ten onrechte beweert.
Zo wordt in het advies van de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie het
volgende vermeld (blz. 10) :
<Overwegende dat het
voormelde advies van de Gewestelijke
Milieuvergunningscommissie van 27 september 1999 gunstig was rekening
houdend :
- Enerzijds met het plan van 28 april 1999 van de heer Jan Foqué,
beëdigd landmeternschatter, dat door de exploitant tijdens het horen
door de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie werd overhandigd
en waaruit blijkt dat de omloop van het buitenparcours volledig binnen
de grenzen van het industriegebied en gelegen buiten het bosgebied
conform de bepalingen van het gewestplan Mechelen is gelegen;
- Anderzijds de toelichting van de vertegenwoordiger van de Afdeling
Stedenbouwkundige Vergunningen op de Gewestelijke
Milieuvergunningscommissie wijzend op de toepasbaarheid van de
ministeriële omzendbrief nr. R096/3 van 28 juni 1996; dat dit standpunt
van de vertegenwoordiger van de Afdeling Stedenbouwkundige
Vergunningen werd bevestigd bij een positief schrijven van 20 oktober
1999 naar aanleiding van de bijkomende verduidelijking, gegeven door
de raadsman van de exploitant, over de rechtspraak en rechtsleer over
de drie soorten omzendbrieven' ;
In hetzelfde advies van de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie dd.
27 september 1999 op blz. 11, met betrekking tot de <Gemotiveerde beoordeling
van de verenigbaarheid met de omgeving en de goede plaatselijke ordening'
wordt vervolgens gesteld :
<Overwegende dat vanuit oogpunt van de stedenbouwkundige en
ruimtelijke aspecten volgens de mondelinge toelichting in de Gewestelijke
Milieuvergunningscommissie door de vertegenwoordiger van de afdeling
Stedenbouwkundige Vergunningen gesteld kan worden dat de exploitatie
van de inrichting die het voorwerp van de voormelde vergunningsaanvraag
uitmaakt, geen stedenbouwkundige invloed op de omgeving heeft en dat
ook de goede ruimtelijke ordening er niet kan worden door geschaad'.
Verwerende partij stelt dan ook weinig geloofwaardig dat het voor haar niet
duidelijk was welk advies nu als het juridisch correcte diende te worden
beschouwd.
Precies in de schoot van de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie werd
dit vraagstuk duidelijk beslecht. Tevens werd de gewijzigde houding van de
afdeling Stedenbouwkundige Vergunningen op de hoorzitting van de
Gewestelijke Milieuvergunningscommissie reeds op 22 oktober 1999 schriftelijk
bevestigd.
Daar waar verwerende partij stelt dat het niet duidelijk zou geweest zijn welk
advies als het juridisch correcte diende beschouwd te worden, is veeleer haar
eigen houding onbegrijpelijk. Zij <vraagt' immers op de valreep een nieuw advies
aan de afdeling Stedenbouwkundige Vergunningen. Deze laatste verschafte dan
op 14 januari 2000 een <nieuw' advies dat <plotsklaps' ongunstig bleek te zijn ...
doch uiteindelijk geenszins werd gevolgd door de verwerende partij.
VII-15.248-11/22
Als er al onduidelijkheid bestaat over de stedenbouwkundige toestand, dan
is deze pas ontstaan nadat verwerende partij besliste de behandelingstermijn voor
het beroep te verlengen, niet ervoor ... Waar immers te begrijpen is waarom het
aanvankelijk ongunstig advies van 20 september 1999 op basis van nieuwe
elementen werd aangevuld en gewijzigd tot een gunstig advies, kan geenszins
verklaard worden waarom het definitief gunstig advies dd. 22 oktober 1999
werd omgevormd tot een ongunstig advies op 14 januari 2000.
De vereiste motiveringsplicht is niet nageleefd en het eerste onderdeel van het
middel is dan ook gegrond.
2.1.2. Tweede onderdeel: de schending van artikel <50,3/' Vlarem I
Zoals verwerende partij zelf aangeeft, leidt verzoekster uit de onwettigheid
van de beslissing dd. 17 december 1999 af dat de bestreden beslissing dd.
23 januari 2000 uiteindelijk laattijdig werd genomen.
