Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2008:ARR.188.236 (2008-11-27)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 188.236 van 27 november 2008 Ruimtelijke ordening, stedenbouw,
leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Natuurbehoud - Vergunningen
Beslissing : Vernietiging Verwerping Samenvoeging bekendmaking
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK.
ARREST
nr. 188.236 van 27 november 2008
in de zaken A. 123.877/VII-27.351
A. 130.925/VII-28.683.
In zake :
de NV ROUSSELOT,
die woonplaats kiest bij
advocaat S. RONSE,
kantoor houdende te KORTRIJK,
President Kennedypark 6, bus 24
tegen :
het Vlaamse Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering,
dat woonplaats kiest bij
advocaat J. BERGÉ,
kantoor houdende te LEUVEN,
Naamsestraat 165.
--------------------------------------------------------------------------------------------------D E R A A D V A N S T A T E, VIIe K A M E R,
Gezien het verzoekschrift dat de NV ROUSSELOT op 15 juli
2002 heeft ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het besluit van de
Vlaamse minister van Leefmilieu en Landbouw van 25 maart 2002 houdende
beslissing dat de gronden gelegen te Gent, aan de Meulestedekaai 81, "kadastraal
gekend (toestand op 01.01.2001): 44812 GENT 12 AFD Sectie: N en perceelnummer: 0001 B 2", overeenkomstig artikel 30, § 2, van het decreet van 22 februari 1995
betreffende de bodemsanering worden aangewezen als historisch verontreinigde
grond waar bodemsanering moet plaatsvinden (zaak A. 123.877/VII-27.351);
Gezien het verzoekschrift dat de NV ROUSSELOT op
23 december 2002 heeft ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het besluit
van de Vlaamse minister van Leefmilieu en Landbouw van 24 oktober 2002 waarbij
het beroep ingesteld tegen het schrijven van de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij (hierna : OVAM) van 28 maart 2002, waarbij OVAM toelichting geeft
omtrent "het bodemsaneringsdossier SKW BIOSYSTEMS", ongegrond wordt
verklaard (zaak A. 130.925/VII-28.683);
Gezien de toelichtende memorie in de zaak A. 123.877/VII-27.351
en de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord in de
zaak A. 130.925/VII-28.683;
VII-27.351 en 28.683-1/10
Gezien het verslag opgemaakt door eerste auditeur-afdelingshoofd
M. LEFEVER;
Gelet op de beschikkingen van 29 januari 2007 die de neerlegging
ter griffie van het verslag en van de dossiers gelasten;
Gelet op de kennisgeving van het verslag aan de partijen en gezien
de regelmatig gewisselde laatste memories in de zaak A. 123.877/VII-27.351 en de
laatste memorie van de verzoekende partij in de zaak A. 130.925/VII-28.683;
Gelet op de beschikkingen van 18 september 2008 waarbij de
terechtzitting bepaald wordt op 30 oktober 2008;
Gehoord het verslag van kamervoorzitter L. HELLIN;
Gehoord
de
opmerkingen
van
advocaat
B. VANDROMME die, loco advocaat S. RONSE verschijnt voor de verzoekende
partij, en van advocaat J. SIMENON die, loco advocaat J. BERGÉ verschijnt voor
de verwerende partij, in de beide zaken;
Gehoord het eensluidend advies, behoudens wat de kosten in een
van de zaken betreft, van eerste auditeur-afdelingshoofd M. LEFEVER;
Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van
State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
- De rechtspleging
1.1.
Overwegende dat de beide zaken dermate verknocht zijn dat ze,
in het belang van de goede rechtsbedeling, worden samengevoegd;
1.2.
Overwegende dat de verwerende partij in de zaak A.
123.877/VII27.351 geen memorie van antwoord heeft ingediend; dat zij evenwel een laatste
memorie heeft ingediend; dat behoudens eventuele elementen die de openbare orde
raken, de Raad van State geen rekening kan houden met argumenten ontwikkeld in
de laatste memorie, die de verwerende partij reeds zinvol in een memorie van
antwoord had kunnen aanvoeren; dat de verzoekende partij immers niet in de
VII-27.351 en 28.683-2/10
gelegenheid is gesteld om schriftelijk op die argumenten te repliceren en de
auditeur-verslaggever er zich in zijn verslag evenmin over heeft kunnen uitspreken;
dat de betrokken laatste memorie dan ook enkel als inlichting in aanmerking kan
worden genomen;
2. De feiten
Overwegende dat de gegevens van de zaak als volgt kunnen
worden samengevat :
2.1.
