Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2013:ARR.225.043 (2013-10-10)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 225.043 van 10 oktober 2013 Ruimtelijke ordening, stedenbouw,
leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Milieuvergunningen Beslissing
: Vernietiging Samenvoeging bekendmaking
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VIIe KAMER
ARREST
nr. 225.043 van 10 oktober 2013
in de zaken I. A. 205.079/VII-38.536.
II. A. 205.182/VII-38.554.
In zake :
I.
de VZW COMITÉ VOOR EEN LEEFBAAR
LOUISE-MARIE
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Carlos De Wolf
kantoor houdend te 9680 Maarkedal
Etikhovestraat 6
bij wie woonplaats wordt gekozen
II.
de VZW MILIEUFRONT OMER WATTEZ
gevestigd te 9700 Oudenaarde
Kattestraat 23
alwaar woonplaats wordt gekozen
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Brigitte Vanhoutte
tegen :
het VLAAMSE GEWEST, vertegenwoordigd door
de Vlaamse regering
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Steve Ronse en Griet Verschingel
kantoor houdend te 8500 Kortrijk
President Kennedypark 6, bus 24
bij wie woonplaats wordt gekozen
Tussenkomende partijen :
- de NV OB&D
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Tom Malfait en Laurie Braet
kantoor houdend te 9000 Gent
Kasteellaan 141
bij wie woonplaats wordt gekozen
- de STAD RONSE
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Pieter Van Assche
kantoor houdend te 9000 Gent
Koning Albertlaan 128
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------VII-38.536 & VII-38.554-1/32
I. Voorwerp van de beroepen
1.
De beroepen, respectievelijk ingesteld op 1 juni 2012 (zaak I) en
6 juni 2012 (zaak II), strekken tot de nietigverklaring van het besluit van de
Vlaamse minister van Leefmilieu, Natuur en Cultuur van 29 maart 2012 houdende
uitspraak over het beroep ingesteld tegen de beslissing van de deputatie van de
provincie Oost-Vlaanderen van 28 april 2011, waarbij aan de NV OB&D een
milieuvergunning deels wordt verleend voor het verder exploiteren en veranderen
van een stortplaats en een opslagplaats voor uitgegraven bodem en bagger- en
ruimingsspecie, gelegen aan de Schorissesteenweg te Ronse.
II. Verloop van de rechtsplegingen
2.
De verwerende partij heeft in beide zaken een memorie van
antwoord ingediend en de verzoekende partijen hebben in hun respectieve zaken
een memorie van wederantwoord ingediend.
De eerste tussenkomende partij heeft in beide zaken een
verzoekschrift tot tussenkomst ingediend. De tussenkomsten zijn toegestaan bij
respectieve beschikkingen van 26 juli 2012 en 16 augustus 2012. De eerste
tussenkomende partij heeft in beide zaken een memorie ingediend.
De tweede tussenkomende partij heeft in beide zaken een
verzoekschrift tot tussenkomst ingediend. De tussenkomsten zijn toegestaan bij
respectieve beschikkingen van 12 oktober 2012 en 11 oktober 2012. De tweede
tussenkomende partij heeft in beide zaken een memorie ingediend.
Eerste auditeur Peter Provoost heeft een verslag opgesteld.
De verwerende partij en de eerste tussenkomende partij hebben
in beide zaken een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie
ingediend. De verzoekende partijen hebben in hun respectieve zaken een laatste
VII-38.536 & VII-38.554-2/32
memorie ingediend. De tweede tussenkomende partij heeft in beide zaken een
laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 23 mei 2013.
Kamervoorzitter Luc Hellin heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Carlos De Wolf, die verschijnt voor de verzoekende
partij, advocaat Melissa Verplancke, die loco advocaat Steve Ronse verschijnt
voor de verwerende partij, advocaat Tom Malfait, die verschijnt voor de eerste
tussenkomende partij, en advocaat Jeroen De Mets, die loco advocaat Pieter Van
Assche verschijnt voor de tweede tussenkomende partij, zijn gehoord in de zaak
sub I.
Advocaat
Brigitte
Vanhoutte,
die
verschijnt
voor
de
verzoekende partij, advocaat Melissa Verplancke, die loco advocaat Steve Ronse
verschijnt voor de verwerende partij, advocaat Tom Malfait, die verschijnt voor de
eerste tussenkomende partij, en advocaat Jeroen De Mets, die loco advocaat Pieter
Van Assche verschijnt voor de tweede tussenkomende partij, zijn gehoord in de
zaak sub II.
Eerste auditeur Peter Provoost heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
VII-38.536 & VII-38.554-3/32
III. Feiten
3.1.
De betwisting betreft de uitbating van een voormalige
zandgroeve in Ronse, nabij de dorpskern Louise-Marie en het zogeheten
Muziekbos. De voormalige zandgroeve fungeert thans als stortplaats. Het terrein
heeft de bestemming ontginningsgebied, met als nabestemming bosgebied. In een
straal van 100 meter rond de perceelsgrenzen staan vier woningen; er ligt
woongebied met landelijk karakter op 120 meter afstand; rond de inrichting
bevindt zich natuurgebied, bosgebied, uitbreidingsgebied voor bos en
landschappelijk waardevol agrarisch gebied; deze omringende gebieden zijn voor
het grootste deel aangeduid als habitatrichtlijngebied en VEN-gebied.
3.2.
De eerste tussenkomende partij is de eigenares van een deel van
het terrein. Voor dat deel is tot 31 augustus 2011 een milieuvergunning verleend
voor de exploitatie van een zandgroeve/stortplaats categorie 3.
3.3.
Op 30 juli 2010 dient zij een aanvraag in voor het hernieuwen en
veranderen van de lopende milieuvergunning. De aanvraag omvat twee grote
onderdelen : er wordt enerzijds een hernieuwing gevraagd van de vergunning voor
een definitieve opslagplaats (hierna : DOP) voor niet-verontreinigde uitgegraven
bodem en niet-verontreinigde bagger- en ruimingsspecie, en anderzijds het
veranderen van een ander deel van de stortplaats categorie 3 in een stortplaats
categorie 2 voor niet-reinigbare gronden en sedimenten die als niet-gevaarlijke
afvalstoffen worden ingedeeld.
3.4.
Op 28 april 2011 verleent de deputatie van de provincie
Oost-Vlaanderen de vergunning voor de zogenaamde DOP, voor de gevraagde
termijn van zeven jaar. De deputatie weigert echter de vergunning voor de
stortplaats categorie 2, en motiveert die weigering als volgt :
"Uit het advies van de OVAM blijkt tevens dat vanuit afvaloogpunt gezien,
er planmatig bovendien geen extra categorie 2-capaciteit wenselijk is,
aangezien er op heden voldoende capaciteit is op de bestaande categorie
VII-38.536 & VII-38.554-4/32
2-stortplaatsen, waarbij momenteel de leefbaarheid van bepaalde stortplaatsen
in het gedrang komt door een dalende afvalstoffenaanvoer (ingevolge het
afvalbeleid en de opgelegde stortverboden). Het vergunnen van een dergelijke
categorie 2-stortcapaciteit zou in dat opzicht een negatieve impact hebben in
functie van een efficiënte benutting en afwerking van de bestaande vergunde
categorie 2-stortplaatsen in Vlaanderen".
3.5.
weigering
De aanvrager stelt administratief beroep in tegen de gedeeltelijke
van
de
vergunning,
en
argumenteert
omtrent
voormeld
weigeringsmotief als volgt :
"1. Voldoende capaciteit voor het bergen van niet-reinigbare sedimenten:
Reeds in eerdere genomen besluiten voor het al dan niet verlenen van
vergunningen op vermelde site, werd het argument 'voldoende capaciteit'
aangewend ter motivering van de weigering van een vergunning, en toen werd
reeds uitvoerig aangegeven dat een economisch gegeven als capaciteit geen
beoordelingscriteria is binnen de huidige Vlarem-wetgeving om
milieuvergunningen te weigeren.
De vergunning verlenende instanties dienen in deze enkel een uitspraak te
doen op de milieuhygiënische aspecten van de inrichting. Het gegeven of voor
deze inrichting voldoende capaciteit voor handen is, mag geen deel uitmaken
van de beslissing van de vergunningverlenende overheid.
Daarenboven stellen wij vast dat op 3 maart 2011 door de Bestendige
Deputatie van de provincie West-Vlaanderen aan de cvba IMOG een
vergunning wordt verleend met ref 34042/46/1/A/6, waar onder andere het
storten van bagger- en ruimingspecie bijkomend vergund wordt.
In het advies van OVAM lezen wij hier niet dat er blijkbaar reeds
voldoende capaciteit zou zijn voor het storten van dergelijke afvalstoffen,
waardoor wij menen te mogen stellen dat dit indruist tegen het
gelijkheidsprincipe, dewelke als een algemeen geldend principe dient aanzien te
worden binnen het wetgevend kader in Vlaanderen".
3.6.
In het kader van de administratieve beroepsprocedure worden de
nodige adviezen ingewonnen.
De dienst Natuurlijke Rijkdommen verleent een ongunstig
advies wat de stortplaats categorie 2 betreft, de afdeling Stedenbouwkundig Beleid
adviseert
gunstig
en
de
Openbare
Vlaamse
Afvalstoffenmaatschappij
(hierna : OVAM) verleent een gunstig advies voor het onderdeel DOP voor een
VII-38.536 & VII-38.554-5/32
termijn van vijf jaar en een ongunstig advies wat de stortplaats categorie 2 betreft.
