Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.478 (2024-01-18)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.478 van 18 januari 2024 Ruimtelijke ordening, stedenbouw,
leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Milieuvergunningen Beslissing
: Vernietiging bekendmaking
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VIIe KAMER
ARREST
nr. 258.478 van 18 januari 2024
in de zaak A. 235.203/VII-41.262
In zake :
de NV ELECTRABEL GREEN PROJECTS FLANDERS
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Patrik De Maeyer en Laurens De Brucker
kantoor houdend te 1160 Brussel
Tedescolaan 7
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
- het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Michel van Dievoet
kantoor houdend te 1000 Brussel
Wolstraat 56
bij wie woonplaats wordt gekozen
- de DEPUTATIE VAN DE PROVINCIERAAD
VAN LIMBURG
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 13 december 2021, strekt tot de
nietigverklaring van:
a) de beslissing van de afdeling Gebiedsontwikkeling, Omgevingsplanning
en -projecten van 23 november 2021 waarbij het beroep ingesteld tegen het besluit
van de deputatie van de provincieraad van Limburg van 14 oktober 2021 waarbij
geen akte wordt genomen van de vraag tot omzetting van een milieuvergunning
voor bepaalde duur voor het exploiteren van een windturbinepark, gelegen aan de
Industrieweg 80 te Lanaken, in een omgevingsvergunning van onbepaalde duur,
onontvankelijk wordt verklaard (hierna: eerste bestreden beslissing);
b) de beslissing van de deputatie van de provincieraad van Limburg van 14 oktober
2021 waarbij geen akte wordt genomen van de vraag tot omzetting van een
milieuvergunning
voor
bepaalde
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
duur
voor
het
exploiteren
van
een
VII-41.262-1/15
windturbinepark, gelegen aan de Industrieweg 80 te Lanaken, in een
omgevingsvergunning van onbepaalde duur (hierna: tweede bestreden beslissing).
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partijen hebben memories van antwoord
ingediend en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord
ingediend.
Auditeur Benny De Sutter heeft op 17 augustus 2022 een verslag
opgesteld.
De eerste verwerende partij heeft een verzoek tot voortzetting
van het geding en een laatste memorie ingediend. De verzoekende partij heeft een
laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 26 oktober 2023.
Staatsraad Peter Sourbron heeft verslag uitgebracht.
Advocaat
Agnes
Piessevaux,
die
loco
advocaten
Patrik De Maeyer en Laurens De Brucker verschijnt voor de verzoekende partij en
advocaat Michel van Dievoet, die verschijnt voor de eerste verwerende partij, zijn
gehoord.
Auditeur Benny De Sutter heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-2/15
III. Feiten
3.1.
Op 27 januari 2021 deelt de verzoekende partij aan de deputatie
van de provincieraad van Limburg mee dat zij haar milieuvergunning voor de
exploitatie van een windturbinepark gelegen aan de Industrieweg 80 te Lanaken,
met een geldigheidsduur van twintig jaar, wenst om te zetten naar een
omgevingsvergunning voor onbepaalde duur.
Uit de niet-betwiste gegevens van de zaak blijkt dat het
windturbinepark oorspronkelijk bestond uit vier windturbines, maar dat op het
ogenblik van de mededeling een van die vier turbines, alsook de sokkel ervan,
reeds volledig is verwijderd.
3.2.
Er wordt een openbaar onderzoek georganiseerd over de
gevraagde omzetting van de milieuvergunning. Er worden geen bezwaren
geformuleerd.
3.3.
Bij besluit van 14 oktober 2021 beslist de deputatie dat er “geen
akte [wordt] genomen van de mededeling met vraag tot omzetting”.
In het beschikkend gedeelte van dit besluit, verwijst de deputatie
“[i]nzake de mogelijkheid en modaliteiten om beroep in te dienen […]
uitdrukkelijk […] naar de artikelen 52 e.v. van het decreet betreffende de
Omgevingsvergunning van 25 april 2014 (OVD) en de artikelen 73 e.v. van het
besluit van 27 november 2015 van de Vlaamse Regering tot uitvoering van het
decreet van 25 april 2014 betreffende de omgevingsvergunning (OVB)”.
