Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2020:ARR.247.376 (2020-04-08)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 247.376 van 8 april 2020 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu
en aanverwante aangelegenheden - Stedenbouw en ruimtelijke ordening -
Reglementen Beslissing : Verwerping Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
Xe KAMER
ARREST
nr. 247.376 van 8 april 2020
in de zaken A. 223.692/X-17.059 (I)
A. 223.706/X-17.063 (II)
In zake :
I.
Christine ALTRUYE
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Eva De Witte
kantoor houdend te 9000 Gent
Kasteellaan 141
bij wie woonplaats wordt gekozen
II.
- Johan VAN BAREL
- Karl DELARBRE
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Eva De Witte
kantoor houdend te 9000 Gent
Kasteellaan 141
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
- de PROVINCIE OOST-VLAANDEREN
- het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Steve Ronse en Meindert Gees
kantoor houdend te 8500 Kortrijk
Beneluxpark 27B
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de beroepen
De beroepen, beiden ingesteld op 6 november 2017, strekken
tot de nietigverklaring van het besluit van de provincieraad van de provincie
Oost-Vlaanderen van 21 juni 2017 houdende definitieve vaststelling van het
provinciaal
ruimtelijk
uitvoeringsplan
“Reconversie
verblijfsrecreatie
Stekene-fase 1”.
X-17.059-17.063-1/24
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partijen hebben in beide zaken een memorie van
antwoord ingediend en de verzoekende partijen hebben in beide zaken een
memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur An Van den broeck heeft in beide zaken een
verslag opgesteld.
De verzoekende partijen hebben in beide zaken een laatste
memorie ingediend. De tweede verwerende partij heeft in beide zaken een laatste
memorie ingediend.
De partijen zijn in beide zaken opgeroepen voor de
terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 31 januari 2020.
Staatsraad Jan Clement heeft in beide zaken verslag uitgebracht.
Advocaat Eva De Witte, die in beide zaken verschijnt voor de
verzoekende partijen, Leen Lippevelde, die in beide zaken verschijnt voor de
eerste verwerende partij, en advocaat Isabelle Verhelle, die in beide zaken loco
advocaten Steve Ronse en Meindert Gees verschijnt voor de tweede verwerende
partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur An Van den broeck heeft in beide zaken een met
dit arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
X-17.059-17.063-2/24
III. Feiten
Verzoekster in de zaak sub I is eigenaar van een perceel aan de
straat Speelhof in Stekene dat volgens het bij koninklijk besluit van 7 november
1978 vastgestelde gewestplan Sint-Niklaas - Lokeren (hierna: het gewestplan)
gelegen is in een gebied voor verblijfsrecreatie. Verzoekers in de zaak sub II zijn
eigenaar van een perceel aan de Koestraat in Stekene dat volgens het gewestplan
eveneens gelegen is in een gebied voor verblijfsrecreatie.
Op elk van de percelen bevindt zich een weekendverblijf.
4.1.
In 2013 maakt de eerste verwerende partij een voorontwerp op
van het provinciaal ruimtelijk uitvoeringsplan Reconversie verblijfsrecreatie
Stekene - fase 1’ (hierna: het PRUP).
4.2.
Op 22 augustus 2013 beslist de dienst milieueffectrapportage
van de afdeling Milieu-, Natuur- en Energiebeleid van het Vlaamse Gewest
(hierna: de dienst Mer) dat “het voorgenomen plan geen aanleiding geeft tot
aanzienlijke negatieve milieugevolgen en dat de opmaak van een plan-MER niet
nodig is”.
Op 9 oktober 2013 stelt de provincieraad van Oost-Vlaanderen
het ontwerp van het PRUP vast. Het ontwerp-PRUP voorziet onder meer op
verzoekers’ percelen een uitbreiding van het woonrecht voor de permanente
bewoners.
6.1.
Tijdens het openbaar onderzoek, dat loopt van 12 november
2013 tot 10 januari 2014, worden 105 bezwaarschriften ingediend, onder meer
door de feitelijke vereniging “Recht op wonen”, waartoe verzoekers stellen te
behoren.
6.2.
Het departement Ruimte Vlaanderen van het Vlaamse Gewest
brengt over het voorontwerp een ongunstig advies uit (hierna: het advies van
X-17.059-17.063-3/24
Ruimte Vlaanderen). In het advies van Ruimte Vlaanderen wordt voorgesteld de
uitbreiding van het woonrecht voor de permanente bewoners te schrappen, daar
ze strijdt met de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening (hierna: VCRO).
Het besluit van de provincieraad van de provincie Oost-
Vlaanderen van 17 juni 2015 stelt het PRUP “Reconversie verblijfsrecreatie
Stekene - fase 1” definitief vast (hierna: het PRUP van 2015).
Artikel
3.2.1,
derde
lid,
van
de
stedenbouwkundige
voorschriften van het PRUP van 2015 voorziet dezelfde uitbreiding van het
woonrecht voor de permanente bewoners als in het ontwerp-PRUP.
Op vordering van onder meer verzoekers vernietigt de Raad van
State bij arrest nr. 238.047 van 28 april 2017 het PRUP van 2015 (hierna: het
vernietigingsarrest nr. 238.047). In het vernietigingsarrest nr. 238.047 wordt met
name de uitbreiding van het woonrecht voor de permanente bewoners onwettig
bevonden.
Op 18 mei 2017 beslist de deputatie van de provincieraad van
de provincie Oost-Vlaanderen om de administratieve procedure van het PRUP te
hernemen vanaf de behandeling van de adviezen, bezwaren en opmerkingen door
de provinciale commissie voor ruimtelijke ordening (hierna: Procoro).
Op 6 juni 2017 brengt de Procoro advies uit.
11.1.
Op 21 juni 2017 stelt de provincieraad van de provincie Oost-
Vlaanderen het PRUP “Reconversie verblijfsrecreatie Stekene – fase 1” definitief
vast. Dit is het bestreden besluit.
11.2.
Het bestreden PRUP herbestemt verzoekers’ percelen tot “Zone
voor openluchtrecreatieve verblijven met nabestemming bosgebied”.
X-17.059-17.063-4/24
In vergelijking met het PRUP van 2015 wordt de uitbreiding
van het woonrecht voor de permanente bewoners geschrapt.
