Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991 (2024-02-29)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.991 van 29 februari 2024 Vreemdelingen - Niet begeleide
minderjarigen Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER
ARREST
nr. 258.991 van 29 februari 2024
in de zaak A. 237.907/VII-41.806
In zake :
R.S.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Benoit Dhondt
kantoor houdend te 2060 Antwerpen
Rotterdamstraat 53
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Justitie
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Ine De Cneudt
kantoor houdend te 3054 Oud-Heverlee
Maurits Noëstraat 145
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 13 december 2022, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de Federale Overheidsdienst Justitie, dienst
Voogdij, van 13 oktober 2022 waarbij wordt beslist verzoeker te beschouwen als
ouder dan 18 jaar en dat hij geen voogd zal krijgen.
II. Verloop van de rechtspleging
Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een verslag
opgesteld overeenkomstig artikel 93, eerste lid, van het besluit van de Regent van
23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-1/25
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 14 september 2023, om 14 uur.
Kamervoorzitter Carlo Adams heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Benoit Dhondt, die verschijnt voor verzoeker, en
advocaat Ine De Cneudt, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
Verzoeker komt België binnen en hij wordt op 5 oktober 2022
als niet-begeleide minderjarige vreemdeling aangemeld door de dienst
Vreemdelingenzaken bij de dienst Voogdij. Hij heeft verklaard van Afghaanse
nationaliteit te zijn en geboren te zijn op 31 augustus 2005. De dienst
Vreemdelingenzaken uit twijfel over verzoekers voorgehouden leeftijd.
Op 10 oktober 2022 ondergaat verzoeker in het Universitair
Ziekenhuis Antwerpen een medisch onderzoek om na te gaan of hij al dan niet de
leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. De arts besluit dat verzoeker ouder is dan 18 jaar.
De dienst Voogdij beslist op 13 oktober 2022 op grond van het
voormelde medisch onderzoek verzoeker te beschouwen als ouder dan 18 jaar en
dat hij geen voogd zal krijgen. Dit is de bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-2/25
IV. Onderzoek van het enige middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker werpt in een enig middel de schending op van de
artikelen 2 en 7 van Titel XIII, Hoofdstuk 6 ‘Voogdij over niet-begeleide
minderjarige vreemdelingen’ van de programmawet (I) van 24 december 2002
(hierna: voogdijwet), van artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december
2003 ‘tot uitvoering van Titel XIII, Hoofdstuk 6 “Voogdij over niet-begeleide
minderjarige vreemdelingen” van de programmawet (I) van 24 december 2002’
(hierna: koninklijk besluit van 22 december 2003), van artikel 48/6 van de wet van
15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de
vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: vreemdelingenwet), van
“de motiveringsplicht” zoals vervat in de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli
1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’
(hierna: wet van 29 juli 1991), van de zorgvuldigheidsplicht en de
motiveringsplicht als algemene beginselen van behoorlijk bestuur, van de artikelen
10, 25 en 46.3 van richtlijn 2013/32/EU van het Europees parlement en de Raad
van 26 juni 2013 ‘betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning
en intrekking van de internationale bescherming’ (hierna: richtlijn 2013/32), van
artikel 4 van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van
13 december 2011 ‘inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde
landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor
een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen
voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming’
(hierna: richtlijn 2011/95), van de samenwerkingsplicht, het hoorrecht en het
evenredigheidsbeginsel
als
“Europees
rechtsbeginsel”,
van
de
zorgvuldigheidsplicht, het redelijkheidsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel, het
doeltreffendheidsbeginsel en het gelijkheidsbeginsel als “beginselen van het
Unierecht”, van artikel 1, 7, 24 en 47 van het Handvest van de Grondrechten van de
Europese Unie, van de artikelen 3, 8 en 13 van het Europees Verdrag tot
bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-3/25
ondertekend te Rome op 4 juni 1950 (hierna: EVRM), en van de artikelen 3 en 12
van het internationaal verdrag inzake de Rechten van het Kind.
De toelichting bij het enige middel in het verzoekschrift beslaat
21 pagina’s doorlopende tekst. Hierna wordt de essentie van het middel
weergegeven zoals de Raad van State het begrijpt. De partijen vinden de volledige
weergave met alle erin opgenomen citaten terug in het verzoekschrift tot
nietigverklaring.
Na artikel 7 van de voogdijwet, artikel 3 van het koninklijk
besluit van 22 december 2003 en artikel 25.1 en 25.5 van richtlijn 2013/32 te
hebben geciteerd, voert verzoeker aan dat hij een verzoek tot internationale
bescherming heeft ingediend. Artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 gaat gepaard met
een appreciatiebevoegdheid. Verzoeker acht artikel 7 van de voogdijwet hiermee
in strijd omdat het geen enkele marge voorziet doch een verplichting inhoudt om
een medische leeftijdstest uit te voeren zodra de dienst Vreemdelingenzaken
twijfel uit over de opgegeven leeftijd. De beperking van de discretionaire
bevoegdheid heeft een impact op de evenredigheid van de bestreden beslissing.
Artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 vereist de onmiddellijke aanstelling en bijstand
van een voogd, waarbij pas later een medische leeftijdstest kan worden overwogen
in geval van twijfel. Verzoeker verwijst hierover naar standpunten van het
VN-Comité voor de Rechten van het Kind (hierna: VN-Kinderrechtencomité), het
Fundamentel Rights Agency en de Europese Commissie. Hij merkt op dat het
voornoemde artikel 25.5 niet verduidelijkt of een medisch onderzoek is toegelaten
wanneer documenten voorliggen die de leeftijd aantonen, hetgeen volgens het
Kinderrechtencomité echter niet zou zijn toegelaten.
