Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.395 (2024-01-11)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.395 van 11 januari 2024 Onderwijs en cultuur - Varia (onderwijs
en cultuur) Beslissing : Vernietiging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
IXe KAMER
ARREST
nr. 258.395 van 11 januari 2024
in de zaak A. 236.436/IX-10.040
In zake :
het GEMEENSCHAPSONDERWIJS, vertegenwoordigd door
scholengroep Dender
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Len Augustyns
kantoor houdend te 2000 Antwerpen
Brusselstraat 51
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de VLAAMSE GEMEENSCHAP
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Bart Staelens
kantoor houdend te 8000 Brugge
Stockhouderskasteel
Gerard Davidstraat 46 bus 1
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 20 mei 2022, strekt tot de
nietigverklaring van het besluit van de Vlaamse regering van 18 maart 2022 ‘tot
goedkeuring van de programmatie van structuuronderdelen in het gewoon
voltijds secundair onderwijs’, “voor zover hierin impliciet […] wordt geweigerd:
programmatie van 2e graad Grafische technieken TSO (domein STEM) in
TechniGO! Campus De Voorstad Aalst”.
II. Verloop van de rechtspleging
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-1/15
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord
ingediend.
Eerste auditeur Jurgen Neuts heeft een verslag opgesteld.
De verzoekende partij en de verwerende partij hebben een
laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 18 december 2023.
Kamervoorzitter Geert Van Haegendoren heeft verslag
uitgebracht.
Advocaat Evi De Doncker, die loco advocaat Len Augustyns
verschijnt voor de verzoekende partij en advocaat Caroline Cleynen, die loco
advocaat Bart Staelens verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Marijke Sterck heeft een met dit
arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Op 19 oktober 2021 dient verzoeker voor het schooljaar 2022-
2023 een aanvraag in tot programmatie van een tweede graad ‘grafische
technieken’ (TSO met dubbele finaliteit) in het domein STEM in de school
TechniGO! Campus De Voorstad te Aalst.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-2/15
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-3/15
3.2.
Op 18 maart 2022 neemt de Vlaamse regering het besluit ‘tot
goedkeuring van de programmatie van structuuronderdelen in het gewoon
voltijds secundair onderwijs’. Op dezelfde dag beslist de Vlaamse regering een
aantal aanvragen niet toe te staan. Onder meer de programmatieaanvraag voor de
tweede graad ‘grafische technieken’ in TechniGO! Campus De Voorstad te Aalst
wordt geweigerd.
Die weigering is het voorwerp van huidig beroep. De
motivering ervan luidt:
“Uit het dossier blijkt niet dat de school over de nodige infrastructuur
beschikt om een dergelijk structuuronderdeel kwaliteitsvol te kunnen
aanbieden. Het gevraagde structuuronderdeel vereist immers een specifieke
knowhow en uitrusting.”
IV. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Standpunt van de partijen
Het eerste middel is genomen uit de schending van de
materiëlemotiveringsplicht.
Verzoeker voert aan dat in de aanvraag is uiteengezet dat de
nodige infrastructuur, leermiddelen en expertise aanwezig is om het betrokken
structuuronderdeel ‘Grafische technieken’ kwaliteitsvol te kunnen aanbieden.
Daarbij is verwezen naar gelijkaardige studierichtingen waarvoor de school over
uitgeruste lokalen en leraren met kennis en expertise beschikt. In de bestreden
beslissing wordt zelfs niet theoretisch geargumenteerd waarom het niet klopt dat
die reeds aangeboden richtingen ervoor zorgen dat de lokalen voldoende uitgerust
zijn en de leerkrachten bekwaam zijn om het onderwijs in het aangevraagde
structuuronderdeel aan te bieden. Feitelijke gegevens worden al helemaal niet
aangereikt, wat verzoeker met verwijzing naar de aanwezige infrastructuur
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-4/15
trouwens onmogelijk acht. Voorts betwist verzoeker ook dat de knowhow zou
ontbreken. De school zet sterk in op professionalisering van het leerkrachtenteam
en bovendien zijn vele leerplandoelen van een reeds aangeboden studierichting
gelijklopend met deze van het aangevraagde structuuronderdeel. Daarnaast zijn
de nodige garanties voorhanden dat de opleiding inhoudelijk volledig uitgebouwd
wordt en verbinding maakt met de arbeidsmarkt. Verzoeker voert ook nog aan dat
het feit dat in de betrokken school reeds een aantal gelijkaardige studierichtingen
wordt aangeboden, de mogelijkheid biedt voor de verwerende partij om te
controleren of de nodige infrastructuur aanwezig is. Door te stellen dat die
infrastructuur er niet is, geeft de verwerende partij zelf aan dat haar onderzoek
gebrekkig is verlopen.