IV. Onderzoek van de middelen
A. Het “voorafgaand” middel
Uiteenzetting van het middel
12.1.
In een “voorafgaand” middel wordt de schending aangevoerd
van het gezag van gewijsde van het vernietigingsarrest nr. 238.047 en van “de
algemene
beginselen
van
behoorlijk
bestuur,
meer
specifiek
het
zorgvuldigheidsbeginsel en de materiële motiveringsplicht”.
12.2.
Verzoekers stellen dat de plannende overheid zich na het
vernietigingsarrest nr. 238.047 beperkt heeft tot de schrapping van “een aantal
betwiste stedenbouwkundige voorschriften”. Het bestreden PRUP voelt als een
slag in het gezicht van verzoekers daar het geen gepaste genoegdoening geeft en
afbreuk doet aan de voorwaarde in het advies van de gemeente Stekene om een
humane oplossing te geven aan de problematiek van de permanente bewoning
van weekendverblijven. Verzoekers zijn sinds jaar en dag vragende partij voor
een dergelijke oplossing en het bestreden PRUP gaat daar radicaal tegen in, nu
hun percelen op termijn tot bosgebied worden herbestemd.
Verzoekers menen dat er na het vernietigingsarrest nr. 238.047
geen rechtsherstel kon worden geboden door het hernemen van de procedure
vanaf het ogenblik van het uitbrengen van het advies van de Procoro, daar “de
vastgestelde onregelmatigheid zich immers uitstrekt over de planopties die aan de
basis liggen van het hier bestreden PRUP”. Bovendien hebben verzoekers “zich
niet (opnieuw) kunnen uitspreken over de wijzigingen die aan het (vernietigde)
PRUP werden aangebracht en die hebben geleid tot het hier bestreden PRUP”. De
bezwaarrechten van verzoekers werden hierdoor manifest geschaad.
X-17.059-17.063-5/24
13.1.
In hun laatste memorie erkennen verzoekers dat het “in casu
[…] niet ter discussie [staat] dat de voorschriften van het PRUP werden
gewijzigd om tegemoet te komen aan het [het vernietigingsarrest nr. 238.047]”.
Waar het over gaat is dat zij zich over de schrapping van de uitbreiding van het
woonrecht voor de permanente bewoners niet hebben kunnen uitspreken, hoewel
aldus niet meer voldaan is aan de voorwaarde in het advies van de gemeente
Stekene.
13.2.
Verder voegen verzoekers in hun laatste memorie toe dat uit
een antwoord dat de bevoegde minister op 28 april 2005 gaf in de commissie
Leefmilieu van het Vlaams parlement blijkt dat aan de bewoners van
weekendverblijven alleen rechtszekerheid kan worden geboden door hen meer
rechten te geven dan de bestaande, wat planologisch moet worden geregeld.
Beoordeling
Met de in het vorige randnummer weergegeven argumentatie
uit de laatste memorie geven verzoekers aan hun middel een laattijdige en
bijgevolg onontvankelijke nieuwe grondslag.
Terecht wijst de eerste verwerende partij er op dat krachtens het
te dezen geldende artikel 2.2.10, § 6, tweede lid, VCRO, bij de definitieve
vaststelling van het plan ten opzichte van het voorlopig vastgestelde plan
wijzigingen kunnen worden aangebracht die gebaseerd zijn op of voortvloeien uit
een advies uitgebracht door een geraadpleegde dienst.
Zoals
verzoekers
in
hun
laatste
memorie
erkennen
(randnr. 13.1) heeft de plannende overheid het gezag van gewijsde van het
vernietigingsarrest nr. 238.047 geëerbiedigd door de in dat arrest onwettig
bevonden voorschriften en meer bepaald de uitbreiding van het woonrecht voor
de permanente bewoners te schrappen. Met deze schrapping heeft de plannende
overheid – met toepassing van de in het vorige randnummer aangehaalde
bepaling – gevolg gegeven aan een suggestie uit het advies van Ruimte
Vlaanderen. Het enkele feit dat de plannende overheid is ingegaan op de
X-17.059-17.063-6/24
laatstgenoemde suggestie, betekent – anders dan verzoekers blijkbaar menen –
niet dat er een nieuw openbaar onderzoek georganiseerd moest worden.
Het “voorafgaand” middel wordt verworpen.
B. Het eerste middel
Uiteenzetting van het middel
18.1.
Het eerste middel wordt genomen uit de schending van de
artikelen 1.1.3, 2.1.1, eerste en tweede lid, 1°, 2.1.2, § 6, 2.2.1 en 2.2.10, § 5,
VCRO, in samenhang met de richtinggevende bepalingen van het Ruimtelijk
Structuurplan
Vlaanderen
zorgvuldigheidsbeginsel
en
(hierna:
de
RSV),
evenals
materiëlemotiveringsplicht
van
als
het
algemene
beginselen van behoorlijk bestuur, alsook uit bevoegdheidsoverschrijding.
18.2.
Verzoekers werpen op dat de provincieraad niet over de vereiste
bevoegdheid beschikte om het bestreden PRUP vast te stellen. Bovendien is hun
bezwaar over deze onbevoegdheid niet op een afdoende manier weerlegd.
In hun laatste memorie verwijzen verzoekers naar hun vorige
procedurestukken.
Beoordeling
Verzoekers voeren aan dat het provinciale niveau niet bevoegd
zou zijn voor de herbestemming van de verblijfsrecreatiezone van het
gewestplan. Zij beroepen zich op de volgende passage uit het richtinggevend
gedeelte van het RSV:
“7.1.3. Ontwikkelingsperspectieven voor specifieke toeristischrecreatieve infrastructuren die een uitspraak op Vlaams niveau behoeven
Omwille van hun ruimtelijke impact en complexiteit behoeven een
aantal specifieke toeristisch-recreatieve infrastructuren een uitspraak in
verband met hun gewenste ruimtelijke ontwikkeling op Vlaams niveau. Dit
X-17.059-17.063-7/24
is met name het geval voor terreinen voor openluchtrecreatieve verblijven
(kampeerverblijfparken, kampeerterreinen en vakantieparken) en
individuele
weekendverblijven,
golfterreinen
en
U.L.M.en
sportvliegvelden.”
21.