Het overwegend gedeelte van dit besluit luidt:
“Overwegende dat overeenkomstig artikel 390 OVD de milieuvergunning
die is verleend voor een termijn van 20 jaar wordt geacht voor onbepaalde
duur te zijn verleend, als aan de volgende voorwaarden cumulatief is
voldaan:
[…]
Overwegende dat de vraag tot omzetting tussen de 48 en 36 maanden voor
het verstrijken van de vergunningstermijn van de milieuvergunning en
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-3/15
conform de bepalingen van artikel 785 van het OVB werd ingediend; dat er
geen bezwaren werden ingediend tijdens het openbaar onderzoek; dat er voor
deze omzetting geen MER of passende beoordeling vereist is;
dat één van de 4 windturbines (incl. transformator en sokkel), meer bepaald
op het kadastraal perceel afdeling 1, sectie C, perceel 88B, werd afgebroken
in het najaar van 2020; dat de aanvrager/exploitant van plan is deze
windturbine te vervangen; dat de aanvaardbare tijd (ca. 2 jaar), waarbinnen
de exploitant eenzelfde type windturbine op dezelfde locatie terug kan
bouwen, nog niet verlopen is; dat bijgevolg de stedenbouwkundige
handelingen, die noodzakelijk zijn voor de exploitatie van de ingedeelde
inrichtingen of activiteiten, hoofdzakelijk vergund zijn; dat dit tevens blijkt
uit het advies van het college van burgemeester en schepenen van gemeente
Lanaken;
Overwegende dat de aanvrager/exploitant per mail d.d. 2021-08-30 heeft
aangegeven dat men een omzetting van de milieuvergunning van bepaalde
duur naar onbepaalde duur aanvraagt omdat men het bestaande
windturbinepark zo lang als mogelijk wilt uitbaten in de huidige vergunde
vorm (qua vermogen en qua afmetingen); dat de lopende milieuvergunning
eindigt op 2024-01-29;
dat de gemiddelde levensduur van een windturbine 20 jaar bedraagt; dat de
aanvrager/exploitant van plan is de windturbines te vervangen ofwel
conform de vergunde toestand ofwel door grotere turbines in het kader van
een repowering project (indien vergunning wordt bekomen);
dat de exploitant/aanvrager van plan is om eind 2021 of begin 2022 een
omgevingsvergunningsaanvraag in te dienen met betrekking tot een
repowering project van ENGIE en Ecopower; dat dit repowering project als
doel heeft het windturbinepark energetisch te optimaliseren, m.a.w. grotere
turbines met een hoger vermogen;
dat het vergund en ontwikkeld krijgen van een dergelijk project een weg van
lange adem is; dat het vergunningstraject en de technische/economische
haalbaarheid van een windturbineproject onzeker is; dat bovendien de
investeringsbeslissing vooraf moeilijk in te schatten is; dat er na
vergunningverlening ongeveer een termijn van ca. 1 jaar aan voorbereiding
en bouw nodig is;
Overwegende dat art. 98 van het omgevingsvergunningsbesluit stelt dat een
vrijwillige stopzetting van een ingedeelde activiteit binnen de 2 maanden
moet gemeld worden bij de vergunningverlener; dat indien deze melding van
(gedeeltelijke) stopzetting niet gebeurd is, dit een milieu-inbreuk betreft; dat
één van de 4 windturbines tot in de grond werd afgebroken in het najaar van
2020; dat het opnieuw plaatsen van exact één windturbine in de praktijk
onrealistisch lijkt; dat er bijgevolg vanuit gegaan wordt dat de exploitatie van
één windturbine bijgevolg op vrijwillige basis is stopgezet; dat hiervoor geen
melding van gedeeltelijke stopzetting bij de vergunningverlener binnen een
periode van 2 maanden werd gedaan;
dat een beoordeling van het windturbinepark in het licht van de gewijzigde
advisering in het kader van het energetisch optimalisatieprincipe nodig is,
hetgeen echter niet mogelijk is binnen de omzettingsprocedure; dat de
hernieuwing van de omgevingsvergunning moet onderworpen worden aan
de gewone procedure; dat de beoordeling van een windturbinepark op het
vlak van het energetisch optimalisatieprincipe wel mogelijk is ingeval van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-4/15
het doorlopen van de gewone procedure; dat bijgevolg de exploitant een
aanvraag tot hervergunning (en verandering) dient in te dienen via het
omgevingsloket (projecttype ‘omgevingsproject’);
dat om voorgaande overwegingen geen akte kan genomen worden van de
mededeling met vraag tot omzetting.”
