Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058 (2024-03-07)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 259.058 van 7 maart 2024 Sociale zaken en volksgezondheid -
Artsen, geneesheren-specialisten en dierenartsen en paramedische beroepen
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIVe KAMER
ARREST
nr. 259.058 van 7 maart 2024
in de zaak A. 240.155/XIV-39.277
In zake:
- de ORDE VAN DIERENARTSEN
- T.B.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Hugo Lamon
kantoor houdend te 3500 Hasselt
de Schiervellaan 23
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Jérôme Sohier en Manoël De Keukelaere
kantoor houdend te 1170 Brussel
Terhulpsesteenweg 181/24
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 28 september 2023, strekt tot de
schorsing van de tenuitvoerlegging van het koninklijk besluit van 21 juli 2023 ‘tot
wijziging van het Koninklijk besluit van 21 juli 2016 betreffende de voorwaarden
voor het gebruik van geneesmiddelen, door de dierenartsen en door de
verantwoordelijken voor de dieren’.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een nota en een administratief dossier
ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-1/14
Eerste auditeur Anja Somers heeft een verslag opgesteld.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 28 februari 2024.
Staatsraad Kaat Leus heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Hugo Lamon, die verschijnt voor de verzoekende
partijen, en advocaat Caroline Bützler, die loco advocaten Jérôme Sohier en
Manoël De Keukelaere verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Anja Somers heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
De eerste verzoekende partij is de bij artikel 1 van de wet van 19
december 1950 ‘tot instelling van de Orde der Dierenartsen’ ingerichte
(gelijknamige) beroepsorde van de dierenartsen.
Tweede
verzoeker
is
een
dierenarts
die
enkel
niet-voedselproducerende dieren verzorgt.
3.2.
Het sub 1 genoemde koninklijk besluit van 21 juli 2023 ‘tot
wijziging van het koninklijk besluit van 21 juli 2016 betreffende de voorwaarden
voor het gebruik van geneesmiddelen, door de dierenartsen en door de
verantwoordelijken voor de dieren’, dat het bestreden besluit is, wijzigt zoals uit de
benaming ervan blijkt, het (gelijknamige) koninklijk besluit van 21 juli 2016
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-2/14
(hierna: het besluit van 21 juli 2016) in het kader van de strijd tegen antimicrobiële
resistentie.
De met het bestreden besluit (dat is bekendgemaakt in het
Belgisch Staatsblad van 31 juli 2023), doorgevoerde wijzigingen betreffen in
hoofdzaak (i.) een aanpassing van de in artikel 1 van het besluit van 21 juli 2016
gehanteerde definitie van “geneesmiddelen” en, voorts, (ii.) de bepalingen inzake
het gebruik van bepaalde antimicrobiële geneesmiddelen (Afdeling 1
‘Beperkingen in het gebruik van bepaalde antimicrobiële geneesmiddelen’ van
Hoofdstuk VI ‘Bijzondere maatregelen betreffende bepaalde geneesmiddelen’ van
het besluit van 21 juli 2016), evenals (iii) de bepalingen inzake de verplichting tot
registratie van bepaalde geneesmiddelen (Afdeling 2 ‘Registratie van de
voorgeschreven en verschafte geneesmiddelen in SANITEL-MED’ van datzelfde
hoofdstuk VI).
Deze wijzigingen strekken ertoe uitvoering te geven aan de
Verordening 2019/6 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december
2018 ‘betreffende diergeneesmiddelen en tot intrekking van Richtlijn 2001/82/EG’
(hierna: de verordening 2019/6) en de Gedelegeerde verordening (EU) 2021/578
van de Commissie van 29 januari 2021 ‘tot aanvulling van Verordening (EU)
2019/6 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft voorschriften voor het
verzamelen van gegevens over het verkoopvolume en het gebruik van
antimicrobiële geneesmiddelen bij dieren’ (hierna: de gedelegeerde verordening
2021/578) in de strijd tegen antimicrobiële resistentie. Deze wijzigingen hebben
betrekking op het voorschrijven, verschaffen en toedienen van bepaalde kritische
antibiotica.