Het uitgangspunt van het middel is dat de in het vorige
randnummer aangehaalde passage van het richtinggevend gedeelte van het RSV
aan
het
Vlaamse
Gewest
de
exclusieve
bevoegdheid
toewijst
om
uitvoeringsplannen op te maken ter uitvoering van het beleid inzake
weekendverblijven.
Zoals onder meer in ’s Raads arresten nr. 231.228 van 19 mei
2015 en nr. 241.818 van 19 juni 2018 in herinnering is gebracht, is het
voornoemde uitgangspunt onjuist. Er moet immers worden vastgesteld dat de in
voornoemde passage bedoelde “uitspraak” “op Vlaams niveau” niet de vorm
moet aannemen van een gewestelijk ruimtelijk uitvoeringsplan.
Uit hetgeen verzoeker aanvoert blijkt niet dat de eerste
verwerende partij onbevoegd was om het bestreden PRUP vast te stellen.
Zoals terecht is vastgesteld in het auditoraatsverslag heeft de
Procoro – ter weerlegging van verzoekers’ bezwaarschrift – de provinciale
bevoegdheid afdoende verantwoord.
Het eerste middel wordt verworpen.
C. Het vierde middel
Uiteenzetting van het middel
24.1.
het
In het vierde middel voeren verzoekers de schending aan van
gelijkheidsbeginsel,
evenals
van
het
rechtszekerheids-
en
het
materiëlemotiveringsbeginsel als algemene beginselen van behoorlijk bestuur.
X-17.059-17.063-8/24
24.2.
Verzoekers wijzen er op dat krachtens het gelijkheidsbeginsel
in rechte en in feite gelijke toestanden op een gelijke manier moeten worden
behandeld. Het gelijkheidsbeginsel werd geschonden doordat bepaalde clusters
van weekendverblijven de bestemming recreatief woongebied – waardoor
ééngezinswoningen worden toegelaten – hebben gekregen, maar verzoekers’
percelen niet. Zoals zij reeds in hun bezwaarschrift hebben uiteengezet, is de
bestemming recreatief woongebied meer bepaald voorzien in het bij het besluit
van de provincieraad van de provincie Oost-Vlaanderen van 18 november 2015
vastgestelde PRUP “Reconversie verblijfsrecreatie Stekene en Sint-Gillis-Waas
fase 2” (hierna: het PRUP Reconversie-2) en het bij het besluit van de
provincieraad van de provincie West-Vlaanderen van 28 juni 2012 vastgestelde
PRUP “Nonnebossen” te Zonnebeke (hierna: het PRUP Nonnebossen).
Verzoekers benadrukken dat ook hun percelen in aanmerking komen “voor een
‘upgrade’ tot recreatief woongebied”. Dat verzoekers’ percelen – in tegenstelling
tot de percelen met weekendverblijven in de plangebieden van het PRUP
Reconversie-2 en het PRUP Nonnebossen – geen woonbestemming krijgen,
getuigt van een onzorgvuldige beoordeling en foutieve feitenvinding. Ten
overvloede toont het feit dat de gemeente Stekene voor de taverne “De
Boshoeve” een ruimtelijk uitvoeringsplan heeft opgemaakt (hierna: het
gemeentelijk RUP Boshoeve) aan dat het gelijkheidsbeginsel ontegensprekelijk
geschonden werd.
Beoordeling
Het gelijkheidsbeginsel is geschonden wanneer in rechte en in
feite gelijke situaties zonder objectieve en redelijke verantwoording ongelijk
worden behandeld. De verzoekende partij die de schending van het
gelijkheidsbeginsel aanvoert, moet dit in haar verzoekschrift met concrete en
precieze gegevens aantonen.
Het gemeentelijk RUP Boshoeve, dat voorziet in de handhaving
van de bestaande activiteiten van de betrokken horecazaak, is niet door de
verwerende partijen vastgesteld. Verzoekers maken niet aannemelijk dat hun
X-17.059-17.063-9/24
percelen, enerzijds, en het perceel met de laatstgenoemde horecazaak, anderzijds,
in rechte en in feite gelijke situaties zouden zijn.
Verder kunnen verzoekers zich niet dienstig beroepen op het
PRUP Reconversie-2 en het PRUP Nonnebossen, daar deze PRUP’s door de
Raad van State vernietigd zijn, respectievelijk bij arrest nr. 240.286 van
22 december 2017 en arrest nr. 230.393 van 3 maart 2015.
Verzoekers overtuigen er niet van dat het gelijkheidsbeginsel of
de andere aangevoerde rechtsregels geschonden zouden zijn.
Het vierde middel wordt verworpen.
D. Het tweede middel
Uiteenzetting van het middel
30.1.
Het tweede middel is afgeleid uit de schending van artikel 1.1.4
VCRO, artikel 2.2.3, § 1 VCRO, artikel 2.2.10, § 5 VCRO, en uit de schending
van
het
zorgvuldigheids-
en
het
redelijkheidsbeginsel,
evenals
de
materiëlemotiveringsplicht als beginselen van behoorlijk bestuur.
30.2.
In dit middel stellen verzoekers dat er een tegenstrijdigheid is
tussen, enerzijds, het feit dat het bestreden PRUP als doelstelling heeft om een
aaneengesloten bosgebied te creëren, terwijl er, anderzijds, binnen diezelfde zone
nog bouwmogelijkheden worden geboden tot 1 januari 2022. Aldus is de
plannende overheid voorbijgegaan aan het advies van Ruimte Vlaanderen. De
plannende overheid heeft de door verzoekers bekritiseerde tegenstrijdigheid
verantwoord vanuit het redelijkheidsbeginsel, maar verzoekers begrijpen niet dat
voor de bestaande, vergunde weekendverblijven een uitdoofbeleid wordt gevoerd
terwijl er wel nog nieuwe bebouwing wordt toegelaten. Dit impliceert volgens
hen dat de beoogde bestemming bos nooit gerealiseerd zal worden. Tevens
vestigen verzoekers er de aandacht op dat zij een bezwaar hebben ingediend
X-17.059-17.063-10/24
waarin zij dit hebben aangekaart, maar dat dit door de Procoro enkel beantwoord
werd door de beleidsopties te hernemen die in de ontwerpdocumenten terug te
vinden zijn.
In hun laatste memorie maken verzoekers de vergelijking met
de voorschriften van het PRUP Nonnebossen, waarover het agentschap Natuur en
Bos geoordeeld heeft dat door bouwmogelijkheden voor woonfuncties toe te
staan de bestemming bos niet gerealiseerd kon worden.
