Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555 (2024-04-19)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 259.555 van 19 april 2024 Instellingen, Binnenlandse zaken en
lokale besturen - Wapens – exportvergunningen Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
IXe KAMER
ARREST
nr. 259.555 van 19 april 2024
in de zaak A. 237.925/IX-10.400
In zake :
B.J.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Erik Nauwelaerts
kantoor houdend te 2018 Antwerpen
Desguinlei 214
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister
van
Justitie
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Bernard Derveaux
kantoor houdend te 1000 Brussel
Boomstraat 14, bus 2
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 15 december 2022, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de minister van Justitie van 10 oktober
2022 inzake het beroep van BJ tegen de beslissing van de gouverneur van de
provincie Limburg van 1 juli 2021.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord
ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-1/17
Eerste auditeur Frederic Eggermont heeft een verslag
opgesteld.
De verzoekende partij heeft een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 11 maart 2024.
Kamervoorzitter Geert Van Haegendoren heeft verslag
uitgebracht.
Advocaat Erik Nauwelaerts, die verschijnt voor de verzoekende
partij, en advocaat Bernard Derveaux, die verschijnt voor de verwerende partij,
zijn gehoord.
Eerste auditeur Frederic Eggermont heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is als jager in het bezit van verschillende
vuurwapens.
3.2.
Op 12 november 2020 vraagt de lokale politie aan de
provinciale wapendienst om verzoekers recht om vuurwapens voorhanden te
hebben in te trekken omdat bij een huiszoeking overtredingen op de wet van 8
juni 2006 ‘houdende regeling van economische en individuele activiteiten met
wapens’ (“wapenwet”) zijn vastgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-2/17
3.3.
De procureur des Konings geeft op 10 mei 2021 een ongunstig
advies over het wapenbezit in hoofde van verzoeker.
3.4.
Op 1 juli 2021 trekt de gouverneur van de provincie Limburg
verzoekers recht tot het voorhanden houden van de in de beslissing opgesomde
vuurwapens in.
Verzoeker stelt op 5 augustus 2021 een beroep in tegen die
beslissing.
3.5.
De procureur des Konings meldt op 11 augustus 2021 dat hij
zijn negatief advies handhaaft.
3.6.
De lokale politie geeft op 1 oktober 2021 een ongunstig advies
waarvan het besluit letterlijk luidt:
“Zoals in eerdere verslagen overgemaakt aan de instanties van de
gouverneur en parket Hasselt handhaven wij tot op heden ons besluit
‘ongunstig’ op basis van de huidige elementen / vaststellingen.
Door het voorhanden hebben van illegale wapens, munitie, verboden
munitie, illegale vergunningsplichtige onderdelen en het niet in acht nemen
van de te nemen veiligheidsmaatregelen bij het opslaan van wapens /
munitie toont [verzoeker] aan, niettegenstaande vroegere inbreuken, de
wapenwet niet te respecteren en te blijven volharden door het plegen van
inbreuken. Wat vooral bezwarend is het zijn illegaal wapenbezit ten
belopen van vier geweren door [verzoeker]. Bij het verhoor van [verzoeker]
wil hij laten uitschijnen dat hij de illegale wapens op een later tijdstip aan
[de] referentieambtenaar […] zou hebben overhandigd om zich in regel te
stellen!!!!
Dit is echter zeer ongeloofwaardig gelet op het feit dat hij de wapens 20-25
jaar in zijn bezit heeft, [hij] intussen overeenkomstig de gegevens
rijksregister altijd in Lommel heeft gewoond en sinds zijn 18 jarige leeftijd
in de gemeente Lommel heeft gewoond op zes verschillende adressen
waarbij men niet anders kan besluiten dat de illegale wapens deze
adreswijzigingen ook steeds hebben dienen te ondergaan zoals nu naar het
adres […] waar ze werden inbeslag genomen. [Verzoeker] heeft verzuimd
om gebruik te maken van de verschillende regularisatie periodes om zijn
illegaal wapenbezit na het in voege treden van de wapenwet 08/06/2006 te
melden. [Hij] regulariseerde zich dd.26/10/2007 wel met zijn toenmalige op
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-3/17
zijn naam geregistreerde vergunningsplichtige wapens, gewoon omdat hij
niet anders kon zo blijkt nu uit het onderzoek. Nooit repte [hij] een woord
over het illegale bezit bij de meerdere uitgevoerde controles van de
genomen veiligheidsmaatregelen op zijn woonplaats door [de]
referentieambtenaar dienst wapens […] te PZ Lommel.