In de memorie van antwoord wijst de verwerende partij erop
dat het aangevraagde structuuronderdeel behoort tot “het secundair onderwijs met
dubbele finaliteit”, waardoor ook moet worden gepeild naar “de getroffen
voorbereidingen op het vlak van materiële infrastructuur en leermiddelen die
voldoende en gepast [moeten] zijn met het oog op de te verwerven competenties
van het geprogrammeerde structuuronderdeel”. Dat is trouwens het criterium
waarop de thans bestreden beslissing steunt. Volgens de verwerende partij heeft
de onderwijsinspectie geadviseerd dat “[u]it het dossier […] niet [blijkt] dat de
school over de nodige infrastructuur beschikt om een dergelijk structuuronderdeel
kwaliteitsvol te kunnen aanbieden. Het gevraagde structuuronderdeel vereist
immers een specifieke knowhow en uitrusting”. Voorts was uit de aanvraag van
verzoeker niet eenduidig op te maken waar het betrokken structuuronderdeel zou
worden ingericht, terwijl die vestigingsplaats wel van belang is. De verwerende
partij erkent dat de door verzoeker in de aanvraag vermelde studierichtingen
verwantschap vertonen met het aangevraagde structuuronderdeel, maar ze kunnen
toch niet over dezelfde kam worden geschoren. De reeds aangeboden
studierichtingen
hebben
volgens
de
verwerende
partij
een
louter
arbeidsmarktgerichte finaliteit, wat leidt tot een “intensief gebruik van de
beschikbare materiële infrastructuur en leermiddelen”, terwijl de vorming binnen
het aangevraagde structuuronderdeel “meer theoretisch-abstract” is. Dat vertaalt
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-5/15
zich vervolgens in andere noden wat infrastructuur en lokalen betreft: “[e]r zal
bijvoorbeeld meer tijd doorgebracht worden in leslokalen die zich richten op een
meer
theoretische
vorming”.
Van
een
gebrekkige
controle
door
de
onderwijsinspectie is allerminst sprake, vindt de verwerende partij. De bestaande
richtingen enerzijds en de aangevraagde richting anderzijds, hebben een
verschillende doelstelling en zijn niet vergelijkbaar. Van de inspectie kan niet
worden verwacht dat zij “appels met peren” vergelijkt. In de huidige procedure
brengt verzoeker voor het eerst een opsomming van het aanwezige leermateriaal
bij. Deze ontbrak in de aanvraag. Maar het is voor de verwerende partij nog altijd
gissen op welke locatie het aangevraagde structuuronderdeel zou worden
ingericht. Het is derhalve evenmin duidelijk of het leermateriaal op die locatie
wel voorhanden zou zijn. Wat de knowhow betreft, mag de verschillende
finaliteit van de structuuronderdelen niet uit het oog worden verloren. Dat
verschil vereist een andere methode om de leerstof aan te brengen en dus ook een
verschillende knowhow. Nergens in het dossier wordt aangetoond dat het
lerarenkorps voldoende is opgeleid om met kennis van zaken de aangevraagde
studierichting aan te bieden of er zich heeft op voorbereid. De verwerende partij
merkt op dat zij over een ruime discretionaire bevoegdheid beschikt bij de
beoordeling van de aanvragen tot programmatie. Er is het weigeringsmotief, maar
minstens bestaat er twijfel over de precieze locatie waar de nieuwe studierichting
zal worden georganiseerd. Daardoor konden andere beoordelingscriteria niet
concreet worden getoetst. De verwerende partij heeft haar beslissing gesteund op
het advies van de onderwijsinspectie. Dat advies steunt op feiten die terug te
vinden zijn in de programmatieaanvraag. Die motieven kunnen de beslissing
dragen.
In haar laatste memorie benadrukt de verwerende partij dat de
bestreden beslissing steunt op het inspectieverslag. Dat verslag kan niet worden
onderuitgehaald met argumenten en stukken die niet in de aanvraag zijn vermeld,
maar voor het eerst in het verzoekschrift aan bod komen. Ook het middel kan
enkel worden beoordeeld aan de hand van de stukken die bij de aanvraag zijn
gevoegd.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-6/15
Wat de twijfel betreft in verband met de locatie waar het
structuuronderdeel zou worden ingericht, stelt de verwerende partij dat de
onduidelijkheid hierover ertoe heeft geleid dat er vraagtekens waren of wel de
nodige infrastructuur voorhanden was. Dit gegeven grondt dan ook het
weigeringsmotief van de bestreden beslissing.