Terecht merkt verwerende partij op dat de wettelijke beslissingstermijn
in casu vijf maanden is (beroepsprocedure bij de minister tegen een beslissing in
eerste aanleg van de Bestendige Deputatie) en niet vier maanden (procedure in
eerste aanleg bij de Bestendige Deputatie).
Verzoekster geeft dan ook toe dat zij de schending van artikel 52,3/ Vlarem I
inroept en ten onrechte melding heeft gemaakt van de <zusterbepaling'
artikel 50,3 / Vlarem I die de behandelingstermijn voor de procedure in eerste
aanleg regelt.
Verwerende partij probeert uit deze lapsus van verzoekster een voordeel te
putten door ongeloofwaardig staande te houden dat <er (...) dan ook geen enkele
twijfel over (kan) bestaan dat verzoekende partij inderdaad beoogde de
schending van dit artikel 50,3/ Vlarem I aan te vechten en niet van enig ander
artikel van Vlarem I vermits zij ook heel nadrukkelijk dit artikel 50,3/ Vlarem I
heeft geciteerd in haar verzoekschrift'.
Uit de door verzoekster in haar verzoekschrift ontwikkelde argumentatie en
de opbouw ervan blijkt onomstotelijk dat zij aanklaagt dat de bestreden
beslissing (waarbij uitspraak wordt gedaan over het administratief beroep)
laattijdig werd genomen, en zij aldus verwijst naar artikel 52,3/ Vlarem I. Over
de werkelijke toedracht van het tweede onderdeel van het eerste middel kan dan
ook geen twijfel rijzen.
Een middel moet voldoende duidelijk zijn, hetgeen betekent dat men geen
veronderstellingen over de juiste bedoelingen van de verzoekende partij moet
gaan maken (Raad van State, Soumillon, nr. 22.131,19 maart 1982). Opdat een
middel ontvankelijk zou zijn is het enkel noodzakelijk dat het aanduidt welke
rechtsgevolgen verzoekster aan een onwettig feit koppelt. Geenszins is zelfs
vereist dat uitdrukkelijk de wettelijke of reglementaire bepaling wordt vermeld
waarvan de schending wordt ingeroepen.
Uit de memorie van antwoord blijkt zeer duidelijk dat verwerende partij weet
wat de bedoelingen zijn van verzoekster met het door haar ingeroepen middel.
Bovendien zijn de (verval)termijnen vermeld in artikel 52,3/ Vlarem I van
openbare orde en kan de schending van deze bepaling op elk ogenblik worden
opgeworpen tijdens de procedure.
Voorzover als nodig vraagt verzoekster akte te willen nemen van de
betreffende materiële vergissing en het tweede onderdeel van het eerste middel
te lezen als een schending van art. 52.3 VLAREM I.
In uiterst ondergeschikte orde dient deze correctie hoe dan ook te worden
toegepast, weze het via een ambtshalve in te roepen middel, zijnde van openbare
orde";
4.1.4.
Overwegende dat, alhoewel de auditeur het middel niet gegrond
acht, de verzoekende partij in haar laatste memorie desbetreffend geen reactie geeft;
VII-15.248-12/22
4.1.5.
redenen :
Overwegende dat het middel niet gegrond is om de volgende
4.1.5.1.
Artikel 23bis van het milieuvergunningsdecreet, ingevoegd bij
decreet van de Vlaamse Raad van 22 december 1993, bepaalt wat volgt :
"Bij gemotiveerd besluit kan de bevoegde overheid de termijn waarbinnen zij
uitspraak moet doen eenmaal verlengen met maximum één maand. Zij deelt deze
beslissing mee aan de aanvrager en aan de indiener van het beroep voor het
verstrijken van de vastgestelde termijn".
4.1.5.2.
De motivering van de bewuste beslissing luidt als volgt :
"Overwegende dat gelet op het verloop van het dossier het niet mogelijk is
de normale behandelingstermijn van vijf maanden te eerbiedigen; dat het
bijgevolg noodzakelijk is deze behandelingstermijn met één maand te verlengen".
4.1.5.3.
De rechtsfiguur van de stilzwijgende vergunning is, vanuit het
oogpunt van de bescherming van de mens en het leefmilieu tegen hinderlijke
inrichtingen, de minst aangewezen manier om "uitspraak" te doen over een
vergunningsaanvraag, omdat ze uit haar aard de minste waarborgen op een behoorlijk
onderzoek -dat trouwens ook in principe in het belang is van de aanvrager- van de
vergunningsaanvraag biedt.