De verzoekende partij is exploitant van een inrichting gevestigd
aan de Meulestedekaai 81 te Gent, waar gelatine wordt geproduceerd. Voorheen
heette de verzoekende partij, de NV SKW BIOSYSTEMS BENELUX.
Zij laat in de loop van 1996 een oriënterend bodemonderzoek en
nadien in 1997 een beschrijvend bodemonderzoek uitvoeren door de NV BETECH
ENGINEERING, erkend bodemsaneringsdeskundige.
Bij beslissing van 15 mei 1998 verklaart OVAM het beschrijvend
bodemonderzoek conform. Zij leidt uit het onderzoek af dat er op het betreffende
perceel een historische bodemverontreiniging voorkomt die een ernstige bedreiging
vormt.
Bij besluit van de Vlaamse regering van 7 juli 1998 wordt de
kwestieuze grond aangewezen als historisch verontreinigde grond waar bodemsanering moet plaatsvinden onder prioriteit 1. Bij besluit van de Vlaamse regering van
23 maart 1999 wordt die prioriteit gewijzigd naar 4.
2.2.
In 2000 beslist de SKW-groep om wereldwijd te herstructureren,
wat een overdracht in de zin van het decreet van 22 februari 1995 betreffende de
bodemsanering (hierna : bodemsaneringsdecreet) van het voornoemde terrein
meebrengt. Dientengevolge moet er opnieuw een oriënterend bodemonderzoek
worden uitgevoerd. Op grond van artikel 48 van het bodemsaneringsdecreet
aanvaardt de Vlaamse minister van Leefmilieu en Landbouw op 30 mei 2000 dat de
verplichtingen volgend uit het bodemsaneringsdecreet kunnen worden nagekomen
nadat de overdracht heeft plaatsgevonden.
De verzoekende partij laat dan een oriënterend bodemonderzoek
uitvoeren door de NV DELOITTE & TOUCHE, erkend bodemsaneringsdeskundige.
Zij wordt op grond van het resultaat van dat onderzoek en van het vroeger onderzoek
op 7 september 2000 door OVAM aangemaand om een beschrijvend bodemonderzoek te laten uitvoeren.
VII-27.351 en 28.683-3/10
Op 30 augustus 2001 legt de NV DELOITTE & TOUCHE het
eindverslag van het beschrijvend bodemonderzoek neer. Dit verslag besluit dat er
geen noodzaak tot sanering is.
2.3.
Op 24 oktober 2001 verklaart OVAM het beschrijvend bodemonderzoek niet conform en legt zij aanvullende onderzoeksverrichtingen op.
De verzoekende partij dient daartegen een administratief beroep
in op basis van artikel 23 van het bodemsaneringsdecreet. Op 8 februari 2002 heft
de Vlaamse minister van Leefmilieu en Landbouw de voornoemde beslissing van
OVAM op en verklaart zij het beschrijvend bodemonderzoek conform.
2.4.
Op 19 februari 2002 levert OVAM een bodemattest af betreffende
het betrokken terrein. Op dat attest wordt vermeld dat het perceel is opgenomen in
het register van de verontreinigde gronden, dat er historische bodemverontreiniging
is die een ernstige bedreiging vormt en dat op basis hiervan moet worden overgegaan tot verdere maatregelen.
Op 27 februari 2002 reageert de verzoekende partij bij OVAM
stellende dat de vermelding die op het attest voorkomt dat er een historische
verontreiniging is die een ernstige bedreiging vormt en dat er moet worden
overgegaan tot verdere maatregelen, niet in overeenstemming is met de conclusie
van de erkende bodemsaneringsdeskundige en de beslissing van de Vlaamse
minister van Leefmilieu en Landbouw van 8 februari 2002.
Op 28 maart 2002 antwoordt OVAM dat de conformverklaring
van het beschrijvend bodemonderzoek dat door de NV DELOITTE & TOUCHE
werd uitgevoerd niet tot gevolg heeft dat de verplichting tot het opstellen van een
bodemsaneringsproject op basis van het beschrijvend bodemonderzoek uit 1997
komt te vervallen. Dit beschrijvend bodemonderzoek werd in 1998 door OVAM
conform verklaard en de verzoekende partij heeft er geen beroep tegen aangetekend.