Concreet, wordt in artikel 1, 1°, van het besluit van 21 juli 2016
de definitie van het begrip “geneesmiddelen”, gelet op de verordening 2019/6,
aangepast
waardoor
zowel
humane
antimicrobiële
middelen
als
diergeneesmiddelen worden geviseerd.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-3/14
De wijzigingen aan afdeling 1 van hoofdstuk VI strekken ertoe:
(i.) de draagwijdte van het principiële verbod van het voorschrijven, verschaffen en
toedienen van bepaalde kritisch belangrijke antibiotica uit te breiden tot alle dieren
(en niet langer enkel bij voedselproducerende dieren) en de aanpassing van de
uitzondering op dit verbod;
(ii.) de vereisten te verfijnen waaraan het labo moet voldoen waar een dierenarts
zich op beroept voor de uitvoering van de antibioticumgevoeligheidstest;
(iii.) te voorzien in de mogelijkheid om voor de verschillende aspecten van deze
test gebruik te maken van meerdere labo’s;
(iv.) te voorzien in een vergelijkingscriterium inzake bacteriegevoeligheid voor
deze test; en
(v.) te voorzien in een bijkomend geval waarbij een dierenarts toch, zonder
afdoende antibioticumgevoeligheidstest en mits motivering, een kritisch belangrijk
antibioticum mag gebruiken.
De wijzigingen aan afdeling 2 van hoofdstuk VI tot slot,
betreffen de invoeging van bijkomende door de dierenarts te registreren elementen,
met name (i.) de bacteriële aandoening waarvoor het geneesmiddel werd
voorgeschreven, verschaft of toegediend en (ii.) de vermelding dat deze bacteriële
aandoening is bevestigd door één of meer van de volgende wijzen: 1° een klinisch
onderzoek, 2° de identificatie van de bacteriestam na een passende monstername
of, 3° een antibioticumgevoeligheidstest uitgevoerd door een labo dat beantwoordt
aan bepaalde kwaliteitsnormen.
Voorts wordt in een bijlage 5 bij het bestreden besluit nog
bepaald op welke dierensoorten en -categorieën de bedoelde registratie op de
voorgeschreven, verschafte en toegediende geneesmiddelen in de door het FAGG
ingerichte elektronische databank “SANITEL-MED” van toepassing is. Tot slot
wordt de datum aangepast waarop de verantwoordelijke van de dieren, met opgave
van redenen, aan de dierenarts kan vragen om de door hem geregistreerde
gegevens die op zijn beslag betrekking hebben, te verbeteren.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-4/14
3.3.
Het bestreden besluit dat is bekendgemaakt in het Belgisch
Staatsblad van 31 juli 2023, vindt onder meer rechtsgrond in artikel 44 van de wet
van 5 mei 2022 ‘betreffende diergeneesmiddelen’ (hierna: de wet van 5 mei 2022)
waarin is bepaald dat de Koning, overeenkomstig artikel 107, lid 7, van
verordening 2019/6, op voordracht van de minister bevoegd voor volksgezondheid
en de minister bevoegd voor landbouw, het gebruik van bepaalde antimicrobiële
stoffen bij dieren kan beperken of verbieden indien de toediening van dergelijke
antimicrobiële stoffen bij dieren in strijd is met de uitvoering van een nationaal
beleid inzake verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen. Verder vindt het
besluit rechtsgrond in artikel 9, § 2, derde lid, van de wet van 28 augustus 1991‘op
de uitoefening van de diergeneeskunde’ (hierna: de wet van 28 augustus 1991) en
in artikel 23, derde lid, van de eerdergenoemde wet van 5 mei 2022.
Overeenkomstig eerstgenoemd artikel 9, § 2, derde lid, kan de Koning de nadere
regels bepalen van de registratie en validatie en het gebruik van het centraal
gegevensbestand bedoeld in het tweede lid van diezelfde bepaling, en kan Hij de
voorwaarden en nadere regels bepalen waaronder het gegevensbestand kan worden
verwerkt voor de controle op de verschaffing en het voorschrijven aan de
verantwoordelijken van de dieren. Artikel 23, derde lid, van de wet van 28
augustus 1991 delegeert aan de Koning de bevoegdheid om de nadere regels te
bepalen met het oog op de uitvoering van artikel 57, lid 5, van de verordening
2019/6 en van de gedelegeerde handelingen van de Commissie, bedoeld in artikel
57, lid 3, van diezelfde verordening.