Beoordeling
Artikel 1.1.4 VCRO luidt:
“De ruimtelijke ordening is gericht op een duurzame ruimtelijke
ontwikkeling waarbij de ruimte beheerd wordt ten behoeve van de huidige
generatie, zonder dat de behoeften van de toekomstige generaties in het
gedrang gebracht worden. Daarbij worden de ruimtelijke behoeften van de
verschillende maatschappelijke activiteiten gelijktijdig tegen elkaar
afgewogen. Er wordt rekening gehouden met de ruimtelijke draagkracht, de
gevolgen voor het leefmilieu en de culturele, economische, esthetische en
sociale gevolgen. Op deze manier wordt gestreefd naar ruimtelijke
kwaliteit.”
Artikel 1.1.4 VCRO bepaalt dat de ruimtelijke ordening gericht
is op “een duurzame ruimtelijke ontwikkeling waarbij de ruimte beheerd wordt
ten behoeve van de huidige generatie, zonder dat de behoeften van de
toekomstige generaties in het gedrang gebracht worden”. Deze principes vereisen
derhalve dat de diverse binnen artikel 1.1.4 VCRO bedoelde behoeften en de
daarmee gepaard gaande aanspraken op de ruimte evenwichtig tegen mekaar
worden afgewogen en dat bij deze afweging rekening wordt gehouden met de
ruimtelijke draagkracht van de omgeving. De Raad van State oefent hierop enkel
een wettigheidstoets uit, vermits het aan de bevoegde overheden toekomt de
nodige beleidskeuzes te maken. Het komt een verzoeker, die artikel 1.1.4 VCRO
geschonden acht, toe om aan te tonen dat de gemaakte keuze de grenzen van de
redelijkheid te buiten gaat.
X-17.059-17.063-11/24
Uit de gegevens van de zaak blijkt dat de plannende overheid
bij de vaststelling van het bestreden PRUP niet is voorbijgegaan aan het advies
van Ruimte Vlaanderen, doch integendeel gevolg heeft gegeven aan de suggestie
in dit advies om de uitbreiding van het woonrecht voor de permanente bewoners
te schrappen (randnr. 16). Het enkele feit dat niet is ingegaan op andere punten
van dit advies, inzonderheid niet op de suggestie om ook de bouwmogelijkheden
tot 1 januari 2022 te schrappen, toont nog geen onwettigheid aan.
Er moet worden vastgesteld dat de voorschriften van het PRUP
Nonnebossen tezelfdertijd in de bestemming bos en een woonbestemming
voorzien, daar waar het bestreden PRUP tot 1 januari 2022 de bestemming
verblijfsrecreatie voorziet en vanaf 1 januari 2022 de bestemming bosgebied. Hoe
dan ook is vanaf laatstgenoemde datum op verzoekers’ percelen elke woonfunctie
zonevreemd. De in de laatste memorie gemaakte vergelijking gaat dan ook niet
op.
Verder blijkt dat de Procoro wel degelijk concreet geantwoord
heeft op verzoekers’ bezwaren. Zo wijst de Procoro er onder meer op dat er een
voorkooprecht is voor het agentschap voor Natuur en Bos, zodat leegkomende
verblijven aangekocht kunnen worden om de bestemming bosgebied te realiseren.
Gelet op het voorgaande maken verzoekers hun stelling “dat de
beoogde bestemming (‘bos’) nooit gerealiseerd zal worden” niet aannemelijk.
Verzoeker tonen niet aan dat de in het bestreden PRUP
gemaakte keuze de grenzen van de redelijkheid te buiten gaat of dat dit PRUP de
aangevoerde rechtsregels anderszins zou schenden.
Het tweede middel wordt verworpen.
E. Het derde middel
Standpunt van de partijen
X-17.059-17.063-12/24
39.1.
In het derde middel voeren verzoekers de schending aan van de
artikelen 2.2.3, § 1, 2.2.10, § 5 en 2.6.1 tot 2.6.3 VCRO, alsook van artikel 544
van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW), artikel 16 van de Grondwet en
artikel 1 van het Eerste Aanvullend Protocol bij het Europees Verdrag voor de
Rechten van de Mens, alsmede de schending van het zorgvuldigheidsbeginsel, het
redelijkheidsbeginsel en de materiëlemotiveringsplicht als algemene beginselen
van behoorlijk bestuur.
39.2.
Verzoekers voeren aan dat het bestreden PRUP hun recht op
planschadevergoeding ernstig inperkt door de inwerkingtreding van het
bestemmingsvoorschrift bosgebied in de tijd vooruit te schuiven. Zij lichten toe
dat het recht op planschadevergoeding uiterlijk ontstaat na verloop van een
termijn van vijf jaar, te rekenen vanaf de datum van inwerkingtreding van het
PRUP. Aangezien het bestreden PRUP in werking trad op 21 september 2017,
kan het recht op planschadevergoeding principieel tot 20 september 2022
ontstaan. De nabestemming bosgebied treedt voor hun eigendom pas in werking
op 1 januari 2022, zodat de waardeverminderende herbestemming wordt
uitgesteld tot kort voor het ogenblik waarop dit recht kan ontstaan. De gefaseerde
herbestemming tot bosgebied vormt volgens verzoekers een ontoelaatbare
uitholling van hun recht op planschadevergoeding. Door de combinatie van het
feit
dat
verzoekers
niet
in
aanmerking
komen
voor
een
ernstige
planschadevergoeding en het feit dat hun percelen niet onteigend worden ontstaat
een buitensporige en disproportionele inbreuk op hun eigendomsrecht.
In hun laatste memorie voegen verzoekers toe dat zij in hun
tweede middel hebben aangetoond dat het voorgehouden algemeen belang van de
creatie van een bos onuitvoerbaar is. Bijgevolg kan het laatstgenoemde belang
geen inperking van verzoekers’ eigendomsrecht rechtvaardigen.
X-17.059-17.063-13/24
Beoordeling
In zoverre verzoekers het tweede middel herhalen, wordt
verwezen naar de verwerping van dit middel hiervoor.