Dit is de tweede bestreden beslissing.
3.4.
Tegen deze beslissing stelt de verzoekende partij beroep in bij de
Vlaamse regering.
3.5.
Met een schrijven van 23 november 2021 deelt de
afdeling Gebiedsontwikkeling,
Omgevingsplanning
en
-projecten
aan
de
verzoekende partij mee dat het beroep niet ontvankelijk is, omdat:
“Tegen
met
toepassing
van
het
artikel
390
van
het
Omgevingsvergunningendecreet genomen beslissingen staat immers geen
administratief beroep open.
De bepalingen vermeld in de artikelen 52 en volgende van het
Omgevingsvergunningendecreet waarnaar u verwijst, gelden alleen ten
aanzien van beslissingen over vergunningsaanvragen of voor zover er
uitdrukkelijk wordt naar verwezen zoals voor de verzoeken tot bijstelling
van de omgevingsvergunning.
Volledigheidshalve moet hieraan toegevoegd worden dat er wel
administratief beroep mogelijk is tegen de beslissing die genomen wordt
nadat de gewone procedure werd doorlopen zoals vermeld in het artikel 390,
§4, van het Omgevingsvergunningendecreet.
Zoals hierboven is uiteengezet is de omzettingsprocedure een van de andere
omgevingsvergunningsprocedures te onderscheiden procedure. Gezien er
niet naar de omzettingsprocedure wordt verwezen in het artikel 105 van het
Omgevingsvergunningendecreet dat de bevoegdheid van de Raad voor
Vergunningsbetwistingen in deze materie regelt, is de Raad van State
bevoegd.
Mocht u niet akkoord kunnen gaan met deze beslissing en het besluit van
14 oktober 2021 kan u hiertegen beroep instellen bij de Raad van State.
Bijgevoegd vindt u de modaliteiten van een dergelijk beroep.”
Dit is de eerste bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-5/15
IV. Ontvankelijkheid van het beroep
Exceptie
De tweede verwerende partij meent dat de verzoekende partij
een rechtmatig en actueel belang ontbeert waar zij de weigering tot akteneming
van een omzetting naar een omgevingsvergunning van onbepaalde duur voor
vier windturbines betwist, terwijl zij in werkelijkheid een windturbinepark van
slechts drie windturbines exploiteert.
De verzoekende partij stelt daar tegenover dat zij er belang bij
heeft dat de drie nog operationele turbines ook in de verdere toekomst nog
geëxploiteerd kunnen worden.
Beoordeling
Er zijn geen redenen om aan te nemen dat de verzoekende partij
geen persoonlijk belang zou hebben bij het langer in exploitatie houden van
drie van de vier oorspronkelijk vergunde windturbines op de betrokken locatie. De
tweede verwerende partij toont in elk geval het tegendeel niet aan.
De exceptie wordt verworpen.
V. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Standpunt van de partijen
In een eerste middel wordt de schending aangevoerd van de
artikelen 52 en 390 van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de
omgevingsvergunning’ (hierna: omgevingsvergunningsdecreet), van de artikelen 2
en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen’ (hierna: motiveringswet), van de materiëlemotiveringsplicht
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-6/15
en van het zorgvuldigheidsbeginsel. Er wordt tevens opgeworpen dat er sprake is
van een “manifeste beoordelingsvergissing, zowel in rechte als in feite”.
De verzoekende partij betoogt dat de eerste verwerende partij
het beroep tegen de tweede bestreden beslissing ten onrechte onontvankelijk heeft
verklaard op grond van het motief dat tegen deze beslissing geen administratief
beroep zou openstaan. Zij stelt dat de in artikel 390, § 2, van het
omgevingsvergunningsdecreet bepaalde onmogelijkheid tot het instellen van een
administratief beroep in het voorliggende geval niet van toepassing is, aangezien er
geen sprake is van een aktename. De tweede bestreden beslissing dient
daarentegen wel te worden beschouwd als een weigeringsbeslissing omtrent een
omgevingsvergunning, zodat de eerste verwerende partij, overeenkomstig
artikel 52 van het omgevingsvergunningsdecreet wel degelijk bevoegd was om
zich in graad van administratief beroep uit te spreken over het tweede bestreden
besluit. De verwijzing in het eerste bestreden besluit naar artikel 105 van het
omgevingsvergunningsdecreet leidt niet tot een andere conclusie. Die bepaling
houdt
namelijk
verband
met
de
bevoegdheid
van
de
Raad
voor
Vergunningsbetwistingen, daar waar het bij de eerste verwerende partij ingediende
beroep een administratief beroep betreft.