Voorts onderstreept de verwerende partij dat het aan verzoeker
toevalt om in de aanvraag te staven dat de specifieke infrastructuur, leermiddelen
en knowhow voor het structuuronderdeel aanwezig zijn. Indien dit niet gebeurt,
moet er zonder meer worden vastgesteld dat daaraan niet is voldaan. Welnu, in de
aanvraag van verzoeker is niet de minste duidelijkheid verschaft over de
aanwezigheid van infrastructuur en knowhow. Verzoeker erkent in de memorie
van wederantwoord trouwens dat de beschikbare infrastructuur niet is opgesomd
in de aanvraag. Er is zelfs niet eens verduidelijkt op welke vestigingsplaats het
structuuronderdeel zou worden aangeboden. Verzoeker heeft het dan ook zo goed
als onmogelijk gemaakt om na te gaan of voldaan is aan de voorwaarden.
Verzoeker heeft enkel verwezen naar verwante studierichtingen, waarbij de
verwerende partij maar moest gokken dat de voor die richtingen voorhanden
zijnde infrastructuur zou volstaan voor het inrichten van het aangevraagde
structuuronderdeel. Bovendien zijn de studierichtingen waarnaar is verwezen
arbeidsmarktgerichte
opleidingen,
terwijl
voor
het
aangevraagde
structuuronderdeel – dat een dubbele finaliteit heeft – meer theoretische vorming
noodzakelijk is. Een dubbele finaliteit vergt een andere infrastructuur, een andere
aanpak en andere knowhow bij het lerarenkorps. Zelfs al kan worden
aangenomen dat beroep kan worden gedaan op bepaalde materiële infrastructuur
en leermiddelen die in een school aanwezig zijn, dan moet nog steeds uit de
aanvraag kunnen worden afgeleid dat die aanwezige infrastructuur ook volstaat
voor het aangevraagde structuuronderdeel, ook al gaat het om de infrastructuur
voor de ruimere theoretisch-abstracte component. Ook met betrekking tot de
inrichting van de meer theoretische vorming mag van de aanvrager worden
verwacht dat hij in de aanvraag toelicht hoe hij zich daarop qua infrastructuur
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-7/15
heeft voorbereid. Hieromtrent is in de aanvraag niet de minste concrete
verduidelijking gegeven. Verzoeker mag er niet vanuit gaan dat de verwerende
partij over bepaalde gegevens niet onwetend is en dat zij voor hem alle concrete
elementen zal invullen en beoordelen.
Beoordeling
De Vlaamse regering beschikt bij het beoordelen van een
programmatieaanvraag over een discretionaire bevoegdheid. Zij moet bij het
nemen van haar beslissing wel rekening houden met de criteria bepaald in artikel
178, derde lid, van de Codex Secundair Onderwijs (VCSO), dat luidt:
“De Vlaamse regering houdt bij haar beslissing rekening met de volgende
cumulatieve criteria:
1° de eventuele beperkingen of voorwaarden die vanuit
macrodoelmatigheid aan het aanbod van het structuuronderdeel zijn
gekoppeld;
2° de kwantitatieve en kwalitatieve behoeften op het vlak van het aanbod
van secundair onderwijs in de onderwijszone in kwestie, met het oog op
vervolgonderwijs of toetreding tot de arbeidsmarkt;
3° de keuzevrijheid van ouders en leerlingen;
4° de studiecontinuïteit van leerlingen binnen de school of de
scholengemeenschap;
5° in geval van een studierichting met dubbele finaliteit of finaliteit
arbeidsmarkt:
a) de getroffen voorbereidingen op het vlak van materiële infrastructuur en
leermiddelen die voldoende en gepast zijn met het oog op de te verwerven
competenties van het geprogrammeerde structuuronderdeel;
b)
de
aantoonbare
samenwerkingsmogelijkheden
met
lokale
arbeidsmarktactoren en de bedrijfswereld;
6° de afspraken die met andere lokale onderwijsinrichters binnen en buiten
de betrokken scholengemeenschap zijn gemaakt over een rationeel en
transparant studieaanbod.”