Het beschrijvend bodemonderzoek van de NV DELOITTE & TOUCHE heeft extra
gegevens aangebracht met betrekking tot de verontreiniging op het kwestieuze
perceel. Op basis van de extra gegevens in het beschrijvend bodemonderzoek wordt
reeds een duidelijke uitzakking vastgesteld van de meststofzouten. OVAM is van
oordeel dat de verontreiniging met meststofzouten een verspreidingsrisico inhoudt
en dat bijgevolg het opstellen en indienen van een bodemsaneringsproject en het
uitvoeren van bodemsaneringswerken noodzakelijk zijn.
Op 26 april 2002 tekent de verzoekende partij hiertegen beroep
aan.
VII-27.351 en 28.683-4/10
2.5.
Op 28 mei 2002 maakt OVAM haar visie op de zaak over aan het
departement Leefmilieu en Infrastructuur. In hoofdorde argumenteert zij dat het
beroep niet ontvankelijk is omdat de brief van 28 maart 2002 een loutere toelichting
betreft en aldus niet kan worden beschouwd als een beslissing. In ondergeschikte
orde zet zij de technische redenen uiteen waarom volgens haar bodemsanering op
het terrein noodzakelijk is.
Op 15 oktober 2002 adviseert de adviescommissie Bodemsanering
dat het beroep ongegrond is omdat er tegen de beroepen "beslissing" geen beroep
openstaat. Zij motiveert haar advies als volgt :
"Overwegende dat de beroepster vooreerst betoogt dat het OVAM-schrijven
niet te kwalificeren is als een louter bevestigende beslissing; dat het een
nieuwe beslissing betreft waartegen beroep kan worden ingesteld conform het
Bodemsaneringsdecreet;
Overwegende dat de beroepster als eerste middel een schending van de
artikelen 12 en 23 Bodemsaneringsdecreet en artikel 37 Vlarebo, de artikelen
2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de formele motiveringsplicht,
het redelijkheidsbeginsel en vertrouwensbeginsel als algemene beginselen van
behoorlijk bestuur aanhaalt; dat beroepster als tweede middel een schending
van het artikel 2, 3/ Bodemsaneringsdecreet, de artikelen 2 en 3 van de wet van
29 juli 1991 betreffende de formele motiveringsplicht, de materiële motiveringsplicht, het redelijkheidsbeginsel en vertrouwensbeginsel als algemene
beginselen van behoorlijk bestuur aanhaalt;
Overwegende dat de OVAM bij aangetekend schrijven met ontvangstbewijs
d.d. 28 mei 2002 zijn standpunt overmaakt aan de Adviescommissie Bodemsanering; dat de verweernota van de OVAM erop wijst dat (...) de bestreden
beslissing niet kan worden beschouwd als een beslissing, maar slechts een
toelichting betreft bij de conclusie van het bodemattest met kenmerk
OA-62210; dat het beroep dan ook onontvankelijk is; dat de OVAM in
bijkomende orde de ongegrondheid van het beroep opwerpt;
Overwegende dat de aanspraken en bezwaren van de beroepster als volgt
worden geëvalueerd door de Adviescommissie Bodemsanering;
Overwegende dat artikel 23 Bodemsaneringsdecreet stelt dat behalve in de
gevallen waarvoor de beroepsprocedure is geregeld in artikel 18 Bodemsaneringsdecreet, alle belanghebbenden tegen de beslissing van OVAM in verband
met het opstellen van een bodemsaneringsproject en in verband met de
uitvoering van een beschrijvend bodemonderzoek en van bodemsaneringswerken, beroep kunnen aantekenen bij de Vlaamse regering;
Overwegende dat enkel tegen beslissingen van de OVAM een beroep kan
worden ingesteld krachtens artikel 23 Bodemsaneringsdecreet; dat de term
beslissing niet werd gedefinieerd in het Bodemsaneringsdecreet; dat bijgevolg
de term beslissing moet geïnterpreteerd worden volgens zijn algemeen
geldende juridische betekenis; dat een beslissing van OVAM elke rechtshandeling is die voor de betrokkene rechtsgevolgen doet ontstaan, die rechten en
plichten creëert;
Overwegende dat de bestreden 'beslissing' geen administratieve rechtshandeling is; dat zij geen wijziging te weeg brengt van de rechten en plichten van de
beroepster".