De eerste verwerende partij antwoordt dat tegen een met
toepassing van artikel 390 van het omgevingsvergunningsdecreet genomen
beslissing geen administratief beroep openstaat. De verzoekende partij verwijst ten
onrechte naar artikel 52 van het omgevingsvergunningsdecreet dat enkel
betrekking heeft op beslissingen over vergunningsaanvragen, terwijl het in dit
geval een beslissing tot weigering van een aktename betreft. Beide beslissingen
zijn van elkaar te onderscheiden en hebben een verschillende finaliteit. Het
omgevingsvergunningsdecreet bevat geen bepaling waaruit blijkt dat de Vlaamse
regering bevoegd zou zijn om te oordelen over weigeringen tot aktename in het
kader van de toepassing van artikel 390 van het omgevingsvergunningsdecreet.
Enkel de Raad van State kan zich uitspreken over de wettigheid van de weigering
tot aktename. Het gegeven dat de deputatie van de provincieraad van Limburg in
het tweede bestreden besluit heeft aangegeven dat ertegen beroep kan worden
ingesteld bij de Vlaamse regering, doet daaraan geen afbreuk.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-7/15
nog
De verzoekende partij wijst in haar memorie van wederantwoord
op
de
parlementaire
voorbereiding
van
artikel
390
van
het
omgevingsvergunningsdecreet waaruit kan worden afgeleid dat een weigering tot
aktename van een vraag tot omzetting van een milieuvergunning van bepaalde
duur naar een omgevingsvergunning van onbepaalde duur beschouwd moet
worden als een weigering van een omgevingsvergunning waartegen een
administratief beroep openstaat bij de Vlaamse regering.
Beoordeling
Artikel 52 van het omgevingsvergunningsdecreet bepaalt:
“De Vlaamse regering of de gewestelijke omgevingsambtenaar zijn bevoegd
in laatste administratieve aanleg voor beroepen tegen uitdrukkelijke of
stilzwijgende beslissingen van de deputatie in eerste administratieve aanleg.”
De aangehaalde bepaling maakt deel uit van hoofdstuk 3 van het
decreet met als titel ‘De vergunningsprocedure in laatste administratieve aanleg’.
De (aan)vraag die tot voorliggend beroep heeft geleid, kan echter niet aangemerkt
worden als het voorwerp van een ‘vergunningsprocedure’, maar als een verzoek tot
omzetting van een verleende milieuvergunning met een duurtijd van 20 jaar naar
een
omgevingsvergunning
voor
onbepaalde
duur.
Daar
waar
de
vergunningsprocedure in wezen is gericht op het verkrijgen van een toelating voor
het uitvoeren van activiteiten die in principe verboden zijn, betreft de
omzettingsprocedure,
bedoeld
in
artikel
390
van
het
omgevingsvergunningsdecreet, op voorwaarde dat door het betrokken publiek of
een adviesinstantie geen bezwaren worden ingediend en geen milieueffectrapport
of passende beoordeling vereist is, een wijziging van een verkregen opheffing van
het exploitatieverbod in het licht van een gewijzigde juridische achtergrond.
Vermits artikel 52 van het omgevingsvergunningsdecreet niet
van toepassing is op de procedure tot omzetting van de milieuvergunning naar een
omgevingsvergunning, kan die bepaling niet worden beschouwd als een
uitdrukkelijke rechtsregel die de beroepsvorm organiseert inzake de beslissing tot
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-8/15
weigering om akte te nemen van de mededeling waarbij de exploitant gebruik
wenst te maken van de regeling bepaald in artikel 390, § 1, van het
omgevingsvergunningsdecreet.
Tijdens de parlementaire totstandkoming van artikel 390 van het
omgevingsvergunningsdecreet (Parl.St. Vl.Parl. 2013-14, nr. 2334/1, 140) werd
onder meer gesteld:
“Als er tijdens de bekendmaking bezwaar werd ingediend tegen de
omzetting of er is een milieueffectrapport of passende beoordeling vereist,
dan wordt de vraag tot omzetting behandeld overeenkomstig de gewone
vergunningsprocedure. De toepassing van de gewone vergunningsprocedure
houdt tevens in dat er bijzondere milieuvoorwaarden kunnen worden
opgelegd bij de beslissing over de vraag tot omzetting.
