Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257 (2024-03-26)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 259.257 van 26 maart 2024 Ruimtelijke ordening, stedenbouw,
leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde
vergunningen Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VIIe KAMER
ARREST
nr. 259.257 van 26 maart 2024
in de zaak A. 237.756/VII-41.764
In zake :
L.V.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat John Toury
kantoor houdend te 1800 Vilvoorde
Jean Baptiste Nowélei 13
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de PROVINCIE VLAAMS-BRABANT, vertegenwoordigd door
de deputatie van de provincieraad
Tussenkomende partij :
S.M.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Dirk De Greef
kantoor houdend te 1700 Dilbeek
Eikelenberg 20
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het cassatieberoep, ingesteld op 25 november 2022, strekt tot de
nietigverklaring van arrest nr. RvVb-A-2223-0177 van de Raad voor
Vergunningsbetwistingen van 27 oktober 2022 in de zaak 2122-RvVb-0179-A.
II. Verloop van de rechtspleging
Het cassatieberoep is toelaatbaar verklaard bij beschikking van
26 januari 2023.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-1/16
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
S.M. heeft een verzoekschrift tot tussenkomst ingediend. De
tussenkomst is toegestaan bij beschikking van 29 maart 2023. De tussenkomende
partij heeft een memorie ingediend.
Eerste auditeur An Van den broeck heeft op 28 juli 2023 een
verslag opgesteld, op grond van artikel 16 van het koninklijk besluit van
30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van
State’ (hierna: cassatieprocedurebesluit).
Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van de procedure
teneinde te worden gehoord ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 22 februari 2024.
Staatsraad Francis Van Nuffel heeft verslag uitgebracht.
Advocaat John Toury, die verschijnt voor verzoeker en advocaat
Dirk De Greef, die verschijnt voor de tussenkomende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur An Van den broeck heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-2/16
III. Regelmatigheid van de rechtspleging
Verzoeker heeft een “laatste memorie met verzoek tot
voortzetting van de procedure” ingediend waarin hij repliceert op het verslag van
de auditeur. Het cassatieprocedurebesluit voorziet niet in de mogelijkheid om na
de kennisgeving van het auditoraatsverslag nog een laatste memorie neer te leggen.
Wanneer de auditeur concludeert dat het cassatieberoep moet worden verworpen,
kan de verzoeker luidens artikel 18 van het cassatieprocedurebesluit vragen dat de
procedure wordt voortgezet, bij gebreke waaraan de afstand van het geding kan
worden uitgesproken. De “laatste memorie met verzoek tot voortzetting van de
procedure” van verzoeker wordt slechts als procedurestuk aanvaard in zoverre
hierin de vraag wordt gesteld om de procedure voort te zetten. In zoverre het stuk
een schriftelijke voorbereiding vormt van de mondelinge uiteenzetting op de
terechtzitting, wordt het beschouwd als een loutere inlichting.
IV. Feiten
4.1.
Het college van burgemeester en schepenen van de gemeente
Asse verleent aan de tussenkomende partij op 12 april 2021 een
omgevingsvergunning voor de oprichting van een woning.
4.2.
Verzoeker
tekent
bestuurlijk
beroep
aan
tegen
deze
omgevingsvergunning. Bij besluit van 26 augustus 2021 verklaart de verwerende
partij dit beroep ongegrond, en verleent zij de vergunning aan de tussenkomende
partij.
4.3.
Het bestreden arrest verwerpt het beroep van verzoeker tot
vernietiging van dit besluit.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-3/16
V. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert de schending aan van de artikelen 10, 11 en 149
van de Grondwet, artikel 4.3.1, § 2, van de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening
(hierna : VCRO), artikel 32 van het decreet van 4 april 2014 ‘betreffende de
organisatie en de rechtspleging van sommige Vlaamse bestuursrechtscolleges’, en
artikel 88 van het besluit van de Vlaamse regering van 16 mei 2014 ‘houdende de
rechtspleging voor sommige Vlaamse bestuursrechtscolleges :
“Doordat de Raad voor Vergunningsbetwistingen in het bestreden arrest het
in artikel 4.3.1 § 2 VCRO aangegeven wettelijk begrip ‘in de omgeving
bestaande toestand’ miskent,
En terwijl de Raad voor Vergunningsbetwistingen in zijn arrest stelt dat de
beoordeling van de in de omgeving bestaande toestand onder de
discretionaire beoordelingsruimte van de Deputatie valt en afhankelijk van
het voorwerp van de aanvraag al dan niet ruimer zal worden bekeken.