Zonder de familie te stigmatiseren [blijkt hij] een eigen interpretatie er op
na te houden op welke wijze de wapenwet dient te worden nageleefd.
Ons oordeel is dat de onderzoeken, de onweerlegbare inbreuken op de
wapenwetgeving, een vermoeden creëert van potentieel gevaar voor de
openbare orde en veiligheid. Voorgaande feiten maken dat het noodzakelijk
vertrouwen dat moet gesteld kunnen worden in hoofde van een
wapenbezitter / jager wordt ondermijnd.”
3.7.
Op 18 november 2021 stelt de procureur des Konings aan
verzoeker voor om voor het voorhanden hebben van verboden wapens en het
onwettig voorhanden hebben van vergunningsplichtige vuurwapens, munitie en
laders voor vergunningsplichtige vuurwapens een minnelijke schikking te betalen
van 4000 euro waardoor de strafvordering zal vervallen.
Verzoeker gaat op 29 november 2021 op dit voorstel in.
3.8.
Op 10 oktober 2022 verwerpt de minister van Justitie het
beroep van verzoeker. Dit is de bestreden beslissing, waarvan de motivering
letterlijk luidt:
“Het voorhanden hebben van vergunningsplichtige vuurwapens zonder
vergunning, alsook munitie die niet hoort bij de wapens die wel vergund
waren, zijn inbreuken op de wapenwet.
Het maakt daarvoor niet uit of de vuurwapens effectief bruikbaar zijn of
niet, of ze een sentimentele waarde hebben of niet.
Daarnaast werd tijdens de huiszoeking ook een inbreuk vastgesteld op de
wapenwetgeving, zijnde het illegaal bezit van een verboden wapen,
namelijk een stroomstootwapen.
Artikel 3, § 1, 9° van de wapenwet bepaalt dat draagbare tuigen waarmee
door een elektrische stroomstoot personen weerloos kunnen worden
gemaakt of pijn kan worden toegebracht – met uitzondering van medische
of dierengeneeskundige hulpmiddelen – beschouwd worden als verboden
wapens.
In artikel 8 van de wapenwet wordt voorts bepaald dat niemand verboden
wapens mag vervaardigen, herstellen, te koop stellen, verkopen, overdragen
of vervoeren, opslaan, voorhanden hebben of dragen. Dit betekent dan ook
dat het louter bezit van een stroomstootwapen reeds strafbaar is. Het bezit
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-4/17
van een stroomstootwapen in uw hoofde werd objectief vastgesteld en
bovendien door uzelf ook toegegeven. Er kan dan ook besloten worden dat
u hierdoor inbreuken heeft gepleegd op de wapenwetgeving.
Ingevolge de wetswijzing van 7 januari 2018 dienen aanvragen van
personen die zijn veroordeeld tot een correctionele geldboete van meer dan
vijfhonderd euro, een correctionele hoofdstraf onder elektronisch toezicht
of een correctionele hoofdgevangenisstraf of een criminele straf wegens één
van de misdrijven bedoeld in artikel 5, § 4, 2°, onontvankelijk verklaard
worden.
Inbreuken op de wapenwetgeving betreffen misdrijven die zijn opgenomen
in artikel 5, § 4, 2°, a) en d/ 1) van de wapenwet. Het feit dat dergelijke
veroordelingen werden opgenomen in artikel 5, § 4 van de wapenwet
onderstreept bijgevolg het belang dat hieraan moet worden gehecht, en
toont de zwaarwichtigheid aan van dergelijke inbreuken in het kader van de
wapenwet en dus ook voor het voorhanden hebben van vuurwapens.