Dit laatste wordt door OVAM als volgt gemotiveerd :
"(…)
De overheid die beslist over een milieuvergunningsaanvraag moet hierbij
de bindende bepalingen van de uitvoeringsplannen in acht nemen, in casu het
Uitvoeringsplan Milieuverantwoord Beheer van Huishoudelijke Afvalstoffen
(UMBHA), geldig tot 2020 voor de eindverwerking.
Naast de huishoudelijke afvalstoffen worden in het kader van voormeld
uitvoeringsplan (UMBHA) ook de bedrijfsafvalstoffen meegenomen in de
strategie en planning van voornamelijk eindverwerkingscapaciteiten.
Voormeld uitvoeringsplan heeft dus ook betrekking op alle bedrijfsafvalstoffen
die terechtkomen in de beschikbare eindverwerkingscapaciteit voor
niet-gevaarlijk afval in Vlaanderen (onder andere de categorie 2-stortplaatsen).
Eén van de strategieën is dat de stortcapaciteit afgestemd blijft op het aanbod
(pagina 110 van het UMBHA).
Deze strategie mondt onder meer uit in de volgende taakstelling voor
bedrijfsafval: 'Een beschikbare stortcapaciteit voor niet-gevaarlijk afval is
afgestemd op het aanbod niet-brandbaar huishoudelijk en bedrijfsafval voor
verwijdering op lange termijn' (pagina 115 van het UMBHA).
Derhalve dient gesteld te worden dat het gegeven dat voor deze inrichting
reeds voldoende capaciteit voorhanden is in Vlaanderen wel degelijk mee in
overweging mag opgenomen worden in het betreffende deputatiebesluit.
In het advies van de OVAM van 18 januari 2011 werd het volgende gesteld
omtrent de verenigbaarheid van de aangevraagde nieuwe categorie 2-stortplaats
met het huidig afvalbeleid.
Vanuit afvaloogpunt gezien is er planmatig geen extra categorie 2-capaciteit
wenselijk, aangezien er op heden voldoende capaciteit is op de bestaande
categorie 2-stortplaatsen, waarbij momenteel de leefbaarheid van bepaalde
stortplaatsen in het gedrang komt door een dalende afvalstoffenaanvoer
ingevolge het afvalbeleid en de opgelegde stortverboden conform de
VLAREA-bepalingen. Het vergunnen van dergelijke categorie 2-stortcapaciteit
zou in dat opzicht een negatieve impact hebben in functie van een efficiënte
benutting en afwerking van de bestaande vergunde categorie 2-stortplaatsen in
Vlaanderen.
Met betrekking tot de inrichting en afwerking van de nieuwe categorie
2-stortplaats (ca 2 ha) met een capaciteit van 76000 m³ in de bestaande
zandgroeve werd het volgende gesteld in voormeld advies van de OVAM.
Aangezien de klei ter plaatse onvoldoende ondoorlatend is (namelijk de Klei
van Pittem heeft een k-waarde van 10-7 m/s) kan de voorgestelde bijkomende
maatregel van de exploitant (vergraven van de aanwezige klei en aanleg van
kleimatten) vanuit milieustandpunt niet aanvaard worden, vermits de vereiste
ondoorlatendheid (namelijk een strengere geologische barrière op de bodem en
de wanden van een categorie 2-stortplaats, die gelijkwaardig is aan een slecht
doorlatende laag van 5 m dikte met een k-waarde van 1x10-9 m/s) op de
voorgestelde wijze nooit kan gehaald worden.
Als afdichtlaag bovenaan wordt enkel een kleimat voorgesteld, de vereiste
VII-38.536 & VII-38.554-6/32
HDPE-folie zou bovenaan niet aangelegd worden, gelet op de nabestemming
bosgebied. In dit geval is er duidelijk geen sprake van gelijkwaardigheid aan de
vereiste dubbele afdichtlaag (0,5 klei + folie) voor categorie 2-stortplaatsen,
gezien de HDPE-folie volledig wordt weggelaten.
Tevens had de OVAM als opmerking in haar advies dat het opportuun is
om de voormalige zandgroeve zo snel mogelijk op te vullen en af te werken om
het landschapsherstel binnen een redelijke termijn mogelijk te maken (door
bijvoorbeeld de huidige vergunde categorie 3-capaciteit van 60.000 m³
eveneens op te vullen met gronden die voldoen aan bijlage V van VLAREBO)
en om het storende karakter van de opvulactiviteiten ten opzichte van het
omgevende waardevolle landschap tot een minimum te beperken.
(…)".
De afdeling Milieuvergunningen, de afdeling Operationeel
Waterbeheer en de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie adviseren
voorwaardelijk gunstig.
3.7.
Op 29 maart 2012 verklaart de bevoegde Vlaamse minister het
administratief beroep gegrond, verleent zij een vergunning voor zowel het
onderdeel DOP als voor de stortplaats categorie 2, legt zij hierbij een reeks
bijzondere vergunningsvoorwaarden op, doch vermindert zij de termijn van de
vergunning van zeven jaar tot vijf jaar.
Dit is het thans bestreden besluit, dat gemotiveerd is als volgt :
"(…)
Overwegende dat in een straal van circa 100 m rondom de perceelgrens van
de inrichting circa 4 woningen gelegen zijn; dat er op circa 120 m een
woongebied met landelijk karakter ligt; dat een natuurgebied, een bosgebied,
een uitbreidingsgebied voor bos en een landschappelijk waardevol agrarisch
gebied zich op enkele meters van de inrichting bevinden; dat de stortplaats quasi
volledig omsloten wordt door Habitatrichtlijngebied en VEN-gebied;
Overwegende dat tijdens het openbaar onderzoek 272 bezwaren werden
ingediend; dat de bezwaren voornamelijk betrekking hebben op de exploitatie
van de categorie 2 stortplaats, meer bepaald het niet voldoen aan het
natuurontwikkelingsplan, doorsijpeling van hemelwater, potentiële gevaren,
reeds voldoende stortcapaciteit in Vlaanderen, nadelige effecten voor het
toerisme, hinder van stof en geluid, doorsijpeling van gevaarlijke stoffen in zeer
waardevol gebied, geurhinder en bijkomende transporten;
Overwegende dat een stortplaats van categorie 2 MER-plichtig is; dat een
verzoek tot ontheffing mogelijk is; dat de exploitant een ontheffingsnota
VII-38.536 & VII-38.554-7/32
opstelde; dat de dienst MER op 8 april 2009 de ontheffing verleende;
Overwegende dat de zandgroeve werd ontgonnen tot op de ondoorlatende
kleilaag; dat bovenop deze kleilaag stortdijken werden aangelegd zodat er
2 stortvakken ontstonden (stortvak 1 en stortvak 2); dat van stortvak 2 een
gedeelte, stortvak 2B genaamd, opnieuw werd verkocht aan bvba Bohez, de
vroegere eigenaar, om het teveel aan historisch aangevoerde sedimenten te
bergen;
Overwegende dat stortvak 1 van de zandgroeve verder zal opgevuld
worden met niet-verontreinigde uitgegraven bodem en niet-verontreinigde
bagger- en ruimingsspecie (definitieve opslagplaats, DOP); dat de gronden
voldoen aan de bepalingen van bijlage V van het VLAREBO; dat deze gronden
vrij hergebruikt mogen worden in alle bestemmingstypes; dat de aangeleverde
bagger- en ruimingsspecie voorafgaand aan de aanvoer naar de DOP ontwaterd
en steekvast zal worden gemaakt in een daartoe vergund slibrecyclagecentrum
of op de plaats van herkomst; dat de aangeleverde specie wordt vergezeld van
een gebruikscertificaat afgeleverd door de OVAM;
Overwegende dat de exploitant een hernieuwing aanvraagt voor de DOP;
dat de huidige vergunning liep tot 1 september 2011; dat het de exploitant niet
gelukt is om binnen deze termijn het stortvak op te vullen met
niet-verontreinigde uitgegraven bodem en niet verontreinigde bagger- en
ruimingsspecie; dat er nog een resterende stortcapaciteit van 83.200 m³ over is
in stortvak 1; dat er midden 2009 nog een resterende stortcapaciteit van
155.000 m³ was; dat de deputatie de vergunning voor de verdere opvulling van
stortvak 1 verleende voor een termijn van 7 jaar; dat het aangewezen is dat de
site zo snel mogelijk opgevuld wordt; dat de vergunningstermijn kan ingekort
worden, gelet op de beschikbare capaciteit;
Overwegende dat de exploitant stortvak 2 wenst in te richten als een
categorie 2-stortplaats voor niet-reinigbare sedimenten; dat het niet-reinigbare
gronden, niet-reinigbare bagger- en ruimingspecie, residu van
bodemsaneringswerken en residu van grondreiniging betreft; dat stortvak 2 een
capaciteit heeft van 76.000 m³; dat de te storten materialen zullen worden
aangeleverd vanuit daartoe vergunde en/of erkende grond- en
slibrecyclagecentra of vanuit conform verklaarde bodemsaneringsprojecten,
waarbij door de OVAM werd verklaard dat de materialen als niet-reinigbaar
beschouwd moeten worden;
Overwegende dat artikel 5.2.4.3.3, §4, van titel II van het VLAREM stelt
dat de afsluitlaag van een categorie 2-stortplaats moet bestaan uit een
geologische barrière en een kunstmatige bodemafdichting; dat de kunstmatige
bodemafdichting zal bestaan uit een HDPE-folie met een dikte van 2,5 mm en
een lekdetectiesysteem; dat de geologische barrière moet bestaan uit een
minerale laag die voldoet aan de voorschriften inzake doorlatendheid en dikte,