Voor het overige moet worden vastgesteld dat verzoeker met
het middel in wezen een uitspraak wil verkrijgen over zijn recht op
planschadevergoeding, inzonderheid over de omvang van die vergoeding. Daar
het laatstgenoemde recht een burgerlijk recht is, is Raad van State onbevoegd om
over dit middel te oordelen. Een geschil over burgerlijke rechten behoort immers
krachtens artikel 144 van de Grondwet uitsluitend tot de bevoegdheid van de
justitiële rechter.
Het derde middel wordt verworpen.
F. Het zesde middel
Uiteenzetting van het middel
44.1.
In het zesde middel voeren verzoekers de schending aan van de
artikelen 1.1.4 en 2.2.3, § 2, VCRO en van het zorgvuldigheidsbeginsel, het
rechtszekerheidsbeginsel
en
de
materiëlemotiveringsplicht
als
algemene
beginselen van behoorlijk bestuur.
44.2.
Verzoekers wijzen er op dat het bestreden PRUP in een
gefaseerde inwerkingtreding van de stedenbouwkundige voorschriften voorziet,
waarbij de stedenbouwkundige voorschriften tot 1 januari 2022 vallen onder de
categorie van gebiedsaanduiding “recreatie” en vanaf 1 januari 2022 onder de
categorie
van
gebiedsaanduiding
“bos”.
De
beide
categorieën
van
gebiedsaanduiding zijn echter niet met elkaar verzoenbaar. Zoals ze ook reeds in
hun voorafgaand en hun tweede middel hebben aangetoond, bevat het bestreden
PRUP aldus, net als het PRUP van 2015, een onderlinge tegenstrijdigheid. Meer
bepaald kunnen verzoekers’ percelen de eerstvolgende jaren aangewend worden
X-17.059-17.063-14/24
voor verblijfsrecreatie en zouden ze naderhand tot een bos omgevormd moeten
worden, zodat afbreuk wordt gedaan aan de doelstellingen van het PRUP.
Beoordeling
In zoverre verzoekers het “voorafgaand” middel en het tweede
middel herhalen, wordt verwezen naar de verwerping van deze middelen
hiervoor.
Het te dezen toepasselijke artikel 2.2.3, § 1, tweede lid, VCRO
bepaalt dat stedenbouwkundige voorschriften van die aard kunnen zijn dat ze na
verloop van tijd in werking treden of dat de inhoud op een bepaald tijdstip
verandert. De eerste verwerende partij merkt terecht op dat geen enkele regel
voorschrijft dat de bestemming en de nabestemming van een gebied met elkaar
verzoenbaar moeten zijn.
Het zesde middel wordt verworpen.
G. Het zevende middel en het eerste en het tweede onderdeel van het achtste
middel
Uiteenzetting van het middel
48.1.
Het zevende en het achtste middel zijn afgeleid uit de schending
van de artikelen 1.1.4, 2.2.10, § 5, en 5.4.2, VCRO en van het
zorgvuldigheidsbeginsel, het redelijkheidsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel
en de materiëlemotiveringsplicht als algemene beginselen van behoorlijk bestuur.
48.2.
Verzoekers wijzen er op dat er door het bestreden PRUP twee
woonuitbreidingsgebieden
zullen
worden
herbestemd
tot
woongebied
(deelplannen 4 en 5) met het oog op het aanbieden van wooncompensatie voor
permanente bewoners van weekendverblijven in zones die op termijn worden
omgevormd naar een openruimtebestemming, zonder dat er op een afdoende
X-17.059-17.063-15/24
manier aannemelijk wordt gemaakt hoe deze gebieden zullen worden
voorbehouden voor de specifieke doelgroep van permanente bewoners van een
weekendverblijf.
Sterker
nog,
op
14
september
2017
werd
een
verkavelingsvergunning verleend waarbij die doelgroep werd genegeerd. De
inventarisatie van de weekendverblijven is op een onvolledige manier gebeurd.
Dat de cijfers geactualiseerd zouden zijn, wordt niet uitdrukkelijk gestaafd in het
advies van de Procoro. Bovendien blijkt uit het voornemen van de plannende
overheid om de doelgroep van de permanente bewoners van weekendverblijven
ná de vaststelling van het bestreden PRUP te bevragen, dat een erkende
problematiek naar een later stadium is doorgeschoven. Verzoekers vervolgen dat
hun bezwaar dienaangaande niet afdoende werd weerlegd. Bovendien is
voorbijgegaan aan het advies van Ruimte Vlaanderen.
In hun laatste memorie wijzen verzoekers er op dat de door de
plannende overheid aangekondigde bevraging inmiddels plaats heeft gevonden en
geresulteerd heeft in een studie. Deze studie stelt met zoveel woorden dat de
verwerende partijen een beleid hebben ontwikkeld zonder volledig zicht te
hebben op de omvang van de problematiek.
Beoordeling
Wat betreft het advies van Ruimte Vlaanderen wordt verwezen
naar het gestelde in randnummer 33 hiervoor.
Verzoekers kunnen zich niet dienstig beroepen op de op
14 september 2017 verleende verkavelingsvergunning, daar deze – overigens op
vordering van verzoekers – vernietigd is bij arrest nr. RvVb-A-1819-0576 van
5 februari 2019 van de Raad voor Vergunningsbetwistingen.
52.1.
De Procoro heeft de bezwaren van verzoekers over de
inventarisatie van de weekendverblijven en de wooncompensatie als volgt
weerlegd:
X-17.059-17.063-16/24
“De Procoro geeft aan dat de concrete realisatie van de
wooncompensatiegebieden verder projectmatig werd en wordt uitgewerkt,
parallel aan de opmaak van voorliggend PRUP en na definitieve
vaststelling van voorliggend PRUP. Als overlegstructuur wordt hiervoor het
bestaande lokaal woonoverleg in Stekene gebruikt. De betrokkenen hierbij
zijn, naast de Provincie, de Gemeente, de sociale huisvestingsmaatschappij,
Wonen Vlaanderen en de private ontwikkelaars. […]
Voor
de
wooncompensatieprojecten
zijn
volgende
ontwikkelingsvoorwaarden van toepassing:
o
De ontwikkeling dient te gebeuren op korte termijn. Dit betekent
binnen de 12 maanden na inwerkingtreding van het PRUP.
o
Indien private percelen worden ontwikkeld, dienen deze tot 1 jaar
na het bouwrijp maken te worden voorbehouden voor de doelgroep
(permanente bewoners van voor 1 september 2008 van weekendverblijven
binnen zones die op termijn een open-ruimte-bestemming krijgen). Een
privaat perceel is bouwrijp als er een verkoopbaarheidsattest voor is.