De finaliteit van de leefmilieuregelgeving legt dus op dat de
overheid alles in het werk stelt om, tijdig, tot een uitdrukkelijke beslissing te komen.
Dit impliceert dat de figuur van de stilzwijgende vergunning -die
overigens door het Hof van Justitie in zijn arrest van 14 juni 2001 gewezen in de zaak
C-230/00, ingeleid door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het
Koninkrijk België, strijdig wordt geacht met niet minder dan vijf richtlijnen van de
Europese Raad- door de decreetgever uiteraard niet geconcipieerd kan zijn als een
doel dat op zichzelf door een aanvrager kan worden nagejaagd.
Overigens werd artikel 25 van het milieuvergunningsdecreet van
28 juni 1985 dat de figuren van de stilzwijgende vergunning instelde inmiddels
opgeheven bij artikel 6 van het decreet van 6 februari 2004 tot wijziging van de
regelgeving betreffende het meedelen van milieu-informatie en tot opheffing van het
systeem van de stilzwijgende milieuvergunning.
4.1.5.4.
Het besluit tot verlenging van de beslissingstermijn is slechts een
louter voorbereidende handeling, voorafgaand aan de eindbeslissing over de aanvraag
van de verzoekende partij, die op zichzelf haar geenszins grieft.
VII-15.248-13/22
Dat besluit heeft immers geen enkele invloed op de inhoud van de
uiteindelijke uitspraak over haar beroep.
Het feit dat een aanvrager, i.p.v. vijf maanden, zes maanden op de
beslissing moet wachten, schaadt geenszins het rechtszekerheidsbeginsel; hij weet
immers dat de regelgeving dergelijke -korte- termijnen voorschrijft.
Die door het milieuvergunningsdecreet ingestelde mogelijkheid tot
verlenging van de termijnen beoogt een meer verantwoorde, betere besluitvorming,
hetgeen in beginsel in het belang is, zowel van de aanvrager van een vergunning, als
van de bescherming van mens en leefmilieu.
4.1.5.5.
De eisen die men aan de motivering van een beslissing oplegt,
dienen gerelateerd te worden aan het belang van die beslissing, en aan de snelheid
waarmee ze moet worden genomen.
In dit verband dient er op de eerste plaats rekening mee te worden
gehouden dat de overheid snel, binnen de decretaal bepaalde termijnen, moet
beslissen om een stilzwijgende vergunning te voorkomen.
Het zou absurd zijn te eisen dat het besluit tot verlenging met
amper één maand van de beslissingstermijn dermate uitgebreid zou moeten worden
gemotiveerd, dat daardoor een groot deel van die beslissingstermijn verloren gaat aan
een weinig beduidende tussenstap in de vergunningsprocedure.
4.1.5.6.
In dit licht bekeken is de motivering van de bedoelde beslissing, die
aan de verzoekende partij werd betekend, hoewel ze summier is, toch voldoende.
Ze leert de verzoekende partij dat de termijn wordt verlengd omdat
het procedureverloop dit noodzaakt.
Het procedureverloop is aan de verzoekende partij bekend.
Gelet op hetgeen hoger werd gesteld voldoet bovenstaande
motivering aan de formele motiveringsvereiste. Daarenboven toont een grondige
lezing van het advies van de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie aan dat op
het ogenblik dat dit advies op 27 september 1999 werd gegeven alle
stedenbouwkundige aspecten nog niet volledig waren uitgeklaard. In het advies van
de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie is immers sprake van een ter zitting
ingenomen standpunt van een vertegenwoordiger van de afdeling
Stedenbouwkundige Vergunningen dat pas met een schrijven van 22 oktober 1999
zou bevestigd zijn. Daarnaast blijkt ook de raadsman van de verzoekende partij ná de
zitting van de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie een bijkomende nota dd. 1
o kt o ber 1999 t e hebben toegestuurd aan de Gewest elijk e
Milieuvergunningscommissie en aan de afdeling Stedenbouwkundige Vergunningen
VII-15.248-14/22
waarin uitvoerig wordt ingegaan op de rechtskracht van een omzendbrief die de
Vlaamse minister van Ruimtelijke Ordening heeft uitgevaardigd. Ten slotte valt ook
niet in te zien hoe de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie in haar vergadering
van 27 september 1999 het vraagstuk van de stedenbouwkundige verenigbaarheid van
de inrichting "duidelijk beslecht" zou kunnen hebben, zoals de verzoekende partij
argumenteert in haar memorie van wederantwoord, aangezien de afdeling
Stedenbouwkundige Vergunningen pas op 22 oktober 1999 een nieuw gewijzigd
advies heeft uitgebracht en diezelfde afdeling dat gewijzigd standpunt enkele maanden
later opnieuw zal herroepen door een advies dat op 14 januari 2000, i.e. tijdens de
verlengde beslissingstermijn, zal worden uitgebracht.