die tezamen een niveau van bescherming (K) van bodem, grondwater en
oppervlaktewater moeten garanderen dat tenminste gelijkwaardig is aan het
niveau dat bereikt wordt met een slecht doorlatende laag van 5 m dikte en een
k-waarde die kleiner dan of gelijk is aan 1x10-9 m/s; dat uit de hydrogeologische
studie blijkt dat de doorlatendheid van de aanwezige kleilaag kleiner is dan
1x10-7 m/s; dat uit de bijkomende studies van de stortplaatsdeskundige van
20 september 2011 en 17 oktober 2011 blijkt dat de bodem van de stortplaats zal
VII-38.536 & VII-38.554-8/32
aangevuld worden met minstens 5 cm dikke bentonietmatten met een
doorlatendheid van maximaal 1x10-11 m/s en dat de wanden zullen bestaan uit
een minimaal 5 m dikke kleilaag met een doorlatendheid van maximaal
1x10-9 m/s; dat de voorgestelde afsluitlaag gelijkwaardig is aan het niveau dat
bereikt wordt met een slecht doorlatende laag van 5 m dikte en een k-waarde die
kleiner dan of gelijk is aan 1x10-9 m/s; dat het aangewezen is om de realisatie
van de voorgestelde afsluitlaag als bijzondere voorwaarde op te leggen;
Overwegende dat artikel 5.2.4.5.2, §2, van titel II van het VLAREM stelt
dat de afdichtlaag kan bestaan uit een homogene laag van slecht doorlatend
bodemmateriaal met daarboven een kunstmatige afdichting van aaneengelaste
foliematerialen; dat de slecht doorlatende laag inzake doorlatendheid
gelijkwaardig moet zijn aan een laag van 0,5 m dikte met een k-waarde kleiner
of gelijk aan 1x10-9 m/s; dat de gebruikte foliematerialen minstens
gelijkwaardig moeten zijn aan een HDPE-folie van 2,5 mm dikte; dat uit het
aanvraagdossier blijkt dat de exploitant geen foliemateriaal wenst te voorzien,
maar wel een kleimat van 0,5 m dikte met een k-waarde die kleiner of gelijk is
aan 1x10-11 m/s; dat de exploitant tijdens de hoorzitting door de gewestelijke
milieuvergunningscommissie op 23 augustus 2011 verklaarde dat de stortplaats
categorie 2 volledig conform de voorwaarden van titel II van het VLAREM zal
ingericht worden en er wel een folie zal geplaatst worden; dat het bovendien de
toezichthoudende overheid is die haar goedkeuring verleent aan eventuele
andere uitvoeringsvormen van de afdichtlaag;
Overwegende dat artikel 5.2.4.5.2, §3, van titel II van het VLAREM stelt
dat er bovenop de afdichtlaag een drainerende laag wordt aangebracht uit
materialen zoals grof gebroken puin en zand van minstens 0,5 m dikte en een
bewortelingslaag van minstens 1 m dikte; dat uit het aanvraagdossier blijkt dat
de exploitant geen drainerende laag wenst te voorzien, maar wel een
bewortelingslaag van 1,5 m dikte waarvan de onderste 0,5 m een k-waarde bezit
van 1x10-4 m/s; dat het desbetreffende artikel stelt dat de drainerende laag kan
vervangen worden door een alternatief drainagesysteem; dat het niet voorzien
van een drainerende laag niet kan beschouwd worden als een alternatief
drainagesysteem; dat in de ontheffingsnota bovendien beschreven wordt dat er
wel een drainerende laag wordt aangelegd; dat de exploitant tijdens de
hoorzitting door de gewestelijke milieuvergunningscommissie op 23 augustus
2011 verklaarde dat de stortplaats categorie 2 volledig conform de voorwaarden
van titel II van het VLAREM zal ingericht worden; dat er dus wel een
drainerende laag, zoals beschreven in het desbetreffende artikel, zal
aangebracht worden; dat een afwijking voor het niet voorzien van een
drainerende laag bovendien niet kan worden toegestaan in de milieuvergunning;
dat hiervoor een afwijkingsaanvraag zou moeten ingediend worden bij de
Vlaamse minister, bevoegd voor het leefmilieu, volgens de overeenkomstige
procedure;
Overwegende dat er een natuurontwikkelingsplan werd opgesteld in
overeenstemming
met
de
nabestemming
bosgebied;
dat
het
natuurontwikkelingsplan voorziet in de aanplant van bomen en struiken; dat er
eveneens open ruimtes, ruigtevegetaties en moerassige depressies en poelen
worden voorzien; dat volgens het natuurontwikkelingsplan boven de stortplaats
categorie 2 hoge bomen zoals zomereik en es zullen aangeplant worden; dat de
VII-38.536 & VII-38.554-9/32
diepe wortels van deze bomen de afdichtlaag kunnen beschadigen; dat het
daarom aangewezen is om als bijzondere voorwaarde op te leggen dat er geen
diepwortelende bomen bovenop de stortplaats categorie 2 mogen aangeplant
worden;
Overwegende dat het VEN-gebied 235 'De bronbossen en bovenlopen van
de Vlaamse Ardennen', partim 'Het Muziekbos', paalt aan de inrichting; dat de
natuurtoets bij de ontheffingsnota concludeert dat er tijdens de uitvoeringsfase
wel een onvermijdbaar en onomkeerbaar effect op de natuurwaarden aanwezig
op het terrein van de inrichting zal zijn, maar dat er geen onvermijdbare en
onomkeerbare effecten op de natuurwaarden in het aangrenzende VEN-gebied
zullen optreden; dat voor wat betreft de afwerking en nabestemming er gesteld
kan worden dat dit een win-winsituatie oplevert;
Overwegende dat het Habitatrichtlijndeelgebied 'Het Muziekbos' van de
'Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuidvlaamse bossen' eveneens
grenst aan de inrichting; dat de passende beoordeling bij de ontheffingsnota
concludeert dat er geen betekenisvolle aantasting van de natuurwaarden van het
Habitatrichtlijngebied veroorzaakt wordt door het project;
Overwegende dat het hemelwater dat in contact is geweest met de gestorte
materialen in de stortplaats categorie 2 (percolaatwater) wordt beschouwd als
verontreinigd hemelwater (bedrijfsafvalwater); dat dit water in eerste fase via
een drainagesysteem afgevoerd wordt naar een bufferbekken van circa 200 m³
onderin de stortplaats aan de zuidzijde; dat het water in een tweede fase,
wanneer de zuidzijde van de stortplaats wordt opgevuld, wordt opgevangen in
een buffertank van 100 m³; dat het water wordt afgevoerd naar vergunde
verwerkingsinstallaties;
Overwegende dat het hemelwater afkomstig van de DOP afvloeit naar nog
aan te leggen poelen voorzien in het natuurontwikkelingsplan; dat het water van
de wielwasinstallatie regelmatig wordt afgevoerd naar daartoe erkende
verwerkers; dat het huishoudelijk afvalwater van het kantoor zal worden
opgevangen en regelmatig worden geruimd door een daartoe erkende
ruimingsdienst;
Overwegende dat er volgens de exploitant voor de verdere opvulling van de
beide stortvakken gemiddeld circa 9 transporten per dag noodzakelijk zijn, met
een maximaal aantal van 85 transporten/dag bij een tijdelijk hoger
aanvoerritme; dat er jaarlijks een gemiddelde van circa 1.775 transporten zullen
plaatsvinden; dat er alleen gewerkt wordt op weekdagen tussen 7.30 uur en
17.00 uur; dat er buiten deze werkuren geen transporten zullen plaatsvinden;
dat, gelet op de aard van de activiteiten en de werkuren, het risico op
geluidshinder tot een aanvaardbaar niveau wordt beperkt; dat het wel
aangewezen is om de voorgestelde werkuren als bijzondere voorwaarde op te
leggen;
Overwegende dat er geen breek- of zeefactiviteiten plaatsvinden op de
inrichting; dat het louter bergingsactiviteiten betreft; dat er een
wielwasinstallatie aanwezig is; dat het risico op stofhinder tot een aanvaardbaar
niveau wordt beperkt;
Overwegende dat de exploitant een wijziging van de sectorale voorwaarde
conform de bepalingen van artikel 5.2.4.1.8, §7, 5°, b, van titel II van VLAREM
aanvraagt; dat wat het storten van bagger- en ruimingspecie betreft, de
VII-38.536 & VII-38.554-10/32
exploitant voorstelt om het desbetreffende artikel aan te vullen met:
'De afvalstoffen die niet voldoen aan artikel 5.2.4.1.8, §7, 5°, b, van titel II van
VLAREM kunnen toch geaccepteerd worden indien het voortschrijdend
gemiddelde op jaarbasis voor TOC, uitgezonderd de koolstof vervat in vaste
polymeren of asfalt, op het droge bestanddeel van de afvalstof < 15 % is en de
DOC in het eluaat (bij L/S = 10 l/kg) ≤ 800 mg/kg DS is.';
dat wat het storten van residu van grondreiniging of niet-reinigbare gronden
betreft, de exploitant voorstelt om het desbetreffende artikel aan te vullen met:
'Iedere afvalstroom waar de TOC ≥ 6 % is, is aanvaardbaar op de stortplaats
mits de basiskarakteristieken inzake DOC worden nagegaan, waarbij voor de
stromen die een DOC-gehalte van meer dan 800 mg/kg DS hebben, door de
afvalproducenten in samenwerking met de stortplaatsexploitant wordt nagegaan
welke stoffen de gemeten DOC veroorzaken. De resultaten van de
DOC-metingen en de bevindingen inzake de oorzaken van de verhoogde