3.4.
Het bestreden besluit is in werking getreden op de tiende dag na
de bekendmaking ervan in het Belgisch Staatsblad, dit is op 10 augustus 2023.
IV. Schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, § 1, van de gecoördineerde wetten op de
Raad van State kan de schorsing van de tenuitvoerlegging slechts worden bevolen
onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor een behandeling
ervan in een beroep tot nietigverklaring en indien minstens één ernstig middel
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-5/14
wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte of het reglement prima facie
kan verantwoorden.
V. Spoedeisendheid
Uiteenzetting
Wat de vereiste spoedeisendheid betreft, zetten de verzoekende
partijen in het verzoekschrift wat volgt uiteen. De eerste verzoekende partij is het
wettelijk orgaan dat instaat voor de goede werking van de dierenartsenij. Het
bestreden besluit heeft tot gevolg dat de grote meerderheid van de dierenartsen, die
allemaal onderworpen zijn aan het toezicht van de eerste verzoekende partij,
materieel niet in staat zijn de nieuwe bepalingen na te leven. Het overgrote deel van
de dierenartsen is actief in de behandeling van niet-voedselproducerende dieren en
de dierenartsen worden nu voor het eerst geconfronteerd met de nieuwe
formaliteiten van voorafgaande labotesten en de registratieplicht. Ze beschikken
vaak (nog) niet over de vereiste informaticatoepassingen om de in het bestreden
besluit opgelegde verplichtingen op korte termijn uit te voeren. Er is ook nog geen
mogelijkheid geweest om het korps van dierenartsen afdoende op te leiden om
deze grote omwenteling in de uitoefening van het beroep in de praktijk mogelijk te
maken, zeker omdat krachtens de verordening 2019/6 de Europese wetgever die
aanpassing pas vereist tegen 22 januari 2030. De sector dient dan ook de tijd te
krijgen zich degelijk voor te bereiden op deze wijzigingen. De eerste verzoekende
partij lijdt hierdoor een schade omdat zij als hoeder van de eer en de waardigheid
van het beroep van dierenarts niet moet dulden dat een groot deel van de
beroepsbeoefenaars niet in staat is om in deze omstandigheden zijn wettelijke
verplichtingen na te komen en het ganse beroep daardoor dreigt gedesorganiseerd
te worden. Dat is bijzonder nefast voor het dierenwelzijn en ook voor het
vertrouwen dat het publiek vermag te hebben in het vrij beroep van dierenarts. De
Orde van dierenartsen heeft een wettelijke opdracht om de goede werking van het
beroep van dierenarts te organiseren en door de onbesuisde maatregel uit de
bestreden beslissing dreigt de therapeutische vrijheid dermate te worden aangetast
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-6/14
dat vele zieke dieren niet tijdig zullen worden behandeld en een groot deel van de
beroepsgroep in chaos wordt gestort. Die situatie is dermate ernstig en urgent dat
niet kan worden gewacht tot aan de behandeling van de procedure in
nietigverklaring via de gewone weg. De door de te korte implementatietermijn
onuitvoerbare regeling zoals die voortvloeit uit het bestreden besluit zal
meebrengen dat het FAGG processen-verbaal zal opstellen bij de dierenartsen. De
eerste verzoekende partij zal, zo stelt zij, nadien tuchtprocedures dienen te initiëren
wegens miskenning van een wettelijke verplichting terwijl de eerste verzoekende
partij weet dat de regeling zoals voorzien in het bestreden besluit op zeer korte
termijn onuitvoerbaar is en zij toch zou worden verplicht om sancties uit te spreken
ten aanzien van haar leden op grond van de processen-verbaal van de
toezichthoudende overheidsinstantie.