En terwijl de Raad voor Vergunningsbetwistingen stelt dat de ‘in de
omgeving bestaande toestand’ begrepen dient te worden als de voor het
dossier ‘relevante’ in de omgeving bestaande toestand zonder dat de
onmiddellijke omgeving primeert,
En terwijl de Raad voor Vergunningsbetwistingen stelt dat artikel 4.3.1 § 2
VCRO het vergunningsverlenend orgaan niet verplicht om zowel de
onmiddellijke als de ruimere omgeving op gelijke wijze in haar beoordeling
te betrekken, maar uit artikel 4.3.1 § 2 VCRO wel volgt dat het
vergunningsverlenend orgaan enkel de ‘relevante’ omgeving in haar
beoordeling dient te betrekken,
En terwijl de Raad er in het bestreden arrest van uitgaat dat de bebouwing in
de ‘ruimere omgeving’ in casu dient te primeren op de bebouwing in de
onmiddellijke omgeving en de Raad hiermee een foutieve invulling geeft aan
artikel 4.3.1 § 2 VCRO.
Zodat vastgesteld dient te worden dat de Raad voor
Vergunningsbetwistingen artikel 4.3.1 § 2 VCRO heeft miskend.”
In de “toelichting bij het middel” bekritiseert verzoeker de
beoordeling die het bestreden arrest heeft gemaakt van het eerste middel dat hij had
voorgelegd tot nietigverklaring van het besluit van de verwerende partij, en waarin
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-4/16
hij aanvoerde dat de verwerende partij ten onrechte de ruimtelijke ordening in de
ruimere omgeving liet primeren op de door residentiële bebouwing gekenmerkte
ordening in de onmiddellijke omgeving. Het bestreden arrest zou de foutieve
motivering van de verwerende partij over het hoofd hebben gezien. Met het motief
in het bestreden arrest dat “het in ieder geval niet zo is dat de onmiddellijke
omgeving steeds voorrang heeft op de ruimere omgeving” zou de Raad voor
Vergunningsbetwistingen niet passend hebben geantwoord op zijn middel, zodat
het arrest niet regelmatig met redenen omkleed zou zijn in de zin van artikel 149
van de Grondwet. Door in het bestreden arrest ervan uit te gaan dat de bebouwing
in de ‘ruimere omgeving’ in deze zaak dient te primeren op de bebouwing in de
onmiddellijke omgeving, zou de Raad voor Vergunningsbetwistingen een foutieve
invulling hebben gegeven aan artikel 4.3.1, § 2 VCRO. Het bestreden arrest zou
ook niet regelmatig met redenen omkleed zijn in de zin van artikel 149 van de
Grondwet doordat het onterecht voorbij is gegaan aan de door verzoeker
opgeworpen schending van de artikelen 2 en 3 van de formele motiveringswet.
Beoordeling
Luidens artikel 3, § 2, 9°, van het cassatieprocedurebesluit moet
het verzoekschrift “een uiteenzetting van de cassatiemiddelen bevatten”. Onder
“cassatiemiddel” moet een voldoende duidelijke omschrijving van de door het
bestreden arrest geschonden rechtsregel of rechtsbeginsel worden begrepen. Onder
“uiteenzetting” van het cassatiemiddel moet worden begrepen de wijze waarop die
rechtsregel of dat rechtsbeginsel door de bestreden uitspraak worden miskend.
Het middel zet niet uiteen op welke wijze het bestreden arrest
een schending inhoudt van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, artikel 32 van
het decreet van 4 april 2014 ‘betreffende de organisatie en de rechtspleging van
sommige Vlaamse bestuursrechtscolleges’, en artikel 88 van het besluit van de
Vlaamse regering van 16 mei 2014 ‘houdende de rechtspleging voor sommige
Vlaamse bestuursrechtscolleges’en is in zoverre niet ontvankelijk.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-5/16
De in artikel 149 van de Grondwet ingeschreven rechterlijke
motiveringsverplichting heeft het karakter van een vormvereiste met beperkte
draagwijdte. Een uitspraak voldoet aan deze motiveringsplicht wanneer de rechter
duidelijk en ondubbelzinnig de redenen uiteenzet - al waren ze verkeerd of
onwettig - die hem ertoe brengen zijn beslissing te nemen. Bij de beoordeling of de
rechterlijke motiveringsverplichting werd nageleefd, is bijgevolg niet de vraag aan
de orde of in de beslissing een verkeerde beoordeling van de feitelijke gegevens is
uitgedrukt. Het gaat er dan ook niet om of de motivering omstandig of juist is.