Het louter feit dat u voor deze inbreuken niet werd vervolgd, betekent nog
niet dat de feiten als dusdanig niet weerhouden kunnen worden om aan te
tonen dat uw gedrag een gevaar voor de openbare orde en veiligheid kan
inhouden. Ook de Raad van State in zijn arrest nr. 193 442 d.d. 19 mei 2009
uitdrukkelijk bepaald dat een bestuur bij de beoordeling van het gevaar dat
iemands wapenbezit voor de openbare orde en veiligheid kan opleveren,
ook rekening gehouden mag worden met feiten die niet tot een
strafrechtelijke veroordeling hebben geleid.
In iemand die de wapenwetgeving niet respecteert kan bezwaarlijk het
vertrouwen gesteld worden om het bezit van vergunningsplichtige
vuurwapens toe te staan.
Van een wapenbezitter mag worden verwacht dat hij alle regels inzake
wapenbezit met de nodige nauwgezetheid en het nodige respect naleeft,
inclusief de administratieve verplichtingen. De wapenwetgeving is immers
in de eerste plaats gericht op de vrijwaring van de openbare orde en
veiligheid. Het niet strikt naleven van deze regelgeving kan dan ook
desastreuze gevolgen hebben en zeer zeker een gevaar inhouden voor die
openbare orde en veiligheid. Het is best mogelijk dat u uw administratieve
verplichtingen niet heeft nageleefd uit vergetelheid, slordigheid of
nalatigheid. Het is echter de verantwoordelijkheid van de wapenbezitter
zelf om zich ervan te vergewissen dat hij ten allen tijde de wapenwetgeving
respecteert. Onzorgvuldigheid op dit vlak is onaanvaardbaar.
De vergunnings- en registratieplicht is niet een louter administratieve
verplichting. Het is ook van belang met het oog op de ordehandhaving dat
de overheid – en in het bijzonder politiediensten – perfect weten welke
wapens zich op een adres bevinden. Indien een administratieve
inbeslagname zich opdringt – bijvoorbeeld in het kader van een
conflictsituatie of een dreigend gevaar – dienen zij zich ervan te
vergewissen dat ook alle wapens in beslag worden genomen.
Dit kan enkel wanneer zij beschikken over correcte en volledige informatie.
Wanneer in dergelijke omstandigheden niet alle vuurwapens worden
meegenomen kunnen er zich alsnog incidenten of ongelukken voordoen
met vuurwapens. Met andere woorden, de vergunnings- en
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-5/17
registratieverplichting betreft eveneens een instrument om de openbare orde
en veiligheid te vrijwaren. Wanneer men niet voldoet aan deze verplichting
kan die openbare orde en veiligheid in het gedrang komen.
Op grond van al deze elementen is het niet onredelijk om te besluiten dat
een preventieve maatregel inzake uw wapenbezit aangewezen is ter
vrijwaring van de openbare orde en veiligheid.
De overheid kan u geen vuurwapens meer toevertrouwen omdat ze in u niet
het vertrouwen kan stellen dat moet kunnen worden gesteld in een
wapenbezitter.
Het uitoefenen van een hobby kan niet opwegen tegen de bescherming van
de maatschappij. Het algemeen belang van de openbare orde is in zulk
geval groter dan het individueel belang.
De gouverneur besliste dan ook terecht tot het nemen van een preventieve
maatregel ter bescherming van de openbare orde.”
IV. Ontvankelijkheid van het beroep
Exceptie
De verwerende partij werpt op dat het bij het opstellen van de
memorie van antwoord niet duidelijk was wanneer verzoeker de bestreden
beslissing heeft ontvangen en wanneer de termijn van zestig dagen om het
vernietigingsberoep in te stellen, is aangevangen. Zij besluit dat het
verzoekschrift op het eerste gezicht laattijdig lijkt te zijn ingediend.
Beoordeling
De verwerende partij mocht in het auditoraatsverslag lezen dat
het beroep tijdig is ingesteld. Nu zij geen laatste memorie heeft ingediend om dat
standpunt nog te weerspreken, mag worden aangenomen dat zij de ontvankelijkheid van het beroep niet langer betwist. Er is ook geen reden om dat ambtshalve
te doen.