Verzoeker vervolgt dat artikel 7 van de voogdijwet niet de
omzetting vormt van artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 maar wel richtlijnconform
moet worden geïnterpreteerd. De aanstelling van een voogd voor een verzoeker om
internationale bescherming die aangeeft minderjarig te zijn, valt onder het
Unierecht.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-4/25
Verzoeker laat gelden dat de beoordeling van de verklaarde
leeftijd van een verzoeker om internationale bescherming, inclusief de betwisting
hiervan, deel uitmaakt van de beoordeling van het verzoek om internationale
bescherming, dit overeenkomstig artikel 4 van richtlijn 2011/95 en artikel 48/6 van
de vreemdelingenwet, dat er de omzetting van is. Uit dit laatste artikel blijkt dat
verklaringen en documenten met betrekking tot verzoekers leeftijd en identiteit
kernelementen zijn voor de beoordeling van het verzoek om internationale
bescherming
die
in
direct
verband
staan
met
verzoekers
haalt
aan
dat
de
algemene
geloofwaardigheid.
Verzoeker
Raad
voor
Vreemdelingenbetwistingen de leeftijdsbeslissingen van de dienst Voogdij
beschouwt als administratieve beslissingen waaraan het privilège du préalable
kleeft en die worden geacht wettig te zijn zolang ze niet zijn vernietigd of
ingetrokken. De asiel- en beroepsinstanties maken geen latere inschatting van de
leeftijd. Als de verklaarde leeftijd niet wordt aanvaard, kan dit nochtans een
tegenindicatie vormen voor de algemene geloofwaardigheid van het asielrelaas.
Verzoeker benadrukt hierbij de bijzondere procedurele kwetsbaarheid van de
verzoeker om internationale bescherming waardoor de op deze verzoeker rustende
bewijslast flexibel moet worden toegepast.
Verzoeker acht de medische leeftijdstest “op zich onnauwkeurig
en weinig precies”, hetgeen hij omstandig toelicht. Hij benadrukt het belang van
het voordeel van de twijfel, waarbij ook rekening moet worden gehouden met de
psychologische maturiteit van de betrokkene en waarbij de laagst mogelijke
leeftijd
in
aanmerking
moet
worden
genomen.
Hier
geldt
ook
de
samenwerkingsplicht voor de lidstaten van de Europese Unie met de verzoeker om
internationale bescherming, waarvoor verzoeker naar analogie verwijst naar
rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie wat het onderzoek naar
de seksuele gerichtheid van de betrokkene betreft. Verzoeker leidt hieruit af dat
een leeftijdsschatting met een zeer grote foutenmarge, zonder een verzoeker eerst
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-5/25
uitgebreid te horen en zonder zijn documenten nauwkeurig en nauwgezet te
onderzoeken, in strijd is met artikel 4 van richtlijn 2011/95 en artikel 10 van
richtlijn 2013/32. Verzoeker legt een Afghaans identiteitsdocument, een
geboorteakte en een vaccinatiekaart voor waaruit zijn identiteit en leeftijd blijken.
Deze stukken moeten grondig worden onderzocht, hetgeen de dienst Voogdij heeft
nagelaten door te stellen dat enkel rekening wordt gehouden met originele
documenten en niet met kopieën of foto’s van documenten. Legalisering als
voorwaarde om een document ernstig te nemen gaat in tegen het asielrecht.
Verzoeker wijst op rechtspraak in die zin van het Hof van Justitie van de Europese
Unie en van het EHRM. Omwille van de geringe betrouwbaarheid van het medisch
leeftijdsonderzoek kan de bewijswaarde van verzoekers taskara, geboorteakte en
vaccinatiekaart niet aan de kant worden geschoven maar moet ze worden
beoordeeld in het licht van verzoekers volledige verklaringen met betrekking tot
zijn verzoek om internationale bescherming. Er is op zijn minst aanvullend
onderzoek nodig, zoals de in artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december
2003 voorziene psycho-affectieve test, en dit voorafgaand aan een medische
leeftijdstest.
Verzoeker is van oordeel dat de procedure van artikel 7 van de
voogdijwet niet voldoet aan de internationale en supranationale standaarden. Het
onderzoek zou moeten worden uitgevoerd door een asielinstantie vermits het
onlosmakelijk deel uitmaakt van de procedure internationale bescherming.
Daarnaast heeft de verwerende partij hem geen voogd toegewezen voordat de
medische leeftijdstest wordt uitgevoerd, zodat verzoeker geen informatie en
bijstand van die voogd kreeg. De verwerende partij heeft ook geen onderzoek
gevoerd om verzoekers maturiteit in te schatten. De samenwerkingsplicht vereist
dat de verwerende partij zich niet beperkt tot een leeftijdstest. Uit geen enkel stuk
blijkt dat de verwerende partij het hoger belang van het kind voor ogen heeft
gehouden zoals dat vereist is door artikel 2 van de voogdijwet en artikel 24.2 van
het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Artikel 3 iuncto 13 van
het EVRM verplicht de verwerende partij er eveneens toe verzoekers identiteit aan
een nauwgezet onderzoek te onderwerpen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-6/25
Artikel 46.3 van richtlijn 2013/32 vereist dat het rechtsmiddel
tegen de beoordeling van materiële feiten in de zin van artikel 4 van richtlijn
2011/95 een ex nunc-onderzoek inhoudt van de feitelijke en juridische gronden,
hetgeen verzoeker bevestigd ziet in een aantal arresten van het Hof van Justitie van
de Europese Unie met betrekking tot verzoeken om internationale bescherming.
De toetsingsbevoegdheid van de Raad van State op grond van artikel 14 van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State is evenwel enger en sluit een eigen
appreciatiebevoegdheid uit. Vermits de toetsing van de leeftijdstest door de Raad
van State de enige is en deze toetsing gebeurt in de asielprocedure, gaat het niet om
een effectief rechtsmiddel in de zin van de voormelde richtlijnbepalingen. Het
VN-Kinderrechtencomité neemt hierover hetzelfde standpunt in als verzoeker.
