Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.575 (2024-01-25)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.575 van 25 januari 2024 Sociale zaken en volksgezondheid
- Voedselveiligheid (FAVV) Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VIIe KAMER
ARREST
nr. 258.575 van 25 januari 2024
in de zaak A. 230.310/VII-40.780
In zake :
Luc HUYGHE
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Gregory Vermaercke en Daan Vandenbroucke
kantoor houdend te 8200 Brugge
Dirk Martensstraat 23
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
het FEDERAAL AGENTSCHAP VOOR DE VEILIGHEID VAN
DE VOEDSELKETEN (FAVV)
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Rik Depla
kantoor houdend te 8310 Sint-Kruis (Brugge)
Karel van Manderstraat 123
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
1.
Het beroep, ingesteld op 21 februari 2020, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van het Federaal Agentschap voor de Veiligheid
van de Voedselketen (hierna: FAVV) van 24 december 2019 tot het onderwerpen
van het bedrijf van verzoeker aan een versterkte controle code N2, en van de
beslissing van het FAVV van 17 februari 2020 tot verwerping van het verzoek van
verzoeker tot intrekking van de beslissing van 24 december 2019.
II. Verloop van de rechtspleging
2.
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend
en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-1/23
Eerste auditeur Melissa Celis heeft op 23 juni 2023 een verslag
opgesteld.
Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van de
rechtspleging en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een
laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 23 november 2023
Staatsraad Francis Van Nuffel heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Gregory Vermaercke, die verschijnt voor verzoeker en
advocaat Nick Verstraete, die loco advocaat Rik Depla verschijnt voor de
verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.
Verzoeker baat een varkensbedrijf uit.
In monsters van een zeug van verzoeker die op 27 februari 2019
ter slachting werd aangeboden, werd na analyse een residu van de verboden stof
acepromazine aangetroffen, alsook een niet-toegelaten hoeveelheid van de stof
meloxicam. Tijdens het onderzoek dat de verwerende partij hierna voert, worden
op 14 augustus 2019 op het bedrijf van verzoeker verschillende monsters
genomen, onder meer op materialen, en waarvan er enkele na analyse niet-conform
worden bevonden, met name door het aantreffen op naalden van de verboden stof
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-2/23
acepromazine. Op 11 oktober 2019 stelt de toezichthoudende dierenarts van de
verwerende partij proces-verbaal op van de overtredingen die werden vastgesteld.
5.
De verwerende partij deelt op 13 november 2019 aan verzoeker
mee dat zij het voornemen heeft het bedrijf te onderwerpen aan maatregelen van
versterkte controle bedoeld in het koninklijk besluit van 27 februari 2013
‘betreffende de controlemaatregelen ten aanzien van bepaalde stoffen en residuen
daarvan in levende dieren en in dierlijke producten’ (hierna: koninklijk besluit van
27 februari 2013). Zij zet uiteen:
“Gelet op de aanwezigheid in de injectieplaats en in twee naalden van de
niet-toegestane stof (ACEPROMAZINE) en gelet op het feit dat de
uitgevoerde enquête geen legale oorsprong van ACEPROMAZINE kon
aantonen, heb ik, overeenkomstig art. 8 §3 en 13 §1 van het Koninklijk
besluit van 27 februari 2013 betreffende de controlemaatregelen ten aanzien
van bepaalde stoffen en residuen daarvan in levende dieren en in dierlijke
producten, de intentie om aan uw bedrijf de N2-code toe te kennen en uw
bedrijf onder versterkte controle te plaatsen conform art. 11, §1, 1° en art. 11,
§2 van het hoger genoemde Koninklijk besluit van 27 februari 2013.
De 2 cijfers geven weer welke stoffen aanleiding hebben gegeven voor de
toekenning van de N2-code.
N2 code wordt toegepast voor Niet toegestane stof ACEPROMAZINE […].
Als gevolg van de N2-code zal uw bedrijf onderworpen worden aan de
volgende versterkte controle :
a) Gedurende 26 weken is een beperking opgelegd voor het verhandelen van
uw varkens. Uw varkens zijn uitsluitend bestemd voor een slachthuis
gelegen op het nationaal grondgebied;
b) Gedurende 26 weken wordt in het slachthuis 1 monster per 10 geslachte
dieren of een fractie van 10 dieren die deel uitmaken van eenzelfde lot met
een maximum van 6 monsters per lot bemonsterd;
c) Op het bedrijf dienen gedurende 52 weken alle diergeneeskundige
behandelingen uitgevoerd op de aanwezige dieren verplicht te worden
geregistreerd;
d) In de loop van 52 weken zullen 2 bedrijfsinspecties worden uitgevoerd
met monsterafname op het bedrijf;
e) De varkens worden geblokkeerd in Sanitel gedurende de periode van
26 weken.
Overeenkomstig art. 15 van het hoger vermelde Koninklijk besluit van
27 februari 2013, zijn alle kosten verbonden aan de versterkte controle ten
uwer laste.
Conform art. 13 §2 van het hoger vermelde Koninklijk Besluit van
27 februari 2013, beschikt u over een termijn van vijftien kalenderdagen om
uw bezwaren aan het Agentschap te laten kennen. U kan vragen om gehoord
te worden door de evaluatiecommissie. Daartoe kan u een met redenen
omkleed verzoek, vergezeld van de bewijsstukken die u wenst toe te voegen,
zenden aan [het Agentschap].
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-3/23
Bij afwezigheid van meegedeelde bezwaren gaat de versterkte controle in op
de eerste dag volgens op de hierboven vermelde termijn van
vijftien kalenderdagen.”
6.
Verzoeker bezorgt op 24 november 2019 aan de verwerende
partij zijn bezwaren bij dit voornemen, en hij vraagt om gehoord te worden door de
evaluatiecommissie. Op de hoorzitting van de evaluatiecommissie van de
verwerende partij van 13 december 2019 is verzoeker niet in persoon aanwezig
maar wordt hij vertegenwoordigd door zijn advocaat.
7.
De evaluatiecommissie adviseert op 19 december 2019 om de
versterkte controle onverkort toe te passen op het volledig varkensbeslag van
verzoeker, op grond van volgende overwegingen:
“- [Verzoeker] gaat onvoldoende zorgvuldig om met het gebruik en de
registratie van diergeneesmiddelen. Enkele vaststellingen daartoe :
○ [Verzoeker] verwerft diergeneesmiddelen via diverse kanalen: niet enkel
bij zijn dierenartsen, maar ook op oneigenlijke wijze in Nederland.