De
vergunningverlenende
overheid
zal
besluiten
dat
de
omgevingsvergunning niet voor onbepaalde duur geldig kan zijn in zoverre
de milieuhinder of de risico’s niet tot aanvaardbare grenzen via
milieuvoorwaarden kunnen worden beperkt of als de exploitatie
onverenigbaar is met een stedenbouwkundig voorschrift of met de goede
ruimtelijke ordening.
[…]
Administratief beroep tegen de uitdrukkelijke of stilzwijgende beslissing van
het college van burgemeester en schepenen of van de deputatie (ic een
permanente vergunning, een in de tijd beperkte vergunning of een weigering)
is voorzien. Gelet op het devolutief karakter van het beroep zal de vraag tot
omzetting van de exploitant in haar totaliteit opnieuw worden onderzocht. In
alle andere gevallen moet een nieuwe omgevingsvergunning voor
onbepaalde duur worden aangevraagd volgens de klassieke spelregels.”
De drieledige verwijzing naar “een permanente vergunning, een
in de tijd beperkte vergunning of een weigering” duidt erop dat de administratieve
beroepsprocedure enkel moet worden doorlopen tegen beslissingen die genomen
worden in het kader van de gewone vergunningsprocedure, namelijk in geval door
het betrokken publiek of een adviesinstantie een bezwaar als vermeld in
artikel 390, § 1, eerste lid, 2°, van het omgevingsvergunningsdecreet wordt
ingediend of in geval er een milieueffectrapport of passende beoordeling vereist is.
De vermelding in de parlementaire voorbereiding dat gezien het
devolutief karakter van het beroep de vraag tot omzetting van de exploitant
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-9/15
desgevallend in haar totaliteit opnieuw zal worden onderzocht, doet aan het
voorgaande geen afbreuk.
Het eerste middel is ongegrond.
B. Tweede middel
Standpunt van de partijen
Een tweede middel wordt genomen uit de schending van
artikel 390 van het omgevingsvergunningsdecreet, van artikel 791 van het besluit
van de Vlaamse regering van 27 november 2015 ‘tot uitvoering van het decreet van
25 april
2014
betreffende
de
omgevingsvergunning’
(hierna: omgevingsvergunningsbesluit), van de artikelen 2 en 3 van de
motiveringswet,
van
het
materieelmotiveringsbeginsel
en
van
het
zorgvuldigheidsbeginsel. Tevens werpt de verzoekende partij op dat er sprake is
van een “manifeste beoordelingsvergissing, zowel in rechte als in feite” en van
machtsoverschrijding.
In een eerste middelonderdeel zet de verzoekende partij uiteen
dat de tweede verwerende partij haar beslissingsbevoegdheid ten onrechte heeft
opgevat als discretionair van aard, terwijl uit de samenlezing van de artikelen 390
van
het
omgevingsvergunningsdecreet
en
791
van
het
omgevingsvergunningsbesluit volgt dat, indien aan alle voorwaarden van
artikel 390, § 1, eerste lid, van het omgevingsvergunningsdecreet is voldaan, de
bevoegde overheid verplicht is om akte te nemen van de mededeling met de vraag
tot omzetting, zonder dat zij ter zake over enige beoordelingsbevoegdheid
beschikt. In het tweede bestreden besluit wordt aangenomen dat aan alle decretale
voorwaarden voor de omzetting wordt voldaan. De tweede verwerende partij kon
dan ook enkel overgaan tot een aktename van de mededeling met de vraag tot
omzetting. Voor zover zij de vraag tot omzetting in de tweede bestreden beslissing
afwijst op grond van een vermeende milieu-inbreuk en op grond van de
omstandigheid dat een vraag tot hernieuwing volgens haar geschikter zou zijn, gaat
zij haar bevoegdheid te buiten.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-10/15
In een tweede middelonderdeel verwijt de verzoekende partij
aan de tweede verwerende partij dat zij het voorwerp van de mededeling met de
vraag tot omzetting heeft uitgebreid waar zij in het tweede bestreden besluit
aanvoert dat een vraag tot hernieuwing geschikter zou zijn omdat een hernieuwing
onder de gewone omgevingsvergunningsprocedure wordt beoordeeld en dit een
toetsing aan het energetisch optimalisatiebeginsel mogelijk zou maken. Dit betreft
bovendien een opportuniteitsbeoordeling die in het licht van de gebonden
bevoegdheid van de deputatie niet is toegestaan.