Wat tweede verzoeker betreft, voeren de verzoekende partijen
aan
dat
deze
zich
“toelegt
op
de
behandeling
van
wilde
dieren
(niet-voedselproducerende dieren) zoals apen, kangoeroes en reeën”. Hij wordt
geconfronteerd met de praktische onmogelijkheid om de bepalingen van het
bestreden besluit toe te passen omdat deze dieren moeilijk te vangen zijn voor het
nemen van stalen. Dit maakt het quasi onmogelijk om stalen te nemen, precies
omdat de dieren die hij behandelt dergelijke ingrepen niet dulden. Een dergelijk
dier zal, bij toepassing van het bestreden besluit, verschillende keren moeten
worden verdoofd, wat grote – en onnodige risico’s – inhoudt voor zowel het dier
als de dierenarts. Dit is een ernstige schade, doordat de betrokken dierenarts wordt
geconfronteerd met het dilemma tussen het naleven van de verplichtingen die
voortvloeien uit het bestreden besluit eensdeels en het blijven nastreven van het
dierenwelzijn anderdeels (wat dan betekent de wettelijke verplichtingen naast zich
neerleggen). Tweede verzoeker beschikt voorts niet over de nodige software om
tegemoet te komen aan alle registratieverplichtingen. Er zijn op de markt overigens
enkel softwarepakketten ter beschikking die afgestemd zijn op de behandeling van
voedselproducerende dieren (omdat daar die verplichting al enige tijd bestaat en er
ook een economisch draagvlak is om de daaraan verbonden kosten te kunnen
afwentelen op de veehouders, “maar is niet mogelijk bij de eigenaars van de dieren
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-7/14
die [tweede verzoeker] behandelt”. De bijkomende laboratoriumproeven hebben
ook een kostprijs en tweede verzoeker kan die niet doorrekenen aan de eigenaars
van de dieren. Hierdoor komt de goede diergeneeskundige zorg in het gedrang.
Tweede verzoeker wordt ook geconfronteerd met de afwezigheid van modellen en
er zijn ook geen goedgekeurde antibiogrammen, wat maakt dat het bestreden
besluit niet uitvoerbaar is. Tweede verzoeker is dan ook niet in staat de thans
opgelegde nieuwe verplichtingen uit te voeren en dreigt door de toezichthoudende
tuchtoverheid daarvoor te worden gesanctioneerd waardoor zijn verder
functioneren als dierenarts ernstig wordt bedreigd. Die door het bestreden besluit
gecreëerde situatie maakt dat niet kan worden gewacht op de behandeling van de
procedure tot nietigverklaring. De situatie is immers onhoudbaar. Tweede
verzoeker behandelt ook honden en katten. Het bestreden besluit “is bijna
onmogelijk toe te passen in de context van het beheer van dieren zoals zwerfkatten,
normaal gesproken huiskatten, maar ongeschikt om mee om te gaan en die drager
kunnen zijn van bepaalde zoönoseachtige pathologieën (toxoplasmose) waarvoor
een antibioticabehandeling nodig is en waarvoor de door het bestreden besluit
vereiste voorafgaande analyses bijna onmogelijk toe te passen zijn”. Hetzelfde
geldt voor bepaalde ziektepatronen bij honden, bijvoorbeeld mogelijke gevallen
van leptospirose bij honden, waardoor het dier binnen 24 tot 48 uur verslechtert en
sterft, waardoor een zeer snelle toediening van antibiotica zich opdringt gelet op
het risico voor mensen en hun gezinnen. Er kan dan ook niet worden gewacht op
een behandeling in afwachting van de testresultaten. Tijdens bijscholing van
dierenartsen wijzen specialisten erop dat in dat geval de antibioticakuur zo snel
mogelijk moet worden opgestart en wel “zeker vooraleer de diagnose [is]
bevestigd” omdat de pathologie zodanig snel evolueert (zowel bij mens als dier)
dat geen enkele andere keuze mogelijk is. Tweede verzoeker zal, bij verplichte
naleving van het bestreden besluit, niet enkel in gewetensnood komen, (omdat hij
handelingen niet kan uitvoeren die hij vanuit therapeutisch oogpunt noodzakelijk
vindt) en ook een morele schade ondervinden (omdat hij verplicht wordt in te
boeten op de therapeutische mogelijkheden om het dierenwelzijn te realiseren). Dit
kan niet hersteld worden door de loutere vernietiging van het bestreden besluit.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-8/14
Beoordeling
Naar eis van artikel 17, § 2, van de gecoördineerde wetten op de
Raad van State moet het verzoekschrift “een uiteenzetting van de feiten [bevatten]
die, volgens de indiener ervan, de spoedeisendheid verantwoorden die ter
ondersteuning van dit verzoekschrift wordt ingeroepen”. Hetzelfde is te lezen in
artikel 8, 4°, van het procedurereglement kort geding van 5 december 1991. Dit
houdt in dat het aan verzoeker toevalt aan de zaak eigen, specifieke gegevens bij te
brengen die in concreto aantonen dat de zaak spoedeisend is, gelet op de gevolgen
van een - voortdurende - tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing.