DOC-gehaltes, worden opgenomen in het jaarrapport zoals bedoeld in artikel
5.2.4.6.5 van VLAREM II.';
dat de gevraagde wijziging alleen kan worden toegestaan indien het de
opvulling van een kleiput betreft met niet-gevaarlijke, anorganische
afvalstoffen; dat het hier de opvulling van een voormalige zandgroeve betreft;
dat de gevraagde wijziging van de sectorale voorwaarde niet kan toegestaan
worden;
Overwegende dat artikel 5.2.1.5, §2, van titel II van het VLAREM stelt dat
de inrichting omheind wordt met een stevige en voldoende ongeveer 2 meter
hoge afsluiting, tenzij anders wordt bepaald in de milieuvergunning; dat de
exploitant vraagt om geen afsluiting te moeten voorzien tussen stortvak 2
(categorie 2 stortplaats) en het terrein van bvba Bohez enerzijds en tussen
stortvak 2 en stortvak 1 anderzijds omdat dit niet werkbaar zou zijn; dat de site
in zijn geheel (DOP, stortplaats categorie 2 en terrein van bvba Bohez) wel is
omheind met een afsluiting van ten minste 2 m hoog en bijgevolg
ontoegankelijk is voor onbevoegden; dat de gevraagde wijziging van de
sectorale voorwaarde kan toegestaan worden; dat het wel aangewezen is om als
bijzondere voorwaarde op te leggen dat er wel een omheining moet aangebracht
worden tussen de stortplaats categorie 2 en het terrein van bvba Bohez op het
moment dat dit naastliggend terrein van bvba Bohez voor het publiek wordt
opengesteld als bosgebied;
Overwegende dat artikel 5.2.1.5, §5, van titel II van het VLAREM stelt dat
er langsheen de randen van de inrichting een groenscherm van minstens 5 m
breed moet aangelegd worden, tenzij anders bepaald in de milieuvergunning;
dat deze sectorale voorwaarde geldt voor de stortplaats categorie 2; dat de
exploitant voorstelt om alleen een groenscherm te voorzien aan de oostzijde van
de inrichting (langsheen de DOP), uitgezonderd centraal aan deze zijde, en
slechts gedeeltelijk aan de noord- en zuidzijde van de inrichting; dat gevraagd
wordt om centraal aan de oostzijde geen groenscherm te voorzien omdat in een
latere fase op die plaats een ruigte wordt voorzien volgens het
natuurontwikkelingsplan; dat langs de oostzijde van de inrichting een dreef ligt
en het aangewezen is dat heel de oostzijde degelijk afgeschermd wordt; dat
gevraagd wordt om nog te wachten met de aanplanting van een groenscherm
aan het grootste deel van de noordzijde omdat daar de weegbrug en
VII-38.536 & VII-38.554-11/32
acceptatiezone nog aanwezig zijn; dat gevraagd wordt om geen groenscherm te
voorzien aan het grootste deel van de zuidzijde omdat daar nog een gracht en
amfibieënpoel aangelegd worden; dat gevraagd wordt om aan de westzijde van
de inrichting geen groenscherm te plaatsen omdat het terrein van bvba Bohez in
een latere fase toch bebost wordt; dat de inplanting van het groenscherm zoals
de exploitant voorstelt de inrichting afschermt van de openbare weg
(Schorissesteenweg); dat de gevraagde wijziging van de sectorale voorwaarde
kan toegestaan worden, uitgezonderd het centrale gedeelte aan de oostzijde van
de inrichting; dat het aangewezen is om als bijzondere voorwaarde op te leggen
dat er wel een groenscherm moet worden aangeplant aan de noordzijde op het
moment dat de weegbrug en acceptatiezone niet meer noodzakelijk zijn;
Overwegende dat de exploitant op 26 januari 2006 een
milieuvergunningsaanvraag indiende voor de exploitatie van een DOP, een
categorie 3 stortplaats en een opslag van gebonden asbestcement op hetzelfde
terrein als onderhavige aanvraag; dat de vergunning hiervoor door de deputatie
van de provincie Oost-Vlaanderen op 10 mei 2007 werd verleend; dat bij
ministerieel besluit van 15 januari 2008 het besluit van de deputatie van 10 mei
2007 werd gewijzigd; dat meer bepaald de opslag van gebonden asbestcement
en ytong werd geweigerd en de opgelegde voorwaarden werden gewijzigd; dat
het arrest van de Raad van State van 13 januari 2011 het ministerieel besluit van
15 januari 2008 vernietigde; dat bijgevolg hierover opnieuw een uitspraak moet
worden gedaan; dat de gewestelijke milieuvergunningscommissie van 12 april
2011 hiervoor een voorwaardelijk gunstig advies verleende; dat de bestaande
milieuvergunning echter verviel op 1 september 2011; dat de aanvraag van
26 januari 2006 dus zonder voorwerp is;
Overwegende dat de inrichting verenigbaar is met de stedenbouwkundige
voorschriften en de goede ruimtelijke ordening;
Overwegende dat de hinder voor mens en milieu en de risico's voor de
externe veiligheid, veroorzaakt door de gevraagde inrichting mits naleving van
de milieuvergunningsvoorwaarden tot een aanvaardbaar niveau kunnen worden
beperkt;
(…)".
IV. Samenhang
4.
De beide zaken zijn gericht tegen hetzelfde besluit van de
verwerende partij.
In het belang van een goede rechtsbedeling worden zij
samengevoegd.
VII-38.536 & VII-38.554-12/32
V. Regelmatigheid van de rechtsplegingen
5.
In de zaak sub II werpt de eerste tussenkomende partij op dat de
tussenkomst van de tweede tussenkomende partij onontvankelijk is. Zij zet uiteen
dat, hoewel die tussenkomende partij perfect op de hoogte was van het hele dossier
en van de procedure voor de Raad van State, haar tussenkomst manifest laattijdig is
en ertoe strekt de procedure te vertragen. Zij meent dat de tweede tussenkomende
partij geen beroep kan doen op artikel 21bis, § 1, vierde en vijfde lid, van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State, een bepaling die een vangnet vormt
voor partijen die te goeder trouw pas laattijdig kennis krijgen van een lopende
procedure voor de Raad van State. Ook stelt de eerste tussenkomende partij dat de
eerdere beschikking waarbij het verzoek tot tussenkomst van de stad Ronse
ontvankelijk werd verklaard slechts een voorlopige ordemaatregel is waaraan geen
gezag van gewijsde is verbonden.
6.
De tweede tussenkomende partij antwoordt dat de eerdere
beschikking van 11 oktober 2012 waarbij haar tussenkomst ontvankelijk werd
verklaard, luidens artikel 21bis, § 1, vijfde lid, van de gecoördineerde wetten op de
Raad van State wel degelijk een "uitspraak" betreft, waaraan gezag van gewijsde is
verbonden. Zij merkt op dat, zoals gesteld in die beschikking, haar belangen
kunnen worden beïnvloed door de oplossing die aan het annulatieberoep wordt
gegeven, dat de bewering dat zij de procedure zou willen vertragen ongefundeerd
is en dat "de termijn voor het indienen van de memorie van antwoord nog (liep)".
7.
In haar laatste memorie zet de tweede tussenkomende partij
uiteen dat door te stellen dat zij haar verzoek tot tussenkomst moest indienen
binnen de termijn waarover zij beschikte om zelf een annulatieberoep in te dienen,
een voorwaarde aan de wet wordt toegevoegd, nu "artikel 21bis, lid 5 RvS-wet" als
voorwaarde voor de ontvankelijkheid van de tussenkomst enkel oplegt dat deze de
procedure niet mag vertragen. Voorts wijst zij er op dat uit de tekst van de wet
nergens blijkt dat een uitspraak krachtens voornoemde bepaling slechts een
voorlopig karakter zou hebben; integendeel blijkt dat dergelijke uitspraak
VII-38.536 & VII-38.554-13/32
"onverwijld" moet gebeuren. Zij merkt nog op dat zij haar tussenkomst niet heeft
gebruikt om de procedure te vertragen of om een termijn te omzeilen en dat haar
tussenkomst niet van aard is dat afbreuk wordt gedaan aan de rechten van
verdediging, in het bijzonder nu zij geen nieuwe middelen aanvoert.
Beoordeling
8.
De tweede tussenkomende partij is niet tussengekomen ter
verdediging van de bestreden vergunning, maar om de twee beroepen tot
nietigverklaring te ondersteunen. Dergelijke tussenkomst moet gebeuren binnen de
termijn waarover men beschikt om zelf een beroep tot nietigverklaring in te dienen,
zodat de vraag niet is wanneer de tweede tussenkomende partij kennis had van de
ingediende beroepen, doch wanneer zij kennis heeft genomen van de bestreden
beslissing. De bestreden beslissing werd met een brief, verzonden op 2 of 4 april
2012, betekend aan het college van burgemeester en schepenen, tegelijk met de
betekening met het oog op de bekendmaking aan de burgemeester. De
bekendmaking door aanplakking geschiedde van 12 april tot 11 mei 2012. De
tweede tussenkomende partij heeft pas op 10 oktober 2012 gevraagd in de debatten
te mogen tussenkomen, en dat is ruim na het verstrijken van de termijn om een
annulatieberoep in te dienen nadat deze partij in kennis was gesteld van de
bestreden beslissing. Of daarmee de procedure is vertraagd, doet niet ter zake.