De tweede verwerende partij betoogt dat, om onder het
toepassingsgebied van artikel 390 van het omgevingsvergunningsdecreet te vallen,
niet alleen aan de in die bepaling vermelde cumulatieve voorwaarden moet zijn
voldaan, maar ook dat het primordiaal is dat de omzetting wordt gevraagd van ‘de
milieuvergunning’. In dit geval heeft zij vastgesteld dat ‘de milieuvergunning’ niet
het voorwerp van de omzettingsmededeling vormt, aangezien de vergunning
inmiddels gedeeltelijk was stopgezet door het verwijderen van één windturbine,
alsook de sokkel ervan, zonder dat dit werd gemeld overeenkomstig artikel 98 van
het omgevingsvergunningsbesluit. Gelet op de feitelijke gedeeltelijke stopzetting
van de milieuvergunning kon van de omzetting van de in rechte nog niet
geactualiseerde vergunning, met name van de vergunning voor de exploitatie van
een windmolenpark met vier windturbines, naar een omgevingsvergunning voor
onbepaalde duur, geen akte genomen worden. Van de omzetting van een
milieuvergunning
voor
de
exploitatie
van
een
windturbinepark
met
drie windturbines kon al evenmin sprake zijn, gezien deze milieuvergunning in
rechte (nog) niet bestaande was.
In haar memorie van wederantwoord haalt de verzoekende partij
artikel 98 van het omgevingsvergunningsbesluit aan. Uit die bepaling blijkt dat aan
het overschrijden van de termijn van twee maanden om de vrijwillige gedeeltelijke
stopzetting van de exploitatie aan de bevoegde overheid te melden, geen enkele
sanctie gekoppeld wordt. Evenmin kan uit die bepaling worden opgemaakt dat het
niet of laattijdig melden van een gedeeltelijke stopzetting van een exploitatie enige
invloed
zou
kunnen
uitoefenen
op
de
in
artikel
390
van
het
omgevingsvergunningsdecreet bepaalde omzettingsprocedure. Niets staat eraan in
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-11/15
de weg dat een exploitant pas na een omzetting de vergunningverlenende overheid
in kennis stelt van een gedeeltelijke stopzetting van de exploitatie. Bovendien
merkt
de
verzoekende
partij
op
dat
in
artikel
390
van
het
omgevingsvergunningsdecreet geen enkele voorwaarde is opgenomen die
vooropstelt dat er slechts op rechtsgeldige wijze akte kan worden genomen van een
mededeling tot omzetting van een milieuvergunning van bepaalde duur naar een
omgevingsvergunning van bepaalde duur.
Beoordeling
Artikel 791 van het omgevingsvergunningsbesluit bepaalt:
“Als aan de voorwaarden, vermeld in artikel 390, § 1, eerste lid, van het
decreet van 25 april 2014, is voldaan, neemt de bevoegde overheid, vermeld
in artikel 15 van het decreet van 25 april 2014, binnen een termijn van
acht maanden vanaf de dag na de datum waarop de mededeling met de vraag
tot omzetting op volledige wijze is ingediend, conform artikel 390, § 2, van
het decreet van 25 april 2014, akte van de mededeling met opgave van de
geactualiseerde vergunningssituatie op het vlak van de exploitatie van de
ingedeelde inrichtingen of activiteiten.”
Uit deze bepaling volgt dat, wanneer de mededeling met de
vraag tot omzetting van de milieuvergunning voor een duur van 20 jaar naar een
omgevingsvergunning voor onbepaalde duur voldoet aan de cumulatieve
voorwaarden
vermeld
in
artikel
390,
§
1,
eerste
lid,
van
het
omgevingsvergunningsdecreet, de bevoegde overheid ertoe gehouden is om akte te
nemen van de mededeling.