Er kan dan ook worden aangenomen dat de verwerende partij in
redelijkheid tot de conclusie kon komen dat zij de beslissingstermijn met één maand
moest verlengen;
4.2.1.
Overwegende dat in het tweede middel de verzoekende partij de
schending aanvoert van artikel 17 van het decreet van 28 juni 1985, betreffende de
milieuvergunning, juncto artikel 52, 3/, van het besluit van de Vlaamse regering van
6 februari 1991 houdende vaststelling van het Vlaams reglement betreffende de
milieuvergunning en uit artikel 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de
uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen; dat zij betoogt dat het
bestreden besluit geen afdoende motivering bevat voor de weigering van de
vergunning voor de buitenpiste; dat zij desbetreffend volgende uiteenzetting geeft :
"5.2.1.
Dat artikel 17 van het Milieuvergunningsdecreet bepaalt dat de beslissing
over de vergunningsaanvraag met redenen omkleed moet zijn;
Dat artikel 52,3/ VLAREM I bepaalt dat de uitspraak over het beroep een
gemotiveerde beslissing moet bevatten over de aanspraken of bezwaren die door
de indiener van het beroep werden gesteld;
Dat artikel 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke
motivering van bestuurshandelingen, die van toepassing is op
milieuvergunningsbesluiten, bepaalt dat de bestuurshandeling de juridische en
feitelijke overwegingen moet bevatten die eraan ten grondslag liggen, en dit op
afdoende wijze;
Dat verzoekster moet vaststellen dat de voormelde wettelijke regels in
verband met de motiveringsplicht in de bestreden beslissing allerminst werden
gerespecteerd, wat betreft de weigering van het onderdeel van de
vergunningsaanvraag van verzoekster dat betrekking heeft op de uitbreiding met
een outdoorcircuit;
VII-15.248-15/22
5.2.2.
Dat vooreerst - en zoals hoger reeds benadrukt - de <motivering' van de
bestreden beslissing voor het weigeren van de outdoorpiste uitsluitend is
ingegeven door vermeende, niet bewezen geluidsoverlast :
<Overwegende dat de outdoorcarting dient geweigerd te worden
teneinde geluidsoverlast te voorkomen'.
Dat aldus vaststaat dat de voormelde weigering niet berust op argumenten
van onverenigbaarheid of strijdigheid met de stedenbouwkundige
bestemmingsvoorschriften;
Dat de verwerende partij dan ook het <definitief advies' van de Afdeling
Stedenbouwkundige Vergunningen dd. 22 oktober 1999 - waarbij het mondeling
gunstig standpunt ingenomen door de vertegenwoordiger van de Afdeling
Stedenbouwkundige Vergunningen op de zitting van de Gewestelijke
Milieuvergunningscommissie dd. 27 september 1999 wordt bevestigd -, lijkt te
onderschrijven :
Dat dit advies als volgt wordt besloten :
<Op stedenbouwkundig vlak zijn er derhalve geen bezwaren tegen het
verder bestaan van de indoorkarting en tegen het gebruik van een deel van
de bestaande betonverharding als buitenbaan'.