Zo geeft [verzoeker] zelf in het bezwaarschrift […] aan dat hij het
diergeneesmiddel Tranquigel® voor zijn paard -volgens hem trouwens de
oorzaak voor het aantreffen van acepromazine in de bewuste zeug- via
familie (geen dierenarts) heeft bekomen uit Nederland. Dit strookt niet met
zijn eerdere verklaring van 14 augustus 2019 waarin hij aangeeft enkel
diergeneesmiddelen aan te kopen via zijn dierenartsen. Hij overtreedt met
deze
aankoop
in
Nederland
overigens
de
Belgische
geneesmiddelenwetgeving (illegale invoer).
○ Uit de onderzoeken, die in dit dossier werden gevoerd, is aangetoond dat
een aantal substanties aangetroffen in slachtvarkens en in spuiten, naalden en
andere recipiënten (dihydrostreptomycine, thiamphenicol, flunixine) niet
kunnen verantwoord worden door de wettelijk verplichte toedienings- en
verschaffingsdocumenten van een dierenarts.
○ [Verzoeker] vult de voedselketeninformatie, die voor elk te slachten
varken of groep varkens met het VKI-document aan het slachthuis en de
keurders moet worden bekend gemaakt, bewust verkeerd in, zeker met
betrekking tot de NSAID’s (waaronder meloxicam). Deze informatie, die
o.a. slaat op de toediening van geneesmiddelen in de 2 maanden voor het
slachten, is nochtans essentieel om een correcte keuring van dieren te kunnen
uitvoeren.
○ De initiële kennisgeving aan [verzoeker] van de vaststellingen van
residuen is gebeurd in maart 2019. In de daaropvolgende maanden vonden
bijkomende bemonsteringen en onderzoeken plaats, ook bij vleesvarkens.
Ook bij vleesvarkens werden nog residuen van geneesmiddelengebruik
vastgesteld, zij het voor wat betreft de monsters van dieren onder de norm.
[…]
○ Het gebruik van hetzelfde materiaal voor het toedienen van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-4/23
geneesmiddelen aan verschillende diersoorten is geen goede praktijk en is
bovendien zeer risicovol. Niet elke diersoort is immers per definitie bestemd
voor de voedselketen en sommige geneesmiddelen mogen in het geheel niet
aan voedselproducerende dieren worden toegediend, maar zijn uitsluitend
bestemd voor niet voedselproducerende dieren.
Deze situatie is hier het geval: Tranquigel® met de actieve substantie
acepromazine mag enkel worden toegediend aan dieren die niet bestemd zijn
voor de voedselketen. Geen enkel spoor van acepromazine mag terug te
vinden zijn in voedselproducerende dieren.
De commissie heeft in dit dossier geen zicht op het statuut van het betrokken
paard, maar de varkens van [verzoeker] zijn met zekerheid wel bestemd voor
de voedselketen.
○ De aanwezigheid op het bedrijf van verschillende geneesmiddelen met
gelijkaardige werking (er zijn 3 verschillende NSAID’s aanwezig) en het feit
dat in meerdere monsters van dieren en in inspuitmateriaal residuen van
verschillende diergeneesmiddelen tegelijkertijd zijn aangetoond, suggereren
dat [verzoeker] zelf experimenteert met diergeneesmiddelen of door teveel
dierenartsen wordt geadviseerd en er niet meer aan uit geraakt.
Er is voor meerdere in de monsters aangetroffen substanties geen valabele
verklaring in welke omstandigheden en op aangeven van welke dierenarts de
aangetroffen combinatie van diergeneesmiddelen gebruikt of aan de dieren
toegediend werd.
○ De bewering in het bezwaarschrift […] dat acepromazine geen
productie-stimulerende werking heeft en dat [verzoeker] dus geen enkel
belang had bij het gebruik ervan, gaat voorbij aan het feit dat alle
diergeneesmiddelen, ongeacht het motief voor hun gebruik, zorgvuldig
moeten gekozen worden in functie van de door een dierenarts vastgestelde
problematiek en vervolgens correct moeten worden toegediend door de
dierenarts zelf of volgens zijn instructies. Enkel op deze wijze kunnen de
risico’s van eventuele residuen voor de consument zo beperkt mogelijk
gehouden worden.
- Volgens [verzoeker] is het aantreffen van acepromazine in de zeug te wijten
aan een contaminatie van een spuit met […] het diergeneesmiddel
Tranquigel®, waarvan acepromazine het actieve bestanddeel is.
Tranquigel® is een orale pasta die [verzoeker] bij zijn paarden gebruikt om
deze te kalmeren bij het kappen van de hoeven. De spuit werd gebruikt
omdat de originele tube met daarin de gel gebeten werd door het paard en
niet meer gebruikt kon worden.
Deze hypothese lijkt de commissie weinig plausibel en is in haar ogen nu niet
meer relevant in de discussie over het opleggen van de versterkte controle.
[Verzoeker] is pas met deze verklaring gekomen na het overmaken van de
intentie om een versterkte controle toe te passen. Hoewel de enquêteurs van
de Nationale Opsporingseenheid van het FAVV [verzoeker] herhaaldelijk
gevraagd hebben om een mogelijke verklaring voor de gevonden
analyseresultaten, is deze piste op geen enkel ander ogenblik als mogelijke
verklaring aan bod gekomen. [Verzoeker] heeft bij zijn verhoor aangegeven
de substantie acepromazine niet te kennen.
- Bij het opvragen in SANITEL-MED van de gegevens over het
antibioticagebruik van dit bedrijf, blijkt dat die gegevens niet beschikbaar
zijn omdat zij niet correct zijn geregistreerd op SANITEL. Nochtans is elke
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-5/23
veehouder verplicht om zijn gegevens in SANITEL op elk moment correct te
laten registreren of te laten aanpassen bij DGZ Vlaanderen. [Verzoeker]
heeft al driemaal een rapport ontvangen van SANITEL-MED waardoor hij
weet dat zijn gegevens niet juist zijn, maar heeft nog steeds geen
corrigerende acties ondernomen.
- Ondanks de afwezigheid van SANITEL-MED gegevens, heeft de
commissie het gevoel dat er op het bedrijf van [verzoeker] (te) veel
diergeneesmiddelen worden gebruikt en dat hij daarbij door teveel
verschillende dierenartsen wordt geadviseerd.
De evaluatiecommissie is zich ervan bewust dat het opleggen van de
versterkte controle een substantiële financiële kost betekent voor
[verzoeker]. Zij meent evenwel dat de manier van werken met
diergeneesmiddelen bij alle varkens op het bedrijf een reëel risico vormt
voor de veiligheid van de voedselketen. Of [verzoeker] zijn werkwijze en
bedrijfsvoering zal aanpassen als gevolg van dit incident, moet nog blijken,
maar blijkt alvast niet uit het voorliggende dossier. De belofte in die zin,
neergeschreven in het bezwaarschrift […], wordt niet concreet onderbouwd
en is voor de commissie ruim onvoldoende om een herhaling van de op het
bedrijf vastgestelde problemen te voorkomen.