V. Onderzoek van de middelen
A. Vooraf
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-6/17
In het eerste middel voert verzoeker de schending aan van het
redelijkheids- en het proportionaliteitsbeginsel. De vraag of de voornoemde
beginselen zijn miskend, is pas aan de orde wanneer vaststaat dat de bestreden
beslissing op deugdelijke motieven steunt en op zorgvuldige wijze tot stand is
gekomen, wat het voorwerp uitmaakt van het tweede middel. Om die reden wordt
hierna eerst het tweede middel onderzocht.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Het tweede middel is genomen uit de schending van artikel 13,
eerste lid, van de wapenwet, het zorgvuldigheidsbeginsel, de materiëlemotiveringsplicht en de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende
de
uitdrukkelijke
motivering
van
de
bestuurshandelingen’
(formele-
motiveringswet) doordat de bestreden beslissing is genomen op grond van een
bedenkelijk en onvolledig dossier en met verwijzing naar grove onwaarheden,
minstens feiten die niet deugdelijk, zorgvuldig en genoegzaam zijn onderzocht en
vastgesteld en doordat in de bestreden beslissing onzorgvuldige, onduidelijke en
vage bewoordingen worden gebruikt zodat van een afdoende motivering geen
sprake kan zijn.
In de toelichting bij het middel stelt verzoeker dat het beperken,
schorsen of intrekken van het recht om vuurwapens voorhanden te hebben enkel
mag steunen op concrete, werkelijk bestaande en dus bewezen feiten. Loutere
vermoedens en veronderstellingen kunnen niet in aanmerking worden genomen.
In de bestreden beslissing wordt echter een vermoeden van de hoofdinspecteur
van de lokale politie overgenomen en als grondslag voor de beslissing gebruikt.
Er wordt immers overwogen “dat de onderzoeken, de onweerlegbare inbreuken
op de wapenwetgeving, een vermoeden creëert van potentieel gevaar voor de
openbare orde en veiligheid”. Verzoeker vraagt zich af aan welke onderzoeken er
wordt gerefereerd en hij merkt ook op dat de meegedeelde adviezen niet volledig
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-7/17
zijn. Bovendien moet rekening worden gehouden met de feiten en niet met de
veronderstellingen van een agent.
In de memorie van wederantwoord betoogt verzoeker dat de
bestreden beslissing is genomen op grond van veronderstellingen in plaats van
bewezen feiten. De motivering van de bestreden beslissing is derhalve onjuist en
niet afdoende. Aangezien de bestreden beslissing is genomen op grond van
veronderstellingen in plaats van bewezen feiten en zonder kennis te nemen van
het strafdossier is ook het zorgvuldigheidsbeginsel geschonden.
In zijn laatste memorie stelt verzoeker dat er geen discussie is
over het feit dat hij een minnelijke schikking heeft betaald. Dit houdt evenwel
geen erkenning van schuld in en werkt niet interdicerend volgens de wapenwet.
Er moet nog altijd concreet worden gemotiveerd waarom hij een gevaar oplevert
voor de openbare orde en veiligheid, hetgeen niet is gebeurd. Bovendien heeft de
substituut-procureur des Konings de in beslag genomen vergunde wapens van
verzoeker vrijgegeven en zijn deze in afwachting van huidige procedure bij een
erkend wapenhandelaar in bewaring gegeven.
Beoordeling
Uit de motivering van de bestreden beslissing blijkt om welke
redenen verzoeker het wapenbezit wordt ontzegd: verzoeker was in het bezit van
vergunningsplichtige vuurwapens zonder daarvoor over een vergunning te
beschikken, hij was in het bezit van munitie die niet hoort bij zijn wapens die wel
zijn vergund en hij was in het bezit van een verboden stroomstootwapen. Op
grond van die elementen komt de verwerende partij tot het besluit dat een
preventieve maatregel inzake verzoekers wapenbezit raadzaam is ter vrijwaring
van de openbare orde en veiligheid en dat verzoeker geen vuurwapens meer
kunnen worden toevertrouwd omdat in hem niet het vertrouwen kan worden
gesteld dat moet kunnen worden gesteld in een wapenbezitter. Daarmee heeft de
verwerende partij voldaan aan de op haar rustende formelemotiveringsplicht.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-8/17
Het materiëlemotiveringsbeginsel houdt in casu in dat de
bestreden beslissing moet steunen op motieven waarvan het feitelijk bestaan naar
behoren is bewezen en die in rechte verantwoorden dat het voorhanden hebben
van wapens de openbare orde kan verstoren.