De beschikking waarbij een tussenkomende partij in de debatten
wordt toegelaten, heeft slechts een voorlopig karakter. Het is het eindarrest dat
definitief over de tussenkomst beslist.
De tussenkomst in beide beroepen van de tweede tussenkomende
partij is onontvankelijk wegens laattijdigheid.
VII-38.536 & VII-38.554-14/32
VI. Ontvankelijkheid van de beroepen
A. De zaak sub I (A. 205.079/VII-38.536)
9.
De verzoekende partij in de zaak sub I zet uiteen dat volgens haar
statuten haar maatschappelijk doel erin bestaat de leefomgeving op het
grondgebied van de deelgemeente Louise-Marie te beschermen, zodat zij blijk
geeft van het rechtens vereiste belang bij haar annulatieberoep.
10.
De verwerende partij werpt op dat geen band van evenredigheid
bestaat tussen het actieterrein van de verzoekende partij en de draagwijdte van het
bestreden besluit, aangezien het maatschappelijk doel van de verzoekende partij er
onder meer in bestaat "zich te verzetten tegen alles wat de leefbaarheid van
Louise-Marie negatief kan beïnvloeden", hetgeen zou betekenen dat de
verzoekende partij onder de ruime noemer "leefbaarheid" om het even welke actie
kan ondernemen op het vlak van ruimtelijke ordening, stedenbouw, milieu,
huisvesting, sociaal beleid en veiligheid en dat geen sprake is van specifieke,
welomschreven natuurwaarden die zij beoogt te beschermen.
Daarnaast merkt de verwerende partij op dat het bestreden
besluit geen betrekking heeft op het ganse werkingsgebied van de verzoekende
partij, doch slechts op een welbepaald deel van de deelgemeente Louise-Marie,
met name de Schorissesteenweg te Ronse.
Ook is de verwerende partij van oordeel dat in het verzoekschrift
niet wordt verduidelijkt in welke mate de "leefbaarheid" van de deelgemeente
Louise-Marie in het gedrang zou komen als gevolg van het bestreden besluit, in het
bijzonder nu het voorwerp van dat besluit de opslag van niet-gevaarlijk afval
betreft.
Ten slotte werpt de verwerende partij op dat de verzoekende
partij niet heeft voldaan aan de verplichting uit artikel 26novies, § 1, tweede lid, 5°,
VII-38.536 & VII-38.554-15/32
van de wet van 27 juni 1921 betreffende de verenigingen zonder winstoogmerk, de
internationale
verenigingen
zonder
winstoogmerk
en
de
stichtingen
(hierna : VZW-wet) om haar jaarrekening voor het boekjaar 2011 neer te leggen op
de griffie van de rechtbank van koophandel, zodat haar vordering wordt opgeschort
overeenkomstig artikel 26 van die wet.
11.
De eerste tussenkomende partij werpt op dat het maatschappelijk
doel van de verzoekende partij, voorheen de VZW Louise-Marie Tegen Asbest
genaamd, tot voor kort erin bestond "actie te voeren tegen de geplande inrichting
van een asbeststort in Louise-Marie", maar dat zij op 14 mei 2012, zijnde achttien
dagen voor het indienen van haar verzoekschrift, plots een statuten- en
naamswijziging heeft doorgevoerd met als doel "zich in te zetten voor een leefbaar
Louise-Marie". Volgens de eerste tussenkomende partij was het maatschappelijk
doel van de verzoekende partij echter reeds verwezenlijkt, aangezien van de
plannen om een asbeststort op het terrein te vestigen reeds was afgestapt in de
huidige vergunningsaanvraag, is er geen sprake van een ideologische visie in
hoofde van de verzoekende partij met het oog op "de leefbaarheid" van
Louise-Marie, maar veeleer van een campagne gericht tegen elke mogelijke
verdere activiteit van de eerste tussenkomende partij op de betrokken site ongeacht
of deze schadelijk is voor het leefmilieu, wordt de realisatie van de nabestemming
natuur door dergelijk handelen van de verzoekende partij alleen maar uitgesteld,
ontbeert een VZW elk persoonlijk belang wanneer zij is opgericht of omgevormd
met als enig doel het instellen van een welbepaalde procedure en vereist de Raad
van State dat een vereniging kan aantonen dat zij verschillende activiteiten
organiseert ter realisatie van haar maatschappelijk doel.
Voorts merkt ook de eerste tussenkomende partij op dat geen
band van evenredigheid bestaat tussen het in de huidige statuten van de
verzoekende partij te uitgebreid en algemeen omschreven materieel actieterrein en
de beperkte draagwijdte van het bestreden besluit. Daarnaast stelt zij evenzeer dat
in het verzoekschrift niet wordt verduidelijkt op welke wijze de "leefbaarheid van
Louise-Marie" in het gedrang zou komen door het bestreden besluit.
VII-38.536 & VII-38.554-16/32
De verzoekende partij repliceert dat haar maatschappelijk doel
betrekking heeft op de locatie waar het bestreden besluit zal worden uitgevoerd,
met name het grondgebied van de deelgemeente Louise-Marie, dat de exploitatie
van een stortplaats met bijhorende opslagplaats voor uitgegraven bodem en
bagger- en ruimingsspecie de leefbaarheid van Louise-Marie raakt en dat bijgevolg
haar maatschappelijk doel "van bijzondere aard (is), specifiek gekoppeld aan het
grondgebied van Louise-Marie en derhalve te onderscheiden van het algemeen
belang".
Beoordeling
13.
Het begrip "leefbaarheid", zoals vermeld in de statuten van de
verzoekende partij in de zaak sub I dient te worden begrepen in de gebruikelijke
betekenis van de aanwezigheid van een kwaliteitsvolle leefomgeving voor de
mens. Alzo vermogen noch de verwerende partij, noch de eerste tussenkomende
partij aan het voornoemd begrip een ruimere betekenis te geven teneinde het
belang van de verzoekende partij in dezen te ontzeggen. Voorts werd de
verzoekende partij in 2007 opgericht naar aanleiding van een welbepaald concreet
project van de eerste tussenkomende partij, die naderhand dat project niet langer
wenste te realiseren. Naar aanleiding van een nieuw project dat in de plaats kwam,
heeft de verzoekende partij haar naam en haar maatschappelijk doel gewijzigd,
waardoor niet langer verwezen wordt naar een specifiek project, maar algemeen
naar de bescherming van de leefbaarheid in de deelgemeente. Louter het gegeven
dat het nieuwe project, en dan in het bijzonder de thans bestreden
milieuvergunning, blijkbaar de aanleiding zijn geweest voor de wijziging van de
naam en het maatschappelijk doel, laat niet toe te besluiten dat de vereniging enkel
bestaat om de eerste tussenkomende partij te dwarsbomen, welke activiteit deze ter
plaatse ook zou willen ondernemen. Er is dan ook geen reden om aan te nemen dat
gebeurlijke vergunningen voor vergelijkbare andere projecten in de omgeving de
verzoekende partij onverschillig zouden laten.
VII-38.536 & VII-38.554-17/32
De vergunde inrichting is een als hinderlijk ingedeelde inrichting
klasse 1, van niet geringe omvang, waarvan de exploitatie zeker niet onopgemerkt
kan blijven, en die door haar aard ook na het beëindigen van de exploitatie een
blijvende impact zou kunnen hebben op de leefomgeving. Zulks volstaat voor een
vereniging die zich precies de bescherming van die leefomgeving tot doel heeft
gesteld om het vereiste belang te hebben bij het indienen van een annulatieberoep.
14.
Artikel 26 van de VZW-wet luidt als volgt :
"Elke vordering ingesteld door een vereniging die de formaliteiten
omschreven in de artikelen 10, 23 en 26novies, §1, tweede lid, 5°, niet in acht
heeft genomen, wordt opgeschort. De rechter bepaalt een termijn waarbinnen de
vereniging moet voldoen aan deze verplichtingen. Indien de vereniging niet
binnen die termijn aan haar verplichtingen voldoet, is de vordering niet
ontvankelijk".
Artikel 26novies, § 1, van diezelfde wet bepaalt als volgt :
"§1. Op de griffie van de rechtbank van koophandel wordt een dossier
gehouden voor iedere Belgische vereniging zonder winstoogmerk, in dit
hoofdstuk 'vereniging' genoemd, die haar zetel heeft in het arrondissement.
Dit dossier bevat:
(…)
5° de jaarrekening van de vereniging, opgemaakt overeenkomstig
artikel 17;
(…)".
Uit een stuk gevoegd bij de memorie van wederantwoord blijkt
dat de "Balans per 31 december 2011" van de verzoekende partij op 22 oktober
2012 is neergelegd ter griffie van de rechtbank van koophandel te Oudenaarde.
De behandeling van het beroep wordt dan ook niet opgeschort.
15.
De excepties in de zaak sub I worden verworpen.
VII-38.536 & VII-38.554-18/32
B. De zaak sub II (A. 205.182/VII-38.554)
16.