Er zijn voor de evaluatiecommissie voldoende onzekerheden waardoor een
officiële opvolging van het goede en correcte gebruik van
diergeneesmiddelen op het bedrijf van [verzoeker] via de versterkte controle
meer dan verantwoord is om de veiligheid van de voedselketen te
waarborgen.
De commissie meent verder dat de gedane vaststellingen in dit dossier
tekenend zijn voor het hele bedrijf van [verzoeker]. Ze is van oordeel dat er
geen merkbaar verschil is in de manier van werken en omgaan met
geneesmiddelen tussen enerzijds de fokvarkens en anderzijds de
vleesvarkens. Gelet op haar risicobeoordeling kan de evaluatiecommissie
dan ook geen gevolg geven aan de vraag van [verzoeker] om de versterkte
controle enkel toe te passen op de zeugen.
De evaluatiecommissie adviseert om de versterkte controle onverkort toe te
passen op het volledige varkensbedrijf.”
Met een brief van 24 december 2019 deelt de verwerende partij
aan verzoeker als volgt mee dat het bedrijf van verzoeker wordt onderworpen aan
een versterkte controle met code N2:
“De evaluatiecommissie was van oordeel dat: ‘de evaluatiecommissie
adviseert om de versterkte controle onverkort toe te passen op het volledig
varkensbeslag’.
In aansluiting met dit advies deel ik u mee dat in toepassing van art. 7 §3 (of
art 9 §2) van het Koninklijk Besluit van 27 februari 2013[…] uw bedrijf(ven)
onderworpen word(t)(en) aan deze versterkte controle met volgens de
code N2 die opgelegd werd.
De 2 cijfers geven weer welke stof aanleiding heeft gegeven voor de
toekenning van deze code die start op datum van 23/12/2019
[…]
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-6/23
Als gevolg van de N2-code zal uw bedrijf onderworpen worden aan de
volgende versterkte controle:
a) Gedurende 26 weken is een beperking opgelegd voor het verhandelen van
uw varkens. Uw varkens zijn uitsluitend bestemd voor een slachthuis
gelegen op het nationaal grondgebied;
b) Gedurende 26 weken wordt in het slachthuis 1 monster per 10 geslachte
dieren of een fractie van 10 dieren die deel uitmaken van eenzelfde lot met
een maximum van 6 monsters per lot bemonsterd;
c) Op het bedrijf dienen gedurende 52 weken alle diergeneeskundige
behandelingen uitgevoerd op de aanwezige dieren verplicht te worden
geregistreerd;
d) In de loop van 52 weken zullen 2 bedrijfsinspecties worden uitgevoerd
met monsterafname op het bedrijf;
e) De varkens worden geblokkeerd in Sanitel gedurende de periode van
26 weken.
Overeenkomstig art. 15 van het hoger vermelde Koninklijk besluit van
27 februari 2013, zijn alle kosten verbonden aan de versterkte controle ten
uwer laste. Bijlage 3 aan deze brief is de onkostennota die dient betaald te
zijn met overmaking van het betalingsbewijs aan onze dienst uiterlijk op
31/01/2020.
Alle varkens waar u momenteel beslagverantwoordelijke van bent met name
op het adres […] worden in Sanitel geblokkeerd.
Geen enkel dier mag het beslag verlaten, tenzij het rechtstreeks naar een
binnenlands slachthuis gebracht wordt.
Het verhandelen van biggen geboren op uw bedrijf worden niet onderworpen
aan deze beperkingsmaatregelen onder voorbehoud dat de dieren niet
bestemd zijn voor de slacht binnen 2 maanden.
Tenslotte wijs ik erop dat alle kosten door u moeten betaald worden uiterlijk
31/01/2020 alvorens er toelating kan worden gegeven tot slachting via
Sanitel:
- de kosten verbonden aan de versterkte controle
- alle kosten verbonden aan de enquête, de monsterafname en de analyses.
- Bijlage 3 aan deze brief is de onkostennota betreffende de onderzoeksdaden
die gesteld zijn.
Wij informeren u dat u binnen de 60 dagen beroep kan aantekenen tegen
deze beslissing bij de Raad van State, Wetenschapsstraat 33 te 1000
Brussel.”
Dit is de eerste bestreden beslissing.
De advocaten van verzoeker sturen op 24 januari 2020 een brief
aan de verwerende partij, waarin zij vragen de versterkte controle te willen herzien
en in te trekken, gelet op het pertinent onwettig karakter ervan. Ook betwisten zij in
deze brief de factuur die aan verzoeker werd overgemaakt, en vragen zij
ondergeschikt om de betaling ervan in de tijd te mogen spreiden. De verwerende
partij antwoordt op die brief op 17 februari 2020, waarbij zij onder meer erop wijst
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-7/23
dat tegen de versterkte controle beroep openstaat bij de Raad van State.
Dit is de tweede bestreden beslissing.
IV. Ontvankelijkheid ten aanzien van de tweede bestreden beslissing
Standpunt van de partijen
10.
De verwerende partij werpt op dat het beroep niet-ontvankelijk
is in zoverre het wordt gericht tegen de tweede bestreden beslissing. Het zou gaan
om een louter bevestigend schrijven zonder nieuwe elementen, en zonder enige
wijziging in de rechten en rechtspositie van de partijen, zodat het geen
administratieve rechtshandeling is waartegen een ontvankelijk annulatieberoep
mogelijk is.
11.
Verzoeker meent dat de weigering om de versterkte controle te
herzien, wel degelijk verregaande rechtsgevolgen heeft, en aldus een aanvechtbare
rechtshandeling en geen louter bevestigende beslissing is.
Beoordeling
12.
De
Raad
van
State
neemt
slechts
kennis
van
de
annulatieberoepen die gericht worden tegen uitvoerbare bestuurshandelingen. De
uitvoerbare beslissing is de handeling waarbij wordt beoogd een wijziging aan te
brengen in een bestaande rechtsregel of rechtstoestand, dan wel zodanige wijziging
te beletten.