Het komt de Raad van State niet toe zijn beoordeling in de
plaats te stellen van die van de overheid, maar hij is bij de uitoefening van zijn
wettigheidstoezicht wel bevoegd om, desgevraagd, na te gaan of de
administratieve overheid op grond van juiste en correct beoordeelde feitelijke
gegevens, in redelijkheid tot haar beslissing is kunnen komen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-8/15
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-9/15
De bestreden beslissing weigert de programmatie van het
aangevraagde structuuronderdeel omdat “[u]it het dossier […] niet [blijkt] dat de
school over de nodige infrastructuur beschikt om een dergelijk structuuronderdeel
kwaliteitsvol te kunnen aanbieden. Het gevraagde structuuronderdeel vereist
immers een specifieke knowhow en uitrusting.”
Een ander motief wordt in de beslissing niet tot uitdrukking
gebracht. Ook in het bijgebrachte advies van de onderwijsinspectie wordt geen
andere weigeringsgrond ter sprake gebracht. Met het argument dat er “minstens”
twijfel zou bestaan over de vestigingsplaats
waar
het
aangevraagde
structuuronderdeel zou worden ingericht, mag de Raad van State derhalve geen
rekening houden.
Vervolgens dient vastgesteld dat in de aanvraag voor wat
betreft de beschikbare infrastructuur, leermiddelen en expertise wordt verwezen
naar vier studierichtingen die in de school al worden aangeboden. Daarvan erkent
de verwerende partij in haar memorie van antwoord uitdrukkelijk dat ze een
verwantschap vertonen met het aangevraagde structuuronderdeel.
Om te stellen dat toch niet blijkt dat de noodzakelijke
infrastructuur aanwezig is, wordt in de memorie van antwoord geargumenteerd
dat het aangevraagde structuuronderdeel “meer theoretisch-abstract” is dan de
reeds aangeboden en verwante studierichtingen. Met andere woorden wordt aan
verzoeker niet verweten de voor dat structuuronderdeel specifieke materiële
infrastructuur en leermiddelen niet ter beschikking te hebben, maar wel de meer
algemene infrastructuur: klaslokalen die uitgerust zijn voor louter theoretisch
onderwijs.
Waar dat verwijt precies steun vindt in het dossier, is voor de
Raad van State alvast een raadsel.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-10/15
Wat de knowhow betreft, wijst verzoeker er niet onterecht op
dat in de betrokken school verwante arbeidsmarktgerichte opleidingen, maar ook
opleidingen met een dubbele finaliteit worden ingericht.
De verwerende partij erkent, zoals gezien, dat het aangevraagde
structuuronderdeel verwantschap vertoont met in de betrokken school reeds
aangeboden opleidingen. De verwerende partij kan er evenmin onwetend over
zijn dat in die school ook andere opleidingen met een dubbele finaliteit worden
ingericht. Wanneer zij dan van oordeel is dat zekere knowhow ontbreekt, moet zij
dat verwijt concretiseren.
Daarin slaagt zij niet, niet in de bestreden beslissing en
evenmin is daarover iets in de stukken van het administratief dossier terug te
vinden.
Het eerste middel is gegrond.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Het tweede middel is genomen uit de schending van artikel 4
juncto artikel 23 van het bijzonder decreet van 14 juli 1998 ‘betreffende het
gemeenschapsonderwijs’ (“het bijzonder decreet”).
Verzoeker betoogt dat de bestreden beslissing geen beslissing is
van de raad van bestuur van de betrokken scholengroep, terwijl deze raad van
bestuur
nochtans
als
enige
bevoegd
is
voor
de
programmatie
van
studierichtingen. De decreetgever heeft niet voorzien in een residuaire
bevoegdheid die bij de Vlaamse Gemeenschap is gebleven. Verzoeker wijst erop
dat het ingrijpen van de Vlaamse Gemeenschap op de programmatie steunt op de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-11/15
Codex Secundair Onderwijs, die een lagere rechtsnorm is dan het bijzonder
decreet.
Volgens verzoeker betekent dit niet dat er binnen het
Gemeenschapsonderwijs “zomaar” mag worden geprogrammeerd. In het
bijzonder
decreet
is
immers
niet
de
bevoegdheid
opgenomen
om
rationalisatienormen te bepalen. Meer bepaald vormt artikel 198 VCSO de grens
voor
de
programmatievrijheid,
aangezien
de
aanbodzijde
van
de
geprogrammeerde studierichtingen moet overeenstemmen met de vraagzijde,
zodat voldoende leerlingen worden aangetrokken of anders de school verdwijnt.