Alleen een gemis aan motivering of daarmee gelijkgestelde gevallen, zoals
tegenstrijdigheid in de motieven, maken een schending uit van artikel 149 van de
Grondwet.
Verzoeker voert niet aan dat het bestreden arrest niet
gemotiveerd is of tegenstrijdige motieven bevat. Hij beperkt zich ertoe aan te
voeren dat de motieven van de Raad voor Vergunningsbetwistingen geen “passend
antwoord” geven op zijn argumenten. In zoverre hij hieruit de schending afleidt
van artikel 149 van de Grondwet, gaat hij uit van een verkeerde opvatting van die
bepaling, en faalt het middel naar recht.
In zoverre in het middel wordt aangevoerd dat het arrest niet zou
hebben geantwoord op de opgeworpen schending van de artikelen 2 en 3 van de
formele motiveringswet, mist deze kritiek feitelijke grondslag. In het bestreden
arrest wordt immers uitvoerig ingegaan op de draagwijdte van deze bepalingen, en
wordt, na een uitgebreide bespreking van de bekritiseerde beoordeling die de
verwerende partij heeft gemaakt van de vergunningsaanvraag, besloten dat “de
motivering in de bestreden beslissing […] zorgvuldig en afdoende [is]”.
Artikel 4.3.1, §1, eerste lid, 1°, d) VCRO bepaalt dat een
omgevingsvergunning voor stedenbouwkundige handelingen moet geweigerd
worden indien het aangevraagde onverenigbaar is met de goede ruimtelijke
ordening. De overeenstemming met een goede ruimtelijke ordening wordt
beoordeeld met inachtneming van de beginselen die worden vermeld in artikel
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-6/16
4.3.1, § 2, eerste lid, VCRO, waaronder de onder punt 2° van deze bepaling
vermelde “in de omgeving bestaande toestand”.
De toetsing aan de in ‘de omgeving’ bestaande toestand kan een
ruimer beoordelingsperspectief inhouden dan de in ‘de onmiddellijke omgeving’
bestaande toestand.
Het bestreden arrest beoordeelt als volgt de grief van verzoeker
dat de verwerende partij de vergunningsaanvraag niet correct heeft getoetst aan de
‘in de omgeving bestaande toestand’ :
“Uit de bestreden beslissing blijkt dat de verwerende partij, net zoals de
provinciale omgevingsambtenaar, de schaal van het project beoordeelt als
ruimtelijk aanvaardbaar, en dit wegens de principiële overeenstemming met
het woongebied én de in de omgeving bestaande bebouwing.
[Verzoeker] meent echter dat niet kan worden voorbijgegaan aan de
aanpalende bebouwing, die bestaat uit woningen met één bouwlaag en
zadeldak, zodat niet kan worden besloten dat de aangevraagde woning met
twee bouwlagen (maximale kroonlijsthoogte 7,5 meter), een plat dak en een
terras op de eerste verdieping inpasbaar is. [Hij] meent dat de verwerende
partij geen rekening mocht houden met de woningen en gebouwen gelegen
op een ruimere afstand (langs de steenweg) van het project. Hoewel [hij] het
bestaan en de schaal van deze gebouwen niet betwist, meent [hij] dat deze
niet relevant zijn voor de beoordeling.
De beoordeling van wat behoort tot de ‘in de omgeving bestaande toestand’
valt onder de discretionaire beoordelingsruimte van de verwerende partij.
Met de VCRO werd aan de vergunningverlenende overheid een
toetsingskader verschaft om te toetsen of een aanvraag verenigbaar is met de
goede ruimtelijke ordening. Artikel 4.3.1, § 2 VCRO voorziet niet alleen een
aantal aandachtspunten en criteria die, voor zover relevant, moeten getoetst
worden, maar artikel 4.3.1, § 2, 2° voorziet uitdrukkelijk dat bij deze
beoordeling rekening moet gehouden worden ‘met de in de omgeving
bestaande toestand’.