In haar brief van 17 februari 2020 antwoordt de verwerende
partij op een brief van de advocaten van verzoeker waarin gevraagd wordt de
eerste bestreden beslissing te herzien. De regelgeving organiseert geen
administratieve beroepsprocedure om beslissingen tot het opleggen van
maatregelen van versterkte controle aan te vechten, zodat de brief van de
advocaten van verzoeker beschouwd moet worden als een willig beroep. Een
beslissing genomen naar aanleiding van een willig beroep kan slechts op
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-8/23
ontvankelijke wijze worden aangevochten voor de Raad van State als die
beslissing geen loutere bevestiging is van een eerdere beslissing en zij in de plaats
komt van die eerdere beslissing. Daartoe is vereist dat zich nieuwe feitelijke of
juridische argumenten hebben aangediend en de nieuwe beslissing het resultaat is
van een heronderzoek van de zaak.
De verwerende partij heeft zich in de brief van 17 februari 2020
ertoe beperkt om haar beslissing van 24 december 2019 toe te lichten, zonder dat
daartoe nieuwe gegevens werden onderzocht. De brief wijzigt de rechtstoestand
van verzoeker niet. Het gaat dan ook niet om een bestuurshandeling die met een
annulatieberoep bij de Raad van State kan worden bestreden.
Het beroep is niet ontvankelijk in zoverre het wordt gericht tegen
de tweede bestreden beslissing.
V. Onderzoek van het enige middel
Standpunt van de partijen
13.
Verzoeker voert in een enig middel tot nietigverklaring de
schending aan van:
- “het koninklijk besluit van 27 februari 2013 betreffende de controlemaatregelen
ten aanzien van bepaalde stoffen en residuen daarvan in levende dieren en in
dierlijke producten, o.a. artikel 7, 8, 11, 13 en 15 al dan niet in samenhang met
onderstaande”;
- “de motiveringsplicht zoals voorzien in de motiveringswet van 29 juli 1991 en
het motiveringsbeginsel”;
- “de
algemene
beginselen
van
behoorlijk
bestuur,
o.a.
het
rechtszekerheidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel, het zorgvuldigheidsbeginsel,
het redelijkheidsbeginsel, het beginsel van fair play, het continuïteitsbeginsel, het
onpartijdigheidsbeginsel en het beginsel van de hoorplicht”.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-9/23
In het eerste onderdeel van het middel bekritiseert verzoeker de
omstandigheid dat het bestreden besluit de versterkte controle steunt op artikel 7, §
3, “of” 9, § 2, van het koninklijk besluit van 27 februari 2013, terwijl in de brief
waarin de intentie tot het opleggen van een versterkte controle werd meegedeeld,
artikel 8, § 3, van het koninklijk besluit van 27 februari 2013 als grondslag werd
aangeduid. De verwerende partij zou aldus niet duidelijk maken wat de werkelijke
grondslag is. Dergelijke houding is volgens verzoeker “van elke fair-play ontdaan
hetgeen nochtans van een zorgvuldige en redelijk handelende overheid verwacht
zou mogen worden”. Nu de maatregelen in de voorliggende zaak niet kunnen
worden opgelegd op grond van artikel 9, § 2, van het koninklijk besluit van
27 februari 2013, zouden de motieven van het bestreden besluit onjuist zijn, en op
zijn minst intern tegenstrijdig. Ook de hoorplicht zou hierdoor worden miskend, nu
verzoeker zich tijdens zijn verhoor enkel heeft kunnen verweren ten aanzien van
een voornemen om een maatregel te nemen op grond van artikel 8, § 3, van het
koninklijk besluit van 27 februari 2013.
In het tweede onderdeel van het middel voert verzoeker aan dat
niet voldaan is aan de voorwaarden om toepassing te maken van de artikelen 7, § 3,
of 9, § 2, van het koninklijk besluit van 27 februari 2013 om hem maatregelen van
versterkte controle op te leggen. Nu het voornemen tot een versterkte controle
kenbaar werd gemaakt op grond van artikel 8, § 3, van het koninklijk besluit van 27
februari 2013, zouden de artikelen 7 of 9 van het koninklijk besluit van 27 februari
2013 niet van toepassing kunnen zijn. Ondergeschikt wijst hij erop dat niet voldaan
werd aan de voorwaarde van artikel 7, § 3, van het koninklijk besluit van 27
februari 2013 dat aangetoond moet worden dat een niet-toegestane stof bij hem
aanwezig was én dat hij gebruik ervan heeft gemaakt voor een illegale
behandeling, dan wel dat er een gegronde verdenking is van dit gebruik. Eveneens
ondergeschikt laat verzoeker gelden dat de versterkte controle code N2 hoe dan
ook niet kan worden opgelegd op grond van artikel 9, § 2, van het koninklijk
besluit van 27 februari 2013. Bovendien wordt volgens verzoeker niet aangetoond
dat voldaan is aan de voorwaarden van deze bepaling om een maatregel van
versterkte controle op te leggen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-10/23
Volgens de uiteenzetting van verzoeker in het derde onderdeel
van het middel verantwoordt het bestreden besluit niet op afdoende zorgvuldige en
redelijke wijze waarom hem de maatregelen op grond van artikel 8, § 3, van het
koninklijk besluit van 27 februari 2013 kunnen worden opgelegd, en dit voor zijn
volledig varkensbeslag. Het bedrijf zou op grond van die bepaling maar aan
versterkte controle kunnen worden onderworpen indien de enquête niet aantoont
dat de aanwezigheid van residuen te wijten is aan een legale behandeling. Volgens
verzoeker zou uit de enquête niet naar voren zijn gekomen, en zou het bestreden
besluit evenmin afdoende aantonen en motiveren dat er bij verzoeker een illegale
behandeling heeft plaatsgevonden. De loutere verwijzing in het bestreden besluit
naar het advies van de evaluatiecommissie zou niet volstaan, omdat dit advies
onvoldoende gemotiveerd is en niet uitdrukkelijk wordt bijgevallen in het
bestreden besluit. Meer in het bijzonder zou de evaluatiecommissie het bezwaar
van verzoeker betreffende de verklaring voor de aanwezigheid van de verboden
stof, niet naar behoren hebben onderzocht, en aldus ook de hoorplicht hebben
miskend. Verzoeker stoort zich in dit verband aan de gevolgen die de
evaluatiecommissie zou hebben verbonden aan de omstandigheid dat hij niet
persoonlijk, maar enkel zijn raadsman, op de hoorzitting aanwezig was. Ook zou
de evaluatiecommissie een feitelijk onjuist motief hebben gehanteerd door te
vermelden dat hij de stof acepromazine niet kent. Ten slotte heeft de
evaluatiecommissie volgens verzoeker onvoldoende een illegaal gebruik in zijn
hoofde aangetoond.
14.