De wapenwet bepaalt niet op grond van welke feiten, noch op
grond van welke criteria, de mogelijke verstoring van de openbare orde moet
worden beoordeeld. De minister van Justitie beschikt over een discretionaire
beoordelingsbevoegdheid.
Het komt aan de Raad van State in het kader van zijn
wettigheidstoezicht niet toe om zelf te beoordelen of het voorhanden hebben van
een wapen de openbare orde kan verstoren. De Raad van State is enkel bevoegd
om desgevraagd na te gaan of de overheid is uitgegaan van de juiste feitelijke
gegevens, of zij die correct heeft beoordeeld en of zij op grond daarvan
overeenkomstig de voormelde wettelijke bepalingen binnen de perken van de
redelijkheid tot haar besluit is gekomen.
Het zorgvuldigheidsbeginsel houdt in dat het bestuur zijn
beslissing op zorgvuldige wijze moet voorbereiden. Dit impliceert dat de
beslissing dient te steunen op werkelijk bestaande en concrete feiten die met de
vereiste zorgvuldigheid werden vastgesteld. De overheid is onder meer verplicht
om zorgvuldig te werk te gaan bij de voorbereiding van de beslissing en de
feitelijke en juridische aspecten van het dossier deugdelijk te onderzoeken, zodat
zij met kennis van zaken kan beslissen.
Volgens verzoeker steunt de bestreden beslissing enkel op
vermoedens en veronderstellingen. Hij leidt dit af uit de overweging in de
bestreden beslissing dat “de onderzoeken, de onweerlegbare inbreuken op de
wapenwetgeving, een vermoeden creëert van potentieel gevaar voor de openbare
orde en veiligheid”. Daarmee bedoelt de verwerende partij evenwel niet dat er
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-9/17
louter vermoedens aan de grondslag liggen van de bestreden beslissing, maar wel
dat uit de vaststaande feiten waarop de bestreden beslissing steunt, blijkt dat er
een vermoeden bestaat dat wapenbezit in hoofde van verzoeker een gevaar kan
opleveren voor de openbare orde en veiligheid. Een dergelijk vermoeden volstaat
om verzoekers recht om vuurwapens voorhanden te hebben in te trekken. Er is
niet vereist dat de openbare orde daadwerkelijk wordt verstoord. Het bestaan van
feiten en gedragingen die doen vrezen dat het voorhanden hebben van
vuurwapens de openbare orde kan verstoren en die genoegzaam vaststaan, is
voldoende.
Wat nu de feiten betreft die de verwerende partij doen besluiten
dat vuurwapenbezit in hoofde van verzoeker de openbare orde kan verstoren, kan
worden vastgesteld dat verzoeker in het kader van huidig beroep geen van de drie
elementen
waarop
de
bestreden
beslissing
steunt
–
het
bezit
van
vergunningsplichtige vuurwapens zonder daarvoor over een vergunning te
beschikken, het bezit van munitie die niet hoort bij de vergunde wapens en het
bezit van een verboden stroomstootwapen – in zijn verzoekschrift concreet
betwist. Ten overvloede kan worden opgemerkt dat uit het dossier blijkt dat
verzoeker zelf heeft erkend dat hij vier illegale wapens onder zijn keldertrap had
liggen, dat hij op geen enkel moment heeft betwist dat hij munitie voorhanden
had die niet hoort bij zijn vergunde wapens en dat hij een verboden
stroomstootwapen bezit. Verzoeker toont dan ook niet aan dat die motieven
ondeugdelijk zijn of niet met de vereiste zorgvuldigheid zijn vastgesteld.