Vervolgens betwist verzoeker de interpretatie van de resultaten
van de uitgevoerde leeftijdstest. Hij richt zich tegen de beoordeling in het medisch
verslag dat het orthopantomogram met 4 afgevormde wijsheidstanden in stadium
10 wijst op “een persoon die 23,0 jaar is met een 95% predictie-interval tussen 18,8
– 25,0 jaar en een kans van 99% dat deze persoon ouder is dan 18 jaar”. Volgens
een artikel waarnaar deskundigen in een ander leeftijdsdossier verwijzen, stemt
kroonstadium 10 voor alle wijsheidstanden overeen met 96,3% kans dat de
betrokkene 18 jaar is en dus 3,7 kans dat hij jonger dan 18 jaar is. Verzoeker acht
het gelijkheidsbeginsel geschonden doordat het leeftijdsresultaat afhangt van de
deskundige en niet van verzoekers resultaat. Bovendien wordt in andere dossiers
van de verwerende partij wel een standaarddeviatie toegepast bij het onderzoek
van de tanden, namelijk 1,49 of zelfs 1,7 jaar. Verzoeker stelt zich ook de vraag
waarom de Gleiser en Hunttechniek wordt gebruikt en bijvoorbeeld niet de
methode van Demirjan. Verder wordt de standaardafwijking als ondergrens
gehanteerd bij het resultaat van het leeftijdsonderzoek terwijl dit slechts 68% van
de testpopulatie betreft en 32% van de testpopulatie uitsluit.
Het is volgens verzoeker onmogelijk te onderzoeken of het
medisch leeftijdsonderzoek geen gebreken vertoont daar verduidelijking ontbreekt
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-7/25
over de berekeningsmethode en over de laagst mogelijke leeftijd die de testen
aangeven. Nu verzoeker documenten voorlegt, nu hij verklaringen heeft afgelegd
over zijn leeftijd en nu de verwerende partij geen enkel ander nuttig onderzoek
heeft gevoerd, dient te worden aangenomen dat verzoekers verklaarde leeftijd
correct kan zijn en dat een voogd moet worden aangesteld.
Andermaal benadrukt verzoeker de onnauwkeurigheid van de
leeftijdstest die daarom een niet-rechtvaardigbare inmenging vormt in zijn
privéleven. Dit houdt een schending in van artikel 8 iuncto 13 van het EVRM. Dat
verzoeker niet beschikte over een voogd of een advocaat en tijdens het onderzoek
niet adequaat vertegenwoordigd was, betekent dat hij nooit geïnformeerde
toestemming heeft gegeven voor de leeftijdstest, hetgeen een ongerechtvaardigde
inmenging in zijn privéleven vormt.
Verzoeker citeert nog enkele standpunten waaruit hij gerede
twijfel
over
de
nauwkeurigheid
van
de
leeftijdstests
afleidt.
Zijn
socio-economische achtergrond, nutritioneel niveau en etnische afkomst hadden in
rekening moeten worden gebracht, hij had een voogd of bijstand van een raadsman
moeten krijgen eer hij een leeftijdsonderzoek onderging en hij moet minstens tot
na een definitieve afwijzing in beroep worden behandeld als minderjarige.
Beoordeling
De formelemotiveringsplicht en de wet van 29 juli 1991
Wat het medisch onderzoek betreft, is de bestreden beslissing
formeel afdoende gemotiveerd wanneer het resultaat van dat onderzoek in die
beslissing wordt vermeld. Te dezen geeft de bestreden beslissing de conclusie van
dat onderzoek weer, waaruit blijkt dat verzoeker meer dan 18 jaar oud is. Het is
hierbij niet vereist dat de beslissing eveneens aangeeft welke medische
onderzoeken werden uitgevoerd noch dat het verslag van het medisch onderzoek
samen met de bestreden beslissing wordt betekend. Verzoeker heeft overduidelijk
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-8/25
kennis van de resultaten van de drie uitgevoerde onderzoeken, te weten het
orthopantomogram,
het
onderzoek
van
de
sleutelbeenderen
en
de
handpolsradiografie die in het medisch verslag van 10 oktober 2022 zijn
opgenomen, vermits hij zelf een kopie van dat verslag bij het verzoekschrift tot
nietigverklaring heeft gevoegd en hij in het middel concreet ingaat op de
beoordeling ervan. In die omstandigheden heeft verzoeker geen belang bij het
opwerpen van een schending van de formelemotiveringsplicht, minstens blijkt de
doelstelling van die plicht te zijn bereikt.
Het enige middel is niet-ontvankelijk, minstens ongegrond wat
de voorgehouden schending van de formelemotiveringsplicht zoals vervat in de
artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreft.
De voogdijwet en het redelijkheids- en zorgvuldigheidsbeginsel
als algemene beginselen van behoorlijk bestuur
Naar luid van artikel 7, § 1, van de voogdijwet laat de dienst
Voogdij, indien hij twijfel koestert omtrent de leeftijd van de betrokken persoon,
onmiddellijk een medisch onderzoek door een arts uitvoeren teneinde na te gaan of
die persoon al dan niet jonger is dan 18 jaar. Nu de wet zelf het medisch onderzoek
als bewijsmiddel heeft ingesteld wanneer twijfel over de leeftijd van de betrokkene
bestaat, blijkt geen schending van het zorgvuldigheidsbeginsel of de
materiëlemotiveringsplicht uit het feit dat de dienst Voogdij de bestreden
beslissing heeft genomen op grond van dergelijk leeftijdsonderzoek.
Dat in dergelijke gevallen uitdrukkelijk een leeftijdsonderzoek
wordt voorzien, houdt niet in dat de bestreden beslissing op zich het
evenredigheidsbeginsel zou schenden. Voor zover verzoekers grief in wezen
kritiek op de wet vormt, is ze niet ontvankelijk.
Verzoeker weidt in het algemeen uit over de voorgehouden
onnauwkeurigheid van medische onderzoeken voor leeftijdsbepaling. Met die
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-9/25
algemene kritiek toont hij niet aan dat het medisch onderzoek te dezen
ondeskundig, onbetrouwbaar of niet correct is. Zo blijkt dat de arts eventuele
afwijkingen ten gevolge van genetische, etnische of andere factoren heeft
opgevangen door, waar nodig, een standaarddeviatie te hanteren. De wetgever
heeft met de medische leeftijdstest overigens niet de bedoeling gehad de exacte
leeftijd van de betrokkene te laten achterhalen doch enkel uitsluitsel te krijgen of
de betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt.