De verwerende partij werpt op dat verzoeker in de aanhef van
zijn middel naar diverse regels en beginselen verwijst zonder verder uiteen te
zetten in welke zin het bestreden besluit een schending daarvan inhoudt. In zoverre
de schending wordt aangevoerd van de artikelen 11, 13 en 15 van het koninklijk
besluit
van
27
februari
2013,
het
rechtszekerheidsbeginsel,
het
vertrouwensbeginsel, het beginsel van fair play, het continuïteitsbeginsel en het
onpartijdigheidsbeginsel
is
het
middel
volgens
de
verwerende
partij
niet-ontvankelijk.
In antwoord op het eerste onderdeel van het middel houdt de
verwerende partij voor dat zij, gelet op de vastgestelde inbreuken, wel degelijk kon
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-11/23
verwijzen naar de artikelen 7, § 3, (of 9, § 2) en 8, § 3, van het koninklijk besluit
van 27 februari 2013. Ondergeschikt laat de verwerende partij gelden dat
verzoeker geen belang heeft bij het middel nu het bestreden besluit hoe dan ook op
grond van de bepalingen van het koninklijk besluit van 27 februari 2013
gerechtvaardigd is. Van een schending van de hoorplicht kan volgens de
verwerende partij in dit verband geen sprake zijn, nu verzoeker zich enkel feitelijk
heeft verweerd aangaande de vaststellingen en de al dan niet illegale behandeling,
en nooit heeft aangeduid zich enkel te verweren ten aanzien van een toepassing van
artikel 8, § 3, van het koninklijk besluit van 27 februari 2013.
Volgens de verwerende partij tonen de vaststellingen van het
dossier vervolgens voldoende aan dat er sprake is van een illegale behandeling,
zodat toepassing kon worden gemaakt van artikel 7, § 3, én artikel 9, § 2, van het
koninklijk besluit van 27 februari 2013, verwezen kon worden naar artikel 8, § 3,
van dat koninklijk besluit, en het tweede onderdeel van het middel aldus eveneens
ongegrond is.
Ook het derde onderdeel van het middel kan volgens de
verwerende partij niet slagen. De evaluatiecommissie zou afdoende hebben
geantwoord op de bezwaren en argumenten van verzoeker, en diende geen verder
onderzoek te doen gelet op de volledigheid van het reeds uitgevoerde onderzoek.
De evaluatiecommissie kon ook volgens de verwerende partij terecht betreuren dat
verzoeker niet persoonlijk aanwezig was op de hoorzitting om op bepaalde
feitelijke vragen te antwoorden. De verwerende partij benadrukt dat verzoeker
geen enkele feitelijke vaststelling en overtreding betwist.
Beoordeling
Ontvankelijkheid van het middel
15.
Artikel 2, § 1, 3°, van het besluit van de Regent van 23 augustus
1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van
de Raad van State’ vereist dat het verzoekschrift tot nietigverklaring “een
uiteenzetting van de feiten en de middelen” bevat. De uiteenzetting van een middel
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-12/23
vereist dat zowel de rechtsregel of het rechtsbeginsel wordt aangeduid dat volgens
verzoeker werd geschonden, als de wijze waarop die rechtsregel of dat
rechtsbeginsel door de bestreden beslissing werd geschonden. Opdat een middel
ontvankelijk zou zijn, is het nodig maar voldoende, summier doch duidelijk de
beweerde onregelmatigheid van de bestreden beslissing aan te geven.
Bij gebreke aan uitleg in het inleidend verzoekschrift over de
wijze waarop het bestreden besluit een schending zou inhouden van de artikelen 13
en
15
van
het
koninklijk
besluit
van
27
februari
2013,
het
rechtszekerheidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel, het continuïteitsbeginsel en
het onpartijdigheidsbeginsel, onderzoekt de Raad van State niet of het bestreden
besluit met die bepalingen en beginselen in overeenstemming is. Het middel is in
zoverre niet-ontvankelijk.
Eerste onderdeel van het middel
16.
De hier relevante bepalingen van de artikelen 7, 8, 9 en 11 van
het koninklijk besluit van 27 februari 2013 luiden als volgt:
“Artikel 7.
§ 1. Wanneer de aanwezigheid van één of meerdere niet-toegestane stoffen
wordt aangetoond, gaat het Agentschap over tot:
1° een enquête om de oorzaak van de aanwezigheid van deze niet-toegestane
stof of stoffen en de bron(nen) ervan te bepalen alsook elke andere enquête
die het nodig acht;
2° de afname van een statistisch representatief aantal monsters, gebaseerd op
de richtsnoeren van de Codex alimentarius, te raadplegen op de website van
het Agentschap, op de levende dieren die op het betrokken bedrijf worden
gehouden en/of op hun dierlijke producten, teneinde te zoeken naar de
aanwezigheid van residuen.
In afwijking op het eerste lid, 2°, wordt geen enkel monster afgenomen
indien het onderzoek bedoeld in paragraaf 1, 1° de afwezigheid van het
gebruik of de afwezigheid van een gegronde verdenking van het gebruik van
niet-toegestane stoffen voor een illegale behandeling bevestigt.
§ 2. Geen van de op het bedrijf gehouden dieren en geen van hun dierlijke
producten mogen verhandeld worden voordat de resultaten van de analyses
van de in paragraaf 1, 2° bedoelde monsters meegedeeld zijn.
§ 3. In het geval dat de in paragraaf 1, 1° bedoelde enquête het gebruik of een
gegronde verdenking van het gebruik van niet-toegestane stoffen voor een
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-13/23
illegale behandeling bevestigt, wordt het bedrijf onderworpen aan een
versterkte controle.
Op basis van de resultaten van de enquête als bedoeld in paragraaf 1, 1°
worden ook alle andere bedrijven van dezelfde eigenaar als het betrokken
bedrijf onderworpen aan een versterkte controle.
[…]
Artikel 8.
§ 1. Indien de aanwezigheid van residuen van niet-toegestane stoffen wordt
aangetoond, gaat het Agentschap over tot:
1° een enquête op het betrokken bedrijf en/of het bedrijf van herkomst en/of
oorsprong om de oorzaak van de aanwezigheid van deze residuen en de
bron(nen) ervan te bepalen alsook elke andere enquête die het nodig acht;
2° de afname van een statistisch representatief aantal monsters, gebaseerd op
de richtsnoeren van de Codex alimentarius, te raadplegen op de website van
het Agentschap, op de levende dieren van de betrokken soorten die op het
betrokken bedrijf worden gehouden en/of hun dierlijke producten, teneinde
te zoeken naar de aanwezigheid van residuen.
In afwijking op het eerste lid, 2°, wordt geen enkel monster afgenomen
indien het onderzoek bedoeld in het eerste lid, 1°, bevestigt dat de
aanwezigheid van residuen te wijten is aan een legale behandeling.