Voorts kan luidens artikel 17, § 1, tweede lid, van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State, een vordering tot schorsing worden
gevorderd “op elk moment” en dus niet meer, zoals in de voorheen bestaande
regelgeving, noodzakelijk in een enig verzoekschrift samen met de vernietiging.
Met deze regeling heeft de wetgever precies de situaties te willen verlaten waarbij
“geen enkele bijzondere gebeurtenis vereist dat de Raad van State zich bij
spoedeisendheid over de zaak die haar wordt voorgelegd uitspreekt” (memorie van
toelichting, Parl. St. Senaat, 2012-13, nr. 5-2277/1, 4). De spoedeisendheid “zal
worden vastgesteld wanneer de verzoeker het resultaat van [de] procedure [ten
gronde] niet kan afwachten om zijn beslissing te verkrijgen, op straffe zich in een
toestand te bevinden met onherroepelijke schadelijke gevolgen’ (memorie van
toelichting, Parl. St. Senaat, 2012-13, nr. 5-2277/1, 13). Bovendien mag een
nieuwe vordering worden ingediend, indien die steunt op nieuwe elementen die de
spoedeisendheid van deze vordering rechtvaardigen (artikel 17, § 2, derde lid,
gecoördineerde wetten op de Raad van State).
Uit wat voorafgaat, volgt dat niet zal volstaan te stellen dat de
doorlooptijd van een annulatieprocedure te lang duurt of dat het resultaat van een
annulatieprocedure niet kan worden afgewacht.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-9/14
Behoudens uitdrukkelijk andersluidende bepaling, wordt de
spoedeisendheid van de zaak niet vermoed, welke ook de aard van de bestreden
beslissing is. Een verzoekende partij die de schorsing van de tenuitvoerlegging van
een bestreden beslissing beoogt te verkrijgen, is er dan ook toe gehouden in haar
verzoekschrift een op de omstandigheden van haar zaak betrokken uiteenzetting op
te nemen die ziet op de voorwaarde van de spoedeisendheid en waarin zij duidelijk
aantoont dat de vernietigingsprocedure te laat zou komen om het onomkeerbare
nadeel op te vangen of de belangen van de verzoekende partij veilig te stellen.
Dit houdt in dat het aan deze partij toevalt om op de
omstandigheden van haar zaak betrokken, specifieke gegevens bij te brengen die in
concreto aantonen waarom de nadelige gevolgen die een tenuitvoerlegging van de
bestreden beslissing voor haar persoonlijk veroorzaakt, niet gedragen kunnen
worden gedurende de gewone doorlooptijd van de annulatieprocedure en waarom
de afloop van deze procedure bijgevolg niet afgewacht kan worden. Die gegevens
moeten door de verzoekende partij worden onderbouwd op een wijze die de rechter
toelaat om ze te verifiëren, zodat hij kan aftoetsen of ze de beweerde
spoedeisendheid inderdaad verantwoorden. Daarbij mag in beginsel alleen
rekening worden gehouden met hetgeen in het verzoekschrift tot schorsing en de
daarbij gevoegde stukken wordt uiteengezet én gestaafd.
De voorwaarde van de spoedeisendheid, tot slot, is een
schorsingsvoorwaarde
die
afzonderlijk
onderzocht
moet
worden.
De
onwettigheden die tegen het bestreden besluit worden aangevoerd kunnen op zich
geen reden zijn om het bestaan van de spoedeisendheid te aanvaarden.