De verwerende partij stelt een discrepantie vast tussen het
territoriaal statutair werkingsgebied van de verzoekende partij in de zaak sub II, dat
bestaat uit 855 km², 317.151 inwoners telt en 21 gemeenten omvat en de
draagwijdte van het bestreden besluit dat in dezen louter betrekking heeft op de
"Schorissesteenweg te Ronse".
Daarnaast zet zij uiteen dat de verzoekende partij op grond van
haar statutair (materieel) werkingsgebied om het even welke actie kan ondernemen
op het vlak van ruimtelijke ordening, stedenbouw en milieu, dat hierin geen sprake
is van specifieke, welomschreven natuurwaarden die zij beoogt te beschermen, dat
uit het verzoekschrift niet blijkt dat het te dezen niet om een "actio popularis" zou
gaan en dat het maatschappelijk doel van de verzoekende partij zoals dit blijkt uit
haar statuten te algemeen en uitgebreid is geformuleerd om in rechte te kunnen
treden voor de Raad van State.
Vervolgens gaat de verwerende partij in op een aantal
beweringen in het verzoekschrift, waaraan de verzoekende partij haar belang bij
het voorliggende beroep meent te kunnen ontlenen. Zij stelt hierbij dat door de
uitvoering van het bestreden besluit geen schade zal worden berokkend aan
biologisch waardevolle biotopen, aangezien de eerste tussenkomende partij over
de vereiste stedenbouwkundige vergunningen "na advies van het INBO" beschikt
en luidens de ontheffingsnota het onaangetast laten van de huidige zandgroeve en
storthopen niet aan de orde is, doch het opvullen van de groeve en een
landschappelijk herstel vanuit ecologisch oogpunt wenselijk is. Ook is de
verwerende partij van oordeel dat door de uitvoering van het bestreden besluit de
nabestemming "bosgebied" niet in het gedrang komt, aangezien in dat besluit geen
sprake is van een verbod om hoogstammige bomen aan te planten, doch enkel van
een verbod om diepwortelende bomen aan te planten en bovendien in de
ontheffingsnota melding wordt gemaakt van de mogelijke aanleg op de locatie van
een vlakwortelend alluviaal elsen-essenbos. Voorts betoogt zij dat het aan de
VII-38.536 & VII-38.554-19/32
oppervlakte komen van stortafval als gevolg van het graven in de stortvakken door
konijnen en vossen louter hypothetisch is, dat de ontheffingsnota geen melding
maakt van de aanwezigheid van vossen en dat de stortvakken afgedekt worden met
onder meer klei.
Ten slotte werpt de verwerende partij op dat na contact met de
griffie van de rechtbank van koophandel te Oudenaarde is gebleken dat de
verzoekende partij de verplichte neerlegging ter griffie van haar jaarrekening tot en
met het boekjaar 2005 niet heeft nageleefd en dat de eerste neergelegde
jaarrekening het boekjaar 2006 betreft. Zij wijst erop dat uit de statuten van de
verzoekende partij, gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 3 december 2004,
nochtans blijkt dat zij "de werking voort(zet) van de vereniging zonder
winstoogmerk waarvan de statuten werden bekendgemaakt op 03/12/1981 (en)
gewijzigd op 21/03/1999". De verwerende partij meent dan ook dat de vordering
op grond van artikel 26 van de VZW-wet moet worden opgeschort totdat de
verzoekende partij heeft voldaan aan de vereisten van die bepaling.
17.
Ook de eerste tussenkomende partij werpt vooreerst de
onontvankelijkheid van het beroep op, om reden van het te ruim omschreven
materieel en territoriaal werkingsgebied in de statuten van de verzoekende partij.
Vervolgens gaat ook zij in op bepaalde elementen uit het
verzoekschrift, waaruit de verzoekende partij haar belang meent te putten. Zo stelt
zij dat het bestreden besluit geenszins vermeldt dat een bepaalde zone niet mag
worden bebost, doch enkel oplegt dat boven de categorie 2-stortplaats geen
diepwortelende bomen mogen worden aangeplant. Ook merkt de eerste
tussenkomende
partij
op
dat
de
uiteenzetting
in
het
verzoekschrift
tegenstrijdigheden bevat, daar de verzoekende partij haar belang put, enerzijds, uit
de niet-realisatie van de nabestemming bosgebied en, anderzijds, uit het verlies van
de huidige waardevolle moerasvegetatie ten gevolge van de realisatie van de
nabestemming bosgebied. Zij is ook van mening dat het bestreden besluit precies
in overeenstemming is met de visie van de verzoekende partij, nu dat besluit de
VII-38.536 & VII-38.554-20/32
realisatie van de duurzame nabestemming bosgebied vooropstelt, zodat door een
vernietigingsarrest die nabestemming zou worden gehypothekeerd, minstens
uitgesteld.
18.
De verzoekende partij repliceert dat de Raad van State reeds
meermaals door haar ingestelde annulatieberoepen ontvankelijk heeft bevonden.
Zij stelt niet exclusief voor bepaalde natuurwaarden op te komen, maar dat meer
zeldzame natuurwaarden uiteraard een grotere aandacht verdienen. Wat de
geplande stortplaats betreft, zet zij uiteen dat na verloop van tijd de folie kan
scheuren en de kleimatten kunnen verschuiven, waardoor bezoedeld grondwater de
helling in noordelijke richting kan aflopen tot meerdere kilometers ver. Op die
wijze zou, behalve risico's voor het drinkwater, ook een risico bestaan voor
verdroging en bezoedeling van de unieke bronbossen die in de omgeving
voorkomen
en
beschermd
worden
door
het
statuut
van
VEN-
en
habitatrichtlijngebied. Zij meent dat het vrijwaren van een bijzonder kwetsbaar
natuur- en bosgebied, gelegen in de onmiddellijke omgeving van de betrokken
percelen, van potentieel schadelijke invloeden, tot haar maatschappelijk doel
behoort.
Voorts wijst zij erop dat de deputatie niet van oordeel was dat de
nabestemming bosgebied gerealiseerd kan worden en zet zij uiteen dat onder de
huidige voorwaarden geen landschappelijk herstel verwezenlijkt kan worden, doch
hoogstens een site die er "een beetje uitziet als een soort bos". Nochtans, zo stelt
zij, is het perfect mogelijk de nabestemming bos te realiseren, zowel zonder
opvulling van de groeve, in welk geval de moerasbosvegetatie zich spontaan
verder zal ontwikkelen, als met opvulling van de groeve, indien de afdek
voldoende dik is om de nodige bodemdynamiek toe te laten en bij de
bodemsamenstelling rekening wordt gehouden met het voorheen aanwezige
bodemprofiel. Ook merkt zij op dat geen vaste definitie of lijst bestaat van
"vlakwortelende" bomen, dat een alluviaal elzen-essenbos diepwortelende
zomereiken bevat, dat zich op de voorziene dunne afdeklaag, die er na de opvulling
van de site zal uitzien als een "gladde bol", nooit een volwaardig en glooiend bos
VII-38.536 & VII-38.554-21/32
kan ontwikkelen en dat de in de omgeving aanwezige diersoorten het terrein later
zullen koloniseren, met de nodige problemen tot gevolg.
Wat de vermeende schending van artikel 26 van de VZW-wet
betreft, zet de verzoekende partij uiteen dat ingevolge het koninklijk besluit van
8 december 2004 houdende wijziging van het koninklijk besluit van 2 april 2003
tot vaststelling van de termijnen voor de inwerkingtreding van de bepalingen van
de VZW-wet, de VZW's sinds het boekjaar 2006 hun jaarrekening dienen neer te
leggen en enkel de VZW's die zijn opgericht vanaf 1 januari 2004 vanaf hun opstart
de jaarrekeningen dienen bij te houden en bekend te maken. De verzoekende partij
wijst erop dat zij voorheen de "Stichting Omer Wattez" heette, maar is opgericht
als VZW en reeds sinds 1981 bestaat, zodat zij slechts sinds boekjaar 2006 haar
jaarrekeningen moet neerleggen, hetgeen ieder jaar tijdig is gebeurd.
Beoordeling
19.
De bestreden vergunning heeft betrekking op een inrichting die
is omgeven door habitatrichtlijngebied en VEN-gebied, op een terrein waar, de
ontginning beëindigd zijnde, de door het gewestplan opgelegde nabestemming
bosgebied dient te worden gerealiseerd. Zij heeft een weerslag op het realiseren
van die nabestemming, onder meer doordat de aard van de materialen waarmee de
voormalige groeve wordt opgevuld, bepalend is voor de eindafwerking, en
daardoor voor de wijze waarop de nabestemming kan worden gerealiseerd. De
door de verzoekende partij in de zaak sub II aangevoerde middelen handelen in
belangrijke mate daarover. In de mate dat de excepties vooruitlopen op die
middelen, hangen zij samen met de grond van de zaak.
Voorts bepaalt artikel 17, § 1, van de VZW-wet wat volgt :
"Ieder jaar en ten laatste binnen zes maanden na afsluitingsdatum van het
boekjaar, legt de raad van bestuur de jaarrekening van het voorbije boekjaar,
opgemaakt overeenkomstig dit artikel, alsook de begroting van het volgende
boekjaar, ter goedkeuring voor aan de algemene vergadering".