Dat verzoekster volledigheidshalve wel opmerkt dat de bestreden beslissing
verder ook nog verwijst naar een <nieuwe evaluatie' op stedenbouwkundig vlak
van de afdeling Stedenbouwkundige Vergunningen, die deze laatste ertoe
gebracht heeft op 14 januari 2000 een definitief ongunstig standpunt in te nemen
wegens de onverenigbaarheid van de inrichting met de stedenbouwkundige
bestemmingsvoorschriften die voor het gebied gelden;
Dat verzoekster moet vaststellen dat dit fameus advies van 14 januari 2000
volstrekt geen nieuwe elementen aandraagt in vergelijking met de elementen die
aan de Afdeling Stedenbouwkundige Vergunningen bekend waren na de
hoorzitting van de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie dd. 27 september
1999;
Dat het er gewoon op neerkomt dat de Afdeling Stedenbouwkundige
Vergunningen zich in alle mogelijke bochten wringt om haar <definitief' gunstig
standpunt dd. 27 september 1999 (mondeling) en 22 oktober 1999 (schriftelijke
bevestiging) te hervormen tot een ongunstig standpunt;
Dat volgens de vaste rechtspraak van uw Raad van State uiteraard geen
rekening kan worden gehouden met de wijziging van een aanvankelijk binnen de
vereiste termijn uitgebracht gunstig advies in een ongunstig advies na het
verstrijken van de gestelde termijn;
Dat een dergelijk laattijdig ongunstig advies ofwel moet worden beschouwd
als gunstig, of als ongeldig (Raad van State, nr. 44.275, 30 september 1993,
N.V. CEPI-CO, schorsingsarrest);
Dat voor zover een vergunningsbeslissing zou steunen op een dergelijk niet
geldig, laattijdig advies, - hetgeen in casu niet het geval is - het besluit alleszins
niet afdoende gemotiveerd zou zijn (Raad van State, nr. 44.275, 30 september
1993, NV. CEPI-CO, schorsingsarrest);
5.2.3.
Dat de weigering voor het gedeelte van de aanvraag dat betrekking heeft op
de outdoorcarting uitsluitend gebaseerd is op <het moeten voorkomen van
geluidsoverlast';
Dat dergelijke summiere en nietszeggende motivering om meerdere redenen
niet als afdoend kan worden beschouwd;
Dat vooreerst moet worden opgemerkt dat het kenmerkende van ingedeelde
hinderlijke inrichtingen er precies in bestaat dat het onmogelijk is alle risico's en
hinder uit te sluiten (Raad van State, nr. 64.584, 18 februari 1997, Verstappen);
Dat de vergunningverlenende overheid haar principiële appreciatievrijheid,
waarbij alle in het geding zijnde belangen moeten worden afgewogen, niet op
VII-15.248-16/22
een dermate strenge wijze kan aanwenden dat er in feite naar gestreefd wordt
elke, louter potentiële, hinder van vergunningsplichtige inrichtingen uit te sluiten;
Dat de louter verwijzing in de bestreden beslissing naar het moeten
voorkomen van geluidsoverlast, zonder verwijzing naar concreet onderzoek en
geïndividualiseerde evaluatie van de inrichting dienaangaande, erop neerkomt dat
de outdoorpiste wordt geweigerd enkel door toepassing te maken van een
algemene beleidslijn, hetgeen zonder meer getuigt van gebrekkige motivering
(Raad van State, nr. 63.328, 28 november 1996, Vermeulen);
5.2.4.
Dat vervolgens blijkt dat noch in de bestreden beslissing, noch in de in het
kader van de beroepsprocedure uitgebrachte adviezen, gewezen wordt op
gebeurlijke geluidsoverlast veroorzaakt door de geplande outdooractiviteiten,
die dan nog van die aard zou zijn dat deze niet binnen aanvaardbare perken kan
worden gehouden door het opleggen van gepaste maatregelen;
Dat precies het tegendeel het geval blijkt te zijn;
Dat de motivering van de bestreden beslissing op dit punt dan ook niet
consequent en zelfs ronduit tegenstrijdig is;
Dat de bestreden beslissing op blz. 7, in fine en blz. 8 immers het volgende
vermeldt :
<Overwegende dat
volgende preventieve voorzieningen worden
genomen ter beperking van de milieuhinder :
(...)
