Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154 (2024-06-18)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 260.154 van 18 juni 2024 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu
en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
Xe KAMER
ARREST
nr. 260.154 van 18 juni 2024
in de zaak A. 236.730/X-18.187
In zake :
- J.D.
- J.D.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Evert Vervaet
kantoor houdend te 1700 Dilbeek
Tenbroekstraat 35
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de GEMEENTE ELSENE
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Joachim Bourry en Delphine Mallien
kantoor houdend te 1180 Brussel
Landhuisjesstraat 88
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 1 juli 2022, strekt tot de
nietigverklaring van “de beslissing van 5 april 2022 van het college van
burgemeester en schepenen van de gemeente [Elsene], waarbij aan [C. V.] en [P.
M.] de stedenbouwkundige vergunning werd verleend voor het omvormen van een
gebouw voor het accommoderen van twee woongelegenheden, uit te breiden en
isoleren, volgens de gewijzigde plannen, neergelegd op 27 januari 2022”.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en de verzoekende partijen hebben een memorie van wederantwoord
ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-1/15
Eerste auditeur An Van den broeck heeft een verslag opgesteld.
De verzoekende partijen hebben een laatste memorie ingediend.
De verwerende partij heeft een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 19 april 2024.
Staatsraad David D’Hooghe heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Evert Vervaert, die verschijnt voor de verzoekende
partijen, en advocaat Joachim Bourry, die verschijnt voor de verwerende partij,
zijn gehoord.
Eerste auditeur An Van den broeck heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
De verzoekende partijen zijn eigenaar van een woning die
gelegen is aan de Provooststraat te 1050 Elsene.
In 2021 dienen C. V. en P. M. bij het college van burgemeester
en schepenen van de gemeente Elsene een aanvraag in voor een
stedenbouwkundige vergunning voor hun woning, eveneens gelegen aan de
Provooststraat te 1050 Elsene, met als voorwerp: “een gebouw transformeren, met
name twee woningen inrichten, het gebouw uitbreiden en isoleren en terrassen
aanleggen”.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-2/15
Volgens
de
stedenbouwkundige
voorschriften
van
het
gewestelijk bestemmingsplan van het Brusselse Hoofdstedelijke Gewest,
vastgesteld bij besluit van de Brusselse Hoofdstedelijke regering van 3 mei 2001,
is het perceel waarvoor de aanvraag wordt ingediend gelegen in een sterk gemengd
gebied en in een gebied van culturele, historische, esthetische waarde of voor
stadsverfraaiing.
Tijdens het openbaar onderzoek, dat wordt gehouden van
8 oktober 2021 tot 22 oktober 2021, worden vier bezwaarschriften ingediend,
onder meer door de verzoekende partijen.
Op 17 november 2021 verleent de overlegcommissie een
voorwaardelijk gunstig advies, waarbij de volgende voorwaarden worden
geformuleerd:
- er mogen geen terrassen worden ingericht achter de bel-etage en op de eerste
verdieping, enkel een centrale toegangstrap naar de tuin is toegelaten;
- de hoogte van het bijgebouw van de bel-etage achteraan moet met minstens één
meter worden verlaagd;
- de verhoging van de gemene muren moet overeenkomstig worden verlaagd.
Op 14 december 2021 brengt het college van burgemeester en
schepenen van de gemeente Elsene een voorwaardelijk gunstig advies uit, waarbij
de voorwaarden van de overlegcommissie worden overgenomen.
Op 23 december 2021 richt het college van burgemeester en
schepenen van de gemeente Elsene een brief aan de aanvragers, waarin gevraagd
wordt om met toepassing van artikel 191 van het Brussels Wetboek van
Ruimtelijke Ordening (hierna: BWRO) gewijzigde plannen in te dienen die
tegemoetkomen aan de voorwaarden van de overlegcommissie.
Op 27 januari 2022 dienen de aanvragers gewijzigde plannen in.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-3/15
Op 5 april 2022 verleent het college van burgemeester en
schepenen van de gemeente Elsene de gevraagde vergunning.
Dit is het bestreden besluit.
IV. Ontvankelijkheid
A. Exceptie van laattijdigheid
Standpunt van de partijen
De verwerende partij houdt voor dat het bestreden besluit werd
genomen op 5 april 2022 en werd gepubliceerd op het webportaal van Brussel,
zodat de verzoekende partijen er vanaf dat moment kennis van moeten gehad
hebben. Zij voegt daaraan toe dat de gemeente Elsene de stedenbouwkundige
vergunning aan de aanvrager betekent met de nodige affiches om de aanplakking
ter plaatse te kunnen doen.
De verzoekende partijen betwisten dat het beroep, ingediend op
1 juli 2022, laattijdig werd ingediend. Het loutere feit dat een beslissing
consulteerbaar zou zijn op de gemeentelijke website houdt volgens hen
onvoldoende bewijs in van enige feitelijke en een afdoende kennisname. Zij
konden slechts kennis nemen van de precieze inhoud en strekking van het
bestreden besluit door de mededeling ervan door de gemeente.