VII-38.536 & VII-38.554-22/32
Artikel 6 van het koninklijk besluit van 2 april 2003 tot
vaststelling van de termijnen voor de inwerkingtreding van de bepalingen van de
wet van 27 juni 1921 waarbij aan de verenigingen zonder winstgevend doel en aan
de instellingen van openbaar nut rechtspersoonlijkheid wordt verleend, zoals
gewijzigd bij de wet van 2 mei 2002 betreffende de verenigingen zonder
winstoogmerk, de internationale verenigingen zonder winstoogmerk en de
stichtingen en bij de wet van 16 januari 2003 tot oprichting van een Kruispuntbank
van Ondernemingen, tot modernisering van het handelsregister, tot oprichting van
erkende ondernemingsloketten en houdende diverse bepalingen, luidde voorheen
als volgt :
"De verenigingen zonder winstoogmerk, de stichtingen en de internationale
verenigingen zonder winstoogmerk die voor 1 januari 2004
rechtspersoonlijkheid hebben verworven, beschikken vanaf 1 januari 2004 over
een termijn van een jaar om de verplichtingen die voortvloeien uit de artikelen
17, 37 en 53 na te leven van de wet van 27 juni 1921 waarbij aan de
verenigingen zonder winstgevend doel en aan de instellingen van openbaar nut
rechtspersoonlijkheid wordt verleend, zoals gewijzigd bij de wet van 2 mei
2002 betreffende de verenigingen zonder winstoogmerk, de internationale
verenigingen zonder winstoogmerk en de stichtingen".
Als gevolg van de wijziging van artikel 6 van voornoemd
koninklijk besluit van 2 april 2003 door artikel 2 van het koninklijk besluit van
8 december 2004 luidt het genoemd artikel 6 als volgt :
"De verenigingen zonder winstoogmerk (…) die voor 1 januari 2004
rechtspersoonlijkheid hebben verworven, beschikken vanaf het boekjaar dat op
1 januari 2004 of na deze datum aanvangt over een termijn van twee jaar om de
verplichtingen die voortvloeien uit de artikelen 17, 37 en 53 na te leven (…)".
Volgens haar statuten begint het boekjaar van de verzoekende
partij op 1 januari. De boekhoudkundige verplichtingen van artikel 17 van de
VZW-wet dienden dus door haar nageleefd te worden met ingang van het boekjaar
2006.
VII-38.536 & VII-38.554-23/32
De behandeling van het beroep wordt bijgevolg niet opgeschort.
21.
De excepties in de zaak sub II worden verworpen.
VII. Onderzoek van het eerste middel in de zaak sub I en het vierde middel in de
zaak sub II
Standpunt van de partijen
22.
De verzoekende partij in de zaak sub I voert in een eerste middel
de schending aan van de formele motiveringsplicht "iuncto" artikel 36, §§ 6 en 7,
van het decreet van 2 juli 1981 betreffende de voorkoming en het beheer van
afvalstoffen (hierna : afvalstoffendecreet), het Uitvoeringsplan Milieuverantwoord
Beheer van Huishoudelijke Afvalstoffen (hierna : UMBHA) en artikel 52, 2°, c),
van het besluit van de Vlaamse regering van 6 februari 1991 houdende vaststelling
van het Vlaams reglement betreffende de milieuvergunning (hierna : Vlarem I),
alsook van het zorgvuldigheidsbeginsel.
Zij zet uiteen dat in het bestreden besluit, wat de
aanvaardbaarheid van de aangevraagde exploitatie betreft, de motivering zich
beperkt
tot
een
letterlijke
overname
van
de
door
de
Gewestelijke
Milieuvergunningscommissie geformuleerde overwegingen, waardoor de door
OVAM aangevoerde bezwaren omtrent de milieuvergunningsaanvraag niet
werden betrokken bij de besluitvorming, minstens blijkt niet uit de motivering van
het bestreden besluit dat met het ongunstig advies van OVAM rekening werd
gehouden, dan wel op basis van welke argumentatie de door OVAM
geformuleerde bezwaren niet werden weerhouden. Dit klemt volgens de
verzoekende partij des te meer, omdat OVAM in artikel 52, 2°, c), van Vlarem I
expliciet
wordt
aangewezen
als
adviesverlenende
instantie
inzake
milieuvergunningsaanvragen ten behoeve van de Vlaamse regering, de kritiek van
OVAM gestoeld is op het UMBHA, dat in toepassing van artikel 36, § 7, van het
afvalstoffendecreet een bindend karakter heeft ten aanzien van alle administratieve
VII-38.536 & VII-38.554-24/32
overheden en instellingen van openbaar nut binnen het Vlaamse Gewest, geen
sprake is van enige beslissing van de Vlaamse regering tot afwijking van dit
bindend karakter en de eerste tussenkomende partij in eerste aanleg de facto erkend
heeft dat geen actuele noodzaak aan bijkomende stortcapaciteit bestaat.
23.
De verzoekende partij in de zaak sub II voert in een vierde
middel de schending aan van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991
betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen, van het
integratie-, het voorzorgs-, het zorgvuldigheids-, het legaliteits- en het
motiveringsbeginsel en van het "beginsel van de behoorlijke afweging".
Zij zet uiteen dat blijkens de OVAM-brochure "Tarieven en
capaciteiten voor storten en verbranden - actualisatie tot 2010" er sprake is van een
reststortcapaciteit
voor
categorie
2-stortplaatsen
voor
niet-gevaarlijke
bedrijfsmatige afvalstoffen, waardoor geen nood is aan de bijkomende capaciteit
die door de eerste tussenkomende partij wordt gevraagd. Ook wijst de verzoekende
partij erop dat OVAM in haar advies aan de minister aangeeft dat er een dalende
afvalstoffenaanvoer is ingevolge het afvalbeleid en de opgelegde stortverboden en
dat daarenboven het vergunnen van dergelijke stortplaats een negatieve impact
heeft in functie van een efficiënte benutting en afwerking van de bestaande
vergunde categorie 2-stortplaatsen in Vlaanderen. Volgens de verzoekende partij
wordt in het bestreden besluit geen rekening gehouden met het advies van OVAM
en onvoldoende gemotiveerd wat het maatschappelijk belang is van het vergunnen
van een categorie 2-stortplaats op deze locatie.
24.
De
verwerende
partij
antwoordt
dat
aan
de
formele
motiveringsplicht is voldaan, nu "minstens impliciet" uit het bestreden besluit kan
worden afgeleid dat de argumentatie van de aanvrager werd gevolgd en niet het
advies van OVAM, waarbij ze benadrukt dat OVAM alleen stond. Voorts stelt de
verwerende partij dat het UMBHA "geen dwingende wettelijke bepaling" is en het
volgens vaste rechtspraak van de Raad van State zelfs niet als rechtsbasis kan
dienen om de gevraagde milieuvergunning te weigeren. De verwerende partij
VII-38.536 & VII-38.554-25/32
betwist bovendien de relevantie van het UMBHA, aangezien dit betrekking heeft
op huishoudelijke afvalstoffen, terwijl te dezen de stortplaats zal worden gevuld
met
niet-reinigbare
gronden
afkomstig
van
bodemsaneringsoperaties,
niet-reinigbare residu's afkomstig van grondreinigingscentra en ontwaterde
bagger- en ruimingsspecie. In de zaak sub I stelt de verwerende partij nog dat gelet
op haar verweer, het middel niet tot nietigverklaring kan leiden, waardoor de
verzoekende partij er geen belang bij heeft.
25.
De eerste tussenkomende partij voert aan dat in het bestreden
besluit wel degelijk rekening wordt gehouden met het ongunstig advies van
OVAM en de door OVAM gehanteerde argumentatie uitdrukkelijk wordt
weerlegd. Zij zet uiteen dat de formele motiveringsplicht niet vereist dat het
bestreden besluit de redenen doet kennen waarom sommige adviezen worden
gevolgd en andere niet, dat het in het licht van de formele motiveringsplicht
evenwel volstaat dat de beslissing de feitelijke en juridische gronden vermeldt
waarop ze steunt, dat dit het geval is in het bestreden besluit, dat de formele
motiveringsplicht niet zo ver reikt dat ten aanzien van elk advies afzonderlijk moet
worden aangegeven waarom het niet wordt bijgetreden, dat aan de formele
motiveringsplicht echter is voldaan indien impliciet kan worden afgeleid waarom
een advies niet wordt gevolgd, dat alle andere relevante adviesinstanties het
standpunt van OVAM niet hebben bijgetreden, zodat het advies van OVAM een
minderheidsstandpunt betreft en dat in het bijzonder met betrekking tot dergelijk
minderheidsstandpunt niet afzonderlijk moet worden aangegeven waarom het niet
wordt bijgetreden, hetgeen in het bestreden besluit desondanks het geval is.
Voorts betoogt zij dat de eigenlijke reden voor het ongunstig
advies van OVAM de bescherming van de reeds bestaande stortplaatsen is en dat
dit advies aldus louter is gebaseerd op economische motieven en niet op de
stedenbouwkundige of milieuhygiënische aspecten van de vergunningsaanvraag.
De rendabiliteit en economische leefbaarheid van de betrokken inrichting, en van
andere stortplaatsen in het bijzonder, valt volgens de eerste tussenkomende partij
buiten het beoordelingskader van de overheid die uitspraak moet doen over een
VII-38.536 & VII-38.554-26/32
milieuvergunningsaanvraag, zodat in het bestreden besluit niet moest worden
ingegaan op deze aspecten.