Voor wat betreft aspect geluidshinder :
• Deze gegevens maken het voorwerp uit van de verleende
afwijkingsaanvraag';
Dat de bestreden beslissing ook uitdrukkelijk verwijst naar de voormelde
verleende afwijkingsaanvraag in het kader waarvan verzoekster op eigen kosten
een uitgebreide geluidsstudie heeft laten uitvoeren (blz. 5) :
<Gelet op het ministerieel besluit nr. AMV/00067269/602 van
26 augustus 1998 waarbij aan de N. V. INKART, Kuilstraat 20 te 9250
Waasmunster, exploitant van een inrichting gelegen te 2870 Puurs,
Ooievaarsnest 33, op de kadastrale percelen, afdeling 2, sectie D, nrs. 393l,
397c, 397f de toelating wordt verleend af te wijken van volgende
bepalingen van titel II van het Vlarem : artikel 5.32.10.2., §1, 2/ Verbodsen afstandsregels <;
Dat voormeld ministerieel besluit (inventaris, stuk 4) onder meer het volgende
bepaalt :
<Overwegende dat mag aangenomen worden dat de afstandsregel
waarvan gevraagd wordt te mogen afwijken in hoofdzaak de bedoeling
heeft het woongebied in kwestie te beschermen tegen geluidshinder <
(blz. 7)
(...)
Overwegende dat op pagina 12 van de geluidsstudie vermeld wordt dat
wanneer na 22 uur <s avonds maximaal 8 karts op de omloop in open lucht
toegelaten worden, de activiteiten zullen voldoen aan de geluidsnormen
van titel II van het Vlarem; dat om aan deze geluidsnormen te voldoen
geen bijkomende beperkingen dienen opgelegd te worden voor 22 uur <s
avonds;
Overwegende dat het risico op hinder veroorzaakt door de specifieke
geluidsemmissie uitgaande van onderhavige inrichting kan worden beperkt
tot het aanvaardbare;
Overwegende dat gesteld kan worden dat de voorgestelde maatregelen
van aard zijn de vereiste gelijkwaardige waarborgen te bieden voor de
bescherming van de mens en van het leefmilieu als de milieuvoorwaarden
waarvan gevraagd wordt te mogen afwijken' (blz. 9);
VII-15.248-17/22
Dat het dan ook volkomen onbegrijpelijk is dat de uitbreiding met een
outdoorpiste geweigerd wordt met de enkele zinsnede <teneinde geluidsoverlast
te voorkomen';
Dat ten overvloede de bestreden beslissing zelf nog de verdere elementen
aanstipt die hebben bijgedragen tot het verlenen van een afwijking van de
voormelde afstandregels van VLAREM II :
<Overwegende dat de bebouwing binnen een straal van 100 meter,
gemeten vanaf de grens van de kadastrale percelen, geen enkele woning
bedraagt, dat de dichtstbijzijnde woningen zich situeren op meer dan
350 meter;
Overwegende dat de inrichting :
• Langs de noordkant grenst aan een oefenterrein van de VTB-VAB;
• Langs de zuidkant grenst aan de drukke verkeersweg A12
Brussel-Boom;
• Langs de zuidkant grenst aan het talud van een brug over de A12;
• Langs de westkant grenst aan een klein stukje groen met daarachter
een opgehoogd gipsstort' (blz. 7)
Dat de bestreden beslissing dus geen afdoende motivering bevat voor wat
betreft het weigeren van de door verzoekster gevraagde outdoorcarting";
4.2.2.
Overwegende dat de verwerende partij het middel als volgt
beantwoordt :
"In het tweede middel stelt verzoekende partij dat in het bestreden besluit niet
de door de in het middel aangehaalde bepalingen voorgeschreven
motiveringsverplichting zou zijn in acht genomen.
Zoals verzoekende partij zelf stelt, is het bestreden besluit niet gegrond op het
ongunstig advies van de afdeling stedenbouwkundige vergunningen, zodat het
middel niet op nuttige wijze de ongeldigheid van dit ongunstig advies kan
voorhouden, vanuit de veronderstelling dat dit ongunstig advies laattijdig zou
zijn. Louter volledigheidshalve wil verwerende partij opwerpen dat het eerste
advies van de afdeling stedenbouwkundige vergunningen ook ongunstig was,
zodat in casu wel degelijk en zonder enige twijfel een tijdig geformuleerd
ongunstig advies voorligt.
Het is de stelling van verzoekende partij dat de in het bestreden besluit
weerhouden motivering betreffende de geluidsoverlast die door haar inrichting
veroorzaakt wordt, niet afdoende zou zijn.