Meer concreet blijkt dat de arts zich steunt op een meervoudig
onderzoek, waarvan elk deelonderzoek individueel wordt geïnterpreteerd en
waarna
een
algemene
conclusie
wordt
getrokken
met
de
eigenlijke
leeftijdsschatting. Bij het bepalen in de bestreden beslissing of verzoeker al dan
niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt, is de eindconclusie van de arts op basis
van die deelonderzoeken relevant en niet het resultaat van een afzonderlijk
deelonderzoek. Die eindconclusie, en niet de conclusie van ieder deelonderzoek
afzonderlijk, is derhalve ook bepalend voor de in het voornoemde artikel 7, § 3,
van de voogdijwet bedoelde “jongste leeftijd”. Indien de arts voor zijn
eindconclusie een deviatiefactor vermeldt, wordt de ondergrens daarvan in
aanmerking genomen voor het bepalen van de leeftijd. Te dezen gaat het dus op
datum van 10 oktober 2022 om een leeftijd van “zeker ouder dan 18 jaar, waarbij
23,0 jaar een minimum leeftijd is”. Dat er verschillen bestaan tussen de resultaten
van de deelonderzoeken, doet geen afbreuk aan het feit dat daaruit een
eindconclusie kan worden afgeleid.
Bovendien wordt in het medisch verslag met betrekking tot de
handpolsradiografie toegelicht “dat er een volledige fusie is van de distale
diaphyse en epiphyse van de radius, wat overeenkomt met een biologisch matuur
skelet, onafhankelijk van de gebruikte methode, en wat neer komt op een leeftijd
van minstens 18 jaar”. Voor wat het orthopantomogram betreft, gaat het volgens de
in het onderzoek gebruikte techniek om een leeftijd van 23 jaar, waarbij “[h]et 95%
predictie-interval […] 18,8 – 25,0 jaar [is] met een kans van 99% dat deze persoon
ouder is dan 18 jaar”. Wat de radiografie van de sleutelbeenderen betreft, wordt in
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-10/25
het onderzoek besloten tot “een gemiddelde leeftijd van 28,5 jaar met een
standaarddeviatie van 1,5 jaar”. Zoals hoger reeds werd opgemerkt, heeft de
wetgever met de medische leeftijdstest niet de bedoeling gehad de exacte leeftijd
van de betrokkene te laten achterhalen doch enkel uitsluitsel te krijgen of de
betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. Zoals hoger eveneens
werd opgemerkt, is de eindconclusie op grond van de verschillende
deelonderzoeken van belang voor het bepalen van de jongste leeftijd. Verzoeker
toont niet aan dat de eindconclusie in strijd is met de bevindingen van de
deelonderzoeken, temeer daar ieder deelonderzoek een leeftijd van minstens
18 jaar aangeeft.
Verzoeker toont met de algemene stelling dat de leeftijdstest
“op zich onnauwkeurig en weinig precies” is, geen gebrek aan in het te dezen
uitgevoerde leeftijdsonderzoek waarop de bestreden beslissing is gesteund. Zoals
reeds aangegeven, gaat het enerzijds enkel om een schatting en niet om een
nauwkeurige leeftijdsbepaling en is die schatting net gesteund op een door artsen
uitgevoerd meervoudig onderzoek. Anderzijds gaat het om een duidelijke
conclusie en blijkt uit de bewoordingen van het medisch verslag dat er in hoofde
van de arts geen twijfel over bestaat dat verzoeker ouder dan 18 jaar is. Verzoekers
verwijzing naar rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie
betreffende het onderzoek naar de seksuele gerichtheid van een verzoeker om
internationale bescherming houdt geen verband met en doet dan ook geen afbreuk
aan het voorgaande. De bestreden beslissing betreft immers geen uitspraak over
een verzoek tot internationale bescherming.
In het verslag van het leeftijdsonderzoek wordt per test
aangegeven welke technieken zijn gebruikt en welke vaststellingen op grond
daarvan worden gedaan. Geen bepaling of beginsel legt de verwerende partij op
daarbij ook te verantwoorden waarom voor deze of gene techniek werd gekozen en
niet voor een andere. Door te wijzen op andere mogelijke technieken toont
verzoeker alleszins geen onzorgvuldig of gebrekkig onderzoek noch een schending
van het gelijkheidsbeginsel aan. Net omdat ieder onderzoek individueel wordt
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-11/25
uitgevoerd, toont verzoeker ook geen gebrek in de bestreden beslissing aan omdat
in bepaalde andere dossiers geen of een andere standaarddeviatie zou zijn
toegepast. Verzoekers concrete kritiek is wat dat betreft overigens beperkt tot het
orthopantomogram.
Verzoeker ontkracht derhalve niet dat het medisch onderzoek
met de vereiste deskundigheid is gebeurd en dat de arts bij de beoordeling van de
objectieve gegevens die hem voorlagen, rekening heeft gehouden met alle
gegevens die in de huidige stand van de wetenschap gemeenzaam worden
aanvaard. Verder komt het de Raad van State niet toe zijn eigen interpretatie van de
onderzoeksresultaten in de plaats te stellen van deze in het deskundig verslag.
Gezien de duidelijke conclusie van het leeftijdsonderzoek,
diende verzoeker niet “het voordeel van de twijfel” te worden gegeven, waarop hij
zich beroept.
Om de leeftijdsschatting te bekritiseren haalt verzoeker nog
aan dat “de standaardafwijking als ondergrens wordt gehanteerd”, hetgeen slechts
zou gelden voor 68% van de testpopulatie doch 32% zou uitsluiten. Met deze
algemene en niet onderbouwde opmerking ontkracht verzoeker niet de concrete
beoordeling in het medisch verslag, waarop de bestreden beslissing is gesteund.
Verzoeker vermeldt in het opschrift van het middel artikel 2
van de voogdijwet doch hij zet niet uiteen op welke wijze deze bepaling zou zijn
geschonden met de bestreden beslissing. Bovendien legt deze bepaling iedere
federale overheid op “met spoed de door de niet-begeleide minderjarigen
ingediende verzoeken” te behandelen, terwijl het te dezen geen beslissing over een
door de betrokkene ingediend verzoek betreft.