Vervolgens merkt zij op dat blijkens de rechtspraak van de Raad
van State een sectoraal uitvoeringsplan niet kan worden aangewend als
weigeringsmotief voor een vergunningsaanvraag en dat het UMBHA te dezen
irrelevant is, nu het betrekking heeft op huishoudelijk afval én gericht is op
gemeenten, in tegenstelling tot het bestreden besluit.
Ten slotte stelt zij dat de verzoekende partij in de zaak sub I,
zoals ze zelf impliciet aangeeft, met dit middel in feite de belangen van andere
categorie 2-stortplaatsen verdedigt, of hoogstens de belangen van OVAM, maar
geen eigen belang.
26.
De verzoekende partij in de zaak sub I repliceert dat het advies
van OVAM op twee overwegingen steunt, met name dat bij het beoordelen van een
milieuvergunningsaanvraag de bindende bepalingen van de uitvoeringsplannen in
acht moeten worden genomen, te dezen van het UMBHA, zoals geldig tot 2020
voor de eindverwerking en dat het verlenen van milieuvergunningen met
betrekking tot nieuwe categorie 2-stortplaatsen dient te worden ingepast in het
algemeen afvalstoffenbeleid en bijgevolg verenigbaar dient te zijn met de wens,
vanuit milieuhygiënisch oogpunt, van een efficiënte benutting en afwerking van de
bestaande categorie 2-stortplaatsen in Vlaanderen. Zij stelt dat met betrekking tot
geen van beide milieutechnische argumenten door de verwerende partij en de
eerste tussenkomende partij een inhoudelijke repliek wordt geformuleerd en dat de
verwerende partij erkent dat het bestreden besluit evenmin een formele repliek
bevat. Dat het UMBHA geen reglementair karakter zou hebben, is volgens de
verzoekende partij te dezen irrelevant, aangezien OVAM in haar advies enkel
aangeeft dat bij het beoordelen van milieuvergunningsaanvragen de bindende
bepalingen van de uitvoeringsplannen als beoordelingselement mee in acht moeten
worden genomen en dat op basis hiervan rekening moet worden gehouden met de
reeds voorhanden zijnde capaciteit aan categorie 2-stortplaatsen in Vlaanderen en
VII-38.536 & VII-38.554-27/32
prioriteit moet worden gegeven aan de efficiënte benutting en afwerking van deze
bestaande categorie 2-stortplaatsen. In die zin is het volgens de verzoekende partij
dan ook feitelijk onjuist dat het advies van OVAM zou zijn gesteund op louter
economische motieven en niet op stedenbouwkundige en milieuhygiënische
aspecten van de milieuvergunningsaanvraag. Integendeel meent zij dat de
stedenbouwkundige en milieuhygiënische argumentatie waarop het advies van
OVAM is gesteund, door de verwerende partij wordt weerlegd door op basis van
een eigen interpretatie aan deze overwegingen een vermeende louter economische
draagwijdte toe te kennen.
27.
De verzoekende partij in de zaak sub II betwist dat een
exploitatie die een jaar eerder werd vergund door de deputatie in een andere
provincie vergelijkbaar zou zijn met de exploitatie die werd vergund bij het
bestreden besluit en wijst onder meer op het tijdsverloop, doch ook op het gebrek
aan concrete gegevens ter zake in het bestreden besluit.
Voorts zet zij uiteen dat in een dossier dat het bergen van
afvalstoffen betreft het advies van OVAM het grootste gewicht zou moeten
hebben, dat elke adviesinstantie zijn eigen bevoegdheid en specialiteit heeft, dat in
de voorziene vergunningsprocedure een meerderheidsstandpunt geen reden vormt
om een vergunning al dan niet te verlenen, dat de wetgever verscheidene adviezen
nodig acht om alle inhoudelijke aspecten aan bod te laten komen die relevant zijn
voor een specifieke inrichting en dat te dezen meerdere adviesverleners die het
eens
waren
met
het
uiteindelijke
advies
van
de
Gewestelijke
Milieuvergunningscommissie opmerkingen hebben gemaakt en voorwaarden
gesuggereerd.
Vervolgens voert zij aan dat alhoewel het niet verordenend is, het
UMBHA een weerspiegeling is van het beleid van OVAM zoals goedgekeurd door
de verwerende partij, dat OVAM enkel de strategie vermeldt die wordt gevolgd in
het UMBHA, dat die strategie evenzeer van toepassing is voor de verwerking van
andere afvalstoffen dan huishoudelijke en dat volgens OVAM vanuit afvaloogpunt
VII-38.536 & VII-38.554-28/32
geen extra categorie 2-capaciteit wenselijk is, aangezien er op heden voldoende
capaciteit is op de bestaande categorie 2-stortplaatsen en het vergunnen van een
nieuwe categorie 2-stortplaats een negatieve impact zou hebben in functie van een
efficiënte
benutting
en
afwerking
van
de
bestaande
vergunde
categorie 2-stortplaatsen in Vlaanderen.
Ten slotte betwist de verzoekende partij dat het advies van
OVAM op economische motieven zou steunen, aangezien het de optimale
benutting van de bestaande vergunde capaciteit beoogt. Dit is volgens de
verzoekende partij onder meer van belang om de hinder door de verscheidene
stortplaatsen in de tijd te beperken en om de realisatie van de nabestemming op de
betrokken locaties te bespoedigen.
28.
In haar laatste memorie benadrukt de verwerende partij dat het
gedeeltelijke ongunstig advies van OVAM wel degelijk is weerlegd door de
Gewestelijke Milieuvergunningscommissie. Daarnaast stelt zij dat uit de bestreden
beslissing "duidelijk (blijkt) dat de vergunning geweigerd werd voor de categorie
2-stortplaats", zodat "niet (valt) in te zien hoe verwerende partij het advies van
OVAM en het UMBHA naast zich neer (heeft) gelegd".
29.
De eerste tussenkomende partij laat in haar laatste memorie nog
gelden dat in het arrest van de Raad van State nr. 171.699 van 31 mei 2007,
weliswaar wordt gesteld dat de beleidsopties uit het UMBHA kunnen worden
gehanteerd bij de beoordeling van milieuvergunningsaanvragen, doch evenzeer dat
die beleidsprincipes geen dwingende wettelijke bepalingen zijn. Volgens haar
dienen die beleidsopties dan ook te worden toegepast binnen het wettelijk
beoordelingskader, vormt een economisch gegeven zoals "capaciteit" geen
wettelijk beoordelingscriterium en kan dergelijk gegeven "door middel van een
beleidsplan geenzins het beoordelingskader verzwaren".
VII-38.536 & VII-38.554-29/32
Beoordeling
30.
De Raad van State kan slechts vaststellen dat in de bestreden
beslissing alleen wordt verwezen naar het "deels gunstige, deels ongunstige advies
van 29 juli 2011 van de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij". Een
evaluatie of beoordeling van het door OVAM aangevoerde bezwaar of van de
argumentatie van de eerste tussenkomende partij ontbreekt in de bestreden
beslissing, zodat noch de argumentatie van OVAM, noch die van de
beroepsindiener, in strijd met artikel 52, 3°, van Vlarem I aan bod komen. Uit de
bestreden beslissing valt bijgevolg niet op te maken welke de beweegredenen zijn
van de verwerende partij om de stortplaats categorie 2 alsnog te gunnen, terwijl dit
advies op duidelijke wijze heeft gewezen op een reeds voldoende capaciteit van
dergelijke stortplaatsen in Vlaanderen. Beweegredenen hiervan worden weliswaar
aangebracht in de memorie van antwoord van de verwerende partij, doch zulks
vermag niet een gebrekkige motivering in de bestreden beslissing te herstellen.
De verwijzing in de bestreden beslissing naar het advies van de
Gewestelijke Milieuvergunningscommissie kan dergelijk gebrek evenmin
ondervangen.
De
bestreden
beslissing
is
aldus
behept
met
een
motiveringsgebrek.
Het eerste middel in de zaak sub I en het vierde middel in de zaak
sub II, zijn gegrond.
VII-38.536 & VII-38.554-30/32
BESLISSING
- De zaken A. 205.079/VII-38.536 en A. 205.182/VII-38.554 worden gevoegd.
- De tussenkomst van de stad Ronse in de gevoegde zaken is onontvankelijk.
- De Raad van State vernietigt het besluit van de Vlaamse minister van
Leefmilieu, Natuur en Cultuur van 29 maart 2012 houdende uitspraak over
het beroep ingesteld tegen de beslissing van de deputatie van de provincie
Oost-Vlaanderen van 28 april 2011, waarbij aan de NV OB&D een
milieuvergunning deels wordt verleend voor het verder exploiteren en
veranderen van een stortplaats en een opslagplaats voor uitgegraven bodem
en bagger- en ruimingsspecie, gelegen aan de Schorissesteenweg te Ronse.
- Dit arrest dient bij uittreksel te worden bekendgemaakt op dezelfde wijze
als het vernietigde besluit.
- De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van de beroepen tot
nietigverklaring, begroot op 350 euro.
De tussenkomende partijen worden verwezen in de kosten van de
tussenkomsten, begroot op 500 euro, elk voor de helft.
VII-38.536 & VII-38.554-31/32
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van
tien oktober tweeduizend dertien, door de Raad van State, VIIe kamer,
samengesteld uit:
Luc Hellin,
kamervoorzitter,
Eric Brewaeys,
staatsraad,
Peter Sourbron,
staatsraad,
bijgestaan door
Elisabeth Impens,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Elisabeth Impens
Luc Hellin
VII-38.536 & VII-38.554-32/32