Volgens vaststaande rechtspraak van de Raad van State houdt de
motiveringsverplichting in dat de betrokken bestuurde de motieven van de hem
betreffende beslissing moet kunnen kennen, onder meer opdat hij met kennis van
zaken zou kunnen uitmaken of het aangewezen is die beslissing met een
annulatieberoep te bestrijden. Om aan die verplichting tegemoet te komen, is
evenwel niet vereist dat de beslissing een antwoord geeft op alle argumenten die
de betrokken bestuurde in de voorafgaande procedure heeft aangevoerd. Het is
noodzakelijk doch voldoende dat de bestreden beslissing duidelijk de redenen
doet kennen die haar verantwoorden.
In casu werd door verwerende partij duidelijk aangegeven op grond van
welke motivering beslist werd het ingestelde beroep slechts gedeeltelijk gegrond
te verklaren : met name werd een deel van de aanvraag geweigerd vanuit de
overweging de geluidsoverlast tot een minimum te beperken. Om deze reden
werd de uitbreiding met de buitenbaan geweigerd.
Het dient benadrukt dat de inrichting van verzoekende (partij) in principe
onvergunbaar was, gelet op de in artikel 5.32.10.2 Vlarem II opgelegde
VII-15.248-18/22
afstandsregels. Bij besluit van 26 augustus 1998 van verwerende partij werd aan
verzoekende partij toelating verleend tot afwijking van deze afstandsregels.
Zodoende kon nu de indoorkarting vergund worden, wat ook gebeurd is met
het bestreden besluit.
Verwerende partij was echter van oordeel dat voor het gedeelte van het
circuit in openlucht geen vergunning kon verleend worden, omwille van de
evidente geluidsoverlast die hierdoor veroorzaakt wordt. Zodoende werd een
zeer klein deel van de gevraagde vergunning niet toegekend en werd het
ingestelde administratief beroep slechts gedeeltelijk gegrond verklaard.
Het is evident dat waar voor het grootste gedeelte het ingestelde beroep
gegrond wordt verklaard, de motiveringsverplichting op een andere wijze moet
worden beoordeeld dan wanneer het beroep in zijn geheel zou worden
afgewezen.
In casu werd wel degelijk aan de motiveringsverplichting voldaan";
4.2.3.
Overwegende dat in de memorie van wederantwoord de verzoekende
partij repliceert dat de weigering van de milieuvergunning "teneinde geluidsoverlast
te voorkomen" er op neerkomt dat de vergunningverlenende overheid er naar streeft
om elke hinder van vergunningsplichtige inrichtingen uit te sluiten, dat de bestreden
beslissing niet doet blijken van een concreet onderzoek en een geïndividualiseerde
evaluatie van de hinder, dat de verwerende partij niet antwoordt op de vaststelling dat
in geen van de uitgebrachte adviezen melding wordt gemaakt van onaanvaardbare
geluidshinder en dat, in tegenstelling tot de bewering van de verwerende partij, in het
ministerieel besluit van 26 augustus 1998 waarbij een individuele afwijking werd
toegestaan op de afstandsregels van Vlarem II wel degelijk sprake is van de aanleg
van een piste voor outdoor-carting;
4.2.4.
Overwegende dat het middel gegrond is om de volgende redenen :
4.2.4.1.
Voor het weigeren van de buitenpiste wordt in het bestreden
besluit enkel het volgende motief opgegeven :
"Overwegende dat de outdoorcarting dient geweigerd te worden teneinde
geluidsoverlast te voorkomen".
4.2.4.2.
In de aangehaalde overweging wordt evenwel niet aangegeven
voor wie of voor wat er geluidsoverlast te vrezen valt. Dit klemt des te meer nu er
in het bestreden besluit wordt van uitgegaan dat de inrichting, inclusief de geplande
buitenpiste, volgens het toepasselijke gewestplan gelegen is een gebied voor
milieubelastende industrieën en tevens binnen de grenzen van het bijzonder plan van
aanleg nr. 12 "Willebroek Industriezone", goedgekeurd bij koninklijk besluit van
21 februari 1961, dat voor de betrokken percelen een bestemming als zone voor
nijverheid voorziet.