§ 2. Geen van de op het bedrijf gehouden betrokken dieren van de betrokken
soorten en geen van hun dierlijke producten mogen verhandeld worden
voordat de resultaten van de analyses van de in paragraaf 1, 2° bedoelde
monsters meegedeeld zijn.
§ 3. Indien de in paragraaf 1, 1°, bedoelde enquête niet aantoont dat de
aanwezigheid van residuen te wijten is aan een legale behandeling, wordt het
bedrijf onderworpen aan een versterkte controle door het Agentschap.
Op basis van de resultaten van de enquête als bedoeld in paragraaf 1, 1°
worden ook alle andere bedrijven van dezelfde eigenaar als het betrokken
bedrijf onderworpen aan een versterkte controle.
Het bedrijf wordt echter niet onderworpen aan een versterkte controle indien
de aard van de aangetoonde residuen en hun concentraties verenigbaar zijn
met een natuurlijke oorsprong, gebaseerd op de drempelwaarden vastgesteld
door de Europese referentielaboratoria, te raadplegen op de website van het
Agentschap, of door het Wetenschappelijk Comité van het Agentschap, of in
voorkomend geval, op basis van de wetenschappelijke gegevens geëvalueerd
door het Agentschap.
[…]
Artikel 9.
§ 1. Indien aangetoond wordt dat de aanwezigheid van residuen van
toegestane stoffen groter is dan hoeveelheden volgens de toegestane limiet,
gaat het Agentschap over tot een enquête op het betrokken bedrijf en/of in
het bedrijf van herkomst en/of oorsprong om de oorzaak (oorzaken) te
bepalen van de aanwezigheid van residuen van deze toegestane stof of
stoffen en de bron(nen) ervan op te sporen, alsook tot elke andere enquête die
het nodig acht.
§ 2. Indien het onderzoek bedoeld in paragraaf 1 niet aantoont dat de
aanwezigheid van residuen te wijten is aan een legale behandeling, wordt het
bedrijf onderworpen aan een versterkte controle door het Agentschap.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-14/23
Op basis van de resultaten van de enquête als bedoeld in paragraaf 1, worden
alle andere bedrijven van dezelfde eigenaar als het betrokken bedrijf
onderworpen aan een versterkte controle.
[…]
Artikel 11.
§1. De toe te passen maatregelen in het raam van de versterkte controle […],
alsook de periode en de wijze van toepassing zijn bepaald:
1° in de bijlage, Deel A, in het geval van een in de artikelen 7 en 8 bedoelde
versterkte controle;
2° in de bijlage, Deel B, in het geval van een in artikel 9 bedoelde versterkte
controle.
[…]
§2. De in paragraaf 1 bedoelde maatregelen worden geïdentificeerd door een
code bestaande uit:
1° de alfanumerieke code H, N1 of N2, gevolgd door een numerieke code in
het geval van de in artikelen 7 en 8 bedoelde versterkte controle;
2° de alfanumerieke code M1, M2 of R gevolgd door een numerieke code in
het geval van de in artikel 9 bedoelde versterkte controle.
[…].”
Uit deze bepalingen blijkt dat de regeling betreffende de
toepassing van maatregelen van versterkte controle verschilt naargelang de
aanleiding voor die maatregelen:
- de aanwezigheid betreft van één of meerdere niet-toegestane stoffen, in welk
geval artikel 7 van toepassing is;
- de aanwezigheid betreft van residuen van niet-toegestane stoffen, in welk geval
artikel 8 van toepassing is;
- de aanwezigheid van residuen van toegestane stoffen die groter is dan de
hoeveelheden volgens de toegestane limiet betreft, in welk geval artikel 9 van
toepassing is.
De “aanwezigheid van één of meerdere niet-toegestane stoffen”
bedoeld in voormeld artikel 7 van het koninklijk besluit van 27 februari 2013,
betreft blijkens artikel 2, 9°, van dit besluit “de aanwezigheid van een
niet-toegestane stof, in een verpakking of buiten een verpakking, in diervoeders, in
drinkwater, in gemedicineerde voormengsels, in gemedicineerde voeders of in een
geneesmiddel”, en moet als zodanig onderscheiden worden van de “aanwezigheid
van residuen”, bedoeld in voormelde artikelen 8 en 9 van het koninklijk besluit van
27 februari 2013, dat blijkens artikel 2, 7°, van dit besluit betrekking heeft op de
aanwezigheid van “farmacologisch werkzame stoffen […] die achterblijven in
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-15/23
levende dieren, in hun excreta en biologische vloeistoffen, alsmede in weefsels en
producten van dierlijke oorsprong”.
17.
De aanleiding tot het nemen van de maatregelen van versterkte
controle die het voorwerp uitmaken van het bestreden besluit, was de
aanwezigheid van de niet-toegestane stof acepromazine in monsters die genomen
werden op een dier van verzoeker, alsook op naalden die in het bedrijf van
verzoeker werden aangetroffen. Deze niet-toegestane stof werd dan ook
aangetroffen zowel in de vorm van een residu, als op een materiaal dat dient om
geneesmiddelen toe te dienen aan dieren, en als zodanig in een geneesmiddel
buiten de verpakking. De aanleiding tot het nemen van de maatregelen van
versterkte controle die het voorwerp uitmaken van het bestreden besluit bestond
dan ook zowel uit de “aanwezigheid van een niet-toegestane stof”, waarop
voormeld artikel 7 van toepassing is, als uit de “aanwezigheid van een residu van
een niet-toegestane stof”, waarop voormeld artikel 8 van toepassing is.
De toe te passen maatregelen van versterkte controle zijn
blijkens artikel 11 van het koninklijk besluit van 27 februari 2013 dezelfde, of zij
nu worden opgelegd na toepassing van artikel 7 dan wel na toepassing van
artikel 8.
18.
De omstandigheid dat de brief waarin de intentie tot het
opleggen van maatregelen van versterkte controle artikel 8, § 3, van het koninklijk
besluit van 27 februari 2013 als grondslag heeft aangeduid, en dat het bestreden
besluit “art. 7 §3 (of art 9 §2)” als grondslag vermeldt, leidt in de gegeven
omstandigheden niet tot de onregelmatigheid van het besluit. De intentiebrief en
het bestreden besluit maken duidelijk dat de maatregelen worden bedoeld die de
code N2 dragen, en zetten die maatregelen ook volledig uiteen. Noch de
omstandigheid dat in de intentiebrief enkel artikel 8, § 3 werd aangeduid, noch de
omstandigheid dat in het bestreden besluit niet naar artikel 8, § 3 werd verwezen,
noch de omstandigheid dat in het bestreden besluit foutief artikel 9, § 2 werd
aangehaald als alternatieve grondslag, kon verzoeker in de gegeven
omstandigheden misleiden of zijn belangen schaden, zodat geen schending
voorhanden is van het zorgvuldigheidsbeginsel, het redelijkheidsbeginsel, het
beginsel van fair play, en/of de hoorplicht. Verzoeker beschikte over alle nuttige
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-16/23
gegevens om zijn bezwaren bij de intentie tot het opleggen van de maatregelen van
versterkte controle te doen gelden, met name ter gelegenheid van het verhoor door
de evaluatiecommissie. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat de bezwaren
van verzoeker anders zouden kunnen zijn geweest indien de intentiebrief (ook)
artikel 7, § 3, van het koninklijk besluit van 27 februari 2013 als grondslag had
aangeduid.