VII-27.351 en 28.683-5/10
Bij beslissing van 24 oktober 2002 verklaart de verwerende partij
op haar beurt het beroep ongegrond. Zij neemt daarbij de motivering van de
adviescommissie Bodemsanering woordelijk over. Dit is het bestreden besluit in de
zaak A.130.925/VII-28.683.
2.6.
Intussen besliste de Vlaamse minister van Leefmilieu en
Landbouw op 25 maart 2002 het betreffende terrein aan te wijzen als historisch
verontreinigde grond waar bodemsanering moet plaatsvinden. Dit besluit is pas op
15 mei 2002 aan de verzoekende partij betekend. Dit is het bestreden besluit in de
zaak A.123.877/VII-27.351;
3. De zaak A. 123.877/VII-27.351 - Ten gronde
3.1.
Overwegende dat de verzoekende partij in het eerste middel de
schending aanvoert van de artikelen 3, § 4, 14 en 30, §§ 2 en 3, van het bodemsaneringsdecreet, van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de
uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen, van het redelijkheidsbeginsel,
het motiveringsbeginsel, het zorgvuldigheidsbeginsel en het consistentie- en
vertrouwensbeginsel; dat zij in een eerste onderdeel stelt dat de bodemonderzoeken
waarnaar ter ondersteuning van de bestreden beslissing wordt verwezen deze niet
kunnen dragen, dat deze onderzoeken zijn: het oriënterend bodemonderzoek van
1996 door de NV BETECH ENGINEERING, het beschrijvend bodemonderzoek van
1997 door de NV BETECH ENGINEERING en het oriënterend bodemonderzoek
van 2000 door de NV DELOITTE & TOUCHE, dat zowel het oriënterend als het
beschrijvend bodemonderzoek die door de NV BETECH ENGINEERING werden
uitgevoerd, niet beantwoorden aan de op het moment van het bestreden besluit
gestelde eisen met betrekking tot dergelijke bodemonderzoeken, zoals deze zijn
terug te vinden, wat betreft het oriënterend bodemonderzoek, in artikel 3, § 4, van
het bodemsaneringsdecreet en in de standaardprocedure voor oriënterend bodemonderzoek van januari 1997 en, wat betreft het beschrijvend bodemonderzoek, in
artikel 14 van het bodemsaneringsdecreet en de standaardprocedure voor beschrijvend bodemonderzoek van juni 2000, dat wanneer het oriënterend bodemonderzoek
van de NV BETECH ENGINEERING met de standaardprocedure wordt geconfronteerd, moet worden vastgesteld dat niet werd voldaan aan het minimaal aantal
boringen en grond- en grondwateranalyses en dat niet alle risicolocaties werden
onderzocht, dat met betrekking tot het beschrijvend bodemonderzoek moet worden
opgemerkt dat één van de door het oriënterend bodemonderzoek ontdekte
verontreinigingskernen niet verder werd onderzocht, dat noch OVAM noch de
VII-27.351 en 28.683-6/10
verwerende partij in het bestreden besluit enige motivering geven voor het feit dat
er wordt afgeweken van de richtlijn in verband met het conform verklaren van
oriënterende en beschrijvende bodemonderzoeken, dat zij daarvoor evenmin een
afdoende motivering voorleggen, dat ook het derde aangehaalde onderzoek, met
name het oriënterend bodemonderzoek uitgevoerd in 2000 door de NV DELOITTE
& TOUCHE, het bestreden besluit niet kan schragen aangezien het beschrijvend
bodemonderzoek dat ingevolge het genoemde oriënterend bodemonderzoek werd
uitgevoerd, en dat conform werd verklaard bij besluit van 8 februari 2002, tot de
conclusie kwam dat er geen sprake was van een verontreiniging die een ernstige
bedreiging vormt en dat er bijgevolg geen sanering nodig was;
Overwegende dat de verzoekende partij in een tweede onderdeel
stelt dat de bevoegde minister in het besluit van 8 februari 2002 zelfs overwoog dat
het beschrijvend bodemonderzoek dat in 1997 door de NV BETECH ENGINEERING werd uitgevoerd, helemaal niet beantwoordt aan de huidige voorwaarden
omschreven in artikel 12 van het bodemsaneringsdecreet, dat het vandaag door
OVAM niet meer conform zou worden verklaard en dat dit onderzoek dan ook niet
als referentie kan worden gebruikt om het beschrijvend bodemonderzoek van de
NV DELOITTE & TOUCHE te beoordelen op zijn conformiteit, dat zonder
daarvoor enige motivering te geven, de verwerende partij er anderhalve maand later
in het bestreden besluit van uitgaat dat het beschrijvend bodemonderzoek van de
NV BETECH ENGINEERING wel als referentie kan worden gebruikt, wat
inconsistent is, dat de verzoekende partij, voortgaande op de duidelijke overwegingen van het besluit van 8 februari 2002 de legitieme verwachting mocht hebben dat
de onderzoeken van de NV BETECH ENGINEERING niet meer als referentie
zouden worden gebruikt voor beslissingen betreffende de grond van de verzoekende
partij, dat noch OVAM noch de verwerende partij de resultaten van het beschrijvend
bodemonderzoek van de NV DELOITTE & TOUCHE bij hun beslissing hebben
betrokken en aldus niet alle nuttige gegevens in aanmerking hebben genomen, dat
aldus, het bestreden besluit niet met de vereiste zorgvuldigheid tot stand is gekomen;
3.2.