VII-15.248-19/22
Daarenboven wordt in het bestreden besluit overwogen dat,
gemeten vanaf de perceelsgrenzen, de dichtstbijzijnde woningen zich op een afstand
van meer dan 350 meter (in oostelijke richting) situeren en dat de inrichting aan de
noordkant grenst aan een oefenterrein van de VTB-VAB, aan de zuidkant aan de
drukke verkeersweg A12 en aan het talud van een brug over de A12 en aan de
westkant aan een klein stukje groen met daarachter een opgehoogd gipsstort. De
vraag stelt zich aldus wiens belangen de verwerende partij heeft willen vrijwaren
tegen mogelijke geluidsoverlast.
4.2.4.3.
De verzoekende partij merkt terecht op dat in geen van de
uitgebrachte adviezen melding wordt gemaakt van mogelijke geluidshinder te wijten
aan het gebruik van de buitenpiste. In die adviezen wordt integendeel besloten dat de
hinder van de inrichting tot een aanvaardbaar niveau kan worden beperkt wanneer de
exploitant zich houdt aan de op te leggen bijzondere voorwaarden, waaronder de
voorwaarden die vermeld worden in artikel 1 van het besluit van 26 augustus 1998
van de Vlaamse minister van Leefmilieu en Tewerkstelling waarbij aan de
verzoekende partij een individuele afwijking op een milieuvoorwaarde van Vlarem II
wordt toegestaan. Zoals vermeld sub 2.7. werd die afwijking gevraagd met het oog
op de uitbreiding van de bestaande indoor-carting met een buitenbaan van 120 m
lengte. In de beslissing van 26 augustus 1998, waarnaar de verzoekende partij in haar
beroepschrift heeft verwezen, wordt uitvoerig ingegaan op een geluidsstudie die de
exploitant heeft laten uitvoeren en wordt uitdrukkelijk geconcludeerd dat het risico
op hinder veroorzaakt door de specifieke geluidsemissie uitgaande van de inrichting,
waaronder ook de hinder begrepen is die toegeschreven kan worden aan de
buitenactiviteiten, tot het "aanvaardbare" beperkt kan worden. Aan dat besluit
worden vervolgens een reeks voorwaarden gekoppeld die in hoofdzaak betrekking
hebben op de aanleg en het gebruik van de buitenpiste. Hieruit volgt dat de in de
memorie van antwoord beweerde "evidente geluidsoverlast" niet voor de hand
liggend is ;
5.
Overwegende dat de verzoekende partij in haar laatste memorie
vraagt dat de Raad van State de nietigverklaring zou beperken tot de weigering van
de vergunning voor de outdoor-carting; dat, aangezien een verzoekende partij het
voorwerp van haar beroep gedurende de annulatieprocedure niet vermag te wijzigen
daar anders afbreuk wordt gedaan aan de rechten van verdediging, niet op dat
verzoek kan worden ingegaan,
BESLUIT:
VII-15.248-20/22
Artikel 1.
Vernietigd wordt het besluit van de Vlaamse minister van
Leefmilieu en Landbouw van 23 januari 2000 waarbij het beroep ingesteld tegen het
besluit van de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen van 10 juni
1999 houdende weigering van de vergunning aan de n.v. INKART voor "het
veranderen door uitbreiding" van een indoor-carting, gelegen te Puurs,
Ooievaarsnest 33, gedeeltelijk gegrond wordt verklaard, het beroepen besluit wordt
opgeheven en, eensdeels, vergunning wordt verleend om een zaal voor
gemotoriseerde sportmanifestaties (indoor-carting) en aanhorigheden te exploiteren,
en, anderdeels, de vergunning wordt geweigerd om die inrichting uit te breiden met
een buitenbaan (outdoor-carting).
Artikel 2.
Het beroep, gekend onder het nr. A. 73.335/VII-15.248 wordt
verworpen.
Artikel 3.
Dit arrest zal worden bekendgemaakt op dezelfde wijze als het
vernietigde besluit.
Artikel 4.
De kosten van de beroepen, bepaald op 272,69 euro, komen ten
laste van de verwerende partij.
VII-15.248-21/22
Aldus te Brussel uitgesproken in openbare terechtzitting, op twee
juni tweeduizend en vijf, door de VIIe kamer, die was samengesteld uit :
Mevr.
de HH.
Mevr.
M.-R. BRACKE,
R. STEVENS,
E. BREWAEYS,
A. WIJNANTS,
De griffier,
A. WIJNANTS.
kamervoorzitter,
staatsraad,
staatsraad,
griffier.
De voorzitter,
M.-R. BRACKE.
VII-15.248-22/22