Te dezen blijkt dat aan de cumulatieve voorwaarden van
artikel 390, § 1, eerste lid, van het omgevingsvergunningsdecreet is voldaan. In het
tweede bestreden besluit wordt immers uitdrukkelijk gesteld dat de vraag tot
omzetting “tussen de 48 en 36 maanden voor het verstrijken van de
vergunningstermijn van de milieuvergunning” is ingediend, dat er “geen bezwaren
werden ingediend tijdens het openbaar onderzoek”, dat er “geen MER of passende
beoordeling vereist is” en dat “de stedenbouwkundige handelingen, die
noodzakelijk zijn voor de exploitatie van de ingedeelde inrichtingen of activiteiten,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-12/15
hoofdzakelijk vergund zijn”. Daarnaast blijkt dat er geen negatieve adviezen
waren. Het enige ongunstig advies, van het college van burgemeester en schepenen
van de gemeente Lanaken, werd namelijk bijgesteld naar een gunstig advies.
Het gegeven dat de milieuvergunning gedeeltelijk vrijwillig
stopgezet was, doordat een van de vier vergunde windturbines op het ogenblik van
de mededeling met de vraag tot omzetting van de milieuvergunning volledig was
verwijderd, vormt geen in rechte aanvaardbaar motief om de aktename van de
mededeling te weigeren. Hetzelfde geldt voor het feit dat de vrijwillige
gedeeltelijke stopzetting niet tijdig werd gemeld. Door aan te sturen op een nieuwe
beoordeling van het windturbinepark aan het energetisch optimalisatieprincipe,
treedt de tweede verwerende partij in de plaats van de exploitant aan wie het
uitsluitend toekomt om te beoordelen of de verdere uitbating van de vergunde
inrichting milieutechnisch en/of economisch haalbaar is.
Het tweede middel is gegrond.
VI. Verzoek tot toepassing van artikel 36, § 1, eerste lid, van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State
De verzoekende partij vraagt dat de tweede verwerende partij
een nieuwe beslissing zou nemen “binnen een termijn van 4 maanden, te rekenen
vanaf de kennisgeving van het arrest”.
Beoordeling
Luidens artikel 36, § 1, eerste lid, eerste zin, van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State, kan de afdeling Bestuursrechtspraak,
waarbij een vordering in die zin is ingesteld, wanneer het arrest inhoudt dat de
betrokken overheid een nieuwe beslissing neemt, in dat arrest bevelen dat die
beslissing binnen een bepaalde termijn moet worden genomen.
Uit de wetsgeschiedenis van deze bepaling blijkt dat deze
bevoegdheid tot het opleggen van een termijn waarbinnen de nieuwe beslissing
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-13/15
door de betrokken overheid moet worden genomen, kan worden toegepast “telkens
een arrest een nieuwe beslissing van de betrokken overheid met zich meebrengt”,
en dit om redenen van efficiëntie, zodat “[...] de partij op wier verzoek de
nietigverklaring wordt bevolen de overheid niet meer in gebreke [dient] te stellen
om op te treden, zoals dit het geval was voordien” (Parl.St. Senaat, 2012-2013,
nr. 5-2277/1, 26).
In voorliggend geval wordt het verzoek niet ondersteund door
argumenten die aannemelijk maken dat de tweede verwerende partij de plicht tot
rechtsherstel die voortvloeit uit voorliggend arrest niet of onvolkomen zal
uitvoeren.
Het verzoek tot toepassing van artikel 36, § 1, eerste lid, van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State wordt afgewezen.
BESLISSING
- De Raad van State vernietigt de beslissing van de deputatie van de
provincieraad van Limburg van 14 oktober 2021 waarbij geen akte wordt
genomen van de vraag tot omzetting van een milieuvergunning voor bepaalde
duur voor het exploiteren van een windturbinepark, gelegen aan de
Industrieweg 80 te Lanaken, in een omgevingsvergunning van onbepaalde
duur.
De Raad van State verwerpt het beroep voor het overige.
-
Dit arrest dient bij uittreksel te worden bekendgemaakt op dezelfde wijze
als de vernietigde beslissing.
-
De verzoekende partij en de tweede verwerende partij worden verwezen in
de kosten van het beroep tot nietigverklaring, begroot op een rolrecht van
200 euro, elk voor de helft, en een bijdrage van 22 euro.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-14/15
De verzoekende partij wordt verwezen in een rechtsplegingsvergoeding van
770 euro, die verschuldigd is aan de eerste verwerende partij.
De
tweede
verwerende
partij
wordt
verwezen
in
een
rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is aan de
verzoekende partij.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op achttien januari tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
Peter Sourbron,
staatsraad,
Frédéric Vanneste,
staatsraad,
bijgestaan door
Elisabeth Impens,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Elisabeth Impens
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.478
VII-41.262-15/15