Bijgevolg is het niet enkel het schoolbestuur dat het best geplaatst is om een
“rationaal studieaanbod” te beoordelen, maar het is dezelfde onderwijsverstrekker
die de gevolgen draagt als hij deze oefening niet naar behoren doet.
In de memorie van wederantwoord wijst verzoeker het verband
tussen programmatie en financiering van de hand:
“De financiering is echter niet als bevoegdheid afgestaan door de Vlaamse
Gemeenschap, de programmatie wel. Financiering hangt in de eerste plaats
samen met de leerlingenaantallen en niet met het aantal of de aard van de
studierichtingen. Inzake financiering dienen de rationalisatienormen
gerespecteerd te worden, hetgeen een (vrijwillige) rem kan zijn inzake
programmatie.”
Beoordeling
De Raad van State heeft in arresten nrs. 255.848 en 255.849
van 17 februari 2023 een woordelijk identiek middel verworpen op grond van
volgende overwegingen:
“7. Programmatie is de oprichting van – in casu – een structuuronderdeel
‘met de bedoeling dat structuuronderdeel in aanmerking te laten komen
voor financiering of subsidiëring’ (artikel 3, 35°, VCSO).
Anders dan verzoeker het ziet, is het verband tussen programmatie als
‘inrichting van het onderwijs’ en financiering er dus wel en zelfs
rechtstreeks. Wie een programmatieaanvraag indient, vraagt eigenlijk aan
de Vlaamse Gemeenschap niet zozeer de goedkeuring om een nieuwe
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-12/15
opleiding te mogen aanbieden, maar wel om dit nieuwe aanbod te
financieren of te subsidiëren. Zoals kan worden nagelezen in de artikelen
14 en 15 VCSO, is ‘voldoen aan de reglementaire programmatie- of
rationalisatienormen’ een voorwaarde voor financiering of subsidiëring van
een structuuronderdeel, niet een erkenningsvoorwaarde.
8. De onderwijsverstrekker – overheid of privépersoon – mag beoordelen of
het opportuun is om zijn bestaande onderwijsaanbod aan te vullen met
nieuwe structuuronderdelen.
Het bijzonder decreet regelt, wat het Gemeenschapsonderwijs betreft,
welke bestuursniveaus en welke organen van die rechtspersoon de
bevoegdheid toevalt om daarover beslissingen te nemen. Artikel 23, § 1,
van het bijzonder decreet wijst alzo aan de raad van bestuur van de
scholengroep inzake het pedagogisch beleid onder meer ‘de programmatie
van unieke studierichtingen’ toe.
9. Als het Gemeenschapsonderwijs evenwel verwacht dat het voor die
nieuwe structuuronderdelen ook gefinancierd wordt door de Vlaamse
Gemeenschap, dan is het onderworpen aan de financierings- en
subsidiëringsregels die de laatstgenoemde daaromtrent mag uitwerken. Het
recht op subsidiëring wordt beperkt, enerzijds, door de mogelijkheid voor
de gemeenschap om de subsidies te verbinden aan vereisten die te maken
hebben met het algemeen belang, onder andere die van een
kwaliteitsonderwijs, de inachtneming van normen in verband met de
schoolbevolking en de gelijke toegang tot het onderwijs en, anderzijds,
door de noodzaak om de beschikbare financiële middelen te verdelen onder
de verschillende opdrachten van de gemeenschap (zie, bijvoorbeeld, GwH
25/1992, 2 april 1992, 4.B.2; GwH 152/2018, 8 november 2018, B.6.5).
De (gewone) decreetgever mag bijgevolg aan de onderwijsverstrekkers,
zowel het gesubsidieerd onderwijs als het gemeenschapsonderwijs,
voorwaarden voor financiering en subsidiëring opleggen. Dat de
(bijzondere) decreetgever gebruikgemaakt heeft van de mogelijkheid om
‘bevoegdheden als inrichtende macht’ over te dragen aan een autonome
instelling – het Gemeenschapsonderwijs – doet daaraan geen afbreuk. Zoals
het Grondwettelijk Hof heeft vastgesteld in zijn arrest 40/2011 van 15
maart 2011 (B.11.1) en arrest 105/2018 van 19 juli 2018 (B.7.1) ‘blijkt dat
de Grondwetgever met de ‘bevoegdheden als inrichtende macht’ in essentie
die bevoegdheden voor ogen heeft gehad waarover ook de andere
inrichtende machten van onderwijs beschikken’. Er is voor de Raad van
State geen reden om die analyse voor de huidige zaak niet bij te vallen.