Overwegende dat er te dezen in 1996 een oriënterend bodemonderzoek en in 1997 een beschrijvend bodemonderzoek is uitgevoerd, die door
OVAM conform zijn verklaard; dat voornoemde bodemonderzoeken tot de
noodzaak van sanering besluiten; dat er in 2000 en 2001, naar aanleiding van de
overdracht van de betrokken grond, door een andere bodemsaneringsdeskundige,
zowel een oriënterend als een beschrijvend bodemonderzoek worden uitgevoerd; dat
deze bodemsaneringsdeskundige tot de bevinding komt dat er geen noodzaak tot
VII-27.351 en 28.683-7/10
sanering is omdat de aanwezige historische verontreiniging geen bedreiging vormt;
dat OVAM op 24 oktober 2001 het beschrijvend bodemonderzoek uit 2001 niet
conform verklaart en bijkomende onderzoeksverrichtingen oplegt; dat de verwerende partij in het kader van het beroep dat de verzoekende partij tegen de voornoemde
beslissing van OVAM heeft ingesteld, van oordeel is dat de bijkomende onderzoeksverrichtingen die OVAM oplegt ofwel reeds werden gedaan en/of reeds een
antwoord vinden in het uitgevoerde onderzoek, en dat het feit dat de conclusie van
het nieuwe onderzoek tegenstrijdig is aan dat van het beschrijvend bodemonderzoek
van 1997 niet toelaat de conclusie van het nieuwe onderzoek in twijfel te trekken of
bijkomend onderzoek noodzakelijk te achten, omdat het beschrijvend bodemonderzoek dat in 1997 werd uitgevoerd "helemaal niet beantwoordt aan de huidige
voorwaarden omschreven in artikel 12 van het bodemsaneringsdecreet" en "een
dergelijk onderzoek vandaag door de OVAM niet conform zou verklaard worden";
dat de verwerende partij op 8 februari 2002 het beschrijvend bodemonderzoek uit
2001 conform verklaart; dat daarbij komt dat het beschrijvend bodemonderzoek uit
2001 werd opgemaakt uitgaande van en rekening houdend met de metingen en
conclusies van het beschrijvend bodemonderzoek uit 1997; dat de verwerende partij
op grond van bevindingen in onderzoeken waarvan zij eerder de niet-conformiteit
heeft vastgesteld en zonder enige vermelding van het beschrijvend bodemonderzoek
dat zij wel conform heeft verklaard, op 25 maart 2002 toch besluit dat het betrokken
terrein moet worden aangewezen als een historisch verontreinigde grond waar
bodemsanering moet plaatsvinden; dat in het bestreden besluit niet eens wordt
verwezen naar het bestaan van het beschrijvend bodemonderzoek uit 2001 dat tot de
conclusie komt dat er geen noodzaak is tot sanering, en waarvan de verwerende
partij op 8 februari 2002, zonder enige opmerking betreffende de conclusie van het
onderzoek, oordeelt dat het conform is; dat een beslissing tot aanwijzing van een
grond als een historisch verontreinigde grond waar bodemsanering moet plaatsvinden alleen maar rechtsgeldig kan gebeuren op basis van in rechte en in feite
aanvaardbare motieven die, gelet op de reglementering, alleen maar kunnen worden
gevonden in de conclusies van de uitgevoerde bodemonderzoeken; dat uiteraard
alleen betrouwbare conclusies op grond van onderzoeken die conform zijn met de
voorschriften van het bodemsaneringsdecreet, in rechte als aanvaardbare motieven
kunnen gelden; dat het bestreden besluit van 25 maart 2002 bijgevolg niet kan
worden gerijmd met het besluit van 8 februari 2002; dat het beschrijvend bodemonderzoek dat in 1997 is uitgevoerd en dat volgens de verwerende partij "helemaal niet