Het enige middel is niet ontvankelijk wat de voorgehouden
schending van artikel 2 van de voogdijwet betreft en ongegrond wat de
voorgehouden schending van artikel 7 van de voogdijwet en van het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-12/25
redelijkheidsbeginsel, het zorgvuldigheidsplicht en het evenredigheidsbeginsel als
algemene beginselen van behoorlijk bestuur betreft.
Artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december 2003
Naar luid van artikel 3, eerste lid, van het koninklijk besluit
van 22 december 2003 “[gaat] de dienst Voogdij […] over tot de identificatie van
de niet-begeleide minderjarige vreemdeling en controleert zijn verklaringen
betreffende zijn naam, nationaliteit en leeftijd inzonderheid door middel van zijn
officiële documenten of van de inlichtingen verstrekt door de consulaire of
diplomatieke posten van het land van herkomst of van doorvoer, of van elke andere
inlichting […]”.
De voornoemde bepaling verzet er zich niet tegen dat in geval
van twijfel aan de informatie uit de overgelegde documenten wordt overgegaan tot
een leeftijdsonderzoek dat, zoals hoger reeds is aangehaald, door de wet zelf is
ingesteld. Dat het VN-Kinderrechtencomité hierover een ander standpunt zou
hebben ingenomen, doet geen afbreuk aan het voorgaande.
Bovendien heeft verzoeker de stukken waarnaar hij verwijst,
zijnde een Afghaans identiteitsdocument, een geboorteakte en een vaccinatiekaart,
slechts bij het verzoekschrift tot nietigverklaring gevoegd, dus op een ogenblik dat
de bestreden beslissing reeds was genomen. Uit niets blijkt dat de verwerende
partij voordien kennis had van deze stukken. Bijgevolg kan verzoeker er zich niet
op beroepen om te besluiten tot de onwettigheid van de bestreden beslissing.
Artikel 3, tweede lid, van het koninklijk besluit van
22 december 2003 voorziet weliswaar de mogelijkheid van psycho-affectieve
tests, doch er is geenszins sprake van een verplichting bij het uitvoeren van een
medisch onderzoek. Noch deze laatste bepaling, noch het zorgvuldigheidsbeginsel
is derhalve geschonden door het niet uitvoeren van psycho-affectieve tests nu de
uitslag van het uitgevoerd medisch onderzoek duidelijk is en door verzoeker niet
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-13/25
wordt ontkracht met de algemene bewering van het tegendeel.
Het enige middel is in de aangegeven mate, voor zover
ontvankelijk, ongegrond wat de voorgehouden schending van artikel 3 van het
koninklijk besluit van 22 december 2003 betreft.
De artikelen 10, 25 en 46 van richtlijn 2013/32
Artikel 10 van richtlijn 2013/32 heeft louter betrekking op de
behandeling van verzoeken om internationale bescherming, hetgeen met de
bestreden beslissing echter niet het geval is. Artikel 5 van de voogdijwet maakt
immers geen onderscheid naargelang de betrokkenen “de erkenning van de
hoedanigheid van vluchteling hebben gevraagd” dan wel “niet voldoen aan de
voorwaarden inzake toegang tot en verblijf op het grondgebied vastgesteld in de
wetten betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de
verwijdering van vreemdelingen” en het leeftijdsonderzoek heeft enkel tot doel in
geval van twijfel na te gaan of de betrokkenen al dan niet de leeftijd van 18 jaar
hebben bereikt en hen dus al dan niet een voogd moet worden toegekend.
Verzoeker zet overigens niet uiteen op welke wijze artikel 10 van richtlijn 2013/32
zou zijn geschonden met het bestreden arrest, voor zover deze bepaling in casu van
toepassing zou zijn.
Artikel 25.1, a), van richtlijn 2013/32 legt de lidstaten op “zo
snel mogelijk maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de niet-begeleide
minderjarige wordt vertegenwoordigd en bijgestaan door een vertegenwoordiger
zodat hij aanspraak kan maken op de rechten en kan voldoen aan de verplichtingen
die in deze richtlijn zijn vastgesteld”.
Voor zover het Unierecht te dezen van toepassing zou zijn,
dient in de eerste plaats te worden opgemerkt dat de voogdijwet de mogelijkheid
niet uitsluit dat reeds een voogd wordt aangewezen indien er twijfel is over de
voorgehouden leeftijd en de leeftijdstest nog moet worden uitgevoerd. Verder
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-14/25
vermeldt het voornoemde artikel 25.1, a), enkel dat de vertegenwoordiger van de
niet-begeleide minderjarige “zo snel mogelijk” moet worden aangesteld, zonder
enige concrete termijn en met name zonder aan te geven dat dit moet gebeuren
vooraleer tot een leeftijdsonderzoek wordt beslist of dergelijk onderzoek wordt
uitgevoerd, laat staan dat een op grond van een medisch onderzoek genomen
leeftijdsbeslissing onwettig zou zijn om de enkele reden dat op dat ogenblik nog
geen voogd was aangesteld. Vervolgens dient te worden opgemerkt dat de dienst
Voogdij op grond van artikel 6, § 2, van de voogdijwet de betrokkene meteen
onder de hoede neemt vanaf zijn aanmelding bij de dienst Voogdij. In de
verantwoording bij het amendement dat tot artikel 6, § 2, van de voogdijwet heeft
geleid, heet het:
“De beschermingsregeling bestaat uit twee fasen: De eerste fase bestaat erin
dat de Dienst voogdij de vreemdeling die verklaart minderjarig te zijn onder
zijn hoede neemt. De tweede fase vangt aan op het tijdstip waarop de Dienst
voogdij de voogd heeft aangewezen wanneer volgens hem vast is komen te
staan dat de betrokken persoon voldoet aan de voorwaarden bedoeld in
artikel 6 van het ontwerp.