Beoordeling
Wanneer een beslissing zoals de hier bestredene niet moet
worden bekendgemaakt of betekend, gaat de beroepstermijn van zestig dagen
slechts in met de dag waarop de verzoekende partij er kennis van heeft gehad of
geacht moet worden er kennis van te hebben gehad. Het is aan de partij die
aanvoert dat het beroep laattijdig is, om het bewijs te leveren van het tijdstip
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-4/15
waarop de verzoekende partij van de bestreden beslissing kennis had of
redelijkerwijze moet hebben gehad.
Een dergelijk bewijs wordt niet geleverd door de loutere
bewering dat het bestreden besluit op 5 april 2022 werd bekendgemaakt op “het
webportaal van Brussel”. Evenmin blijkt dat de verzoekende partijen, door op
6 mei 2022 een afschrift van de bestreden beslissing bij de gemeente te hebben
opgevraagd, niet met de nodige diligentie zijn opgetreden.
De exceptie inzake laattijdigheid wordt verworpen.
B. Exceptie inzake taalgebruik
Standpunt van de verwerende partij
De verwerende partij werpt in de memorie van antwoord op dat
de verzoekende partijen hebben gekozen voor de Nederlandse taal als
proceduretaal, maar hebben nagelaten om de in de Franse taal bijgevoegde stukken
te vertalen in de proceduretaal.
In de laatste memorie voegt zij daaraan toe dat het verzoek tot
nietigverklaring in het Nederlands werd ingediend, terwijl het in het Frans had
moeten worden ingediend. In het kader van het openbaar onderzoek hebben de
verzoekende
partijen
immers
gebruik
gemaakt
van
het
Frans,
de
vergunningsaanvraag was ingediend in het Frans, en ook de bestreden beslissing is
genomen in het Frans.
De verwerende partij verwijst daarvoor naar de wet van
15 juni 1935 ‘op het gebruik der talen in gerechtszaken’ (hierna: wet taalgebruik
gerechtszaken), meer bepaald naar de artikelen 24 en 40, naar artikel 53 van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State en naar artikel 3 van het besluit van de
Regent van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
Bestuursrechtspraak van de Raad van State’ (hierna: procedurereglement).
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-5/15
Vermits de bestuurlijke overheid overeenkomstig de wetten op
het taalgebruik verplicht was om in dit geval de Franse taal te gebruiken, had
volgens de verwerende partij ook de procedure voor de Raad van State in het Frans
moeten worden ingeleid.
Beoordeling
Wat betreft het gegeven dat de bijgevoegde stukken bij het
verzoekschrift niet werden vertaald naar de proceduretaal, wijst de verwerende
partij geen specifieke wettelijke bepaling aan die tot een dergelijke vertaling zou
verplichten en op grond waarvan de niet-naleving ervan met de onontvankelijkheid
van het beroep tot nietigverklaring zou moeten worden gesanctioneerd.
Artikel 66 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State
bepaalt dat de partijen die niet onderworpen zijn aan de wetgeving op het gebruik
van de talen in bestuurszaken, voor hun akten en verklaringen de taal mogen
gebruiken die zij verkiezen.
Er blijkt niet dat de verzoekende partijen onderworpen zijn aan
de wetgeving op het gebruik van de talen in bestuurszaken, en dit wordt door de
verwerende partij ook niet voorgehouden.
Het stond de verzoekende partijen dan ook vrij om het
verzoekschrift in te dienen in de Nederlandse taal.
De verwijzing naar artikel 53 van de gecoördineerde wetten op
de Raad van State doet niet anders besluiten. Deze bepaling betreft immers enkel
de taal waarin de daarin bedoelde verzoeken moeten worden behandeld, en niet de
taal waarin de verzoekschriften moeten worden ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-6/15
Voorts gelden de artikelen 24 en 40 van de wet taalgebruik
gerechtszaken niet voor de procedures tot nietigverklaring die bij de Raad van
State worden ingediend.
Tot slot ziet de Raad van State niet in op grond van welke
bepaling tot het besluit zou moeten worden gekomen dat het verzoekschrift tot
nietigverklaring in het Frans had moeten worden ingediend.
Anders dan de verwerende partij blijkbaar aanneemt, volgt zulks
niet uit artikel 3 van het procedurereglement.
De exceptie wordt verworpen.
V. Onderzoek van de middelen
A. Het eerste middel
Uiteenzetting van het middel
De verzoekende partijen voeren een schending aan van de goede
ruimtelijke ordening, gelezen in samenhang met de algemene vergunningsplicht
zoals opgenomen in artikel 98 BWRO en artikel 17 van de gewestelijke
stedenbouwkundige verordening (hierna: GSV), van de artikelen 2 en 3 van de wet
van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen’
(hierna:
de
motiveringswet),
alsook
van
het
zorgvuldigheidsbeginsel als beginsel van behoorlijk bestuur.
Volgens de verzoekende partijen heeft het college van
burgemeester en schepenen zich ertoe beperkt om vast te stellen dat de gewijzigde
plannen gevolg geven aan het voorwaardelijke advies van de overlegcommissie.