Voor zover verzoeker in de memorie van wederantwoord de
schending aanvoert van het zorgvuldigheidsbeginsel, doordat de bestreden
beslissing is genomen zonder kennis te nemen van het strafdossier, moet worden
opgemerkt dat hij die argumentatie reeds in het verzoekschrift had kunnen
ontwikkelen. Voor het eerst aangevoerd in de memorie van wederantwoord is
deze kritiek laattijdig en dus onontvankelijk.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-10/17
Verzoeker toont de onwettigheid van de motieven waarop de
bestreden beslissing steunt niet aan. Die inbreuken op de wapenwetgeving laten
de verwerende partij toe om binnen de perken van de redelijkheid tot het oordeel
te komen dat wapenbezit in hoofde van verzoeker een potentieel gevaar voor de
openbare orde en veiligheid inhoudt.
Het tweede middel is ongegrond.
C. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Het eerste middel is genomen uit de schending van artikel 13,
eerste lid, van de wapenwet, het redelijkheidsbeginsel en het proportionaliteitsbeginsel doordat niet wordt aangetoond dat vuurwapenbezit in hoofde van
verzoeker een risico voor de verstoring van de openbare orde zou opleveren, de in
de bestreden beslissing vermelde motieven in redelijkheid geen preventieve
maatregel kunnen verantwoorden en de bestreden beslissing niet in redelijk en
proportioneel verband tot de aangehaalde vermeende feiten en motieven staat.
In de toelichting bij het middel stelt verzoeker dat omwille van
onzorgvuldigheid zijn algehele moraliteit onderuit wordt gehaald terwijl er
nergens afdoende wordt gemotiveerd dat er een concreet en actueel gevaar is voor
de openbare orde. Hij oefent zijn hobby – jagen en sportschieten – uit zonder het
minste probleem en hij wordt nu voor onbepaalde duur op de strafbank gezet
omdat hij een gevaar zou zijn voor de samenleving, terwijl hij buiten vervolging
is gesteld. Om hem te diaboliseren worden in het advies van de lokale politie
oude koeien uit de sloot gehaald, die voordien nooit tot een beperking van het
vuurwapenbezit van verzoeker hebben geleid. De opgelegde maatregel is dan ook
buiten proportie. De intrekking steunt op een achterhaald advies, zonder
indicaties dat verzoeker zich in een negatieve spiraal bevindt. Er zijn geen
relevante en actuele elementen voorhanden die wijzen op een potentieel gevaar
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-11/17
voor de openbare orde. De onredelijke en buitenproportionele maatregel wordt
niet afdoende gemotiveerd. Er wordt totaal geen rekening gehouden met de
volgende positieve indicaties: verzoeker is een normale, aimabele, stabiele en
vertrouwenswaardige persoon, met zijn hobby doet hij vrijwillig aan publiek
dienstbetoon door zich op instructie van de politie te ontfermen over het valwild
in de regio, hij is nog nooit genoemd in een dossier inzake geweld, overlast,
drugs, enzovoort, hij was steeds meewerkend en van goede wil en hij had geen
enkele intentie om zich te onttrekken aan zijn verantwoordelijkheden en heeft
zeker nooit slechte bedoelingen gehad met vuurwapens. Er zijn derhalve
meerdere belangrijke elementen voorhanden die aantonen dat verzoeker beschikt
over een goede mentaliteit en moraliteit, een goed zelfinzicht en gevoel voor
verantwoordelijkheid.
In de memorie van wederantwoord betoogt verzoeker dat in de
bestreden beslissing wordt uitgegaan van foutieve veronderstellingen en
hypotheses. Het is volgens verzoeker onredelijk om op grond van wat er aan
bewezen feiten overblijft, te besluiten dat zijn vuurwapenbezit een concreet en
actueel gevaar voor de openbare orde vormt. Verzoeker benadrukt dat hij nooit
slechte bedoelingen heeft gehad met de illegale geweren die bij hem zijn
aangetroffen en al evenmin met zijn legale vuurwapens. Het is onredelijk en
disproportioneel om hem omwille van onzorgvuldigheid het vuurwapenbezit te
ontzeggen aangezien zo wordt voorbijgegaan aan de op de verwerende partij
rustende bewijslast van een concreet en actueel gevaar voor de openbare orde.