Afhankelijk van het voorwerp van de aanvraag zal ‘de omgeving’ al dan niet
ruimer worden bekeken. De ‘in de omgeving bestaande toestand’ is immers
de voor het dossier ‘relevante’ in de omgeving bestaande toestand, rekening
houdende met de specifieke gegevens van het dossier en met de
aandachtspunten en criteria uit artikel 4.3.1, § 2, eerste lid, 1° VCRO die
voor zover noodzakelijk of relevant, voor het aangevraagde dienen
onderzocht te worden. In ieder geval is het niet zo dat de onmiddellijke
omgeving steeds voorrang heeft op de ruimere omgeving of omgekeerd.
Anders dan wat [verzoeker] voorhoudt, verplicht artikel 4.3.1, § 2 VCRO het
vergunningverlenend bestuursorgaan niet om zowel de onmiddellijke als de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-7/16
ruimere omgeving op gelijke wijze in haar beoordeling te betrekken. De aard
van het te onderzoeken aandachtspunt, in relatie met de bestaande omgeving,
speelt hierin een belangrijke rol.
Uit het dossier blijkt dat bij de beoordeling rekening is gehouden met de
aanwezigheid van meerdere woningen en gebouwen in de omgeving (al dan
niet) met vergelijkbare schaal als de ontworpen woning. De verwerende
partij verwijst hierbij uitdrukkelijk naar de woning links en rechts van het
perceel van de aanvraag (beide bestaande uit één bouwlaag met zadeldak) en
naar de overige (heterogene) bebouwing langs de steenweg (hoofdzakelijk
gekenmerkt door gebouwen met twee bouwlagen en een zadeldak, variërend
in kroonlijst- en nokhoogte, mede afhankelijk van de diepte). Ze besluit dat
het aangevraagde qua volume, aantal bouwlagen, (variërende)
kroonlijsthoogte en concept (teruggetrokken volume(s)) inpasbaar is in de
bestaande relevante omgeving.
[Verzoeker] toont niet aan waarom de bestaande gebouwen in de omgeving
(langsheen de steenweg) niet tot de relevante omgeving zouden behoren en
dus niet nuttig als referentiepunt kunnen dienen voor de beoordeling van het
aangevraagde. [Hij] stelt hier louter [zijn] eigen (andere) zienswijze
tegenover.
Het is niet kennelijk onredelijk om in het voorliggende geval zowel rekening
te houden met de direct aanpalende woningen links en rechts, als met overige
gebouwen in de onmiddellijke omgeving (langsheen de gewestweg) om te
besluiten dat de gevraagde woning met twee volwaardige bovengrondse
bouwlagen afgedekt met een plat dak aanvaardbaar is.
[Verzoeker] toont niet aan dat de aangehaalde motivering op grond waarvan
de aanvraag qua schaal in overeenstemming met de relevante omgeving
wordt geacht, in het licht van de concrete elementen van het dossier en de
concrete kenmerken van de in deze omgeving bestaande toestand, niet
afdoende, kennelijk onredelijk of onzorgvuldig is.”
De kritiek dat het bestreden arrest de bebouwing in de ruimere
omgeving in deze zaak laat primeren op de bebouwing in de onmiddellijke
omgeving, mist feitelijke grondslag. De Raad voor Vergunningsbetwistingen
oordeelt immers dat het niet kennelijk onredelijk is om in het voorliggende geval
zowel rekening te houden met de direct aanpalende woningen als met overige
gebouwen in de onmiddellijke omgeving.
In zoverre verzoeker de Raad van State uitnodigt de beoordeling
van de feiten door de Raad voor Vergunningsbetwistingen opnieuw te maken en te
beoordelen of de verwerende partij de toets van de vergunningsaanvraag aan de in
de omgeving bestaande toestand correct heeft gemaakt, is het middel
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-8/16
onontvankelijk. Als cassatierechter kan de Raad van State enkel nagaan of de
Raad voor Vergunningsbetwistingen de wet heeft overtreden of substantiële
vormvereisten heeft geschonden, en treedt hij niet in de beoordeling van de zaak
zelf.