Te dezen voeren de verzoekende partijen in essentie aan dat de
eerste verzoekende partij schade lijdt omdat de beroepsbeoefenaars niet in staat
zullen zijn om de wettelijke verplichtingen na te komen en het hele beroep
gedesorganiseerd dreigt te worden. Dit is nefast voor het dierenwelzijn en het
vertrouwen van het publiek. Verder heeft zij, als beroepsorde, de wettelijke
opdracht om de goede werking van het beroep van dierenarts te organiseren en
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-10/14
door de “onbesuisde” maatregel dreigt de therapeutische vrijheid dermate te
worden aangetast dat vele zieke dieren niet tijdig zullen worden behandeld.
Opnieuw wordt verwezen naar chaos. Er zullen immers processen-verbaal door het
FAGG worden opgesteld en de eerste verzoekende partij “zal sancties moeten
uitspreken in tuchtprocedures”.
De uiteenzettingen door de verzoekende partijen bevatten slechts
hypotheses
cq.
veronderstellingen
waarbij
zij
uiting
geven
aan
hun
bekommernissen die de toepassing van een nieuwe regelgeving zou kunnen
veroorzaken. Zij staven deze beweringen echter geenszins met concrete gegevens
waaruit zou blijken dat de “grote meerderheid” van de dierenartsen materieel niet
in staat is om het besluit na te leven. Er wordt niet uiteengezet waarom het niet
mogelijk zou zijn om de vereiste informatietoepassing te implementeren of een
labotest aan te vragen of te voldoen aan een registratieverplichting in een overigens
reeds bestaande informaticatool/gegevensbank die reeds nu, zoals blijkt uit het
wetgevingsdossier dat de verwerende partij met het administratief dossier heeft
bijgebracht, “geschikt [is] voor het registreren en het rapporteren van de gegevens
in uitvoering van artikel 57 van verordening (EU) 2019/6 en de gedelegeerde
verordening (EU) 2021/578”. Bovendien is de gegevensregistratie door de
dierenarts in “Sanitel-Med” niet voor alle diersoorten verplicht doch (vooralsnog)
enkel voor de diersoorten die zijn vervat in de bijlage 5 die is gevoegd bij het
besluit van 21 juli 2016 zoals deze bijlage is aangepast bij het bestreden besluit (art.
70/3, § 2, van het besluit van 21 juli 2016). Niet blijkt, minstens wordt niet
inzichtelijk gemaakt, waarom dit – anders dan de verwerende partij aangeeft –, niet
het geval zou zijn.
In de mate de verzoekende partijen verwijzen naar een eventuele
beperking van de therapeutische vrijheid van de dierenarts cq. gewetensnood,
maken zij niet aannemelijk dat de bijkomende verplichtingen bij het gebruik van
bepaalde kritische antibiotica in het kader van de steeds urgenter wordende
problematiek van antimicrobiële resistentie tegen bepaalde geneesmiddelen die
een overdadig of niet verantwoord gebruik van antimicrobiële stoffen meebrengt,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-11/14
een dusdanige inperking van de therapeutische vrijheid inhoudt dat deze inperking
van therapeutische vrijheid niet kan worden verdragen gedurende de periode die
een beroep tot nietigverklaring met zich meebrengt. Wat de verwijzing naar
bepaalde dringende situaties betreft, maken de verzoekende partijen geenszins in
concreto aannemelijk of inzichtelijk waarom artikel 69 van het besluit van 21 juli
2016 dat nochtans de mogelijkheid biedt om, in uitzonderlijke gevallen, op
gemotiveerde wijze, toch een kritisch belangrijk antibioticum toe te dienen aan een
dier om het leven van dat dier te redden of om onherstelbare schade te voorkomen,
niet volstaat om te vermijden dat zieke dieren niet tijdig zullen worden behandeld.
In die omstandigheden zijn de beweringen in verband met eventuele via
tuchtprocedures op te leggen sancties op dit ogenblik louter hypothetisch. Er wordt
geen enkel concreet gegeven voorgelegd.
Met betrekking tot tweede verzoeker wordt, wat de
spoedeisendheid betreft, in essentie aangevoerd dat omwille van het soort dieren
dat hij behandelt, m.n. (ook) wilde dieren, het quasi onmogelijk is om een staal te
nemen. Er wordt niet uiteengezet noch geconcretiseerd waarom artikel 67, § 2,
tweede lid, en/of artikel 69 van het besluit van 21 juli 2016 geen toepassing zouden
vinden of niet zouden volstaan om het beweerde nadeel te voorkomen. Evenmin
wordt duidelijk gemaakt waarom er geen geschikt softwarepakket zou kunnen
worden bekomen.