Het bestreden besluit werd uitdrukkelijk en op afdoende wijze
gemotiveerd en voldoet dan ook aan de vereisten van de artikelen 2 en 3 van de wet
van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen’ (hierna: motiveringswet). Het gebrek aan nauwkeurigheid
bij de aanduiding van de toepasselijke wettelijke bepalingen leidt niet tot een
inbreuk
op
deze
wet,
en
evenmin
op
het
beginsel
van
de
materiëlemotiveringsplicht.
Het eerste onderdeel van het middel is ongegrond.
Tweede onderdeel van het middel
19.
Zoals hiervoor werd uiteengezet in de beoordeling van het
eerste onderdeel van het middel, was de aanleiding tot het opleggen van de
maatregelen van versterkte controle de aanwezigheid van de niet-toegestane stof
acepromazine zowel als residu in een dier, als in de vorm van een niet-verpakt
geneesmiddel op een naald, zodat de verwerende partij zowel de regels van
artikel 7 als de regels van artikel 8 van het koninklijk besluit van 27 februari 2013
kon volgen. De toe te passen maatregelen zijn blijkens artikel 11 van het koninklijk
besluit van 27 februari 2013 dezelfde, of zij nu worden opgelegd na toepassing van
artikel 7 dan wel na toepassing van artikel 8. Artikel 9 van het koninklijk besluit
van 27 februari 2013 vindt hier geen toepassing.
Het gebrek aan nauwkeurigheid dat erin bestaat in het bestreden
besluit te bepalen dat de maatregelen van versterkte controle worden opgelegd “in
toepassing van art. 7 §3 (of art 9 §2)” van het koninklijk besluit van 27 februari
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-17/23
2013, leidt niet ertoe dat het bestreden besluit de artikelen 7, 8, 9 of 11 van het
koninklijk besluit van 27 februari 2013 schendt.
De omstandigheid dat niet zou zijn voldaan aan de voorwaarden
van artikel 9, § 2, van het koninklijk besluit van 27 februari 2013 om de
maatregelen van versterkte controle op te leggen, kan evenmin leiden tot de
onregelmatigheid van het bestreden besluit, nu deze maatregelen niet op grond van
die bepaling worden opgelegd. Het is maar wanneer niet zou voldaan worden aan
artikel 7, § 3 en/of artikel 8, § 3, van het koninklijk besluit van 27 februari 2013 dat
het bestreden besluit onwettig is.
20.
De maatregelen van versterkte controle bedoeld in artikel 11,
§ 1, 1°, van het koninklijk besluit van 27 februari 2013 kunnen slechts opgelegd
worden:
- in het geval dat de enquête het gebruik of een gegronde verdenking van het
gebruik van niet-toegestane stoffen voor een illegale behandeling bevestigt
(artikel 7, § 3), en/of
- indien de enquête niet aantoont dat de aanwezigheid van residuen te wijten is aan
een legale behandeling (tenzij de aard van de aangetoonde residuen en hun
concentraties verenigbaar zijn met een natuurlijke oorsprong) (artikel 8, § 3).
Verzoeker betwist in het tweede onderdeel van het middel dat
aangetoond wordt dat hij de niet-toegestane stof heeft gebruikt voor een illegale
behandeling, zodat er hiervoor ook geen gegronde verdenking kan bestaan in de
zin van artikel 7, § 3, van het koninklijk besluit van 27 februari 2013.
Het bestreden besluit gaat voort op de beoordeling van de
evaluatiecommissie die op basis van de haar voorgelegde gegevens tot de gegronde
verdenking kon komen dat verzoeker bewust een zeug die ter slachting werd
aangeboden, heeft ingespoten met een product dat acepromazine bevatte, en aldus
deze niet-toegestane stof heeft gebruikt voor een illegale behandeling.
Uit de enkele omstandigheid dat de stof werd aangetroffen in een
monster dat werd genomen ter hoogte van de injectieplaats van de zeug én op
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-18/23
twee naalden in het bedrijf van verzoeker, volgt weliswaar niet het bewijs van de
illegale behandeling. Om de maatregelen van versterkte controle te kunnen
toepassen in de gevallen bedoeld door artikel 7, § 3, van het koninklijk besluit van
27 februari 2013, is echter dit bewijs niet nodig, en volstaat de “gegronde
verdenking”, wat betekent dat de verwerende partij dient te beschikken over
bijkomende gegevens die het weinig aannemelijk maken dat de niet-toegestane
stof niet ten gevolge van een illegale behandeling in de monsters is
terechtgekomen.
De evaluatiecommissie heeft onder meer gewezen op:
- de omstandigheid dat verzoeker onvoldoende zorgvuldig omgaat met het gebruik
en de registratie van diergeneesmiddelen, wat uit een hele reeks vaststellingen
blijkt;
- de weinig plausibele uitleg van verzoeker, pas afgelegd nadat de intentie tot het
opleggen van maatregelen tot versterkte controle werd meegedeeld, dat het
aantreffen van acepromazine veroorzaakt werd door de contaminatie van een spuit
met een product dat aan een paard werd toegediend, terwijl hij voorheen beweerde
acepromazine niet te kennen.
Deze bevindingen volstaan opdat de verwerende partij
redelijkerwijze kon besluiten dat er een “gegronde verdenking” bestaat dat
verzoeker de niet-toegestane stof acepromazine heeft gebruikt voor een illegale
behandeling.
Het tweede onderdeel van het middel is ongegrond.
Derde onderdeel van het middel
21.
De maatregelen van versterkte controle bedoeld in artikel 11,
§ 1, 1°, van het koninklijk besluit van 27 februari 2013 kunnen slechts opgelegd
worden:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-19/23
- in het geval dat de enquête het gebruik of een gegronde verdenking van het
gebruik van niet-toegestane stoffen voor een illegale behandeling bevestigt
(artikel 7, § 3), en/of
- indien de enquête niet aantoont dat de aanwezigheid van residuen te wijten is aan
een legale behandeling (tenzij de aard van de aangetoonde residuen en hun
concentraties verenigbaar zijn met een natuurlijke oorsprong) (artikel 8, §3).