o
Indien private eengezinswoningen worden ontwikkeld, dienen
deze tot 1 jaar na de bouw te worden voorbehouden voor de doelgroep. Een
private eengezinswoning is gebouwd als er een verkoopbaarheidsattest voor
is.
o
Ontwikkelde private percelen en ontwikkelde private
eengezinswoningen dienen aangeboden te worden aan marktconforme
prijzen. Dit om te voorkomen dat de prijzen gedurende de
‘voorrangsperiode’ voor de doelgroep kunstmatig hoog worden gehouden.
o
Voor het sociale gedeelte (20 à 25 %) dient de ontwikkelaar
verplicht afspraken te maken met de sociale huisvestingsmaatschappij over
de concrete inplanting van de sociale woningen en het aandeel huur / koop /
kavel (mede afhankelijk van de bevraging van de doelgroep, zie verder).
o
Voor de toewijzing van sociale huurwoningen in de
wooncompensatiegebieden zal voorrang worden gegeven aan de doelgroep.
Hiertoe zal een annex aan het gemeentelijk toewijzingsreglement van
Stekene worden toegevoegd.
o
Voor de toewijzing van sociale koopwoningen en sociale kavels in
de wooncompensatiegebieden zal voorrang worden gegeven aan de
doelgroep. Hiervoor zal gebruik worden gemaakt van het
overdrachtenbesluit dat het mogelijk maakt om specifieke projecten voor te
behouden voor een specifieke doelgroep.
Bedoeling is om na de definitieve vaststelling van het PRUP de
doelgroep te bevragen. Dit om een zicht te krijgen om de benodigde
typologieën van woningen, bv. wat het aantal slaapkamers betreft, en om
een zicht te krijgen op wie in aanmerking komt voor welke sociale woning
(huur, koop en/of kavel). De bevraging gebeurt maar nadat het plan
definitief is omdat er anders verkeerde verwachtingen zouden kunnen
ontstaan.
Op basis van de resultaten van de bevraging dienen de ontwikkelaars
dan concreet uitgewerkte inrichtingsstudies op te maken. Op basis hiervan
kunnen verkavelingsvergunningen en/of stedenbouwkundige vergunningen
aangevraagd worden.
Vervolgens zal op basis van de definitieve plannen aan de doelgroep een
effectief alternatief van overheidswege voor het weekendverblijf worden
X-17.059-17.063-17/24
aangeboden. Degenen die in aanmerking willen komen voor een sociale
woning zullen zich hiertoe op de wachtlijst(en) moeten inschrijven.
Verder is de Procoro van mening dat het plan weldegelijk de toets aan de
omzendbrief RWO/2014/1 doorstaat. Er is immers voldaan aan alle
voorwaarden.
[…]
De Procoro merkt op dat de informatie in de toelichtingsnota weldegelijk
werd geactualiseerd als gevolg van haar opmerking n.a.v. het vorige
openbaar onderzoek. De stelling dat nog steeds de cijfers van 2009 worden
gehanteerd, is dus niet correct.
Het is voor de Procoro nu weldegelijk duidelijk hoeveel
weekendverblijven er zijn binnen de plangebieden en in hoeveel
weekendverblijven er inschrijvingen in het bevolkingsregister zijn.
Verder merkt de Procoro op dat voor het bepalen van de permanente
bewoning inschrijvingen in het bevolkingsregister het enige objectieve
criterium zijn. De Procoro is het eens met bezwaarschrijvers wanneer zij
stellen dat de feitelijke permanente bewoning vermoedelijk hoger ligt. Ook
de toelichtingsnota maakt trouwens deze kanttekening.
Uiteraard is de afweging op Vlaams niveau gebaseerd op oudere
gegevens, aangezien ze al in 2006 werd gemaakt. De afweging op
provinciaal niveau, waarvan voorliggend PRUP een uitvoering is, is echter
gebaseerd op basis van recente gegevens.
De geactualiseerde cijfers brengen inderdaad geen andere visie op de
zones voor verblijfsrecreatie met zich mee. Ook het al dan niet permanent
bewoond zijn van voor 1991 (een datum die trouwens te maken heeft met
het bepalen van woonbehoeften in het Ruimtelijk Structuurplan
Vlaanderen) brengt geen andere visie met zich mee. Dat komt omdat de
toekomstige bestemming van de zones voor verblijfsrecreatie werd bepaald
op basis van een gebiedsgerichte ruimtelijke visie. Het zijn dus
hoofdzakelijk ruimtelijke argumenten die de doorslag gaven bij het kiezen
van een toekomstige bestemming. De belangrijkste elementen hierbij zijn
het al dan niet aansluiten van de betreffende zone bij een woonomgeving en
het al dan niet gelegen zijn van de betreffende zone midden in een
waardevolle open-ruimte-omgeving. Het bestaande uitrustingenniveau, de
interne en externe ontsluiting, de aanwezigheid van permanente bewoning
en de woonkwaliteit waren bij de visievorming van secundair belang.
Verder wijst de Procoro er op dat de evaluatie op Vlaams niveau niet
zomaar werd overgenomen. Deze evaluatie werd louter beschouwd als een
advies voor de provinciale ruimtelijke visie. Het oplossen van de
problematiek van de weekendverblijven is namelijk een provinciale
bevoegdheid. Daarnaast stelde toenmalig minister Dirk Van Mechelen (dan
nog mondeling in een commissie en niet in een tekst met enige juridische
waarde) dat alle permanente bewoning die dateert van voor 31 december
1991 de ruimtelijke draagkracht niet verzwaart omdat de mensen er al
wonen. Dat wil niet zeggen dat de ruimtelijke draagkracht al niet
overschreden is. In diezelfde commissie geeft toenmalig minister Van
Mechelen trouwens ook aan dat voor clusters die op Vlaams niveau de
afweging 2a meekregen (zoals de zones aan de Koestraat) permanent
wonen toelaten niet kan. Bezwaarschrijvers hebben de tussenkomst niet
volledig geciteerd.