Ingeval een vreemdeling asiel aanvraagt of aan de grens of op het
grondgebied wordt gevonden zonder de documenten op grond waarvan hij
het grondgebied mag betreden of aldaar verblijven en hij verklaart
minderjarig te zijn, neemt de Dienst voogdij onmiddellijk die persoon onder
zijn hoede en plaatst hem tijdelijk onder haar bescherming tot wanneer zijn
minderjarigheid is bevestigd, voor zover zij wordt betwist. Het betreft een
overgangsperiode die zo kort mogelijk moet zijn.”
Net omwille van deze eerste fase van de bescherming, blijkt te
dezen dat de in de voogdijwet voorziene en op verzoeker toegepaste regeling geen
schending vormt van artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 voor zover deze bepaling
van toepassing zou zijn.
Naar luid van artikel 25.5, eerste lid, van richtlijn 2013/32/EU
kunnen “de lidstaten […] in het kader van de behandeling van een verzoek om
internationale bescherming besluiten om door middel van een medisch onderzoek
de leeftijd van een niet-begeleide minderjarige vast te stellen, wanneer zij, nadat er
een algemene verklaring is afgelegd of ander relevante aanwijzingen zijn
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-15/25
overgelegd, twijfels hebben over diens leeftijd”.
Ook uit deze richtlijnbepaling blijkt niet dat een voogd moet
zijn aangesteld alvorens een leeftijdsonderzoek kan worden ingesteld. Ze bevat
geen enkele vermelding in die zin. Evenmin blijkt dat artikel 25 van richtlijn
2013/32 chronologisch zou moeten gelezen zoals verzoeker doet, namelijk dat
eerst (artikel 25.1) een voogd moet worden aangesteld en dat in een later stadium
en wanneer daaraan is voldaan pas een leeftijdsonderzoek (artikel 25.5) kan
worden uitgevoerd. Zo hebben artikel 25.3 en 25.4 duidelijk betrekking op een
latere fase dan de leeftijdsbeslissing, namelijk het onderzoek van het verzoek om
internationale bescherming en zelfs de mogelijke intrekking van die bescherming.
Tot slot voorziet artikel 25.5 zowel de situatie mèt als zonder voogd waar het
voorziet dat “de niet-begeleide minderjarige” moet worden geïnformeerd over het
leeftijdsonderzoek (artikel 25.5, derde lid, a) van de richtlijn) en dat “de
niet-begeleide minderjarige en/of zijn vertegenwoordiger” moet instemmen met
het leeftijdsonderzoek (artikel 25.5, derde lid, b) van de richtlijn).
Verzoeker beroept er zich op dat artikel 25.5 van richtlijn
2013/32 een appreciatiebevoegdheid inhoudt omdat de lidstaten “kunnen”
overgaan tot een leeftijdsonderzoek terwijl artikel 7 van de voogdijwet de dienst
Voogdij ertoe verplicht een medisch onderzoek uit te voeren indien twijfel wordt
geuit over de leeftijd van de betrokkene.
Uit de term “kunnen” blijkt reeds de discretionaire marge die
aan de lidstaten wordt gegeven om in het kader van een verzoek om internationale
bescherming de leeftijd te laten vaststellen aan de hand van een medisch
leeftijdsonderzoek. Dat in artikel 7, § 1, eerste lid, van de voogdijwet geen sprake
is van het woord “kunnen”, maar dat erin wordt bepaald dat de dienst Voogdij
onmiddellijk een medisch onderzoek door een arts laat uitvoeren teneinde na te
gaan of deze persoon al dan niet jonger is dan 18 jaar wanneer die dienst of de
overheden bevoegd voor asiel, toegang tot het grondgebied, verblijf en
verwijdering twijfel koesteren omtrent de leeftijd van de betrokken persoon, is
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-16/25
geenszins in strijd met de richtlijn. De discretionaire marge heeft immers
betrekking op het hebben van twijfels over de voorgehouden leeftijd, in welk geval
krachtens artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 de leeftijd dient te worden nagegaan
door middel van een medisch onderzoek. Het komt daarbij aan de lidstaten toe een
dergelijk medisch onderzoek op te leggen om in geval van twijfel de leeftijd te
laten vaststellen aan de hand van een medisch leeftijdsonderzoek.
Verder dient te worden opgemerkt dat de te dezen gemaakte
toepassing van artikel 7 van de voogdijwet voldoet aan de in artikel 25.5 van
richtlijn 2013/32 gestelde waarborgen, voor zover deze richtlijnbepaling van
toepassing zou zijn.
Zo blijkt uit de op 5 oktober 2022 opgestelde “fiche
niet-begeleide minderjarige” betreffende verzoeker dat de twijfel aan de
opgegeven leeftijd is gesteund op verzoekers fysiek voorkomen en het gebrek aan
documenten,
dat
hem
die
twijfel
werd
meegedeeld,
dat
de
dienst
Vreemdelingenzaken heeft gevraagd een leeftijdsonderzoek uit te voeren, dat
verzoeker een document heeft ontvangen betreffende het verloop van het
leeftijdsonderzoek (in een voor verzoeker begrijpelijke taal, met alle informatie,
ook over de gevolgen van (een weigering van) het leeftijdsonderzoek en dat
verzoeker geen bezwaar heeft uitgeoefend tegen het uitvoeren van dergelijk
onderzoek. Uit het medisch verslag van 10 oktober 2022 blijkt dat verzoeker bij het
leeftijdsonderzoek was vergezeld van personeel van de dienst Voogdij. In de
gegeven omstandigheden valt ook niet in te zien hoe het leeftijdsonderzoek
doorgang had kunnen vinden indien verzoeker er niet akkoord mee ging.