beantwoordt aan de huidige voorwaarden omschreven in artikel 12 van het
bodemsaneringsdecreet" en "vandaag door de OVAM niet conform zou verklaard
worden" het bestreden besluit derhalve niet kan dragen; dat hetzelfde a fortiori geldt
VII-27.351 en 28.683-8/10
voor het oriënterend bodemonderzoek waarop dat beschrijvend bodemonderzoek
heeft voortgebouwd; dat ook het oriënterend bodemonderzoek uitgevoerd in 2000
het bestreden besluit niet kan schragen aangezien het beschrijvend bodemonderzoek
dat ingevolge het genoemde oriënterend bodemonderzoek werd uitgevoerd en dat
door de verwerende partij op 8 februari 2002 conform werd verklaard, tot de
conclusie komt dat er geen sanering nodig is; dat het eerste middel gegrond is;
4. De zaak A. 130.925/VII-28.683 - De ontvankelijkheid
Overwegende dat het annulatieberoep in de zaak A.123.877/VII27.351 leidt tot de vernietiging van het besluit van de Vlaamse minister van
Leefmilieu en Landbouw van 25 maart 2002 houdende beslissing dat de gronden
gelegen te Gent, aan de Meulestedekaai 81, "kadastraal gekend (toestand op
01.01.2001): 44812 GENT 12 AFD Sectie: N en perceelnummer: 0001 B 2",
overeenkomstig artikel 30, § 2, van het bodemsaneringsdecreet worden aangewezen
als historisch verontreinigde grond waar bodemsanering moet plaatsvinden (zie
punt 3.2.); dat het standpunt van OVAM dat tot uiting kwam in de brief van 28
maart 2002 bijgevolg niet langer kan worden behouden; dat het bestreden besluit in
de zaak A. 130.925/VII-28.683 zich niet uitspreekt over de grond van de zaak, met
name over de vraag of de verzoekende partij al dan niet terecht nog als saneringsplichtig kan worden beschouwd op grond van de beschrijvende bodemonderzoeken,
maar enkel het ingestelde beroep ongegrond heeft verklaard op basis van de
redenering dat er tegen die akte geen beroep openstaat; dat derhalve niet valt in te
zien welk actueel belang de verzoekende partij nog heeft bij de vernietiging van het
bestreden besluit in de zaak A. 130.925/VII-28.683;
5.
Overwegende dat het, gelet op de omstandigheden van de zaken,
passend is om de kosten van de beroepen ten laste te leggen van de verwerende
partij,
BESLUIT:
Artikel 1.
De zaken A. 123.877/VII-27.351 en A. 130.925/VII-28.683
worden gevoegd.
VII-27.351 en 28.683-9/10
Artikel 2.
Vernietigd wordt het besluit van de Vlaamse minister van
Leefmilieu en Landbouw van 25 maart 2002 houdende beslissing dat de gronden
gelegen te Gent, aan de Meulestedekaai 81, "kadastraal gekend (toestand op
01.01.2001): 44812 GENT 12 AFD Sectie: N en perceelnummer: 0001 B 2",
overeenkomstig artikel 30, §2, van het decreet van 22 februari 1995 betreffende de
bodemsanering worden aangewezen als historisch verontreinigde grond waar
bodemsanering moet plaatsvinden (zaak A. 123.877/VII-27.351).
Artikel 3.
Dit arrest zal worden bekendgemaakt op dezelfde wijze als het
vernietigde besluit.
Artikel 4.
Het beroep wordt verworpen in de zaak A. 130.925/VII-28.683.
Artikel 5.
De kosten van de beroepen, bepaald op 350 euro, komen ten laste
van de verwerende partij.
Aldus te Brussel uitgesproken in openbare terechtzitting, op
zevenentwintig november tweeduizend en acht, door de VIIe kamer, die was
samengesteld uit :
de HH.
Mevr.
L. HELLIN,
A. VANDENDRIESSCHE,
E. BREWAEYS,
E. IMPENS,
kamervoorzitter,
staatsraad,
staatsraad,
griffier,
De griffier,
De voorzitter,
E. IMPENS.
L. HELLIN.
VII-27.351 en 28.683-10/10