Het eerste middel wordt verworpen.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert de schending aan van de hoorplicht en de
zorgvuldigheidsplicht als algemene beginselen van behoorlijk bestuur, en van de
artikelen 10 en 11 van de Grondwet, al dan niet in samenhang gelezen met het
Verdrag van 25 juni 1998 ‘betreffende toegang tot informatie, inspraak bij
besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden’ (het
Verdrag van Aarhus), inzonderheid de artikelen 2, 3, 6 en 9 ervan, samen genomen
met artikel 4.3.1, § 1 VCRO en artikel 64 van het decreet van 25 april 2014
‘betreffende de omgevingsvergunning’:
“Doordat, eerste onderdeel, de Raad voor Vergunningsbetwistingen in het
bestreden arrest stelt dat er [hem] geen ‘algemeen hoorrecht’ bekend is dat
aan een vergunningsverlenend orgaan zou opleggen om de beroepsindiener
opnieuw te horen wanneer er na de hoorzitting aangepaste bouwplannen
(inplantingsplan) worden ingediend,
Terwijl vastgesteld dient te worden dat [verzoeker] zich door de afgeleverde
vergunning van [de verwerende partij] geconfronteerd heeft gezien met een
situatie waarbij bouwplannen werden goedgekeurd waarvan [hij] zelfs nooit
kennis van heeft kunnen nemen en waarover [hij] zich zelfs nooit heeft
kunnen uitspreken gezien de te volgen procedure een eenvoudige procedure
betreft zonder openbaar onderzoek,
En terwijl hierdoor het hoorrecht van [verzoeker] werd miskend daar uit de
algemene hoorplicht volgt dat een betrokkene gehoord moet worden
wanneer zijn rechten of belangen op een negatieve wijze worden geschaad,
En terwijl juist de afwezigheid van een specifieke decretale bepaling
hierrond, voor gevolg heeft dat de algemene hoorplicht van toepassing is en
als dusdanig na het inwilligen van het wijzigingsverzoek op grond van het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-9/16
gewijzigde inplantingsplan, de [verwerende partij] een nieuwe hoorzitting
had moeten organiseren,
En terwijl deze verplichting ook in het bestreden arrest door de Raad niet
correct werd beoordeeld en de Raad dan ook onder verwijzing naar artikel 64
[van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’]
ten onrechte stelt dat de algemene hoorplicht in deze niet van toepassing is
op grond van het adagium lex specialis derogat generalis,
En doordat, tweede onderdeel, artikel 4.3.1 § 1 VCRO aan de
vergunningverlenende overheid toelaat om een aanvraag te vergunnen mits
het opleggen van voorwaarden met inbegrip van beperkte aanpassingen van
de plannen,
Terwijl artikel 64 [van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de
omgevingsvergunning’]
toelaat
dat
de
vergunningsaanvrager
planaanpassingen aanbrengt in graad van beroep en dit zelfs na de
hoorzitting die niet beperkt zijn,
En terwijl door de mogelijkheid om uitvoerige planaanpassingen door te
voeren zonder dat in het organiseren van een nieuwe hoorzitting moet
worden voorzien in graad van beroep, artikel 64 [van het decreet van 25 april
2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’] de artikelen 10 en 11 [van de
Grondwet] schendt in vergelijking met artikel 4.3.1 § 1 VCRO dat slechts
een beperkte planaanpassing toelaat.”
In de “toelichting bij het eerste onderdeel van het
cassatiemiddel” vraagt verzoeker, in het geval de Raad van State zou oordelen dat
er geen wettelijke verplichting bestaat om de beroepsindiener opnieuw te horen
wanneer de plannen na de hoorzitting worden aangepast, om aan het
Grondwettelijk Hof de volgende prejudiciële vraag te stellen :
“Schendt artikel 64 [van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de
omgevingsvergunning’] de artikelen 10 en 11 [van de Grondwet] al dan niet
in samenhang gelezen met het Verdrag [van 25 juni 1998 ‘betreffende
toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter
inzake milieuaangelegenheden’ (het Verdrag van Aarhus)], inzonderheid de
artikelen 2, 3, 6 en 9 ervan, doordat in het raam van een eenvoudige
vergunningsaanvraag
zonder
openbaar
onderzoek,
uitgebreide
planwijzigingen kunnen worden aangebracht na de hoorzitting zonder dat
nog in de verplichting wordt voorzien om hierover een nieuwe hoorzitting te
organiseren [?]”