De bewering dat de kostprijs enkel kan worden doorgerekend
aan de eigenaar van voedselproducerende dieren maar niet aan eigenaars van
andere dieren, wordt niet aannemelijk gemaakt of aangetoond op basis van
concrete aantoonbare gegevens, minstens worden die niet bijgebracht. Overigens,
daargelaten nog dat het nadeel van de verhoogde kostprijs – nadeel dat zich in de
eerste plaats situeert in hoofde van de houder van het dier en niet in hoofde van
tweede verzoeker – die niet zou kunnen worden doorgerekend aan de eigenaar van
gezelschapsdieren zoals honden en katten, laat het zich begrijpen dat die
verhoogde kostprijs voor de verantwoordelijke voor het dier allicht niet aangenaam
is doch er niet aan kan worden voorbijgegaan dat het houden van (huis-)dieren
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-12/14
impliceert dat deze moeten worden verzorgd, wat ten behoeve van hun gezondheid
en welzijn onvermijdelijk kosten met zich meebrengt. Desalniettemin, in zoverre
tweede verzoeker zich erom bekommert dat hij de gemaakte kosten niet zal kunnen
doorrekenen hetzij aan de verantwoordelijke voor het dier zoals de eigenaar, hetzij
omdat het gaat om (onbewaakte) dieren zoals zwerfkatten of andere (in het wild)
levende dieren, verzuimt verzoeker op enige wijze inzicht te geven of hij dergelijke
dieren daadwerkelijk verzorgt en, zo ja, in welke frequentie wat relevant is om
inzicht te krijgen in het beweerde financieel nadeel dat hij door de bestreden
beslissing vreest te ondergaan. Een financieel nadeel volstaat immers in beginsel
niet om de behandeling bij spoedeisendheid te verantwoorden aangezien het in
beginsel herstelbaar is. Dit is uitzonderlijk anders, indien bijzondere redenen
worden aangevoerd waaruit blijkt dat de omvang van dit financiële nadeel op de
situatie van tweede verzoeker een zodanige impact heeft dat hij dit niet kan lijden
tot de uitspraak ten gronde en die uitspraak onherroepelijk te laat zou komen om
het nadeel op te vangen of de belangen van die verzoekende partij veilig te stellen.
Een financieel verlies kan immers, tenzij het tegendeel aannemelijk wordt
gemaakt, worden hersteld na een annulatiearrest in welk geval een regularisatie
van de financiële gevolgen zich opdringt. Tweede verzoeker verzuimt echter zoals
hiervoor is uiteengezet, zulks aan te tonen of aannemelijk te maken.
In zoverre tot slot de spoedeisendheid nog wordt gebaseerd op
de onmogelijkheid om het bestreden besluit toe te passen bij (onder meer)
zwerfkatten (“normaal gesproken huiskatten, maar ongeschikt om mee om te
gaan”) of, nog, in het geval van bepaalde (zoals snel-evoluerende) ziektes bij
honden, wordt opnieuw voorbijgegaan aan de uitzonderingen voorzien in het
bestreden besluit in artikel 67, § 2, tweede lid, en artikel 69, minstens wordt niet
inzichtelijk gemaakt aan de hand van verifieerbare gegevens waarom die
uitzonderingen niet zouden volstaan.
10.
Uit wat voorafgaat, volgt dat de verzoekende partijen niet
aantonen dat er sprake is van spoedeisendheid.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-13/14
Conclusie
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, § 1, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die
cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing worden
toegewezen.
BESLISSING
De Raad van State verwerpt de vordering.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op zeven maart tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, XIVde kamer, samengesteld uit:
Geert Debersaques,
kamervoorzitter,
Chantal Bamps,
staatsraad,
Kaat Leus,
staatsraad,
bijgestaan door
Joris Casneuf,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Joris Casneuf
Geert Debersaques
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.058
XIV-39.277-14/14