Overigens beperkt verzoeker zich tot de algemene kritiek dat
hij niet werd bijgestaan door een voogd, maar geeft hij niet aan en toont hij
a fortiori niet aan dat in zijn geval niet werd voldaan aan bepaalde waarborgen van
artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 wat de vereiste informatie aan en toestemming
van hemzelf betreft.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-17/25
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-18/25
Bij dit alles dient te worden opgemerkt dat de termijn
waarbinnen verzoeker wel onder de hoede stond van de dienst Voogdij maar er nog
geen voogd was aangesteld en er twijfel bestond over verzoekers leeftijd, zo kort
mogelijk is gehouden. Het leeftijdsonderzoek heeft immers plaatsgevonden op
10 oktober 2022, slechts 5 dagen nadat verzoeker had verklaard minder dan 18 jaar
oud te zijn en de dienst Vreemdelingenzaken daarover twijfel had geuit.
Daargelaten de vraag of verzoeker zich te dezen kan beroepen
op het Unierecht, sluit artikel 25 van richtlijn 2013/32, anders dan verzoeker
voorhoudt, niet uit dat een medisch onderzoek wordt georganiseerd indien er
twijfels zijn over de leeftijd van de betrokkene hoewel deze laatste een document
overlegt ter staving van zijn voorgehouden geboortedatum. Te dezen heeft
verzoeker geen enkel identiteitsdocument overgelegd, zodat hij geen belang heeft
bij zijn desbetreffende grief.
Verzoeker beroept zich op artikel 46.3 van richtlijn 2013/32
dat bepaalt:
“Teneinde aan lid 1 te voldoen, zorgen de lidstaten ervoor dat een
daadwerkelijk rechtsmiddel een volledig en ex nunc onderzoek van zowel de
feitelijke als juridische gronden omvat, met inbegrip van, indien van
toepassing, een onderzoek van de behoefte aan internationale bescherming
overeenkomstig Richtlijn 2011/95/EU, zulks ten minste in
beroepsprocedures voor een rechterlijke instantie van eerste aanleg.”
Artikel 46.1 van richtlijn 2013/32 legt echter uitsluitend de
mogelijkheid op van “een daadwerkelijk rechtsmiddel bij een rechterlijke
instantie” tegen de volgende beslissingen:
“ a) een beslissing die inzake hun verzoek om internationale bescherming is
gegeven, met inbegrip van een beslissing:
i) om een verzoek als ongegrond te beschouwen met betrekking tot de
vluchtelingenstatus en/of de subsidiaire beschermingsstatus;
ii) om een verzoek als niet-ontvankelijk te beschouwen overeenkomstig
artikel 33, lid 2;
iii) aan de grens of in de transitzones van een lidstaat zoals omschreven in
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-19/25
artikel 43, lid 1;
iv) om een behandeling niet uit te voeren krachtens artikel 39;
b) een weigering om de behandeling van een verzoek na de onderbreking
ervan overeenkomstig de artikelen 27 en 28 te hervatten;
c) een beslissing tot intrekking van de internationale bescherming krachtens
artikel 45.”
De bestreden beslissing die er uitsluitend toe strekt op grond
van een leeftijdsschatting vast te stellen of verzoeker al dan niet de leeftijd van
18 jaar heeft bereikt, valt niet onder artikel 46 van richtlijn 2013/32, zodat
verzoeker zich alleen al om die reden niet dienstig op deze richtlijnbepaling kan
beroepen. Hierbij kan nog worden opgemerkt dat noch artikel 25.5 van deze
richtlijn noch enige andere bepaling de vereiste van een rechtsmiddel met een
ex nunc-beoordeling tegen een beslissing zoals de thans bestreden beslissing
voorziet.
Het enige middel is in de aangegeven mate, voor zover
ontvankelijk, ongegrond wat de voorgehouden schending van richtlijn 2013/32
betreft.
Artikel 4 van richtlijn 2011/95 en artikel 48/6 van de
vreemdelingenwet
Artikel 4 van richtlijn 2011/95 heeft betrekking op de
beoordeling van een verzoek om internationale bescherming. De bestreden
beslissing, die louter een leeftijdsschatting inhoudt en niet is genomen door een
asielinstantie, valt daar niet onder.
Artikel 48/6 van de vreemdelingenwet heeft uitsluitend
betrekking op de door “een verzoeker om internationale bescherming” bij te
brengen “elementen ter staving van zijn verzoek” en dit bij de “met het onderzoek
van het verzoek belaste instanties”. De bestreden beslissing is niet genomen door
dergelijke instantie en houdt ook geen verband met het voorgaande doch betreft
slechts een voorafgaande schatting of verzoeker al dan niet de leeftijd van 18 jaar
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-20/25
heeft bereikt en aldus al dan niet in aanmerking komt voor de bescherming die is
voorzien voor een niet-begeleide minderjarige vreemdeling.
Indien de thans bestreden beslissing ertoe zou leiden dat in
een beslissing omtrent het verzoek om internationale bescherming verzoekers
verklaarde leeftijd niet wordt aanvaard en dit zou worden beschouwd als een
tegenindicatie voor de algemene geloofwaardigheid van het asielrelaas, kan
verzoeker daartegen alsnog de rechtsmiddelen uitputten waarover hij beschikt, met
de mogelijkheid van een beroep met hervormingsbevoegdheid bij de Raad voor
Vreemdelingenbetwistingen en van een cassatieberoep bij de Raad van State tegen
de arresten van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het enige middel is in de aangegeven mate, voor zover
ontvankelijk, ongegrond.
De artikelen 3, 8 en 13 van het EVRM
Verzoeker laat gelden dat de verwerende partij op grond van
artikel 3 iuncto 13 van het EVRM verplicht is “een nauwgezet en nauwkeurig
onderzoek” te voeren naar zijn identiteit en leeftijd.
Er kan worden verwezen naar de beoordeling supra waarmee
verzoekers kritiek tegen het uitgevoerde leeftijdsonderzoek reeds werd verworpen.
Verzoeker licht niet anders toe op welke wijze het door artikel 3 van het EVRM
opgelegde verbod van folteringen of onmenselijke of vernederende behandelingen
of bestraffingen zou zijn geschonden met de bestreden beslissing, die enkel een
leeftijdsschatting houdt.