X-17.059-17.063-18/24
[…]
Er worden in voorliggend PRUP enkel wooncompensatiegebieden
voorzien in functie van de herbestemmingen naar open ruimte in
voorliggend PRUP. De Procoro vindt dat ook logisch. Het is niet mogelijk
om voor het PRUP van de 3de fase nu al in wooncompensatiegebieden te
voorzien, aangezien de zones van de 3de fase zelf nog niet worden
herbestemd. In het PRUP van de 3de fase zullen ook
wooncompensatiegebieden worden voorzien voor de zones die in dat RUP
naar open ruimte worden bestemd.
Het aansnijden van twee wooncompensatiegebieden werd weldegelijk
afdoende gemotiveerd. De Procoro verwijst wat dat betreft ook naar het
advies van het departement Ruimte Vlaanderen dat stelt dat de keuze voor
de locatie-alternatieven ruim gemotiveerd is in de toelichtingsnota. Bij het
zoeken naar locaties voor wooncompensatiegebieden werd de
woningprogrammatie zoals voorzien in het GRS bekeken. Volgens de
(geactualiseerde) woningprogrammatie van het GRS komen volgende
gebieden in aanmerking om (gedeeltelijk) ingezet te worden als
wooncompensatiegebied:
-WUG ‘Kemzekestraat’ in hoofddorp Kemzeke
-WUG ‘Habroek’ (ook bekend onder de naam ‘Spoorweg/Voorhout’) in
hoofddorp Kemzeke
-WUG ‘Merlanstraat’ in woonkern Klein Sinaai
[...]
Het aandeel voor Klein Sinaai wordt voorzien in het WUG ‘Klein
Sinaai’. Hiertoe wordt een gedeelte van dit WUG (ca. 1,8 ha) herbestemd in
voorliggend PRUP (deelplan 5). Het betreft de kadastrale percelen Stekene,
4de afdeling Klein Sinaai, perceelsnummers 463C, 463T en 463X. Deze zijn
gelegen in het westelijk gedeelte van het WUG. Dit is ruimtelijk gezien de
meest logische oplossing, aangezien de ontwikkeling voortbouwt op de
meest recente verkaveling aan de Vijfstekestraat.
Betreffende zone is in eigendom van diverse private eigenaars. Zij
hebben via de ondertekening van een intentieverklaring effectief te kennen
gegeven dat ze de doelstelling van de plannende overheid i.f.v.
wooncompensatie voor weekendverblijfbewoners willen realiseren. De
realisatie op het terrein is dus uitvoerbaar.
[...]
Bovendien heeft de eigenaar van het WUG ‘Habroek’ via de
ondertekening van een intentieverklaring effectief te kennen gegeven dat hij
de doelstelling van de plannende overheid i.f.v. wooncompensatie voor
weekendverblijfbewoners wil realiseren. De realisatie op het terrein is dus
uitvoerbaar. De potentiële ontwikkelaar van het WUG ‘Kemzekestraat’ is
enkel bereid om ca. 30 percelen te voorzien voor wooncompensatie indien
hij de toestemming krijgt om het volledige gedeelte van het
woonuitbreidingsgebied ‘Kemzekestraat’ binnen de contour van het BPA
Kemzeke te ontwikkelen. Dit zou neerkomen op ca. 110 wooneenheden.
Zowel vanuit het aspect ‘ruimtelijke motieven’ als vanuit het aspect
‘uitvoerbare realisatie op het terrein’ was het dus aangewezen om in
Kemzeke te kiezen voor een gedeeltelijke aansnijding van het WUG
‘Habroek’, meer bepaald het gedeelte dat overeenkomt met het vroegere
bedrijfsterrein van Aswebo en het gedeelte tussen dit bedrijfsterrein en de
X-17.059-17.063-19/24
N403 Stationsstraat (deelplan 4). Het betreft de kadastrale percelen
Stekene, 3de afdeling Kemzeke, sectie A, perceelsnummers 575H, 575/02,
589A (gedeelte), en 599/02C2. Deze zone is bruto ca. 2 ha groot. Er kunnen
ca. 30 (compensatie)woningen worden voorzien.
De behoefte voor het aansnijden van dit gebied werd weldegelijk
aangetoond. Voor deelplan 2 (zuidelijk deel zone voor verblijfsrecreatie
D5) en voor deelplan 3 (zones voor verblijfsrecreatie F2, F3, F4, F5 en F6)
moet op zoek worden gegaan naar een alternatief voor de permanente
bewoners. In totaal moet worden op zoek gegaan naar compensatie voor
ca. 50 permanent bewoonde verblijven. Het gaat om weekendverblijven die
feitelijk permanent bewoond zijn van voor 1 september 2008
(cfr. tijdsvoorwaarde tijdelijk woonrecht VCRO). Om in aanmerking te
komen voor wooncompensatie geldt enkel deze tijdsvoorwaarde. De andere
voorwaarden om in het verleden aanspraak te kunnen maken op tijdelijk
woonrecht zijn niet van toepassing. Het gaat om feitelijke bewoners, dus
het al dan niet gedomicilieerd zijn doet ook niet terzake. Verder wenst de
Procoro nog op te merken dat andere bezwaarschrijvers net aangeven dat er
te veel wooncompensatiegebied wordt voorzien.
[…]
Bovendien voorziet het PRUP in twee wooncompensatiegebieden. Op
die manier krijgen permanente bewoners van weekendverblijven wel een
alternatief aangeboden. De eigenaars van deze wooncompensatiegebieden
hebben via de ondertekening van een intentieverklaring effectief te kennen
gegeven dat zij de doelstelling van de plannende overheid i.f.v.
wooncompensatie voor weekendverblijfbewoners willen realiseren. De
realisatie op het terrein is dus uitvoerbaar.
Deze wooncompensatiegebieden staan weldegelijk in dienst van de
herhuisvesting van permanente bewoners van weekendverblijven, waardoor
er voorrang is voor deze doelgroep en zij niet onderaan de wachtlijsten
komen.
[…]
Vanuit juridisch oogpunt kunnen niet alle flankerende maatregelen een
(verordenende) doorvertaling krijgen in een RUP. De elementen die in het
verordenend deel van een RUP kunnen geregeld worden zijn namelijk
afgelijnd in de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening. Het moet gaan om
bestemmings-, inrichtings- en/of beheervoorschriften. Het is niet omdat een
flankerende maatregel geen verordenende doorvertaling krijgt in een RUP,
dat deze een maat voor niets is.”
52.2.