In zijn laatste memorie onderstreept verzoeker dat het
onredelijk is om op grond van hetgeen aan bewezen feiten overblijft, te besluiten
dat zijn vuurwapenbezit een gevaar voor de openbare orde uitmaakt. Volgens
verzoeker heeft de verwerende partij haar discretionaire bevoegdheid zeer
willekeurig uitgeoefend zonder één concreet aanknopingspunt waarom hij een
gevaar betekent voor de openbare orde en veiligheid.
Beoordeling
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-12/17
Uit de beoordeling van het tweede middel is gebleken dat
verzoeker niet aantoont dat de motieven op grond waarvan de verwerende partij
besluit dat vuurwapenbezit in hoofde van verzoeker een risico inhoudt voor de
openbare orde en verzoeker vervolgens het vuurwapenbezit ontzegt, ondeugdelijk
zijn. Eveneens is vastgesteld dat de vaststaande inbreuken op de wapenwet de
verwerende partij toelaten om binnen de perken van de redelijkheid tot het besluit
te komen dat wapenbezit in hoofde van verzoeker een potentieel gevaar voor de
openbare orde en veiligheid inhoudt.
20.
Een schending van het redelijkheidsbeginsel als algemeen
beginsel van behoorlijk bestuur – of van het proportionaliteitsbeginsel dat er een
bijzondere toepassing van is – veronderstelt dat de overheid bij het nemen van de
beslissing onredelijk heeft gehandeld, met andere woorden dat zij haar
beleidsvrijheid onjuist heeft gebruikt. Het redelijkheidsbeginsel kan derhalve
slechts geschonden zijn indien de administratieve overheid een beslissing neemt
die dermate afwijkt van het normale beslissingspatroon, dat het niet denkbaar is
dat een andere zorgvuldig handelende administratieve overheid in dezelfde
omstandigheden tot deze besluitvorming zou komen.
De Raad van State gaat bij de beoordeling van de redelijkheid
van de bestreden beslissing uit van de feiten zoals ze blijken uit de bestreden
beslissing en waarvan verzoeker de onwettigheid niet heeft aangetoond, getoetst
aan de door verzoeker in het middel aangevoerde argumenten die volgens
verzoeker doen blijken dat de bestreden beslissing het redelijkheids- of
proportionaliteitsbeginsel miskent.
Gelet op ernst van de vaststaande feiten – het bezit van
vergunningsplichtige vuurwapens zonder vergunning, het bezit van munitie die
niet hoort bij de vergunde wapens en het bezit van een verboden
stroomstootwapen – treedt de verwerende partij de perken van de redelijkheid
niet te buiten met het oordeel dat een preventieve maatregel inzake verzoekers
wapenbezit noodzakelijk is ter vrijwaring van de openbare orde en dat verzoeker
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-13/17
het vuurwapenbezit moet worden ontzegd. De door verzoeker aangehaalde
verzachtende omstandigheden – het feit dat hij naar eigen zeggen bij de
uitoefening van zijn hobby probleemloos vuurwapens hanteert, buiten vervolging
is gesteld door de raadkamer, een stabiele persoonlijkheid heeft, aan publiek
dienstbetoon doet, nog nooit is genoemd in een dossier inzake geweld, overlast,
drugs, enzovoort, steeds heeft meegewerkt en van goede wil is, geen enkele
intentie had om zich te onttrekken aan zijn verantwoordelijkheden en nooit
slechte bedoelingen heeft gehad met zijn vuurwapens – doen aan die conclusie
geen afbreuk. Verzoeker toont niet aan dat het ondenkbaar is dat een andere
zorgvuldig handelende administratieve overheid in dezelfde omstandigheden tot
dezelfde beslissing zou komen.
Het eerste middel is ongegrond.
D. Derde middel
Uiteenzetting van het middel
eerste
Het derde middel is genomen uit de schending van artikel 13,
lid,
van
de
wapenwet,
het
redelijkheidsbeginsel
en
het
vertrouwensbeginsel.