Bijvallen voor de huidige zaak doet de Raad van State ook de volgende
overwegingen in voormeld arrest 105/2018:
‘B.8.1. Het bijzonder decreet van 14 juli 1998 betreffende het
gemeenschapsonderwijs heeft het bijzonder decreet van 19 december 1988
betreffende de Autonome Raad voor het Gemeenschapsonderwijs
vervangen. Artikel 4, § 1, van het bijzonder decreet van 14 juli 1998
bepaalt dat, met uitsluiting van ieder ander orgaan, de scholengroepen en de
Raad van het Gemeenschapsonderwijs de inrichtende macht zijn van het
gemeenschapsonderwijs, binnen de bevoegdheden die door en krachtens dat
bijzonder decreet worden toegekend. In haar advies bij het ontwerp dat tot
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-13/15
het bijzonder decreet van 14 juli 1998 heeft geleid, merkte de afdeling
wetgeving van de Raad van State op:
‘Het voorstel strekt, zoals het ARGO-decreet, tot de oprichting van een
openbare instelling die, in de plaats van de Vlaamse gemeenschap, de
inrichtende macht wordt van het gemeenschapsonderwijs. Zoals reeds in
het advies van de Raad van State bij het ARGO-decreet werd opgemerkt,
ontstaat daardoor een duidelijke splitsing tussen, enerzijds, de uitoefening
van de normeringsfunctie die, binnen de grenzen bepaald in de Grondwet,
zaak is van het Vlaams Parlement en, bij delegatie, de Vlaamse Regering
en, anderzijds, de uitoefening van de inrichtende macht van het
gemeenschapsonderwijs, die bij uitsluiting de zaak wordt van de voortaan
‘het Gemeenschapsonderwijs’ genoemde openbare instelling’ (Parl. St.,
Vlaams Parlement, 1997-1998, nr. 1095/3, p. 8).
[…]
B.11. Zoals in B.8.1 is vermeld, moet inzake de uitoefening van de
decreetgevende bevoegdheid door de Vlaamse Gemeenschap, een
onderscheid worden gemaakt naargelang zij, enerzijds, als inrichtende
macht van het gemeenschapsonderwijs bevoegdheden opdraagt aan één of
meer autonome organen en, anderzijds, als normgever de aangelegenheid
van het onderwijs in zijn algemeenheid regelt, binnen de grenzen bepaald
door de Grondwet. Enkel in het eerste geval dient de door artikel 24, § 2,
van de Grondwet vereiste bijzondere meerderheid in acht te worden
genomen.’
Vermits ze de financiering en subsidiëring van het onderwijsaanbod regelen
voor de verschillende onderwijsnetten, behoort het aannemen van de
programmatieregels tot de algemene normatieve bevoegdheid van de
gemeenschappen inzake onderwijs. Het enkele feit dat de bestreden
bepalingen ook moeten worden nageleefd door (de autonome organen van)
het Gemeenschapsonderwijs brengt deze aangelegenheid niet binnen het
toepassingsgebied van artikel 24, § 2, van de Grondwet. Die organen
moeten immers, zoals elke onderwijsverstrekker, handelen binnen het
algemeen normatief kader inzake de financiering van het onderwijsaanbod
dat de decreetgever bij gewone meerderheid mag aannemen (vergelijk
GwH 105/2018, 19 juli 2018, B.13.2).
10. Het middel dat ervan uitgaat dat de programmatieregels een bijzondere
meerderheid behoeven, opdat ze kunnen gelden voor het
Gemeenschapsonderwijs, faalt in rechte.”
De Raad van State ziet geen reden om vandaag anders te oor-
delen.
Het tweede middel faalt in rechte.
BESLISSING
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-14/15
- De Raad van State vernietigt de beslissing van de Vlaamse regering van
18 maart 2022 waarbij de programmatie wordt geweigerd van een tweede
graad grafische technieken (TSO met dubbele finaliteit) in het domein
STEM in de school TechniGO! Campus De Voorstad te Aalst.
- De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van 22
euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is aan
de verzoekende partij.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op elf januari tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
Geert Van Haegendoren,
kamervoorzitter,
Wouter Pas,
staatsraad,
Frédéric Vanneste,
staatsraad,
bijgestaan door
Vera Wauters,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Vera Wauters
Geert Van Haegendoren
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.395
IX-10.040-15/15