Verzoeker betwist in het derde onderdeel van het middel dat niet
aangetoond wordt dat hij de niet-toegestane stof heeft gebruikt voor een legale
behandeling, in de zin van artikel 8, § 3, van het koninklijk besluit van 27 februari
Het bestreden besluit gaat voort op de beoordeling van de
evaluatiecommissie die op basis van de haar voorgelegde gegevens tot de
bevinding kon komen dat het bewijs niet wordt geleverd dat de niet-toegestane stof
in het dier is terechtgekomen ten gevolge van een legale behandeling.
Uit de enkele omstandigheid dat de stof werd aangetroffen in een
monster dat werd genomen ter hoogte van de injectieplaats van de zeug én op
twee naalden in het bedrijf van verzoeker, volgt weliswaar niet het bewijs van een
illegale behandeling. Om de maatregelen van versterkte controle te kunnen
toepassen in de gevallen bedoeld door artikel 8, § 3, van het koninklijk besluit van
27 februari 2013, is echter dit bewijs niet nodig, en volstaat dat niet aangetoond
wordt dat de niet-toegestane stof in het dier is terechtgekomen ten gevolge van een
legale behandeling.
De evaluatiecommissie heeft onder meer gewezen op:
- de omstandigheid dat verzoeker onvoldoende zorgvuldig omgaat met het gebruik
en de registratie van diergeneesmiddelen, wat uit een hele reeks vaststellingen
blijkt;
- de weinig plausibele uitleg van verzoeker, pas afgelegd nadat de intentie tot het
opleggen van maatregelen tot versterkte controle werd meegedeeld, dat het
aantreffen van acepromazine veroorzaakt werd door de contaminatie van een spuit
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-20/23
met een product dat aan een paard werd toegediend, terwijl hij voorheen beweerde
acepromazine niet te kennen.
Deze bevindingen volstaan opdat de verwerende partij
redelijkerwijze kon besluiten dat niet wordt aangetoond dat de niet-toegestane stof
acepromazine in het dier is terechtgekomen ten gevolge van een legale
behandeling.
22.
zou
Ten onrechte houdt verzoeker voor dat het bestreden besluit niet
duidelijk
maken
dat
de
verwerende
partij
het
advies
van
de
evaluatiecommissie bijvalt. Het bestreden besluit stelt immers:
“De evaluatiecommissie was van oordeel dat: ‘de evaluatiecommissie
adviseert om de versterkte controle onverkort toe te passen op het volledig
varkensbeslag’.
In aansluiting met dit advies deel ik u mee dat in toepassing van art. 7 §3 (of
art 9 §2) van het Koninklijk Besluit van 27 februari 2013[…] uw bedrijf(ven)
onderworpen word(t)(en) aan deze versterkte controle met volgens de
code N2 die opgelegd werd.”
Door uitdrukkelijk te bepalen dat zij de maatregelen oplegt “in
aansluiting met dit advies”, en dit advies bovendien als bijlage bij het bestreden
besluit ter kennis te brengen van verzoeker, heeft de verwerende partij voldoende
duidelijk gemaakt dat zij dit advies bijvalt en zich de overwegingen ervan eigen
maakt en schendt zij noch de bepalingen van de motiveringswet, noch het
materiëlemotiveringsbeginsel.
23.
In het kader van het derde onderdeel van het middel bekritiseert
verzoeker verder de beoordeling van het dossier door de evaluatiecommissie.
Ten onrechte beweert verzoeker dat de evaluatiecommissie zijn
verklaring voor de aanwezigheid van de niet-toegestane stof niet naar behoren zou
hebben onderzocht. De evaluatiecommissie kon redelijkerwijze, rekening houdend
met de bezwarende elementen die het onderzoek aan het licht had gebracht met
betrekking tot het gebruik en registratie van diergeneesmiddelen in het bedrijf van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-21/23
verzoeker, en in het licht van de verklaringen die verzoeker tijdens de enquête had
afgelegd, tot de bevinding komen dat de verklaring waarmee verzoeker voor die
aanwezigheid pas afkwam nadat de intentie tot het treffen van maatregelen van
versterkte controle werd meegedeeld, weinig geloofwaardig en plausibel was.
Terecht heeft de evaluatiecommissie het ook in dit verband
betreurd dat verzoeker niet persoonlijk aanwezig was tijdens de hoorzitting omdat
op die wijze geen bijkomende informatie kon verkregen worden over het
geneesmiddelengebruik op het bedrijf en enkel kon worden voortgegaan op de
stukken van het dossier. De omstandigheid dat de evaluatiecommissie niet over
meer gegevens beschikte, is dan ook niet het gevolg van een schending van de
hoorplicht, maar van de eigen keuze van verzoeker om zich ter gelegenheid van de
hoorzitting te laten vertegenwoordigen door een advocaat die blijkbaar de
gewenste bijkomende informatie niet kon verstrekken.
In tegenstelling tot wat verzoeker beweert, blijkt uit het dossier
dat hij wel degelijk verklaard heeft acepromazine niet te kennen, zodat zijn kritiek
dat de verwerende partij een feitelijk onjuist motief zou hebben gebruikt, feitelijke
grondslag mist. Bovendien verliest verzoeker hier uit het oog dat deze vaststelling
kadert in de motivering waarom weinig geloof wordt gehecht aan de verklaring die
verzoeker heeft gegeven voor de aanwezigheid van de niet-toegestane stof
acepromazine: de evaluatiecommissie heeft immers enkel willen aangeven dat
verzoeker doorheen het dossier tegenstrijdige verklaringen heeft afgelegd, wat de
geloofwaardigheid van zijn relaas ondermijnt.
In het algemeen slaagt verzoeker met zijn detailkritiek op
bepaalde motieven niet erin de bevindingen van de evaluatiecommissie te
weerleggen op grond waarvan redelijkerwijze kon besloten worden dat het bewijs
niet wordt geleverd dat de niet-toegestane stof acepromazine in het dier is
terechtgekomen ten gevolge van een legale behandeling.
Het derde onderdeel van het middel is ongegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-22/23
BESLISSING
-
Het Raad van State verwerpt het beroep.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van 20
euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is aan de
verwerende partij.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op vijfentwintig januari tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
Peter Sourbron,
staatsraad,
Francis Van Nuffel,
staatsraad,
bijgestaan door
Elisabeth Impens,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Elisabeth Impens
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.575
VII-40.780-23/23