Verzoeker voert aan dat hij ervan overtuigd was dat de hem ten
laste gelegde feiten “verticaal geklasseerd” waren door de minnelijke schikking
en geen effect meer hadden op zijn wapenbezit. Op 2 november 2021 heeft de
substituut-procureur des Konings hem meegedeeld dat het gerechtelijk beslag op
zijn vuurwapens is opgeheven en dat er voor de illegale wapens en munitie een
minnelijke
schikking
van
4000
euro
zou
worden
voorgesteld.
Op
18 november 2021 is de minnelijke schikking voorgesteld en op 29 november
2021 heeft verzoeker betaald. Er is dan ook geen concreet en actueel gevaar meer
voor de openbare orde en veiligheid. De finaliteit van de wapenwet bestaat er niet
in om te bestraffen. Nu alsnog een bestraffing opleggen kan niet afdoende
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-14/17
worden
gemotiveerd
en
schendt
het
redelijkheidsbeginsel
en
het
vertrouwensbeginsel.
In de memorie van wederantwoord stelt verzoeker dat het
onredelijk is om op grond van de bewezen feiten te beslissen dat hij een concreet
en actueel gevaar uitmaakt en dat een preventieve maatregel zou nodig zijn.
In zijn laatste memorie onderstreept verzoeker dat de bestreden
beslissing een bestraffing inhoudt en geen preventieve maatregel.
Beoordeling
Hiervóór is reeds vastgesteld dat de feiten waarop de
verwerende partij de bestreden beslissing steunt, vaststaan en dat de verwerende
partij tot het besluit mocht komen dat vuurwapenbezit in hoofde van verzoeker de
openbare orde kan verstoren.
Eveneens is reeds vastgesteld dat de verwerende partij zonder
schending van het redelijkheidsbeginsel tot het oordeel mocht komen dat, gelet
op de vaststaande feiten, verzoeker het vuurwapenbezit moet worden ontzegd.
Dat ondertussen het gerechtelijk beslag op verzoekers vergunde vuurwapens is
opgeheven, vermag geen afbreuk te doen aan die conclusie.
Het vertrouwensbeginsel houdt in dat de burger moet kunnen
vertrouwen op toezeggingen of beloften die het bestuur in een concreet geval
heeft gedaan of op wat door hem niet anders kan worden opgevat dan als een
vaste gedragslijn of beleidsregel van het bestuur op grond waarvan dat bestuur de
door hem opgewekte gerechtvaardigde verwachtingen niet mag beschamen.
Verzoeker beweert niet, noch toont hij aan dat de verwerende
partij ooit concrete toezeggingen heeft gedaan dat het betalen van een minnelijke
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-15/17
schikking zou impliceren dat hem geen preventieve maatregel kan worden
opgelegd.
Verzoeker
wijst
evenmin
enige
vaste
gedragslijn
of
beleidsregel aan die de verwerende partij volgt of toepast bij het betalen van een
minnelijke schikking en die in zijn geval niet is nageleefd is.
Hoe dan ook doet de omstandigheid dat de strafvordering is
vervallen door het betalen van een minnelijk schikking, geen afbreuk aan het
bestaan van de feiten. De verwerende partij miskent het vertrouwensbeginsel niet
door op grond van de vaststaande feiten verzoeker het wapenbezit te ontzeggen,
ook al is de strafvordering vervallen. De overtuiging van verzoeker dat door het
betalen van een minnelijke schikking de feiten waarop de verwerende partij de
bestreden beslissing steunt niet langer dienstig zouden zijn, kan de bestreden
beslissing niet vitiëren. Daarbij mag ook niet uit het oog worden verloren dat –
anders dan hoe verzoeker het ziet – de bestreden beslissing niet beoogt te
bestraffen maar wel een preventief en beveiligend oogmerk heeft.
Het derde middel is ongegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
24 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is
aan de verwerende partij.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op negentien april tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-16/17
Geert Van Haegendoren,
kamervoorzitter,
Wouter Pas,
staatsraad,
Jurgen Neuts,
staatsraad,
bijgestaan door
Johan Pas,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Johan Pas
Geert Van Haegendoren
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.555
IX-10.400-17/17