In de “toelichting bij het tweede onderdeel van het
cassatiemiddel” vraagt verzoeker dat de Raad van State, alvorens over het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-10/16
onderdeel te oordelen, de volgende prejudiciële vraag zou stellen aan het
Grondwettelijk Hof :
“Schendt artikel 64 [van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de
omgevingsvergunning’] de artikelen 10 en 11 [van de Grondwet] doordat het
toelaat dat op basis van een ingediend wijzigingsverzoek na hoorzitting
uitgebreide
planaanpassingen
worden
uitgevoerd
aan
een
vergunningsaanvraag in graad van beroep zonder dat een hoorzitting dient te
worden georganiseerd of zonder dat de aanvraag in openbaar onderzoek
wordt gelegd terwijl artikel 4.3.1 VCRO slechts toelaat dat de
vergunningverlenende overheid een vergunning verleen[t] onder
voorwaarden mits de planaanpassingen die hiermee gepaard zouden gaan,
slechts beperkt van aard zijn [?]”
Beoordeling
Luidens artikel 3, § 2, 9°, van het cassatieprocedurebesluit moet
het verzoekschrift “een uiteenzetting van de cassatiemiddelen bevatten”. Onder
“cassatiemiddel” moet een voldoende duidelijke omschrijving van de door het
bestreden arrest geschonden rechtsregel of rechtsbeginsel worden begrepen. Onder
“uiteenzetting” van het cassatiemiddel moet worden begrepen de wijze waarop die
rechtsregel of dat rechtsbeginsel door de bestreden uitspraak worden miskend.
Het middel zet niet uiteen op welke wijze het bestreden arrest
een schending inhoudt van het zorgvuldigheidsbeginsel als algemeen beginsel van
behoorlijk bestuur, en is in zoverre niet ontvankelijk.
Eerste onderdeel
De hoorplicht als algemeen beginsel van behoorlijk bestuur
verplicht het bestuur dat zich voorneemt een ernstige maatregel te nemen ten
aanzien van een persoon omwille van zijn persoonlijk gedrag dat als een
tekortkoming wordt beschouwd, en welke maatregel van aard is om de belangen
van die persoon zwaar aan te tasten, om die persoon voorafgaandelijk in de
gelegenheid te stellen zijn standpunt hierover op nuttige wijze uiteen te zetten.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-11/16
Dit beginsel verplicht de vergunningverlenende instantie niet
om de persoon die een bestuurlijk beroep heeft ingesteld tegen een
omgevingsvergunning, voorafgaandelijk aan de vergunningsbeslissing in beroep te
horen. Uit dit beginsel volgt evenmin dat de beroepsinstantie die een hoorzitting
organiseert waarop de beroeper wordt gehoord, die beroeper opnieuw moet horen
wanneer de aanvrager van de omgevingsvergunning na deze hoorzitting
aangepaste plannen indient. Het eerste onderdeel van het middel gaat uit van een
andere rechtsopvatting, en faalt naar recht.
De Raad van State is niet gehouden tot het stellen van de
opgeworpen prejudiciële vraag wanneer de zaak niet kan worden behandeld om
redenen van onontvankelijkheid (artikel 26, § 2, tweede lid, 1°, van de bijzondere
wet van 6 januari 1989 ‘op het Grondwettelijk Hof’).
Verzoeker heeft de in het eerste middelonderdeel aangevoerde
schending van het gelijkheids- en non-discriminatiebeginsel niet opgeworpen voor
de Raad voor Vergunningenbetwistingen, hoewel hij daartoe de mogelijkheid had.
Het gaat dan ook om kritiek die niet voor het eerst in cassatie kan worden
aangevoerd.
Het middelonderdeel is dan ook niet ontvankelijk in zoverre hierin
de schending wordt aangevoerd van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, al dan
niet gelezen in samenhang met bepalingen van het Verdrag van Aarhus, zodat de
opgeworpen prejudiciële vraag niet moet worden gesteld.
Tweede onderdeel
Artikel 64 van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de
omgevingsvergunning’ laat toe dat de aanvrager van een omgevingsvergunning
waartegen bestuurlijk beroep werd ingesteld, wijzigingen kan aanbrengen aan de
aanvraag in de loop van de beroepsprocedure, en bepaalt de voorwaarden waaraan
voldaan moet worden opdat het niet vereist is de gewijzigde vergunningsaanvraag
aan een openbaar onderzoek te onderwerpen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-12/16
Artikel 4.3.1, §1, tweede en derde lid, VCRO bepaalt :
“In de gevallen, vermeld in het eerste lid, 1° en 2°, kan het
vergunningverlenende bestuursorgaan de vergunning toch afleveren,
wanneer het van oordeel is dat de overeenstemming van het aangevraagde
met het recht en de goede ruimtelijke ordening gewaarborgd kan worden
door het opleggen van voorwaarden, met inbegrip van het opleggen van een
beperkte aanpassing van de ter beoordeling voorgelegde plannen. Die
voorwaarden kunnen niet dienen om de leemten van een onvolledige of vage
aanvraag op te vangen.