Verzoekers vergissen zich over de aard van de door de
plannende overheid aangekondigde bevraging van de doelgroep van de
permanente bewoners van weekendverblijven. De bevraging is immers niet
bedoeld om het aantal te compenseren woongelegenheden in te schatten, maar
wel om een zicht te krijgen op de benodigde typologieën van woningen en de
vereiste verhouding van huur- en koopwoningen.
X-17.059-17.063-20/24
52.3.
Verzoekers maken niet aannemelijk dat de weerlegging van de
Procoro gebaseerd zou zijn op foutieve gegevens of hun bezwaar niet afdoende
zou beantwoorden.
De in de laatste memorie van verzoekers aangehaalde studie
mag dan wel kritiek op het beleid van de verwerende partijen bevatten, daarmee
is de onwettigheid van het bestreden PRUP nog niet aangetoond.
De conclusie is dat verzoekers er niet van overtuigen dat de
aangevoerde rechtsregels geschonden zijn.
Het zevende middel en het eerste en het tweede onderdeel van
het achtste middel worden verworpen.
H. Het vijfde middel, het derde onderdeel van het achtste middel en het negende
middel
Uiteenzetting van de middelen en de middelonderdelen
57.1.
In het vijfde middel, het derde onderdeel van het achtste middel
en het negende middel voeren verzoekers de schending aan van artikel 36ter, § 3,
van het decreet van 21 oktober 1997 ‘betreffende het natuurbehoud en het
natuurlijk milieu’, artikel 4.2.3, §§ 2 en 3, van het decreet van 5 april 1995
‘houdende algemene bepalingen inzake milieubeleid’, bijlage I, II en III van het
besluit van de Vlaamse regering van 10 december 2004 ‘houdende vaststelling
van de categorieën van projecten onderworpen aan milieueffectrapportage’,
artikel 2.2.10, § 5, VCRO en van het zorgvuldigheidsbeginsel en de
materiëlemotiveringsplicht als algemene beginselen van behoorlijk bestuur.
In het negende middel vragen verzoekers ook om artikel 159
van de Grondwet toe te passen ten aanzien van de beslissing van de dienst Mer
van 22 augustus 2013 en de bevestiging ervan van 23 september 2014.
X-17.059-17.063-21/24
57.2.
Verzoekers stellen dat er onvoldoende aandacht besteed is aan
de mogelijke negatieve milieueffecten van de voorschriften van het bestreden
PRUP. Nochtans gaat het om een beboste omgeving en ligt het vlakbij het
habitatrichtlijngebied “Bossen en heiden van zandig Vlaanderen: oostelijk deel”.
Volgens verzoekers is het onaanvaardbaar dat bij de screening van de
milieueffecten geen rekening is gehouden met het effect op hun sociaalpsychologisch welzijn.
In hun laatste memorie benadrukken verzoekers dat zij eigenaar
zijn van een perceel in het plangebied. Onder meer in het arrest nr. 231.276 van
19 mei 2015 heeft de Raad van State aanvaard dat een verzoekende partij op
grond van die hoedanigheid doet blijken van het rechtens vereiste belang bij het
bestrijden van het ruimtelijk uitvoeringsplan dat de rechtstoestand van haar
eigendom bepaalt.
Beoordeling
Verzoekers kunnen er niet van overtuigen dat de impact op het
sociaal-psychologisch
welzijn
van
de
permanente
bewoners
van
een
weekendverblijf een milieueffect zou zijn dat in een milieueffectbeoordeling
onderzocht moet worden.
60.1.
Voor het overige komen de middelen en middelonderdelen er
op neer dat er onvoldoende aandacht zou zijn besteed aan de negatieve
milieueffecten voor het op en rondom verzoekers’ percelen gelegen bos.
60.2.
Ter zake werpt de eerste verwerende partij terecht op dat
verzoekers geen belang hebben bij een middel(onderdeel) dat enkel “aanleiding
zou
kunnen
geven
tot
strengere
maatregelen
voor
de
bestaande
weekendverblijven”.
In het auditoraatsverslag is vastgesteld dat verzoekers expliciet
hebben aangegeven dat hun belang bestaat in het nastreven van ruimere
X-17.059-17.063-22/24
bouwmogelijkheden en een versoepeling van het gebruik van hun bestaand
weekendverblijf.
Zoals de Raad van State in vergelijkbare omstandigheden
aannam in het arrest nr. 228.816 van 21 oktober 2014, moet ook hier worden
vastgesteld dat de in de randnr. 57.1 bedoelde middelen en middelonderdelen
enkel de schending aanvoeren van regels die uitsluitend in het leven zijn
geroepen om belangen te beschermen die geheel vreemd, zo al niet tegengesteld,
zijn aan het belang waarop verzoekers zich beroepen.
De argumentatie in de laatste memorie van verzoekers
(randnr. 58) heeft betrekking op hun – niet gecontesteerde – belang bij het
beroep, maar toont niet aan dat zij belang hebben bij de laatstgenoemde middelen
en middelonderdelen.
Bij gebrek aan het rechtens vereiste belang, zijn de in het vorige
randnummer bedoelde middelen en middelonderdelen onontvankelijk.
De exceptie is gegrond.
Het vijfde middel, het derde onderdeel van het achtste middel
en het negende middel worden verworpen.
BESLISSING
-
De zaken A. 223.692/X-17.059 en A. 223.706/X-17.063 worden gevoegd.
-
De Raad van State verwerpt de beroepen.
-
De verzoekende partij in de zaak A. 223.692 wordt verwezen in de kosten
van het beroep tot nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, en
op een rechtsplegingsvergoeding van 700 euro die verschuldigd is aan het
Vlaamse Gewest.
X-17.059-17.063-23/24
De verzoekende partijen in de zaak A. 223.706 worden, elk voor de helft,
verwezen in de kosten van het beroep tot nietigverklaring, begroot op een
rolrecht van 400 euro, en op een rechtsplegingsvergoeding van 700 euro die
verschuldigd is aan het Vlaamse Gewest.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van acht april
tweeduizend twintig, door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:
Johan Lust,
kamervoorzitter,
Jan Clement,
staatsraad,
Stephan De Taeye,
staatsraad,
Silvan De Clercq,
griffier.
bijgestaan door
De griffier
De voorzitter
Silvan De Clercq
Johan Lust
X-17.059-17.063-24/24