In de mate dat verzoeker zijn door artikel 8 van het EVRM
beschermd recht op privacy geschonden acht omdat hij nooit op geïnformeerde
wijze toestemming zou hebben gegeven voor de medische test, blijkt, zoals ook
hoger reeds vastgesteld, uit de “fiche niet-begeleide minderjarige vreemdeling” in
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-21/25
het administratief dossier dat verzoeker werd geïnformeerd over de geuite twijfel,
dat hij het document dat hem informeert over het verloop van de leeftijdstest heeft
ontvangen en dat hij zich niet heeft verzet tegen de uitvoering van deze
leeftijdstest. Het valt overigens niet in te zien hoe het leeftijdsonderzoek, waarbij
verzoeker was vergezeld van personeel van de dienst Voogdij, had kunnen
plaatsvinden zonder het akkoord en de medewerking van verzoeker. Hoe dan ook
blijkt verzoeker het resultaat van het leeftijdsonderzoek, namelijk dat hij ouder is
dan 18 jaar, niet te ontkrachten.
Waar verzoeker laat gelden dat de beroepsprocedure bij de
Raad van State tegen de bestreden beslissing niet schorsend werkt waardoor ze
geen effectief rechtsmiddel zou vormen, gaat hij voorbij aan de mogelijkheden om
een schorsing van de tenuitvoerlegging en voorlopige maatregelen te vragen,
eventueel bij uiterst dringende noodzakelijkheid. Hij heeft hiervan geen gebruik
gemaakt. Bovendien is de vraag naar het bestaan van een schorsend rechtsmiddel
te dezen niet relevant, gelet op het feit dat met het onderhavige arrest uitspraak
wordt gedaan over verzoekers beroep tot nietigverklaring. Uit de behandeling van
het middel blijkt dat verzoekers kritiek tegen de leeftijdsschatting ongegrond is.
In de mate dat verzoeker een rechtsmiddel met toetsing van de
evenredigheid vraagt, dient te worden opgemerkt dat de Raad van State ook als
annulatierechter bevoegd is om zich uit te spreken over de evenredigheid van een
voor hem aangevochten beslissing doch dat verzoeker te dezen geen schending van
het evenredigheidsbeginsel aantoont, louter omdat hij op grond van een
leeftijdsonderzoek wordt beschouwd als ouder dan 18 jaar.
Bovendien zal verzoeker, zoals reeds aangehaald, alsnog een
beroep met hervormingsbevoegdheid (“volle rechtsmacht”) kunnen instellen
indien een (negatieve) beslissing zou worden genomen over zijn verzoek om
internationale bescherming. Hij zal dan alle motieven van die beslissing kunnen
onderwerpen
aan
een
ex
nunc-onderzoek
door
de
Raad
voor
Vreemdelingenbetwistingen. Indien verzoeker van oordeel zou zijn dat de Raad
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-22/25
voor Vreemdelingenbetwistingen bij dat onderzoek zijn bevoegdheid niet op
wettige wijze uitoefent, zou hij bovendien cassatieberoep bij de Raad van State
kunnen instellen.
Verzoeker maakt derhalve niet aannemelijk dat hij te dezen
niet zou beschikken over een effectief rechtsmiddel.
Het enige middel is ongegrond wat de voorgehouden
schending van artikel 3 en 8 iuncto 13 van het EVRM betreft.
Internationaal verdrag inzake de Rechten van het Kind
Daargelaten de vraag naar de rechtstreekse werking van
artikel 3 van het internationaal verdrag inzake de Rechten van het Kind in het
Belgische recht, blijkt uit het medisch onderzoek en de bestreden beslissing dat
verzoeker meer dan 18 jaar oud is. Verzoeker toont de onwettigheid van deze
vaststelling niet aan, zodat hij zich niet kan beroepen op die verdragsbepaling. Dit
laatste geldt eveneens voor wat artikel 24.2 van het Handvest van de grondrechten
van de Europese Unie betreft.
Het enige middel is in die mate, voor zover ontvankelijk,
ongegrond.
De overige in het opschrift van het middel aangehaalde
beginselen
Verzoeker zet niet anders dan met de voorgaande en
ongegrond bevonden kritiek uiteen op welke wijze de overige in het middel
aangehaalde beginselen zouden zijn geschonden met het bestreden arrest.
Het enige middel is in die mate, voor zover ontvankelijk,
ongegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-23/25
V. Kosten – rechtsplegingsvergoeding
Zoals verzoeker terecht opmerkt, vallen de kosten van het
“medisch onderzoek” overeenkomstig artikel 7, § 1, derde lid, van de voogdijwet
ten laste van de overheid die het heeft gevraagd, te dezen de dienst
Vreemdelingenzaken.
De kosten van de huidige procedure, waaronder de
rechtsplegingsvergoeding, vormen echter geen kosten van het medisch onderzoek
maar van het jurisdictionele beroep tegen de desbetreffende leeftijdsbeslissing.
Naar luid van artikel 30/1, § 1, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State kan een rechtsplegingsvergoeding worden toegekend die een
forfaitaire tegemoetkoming is in de kosten en honoraria van de advocaat van “de in
het gelijk gestelde partij”. Op grond van artikel 30/1, § 2, tweede lid van die
gecoördineerde wetten wordt de rechtsplegingsvergoeding ten laste van de in het
ongelijk gestelde partij die juridische tweedelijnsbijstand geniet, zoals te dezen
verzoeker, beperkt tot het minimumbedrag, zoals overigens gevraagd door de
verwerende partij.
Verzoeker verwijst naar artikel 20 van richtlijn 2013/32 doch
deze bepaling heeft betrekking op de behandeling van verzoeken om internationale
bescherming en beroepsprocedures tegen beslissingen dienaangaande. Het beroep
tot nietigverklaring van de thans bestreden beslissing valt daar hoe dan ook niet
onder.
BESLISSING
- De Raad van State verwerpt het beroep tot nietigverklaring.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-24/25
- Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring,
begroot
op
een
rolrecht
van
200
euro
en
een
rechtsplegingsvergoeding van 154 euro, die verschuldigd is aan de
verwerende partij.
Dit
arrest
is
uitgesproken
te
Brussel,
op
negenentwintig februari
tweeduizend vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Bart Tettelin
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.991
VII-41.806-25/25