Een aanpassing van de plannen, zoals vermeld in het tweede lid, is slechts
mogelijk overeenkomstig artikel 30 van het decreet van 25 april 2014
betreffende de omgevingsvergunning.”
Uit de door het derde lid van artikel 4.3.1, §1 VCRO verplichte
toepassing van artikel 30 van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de
omgevingsvergunning’ volgt dat de in het tweede lid van deze bepaling bedoelde
“beperkte aanpassing van de ter beoordeling voorgelegde plannen” niet
ambtshalve als voorwaarde kan worden opgelegd, maar slechts op verzoek van de
aanvrager, en dat deze aanpassing bovendien aan een openbaar onderzoek wordt
onderworpen tenzij voldaan wordt aan de in voormeld artikel 30 vermelde
voorwaarden.
Deze bepaling vindt echter slechts toepassing wanneer het
verzoek ertoe strekt de planaanpassing op te leggen als voorwaarde van de
vergunning.
aanbrengt
Wanneer een aanvrager in graad van beroep zelf wijzigingen
aan
de
plannen
van
de
vergunningsaanvraag,
dient
de
wijzigingsaanvraag enkel beoordeeld te worden aan de hand van artikel 64 van het
decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’, en moet aldus
niet nagegaan worden of het slechts gaat om een “beperkte aanpassing” in de zin
van artikel 4.3.1, § 1, tweede lid VCRO.
Het bestreden arrest dat vaststelt dat:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-13/16
“‘In het voorliggend dossier is er sprake van een vrijwillig door de aanvrager
ingediend wijzigingsverzoek, dat voorziet in een gewijzigde inplanting van
de aangevraagde woning.
De verwerende partij beslist met toepassing van artikel 64 [van het decreet
van 25 april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’] het
wijzigingsverzoek van de aanvrager te aanvaarden en verleent vervolgens de
omgevingsvergunning volgens ‘de gewijzigde inplanting’ en legt
hieromtrent geen voorwaarde op. De verzoekende partij betwist dit ook
niet.’,
is dan ook naar recht verantwoord wanneer het vervolgens oordeelt dat verzoeker
‘[ten onrechte] de toepassing(svoorwaarden) van artikel 4.3.1, § 1, tweede lid
VCRO […] op de bestreden beslissing [betrekt]’”.
Verzoeker bekritiseert in het tweede onderdeel van het middel
niet deze beoordeling als zodanig, doch voert aan dat artikel 64 van het decreet van
25 april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’ strijdig is met de artikelen
10 en 11 van de Grondwet, en vraagt dat de Raad van State hierover een
prejudiciële vraag zou stellen aan het Grondwettelijk Hof.
De Raad van State is niet gehouden tot het stellen van de
opgeworpen prejudiciële vraag wanneer de zaak niet kan worden behandeld om
redenen van onontvankelijkheid (artikel 26, § 2, tweede lid, 1°, van de bijzondere
wet van 6 januari 1989 ‘op het Grondwettelijk Hof’).
Verzoeker heeft de beweerde schending van het gelijkheids- en
non-discriminatiebeginsel
niet
aangevoerd
voor
de
Raad
Vergunningenbetwistingen, hoewel hij daartoe de mogelijkheid had.
voor
De
aangevoerde schending van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet maakt aldus
kritiek uit die niet voor het eerst in cassatie kan worden aangevoerd.
Het
middelonderdeel is dan ook niet ontvankelijk zodat de opgeworpen prejudiciële
vraag niet moet worden gesteld.
Het tweede middel wordt verworpen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-14/16
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-15/16
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het cassatieberoep.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op
een rolrecht van 200 euro en een bijdrage van 24 euro.
De tussenkomende partij wordt verwezen in de kosten van de tussenkomst,
begroot op 150 euro.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op zesentwintig maart tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
Francis Van Nuffel,
staatsraad,
Frédéric Vanneste,
staatsraad,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Bart Tettelin
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.257
VII-41.764-16/16