Zodoende werd eraan voorbijgegaan dat de aanvrager nog een
aanpassing betreffende de verlichting toegevoegd heeft die niet het voorwerp van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-7/15
het advies van de overlegcommissie heeft uitgemaakt. Bovendien heeft dit advies
niet nader bepaald in welke mate de hoogte van de gemene muren moest worden
beperkt.
Meer algemeen bekritiseren de verzoekende partijen dat het
college de aangepaste plannen niet meer heeft getoetst op hun inpasbaarheid in de
omgeving en dus hun overeenstemming met de goede ruimtelijke ordening. Aan de
verenigbaarheid van het aangevraagde met hun aanpalende woning wordt,
niettegenstaande hun bezwaren, in het bestreden besluit geen enkele aandacht meer
besteed.
Tot slot voegen de verzoekende partijen eraan toe dat op het
inplantingsplan, onderdeel van het aanvraagdossier, de eigenaarsgegevens
verkeerd staan aangeduid, wat het college van burgemeester en schepenen volgens
de verzoekende partijen op het verkeerde been heeft gezet voor de beoordeling van
de door hen opgeworpen hinder en nadelen, zodat ook het zorgvuldigheidsbeginsel
is geschonden.
Beoordeling
Anders dan de verzoekende partijen voorhouden is de
motivering van het bestreden besluit aangaande de verenigbaarheid van het
aangevraagde met de goede ruimtelijke ordening niet beperkt tot een beschrijving
van de vergunde bouwwerken of een aaneenschakeling van stijlformules.
De oorspronkelijk aangevraagde werken worden gedetailleerd
beschreven, waarbij de impact op de naastliggende woningen in concreto wordt
beoordeeld, onder meer voor wat betreft de impact op de lichtinval en op het zicht.
Dit onderzoek, waarbij het advies van de overlegcommissie
wordt gevolgd, heeft ertoe geleid dat de aanvrager werd verzocht om de plannen op
drie concrete punten aan te passen: de verlaging van de hoogte van het bijgebouw
van de bel-etage achteraan met minstens één meter, de schrapping van terrassen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-8/15
achter de bel-etage en op de eerste verdieping, en het overeenkomstig verlagen van
de verhoging van de gemene muren. Er blijkt duidelijk dat deze voorwaarden
werden gekoppeld aan de beoordeling van de goede plaatselijke ruimtelijke
ordening.
De vergunningverlenende overheid stelt in het bestreden besluit
vast dat de gewijzigde plannen die werden ingediend voldoen aan de gevraagde
vereisten (de hoogte van het bijgebouw werd met 1,10 meter verlaagd, de terrassen
achter de bel-etage en op de eerste verdieping zijn geschrapt en de hoogte van de
gemene muren werd overeenkomstig verlaagd) om op grond daarvan te besluiten
dat de aanvraag in overeenstemming is met de goede plaatselijke ruimtelijke
ordening.
Vermits aldus afdoende blijkt dat de vergunningverlenende
overheid van mening is dat het aangevraagde verenigbaar is met de onmiddellijke
omgeving, overtuigen de verzoekende partijen er niet van dat daarmee niet
tegemoetgekomen wordt aan de motiveringsverplichting. Er wordt door de
verzoekende partijen trouwens niet betwist dat de gewijzigde plannen voldoen aan
de vooropgestelde voorwaarden.
Dat de hoogte van de gemene muren niet in het
vergunningsbesluit zelf wordt hernomen, levert evenmin een onwettigheid op. Het
bestreden besluit verwijst immers naar de plannen met nrs. 7/9B, 8/9B en 9/9A en
er wordt niet betwist dat die plannen toelaten de vergunde hoogte van de gemene
muren na te gaan.
De verzoekende partijen gaan er verder ten onrechte van uit dat
er in het kader van de doorgevoerde aanpassingen van de plannen ook nog een
verlichtingselement aan de gewijzigde plannen werd toegevoegd. Dit kan niet
worden afgeleid uit de bestreden beslissing, noch uit de aangepaste plannen.
Tenslotte dient met de verwerende partij aangenomen te worden
dat niet valt in te zien dat een foutieve vermelding van de eigenaarsgegevens de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-9/15
vergunningverlenende overheid op het verkeerde been zou hebben gezet. De
vergunningverlenende overheid heeft de hinder alvast zowel voor de linker als
rechter aanpalende woning beoordeeld. Bovendien komt de foutieve vermelding
niet voor op de goedgekeurde plannen.
Het eerste middel is ongegrond.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
In het tweede middel voeren de verzoekende partijen de
schending aan van de artikelen 2 en 3 van de motiveringswet en de artikelen 4 en 6
van Titel I van de GSV.
Volgens de verzoekende partijen blijkt uit het advies van de
overlegcommissie niet om welke redenen de afwijkingen met betrekking tot de
bouwhoogte en bouwdiepte worden toegestaan.
Bovendien zijn de opgelegde voorwaarden volgens hen niet van
aard om de vastgestelde afwijkingen te kunnen verantwoorden, vermits de
voorwaarden geen impact hebben op het bruto-bouwvolume.
Beoordeling
Indien een vergunningverlenende overheid de mogelijkheid
heeft om van de bepalingen van de GSV af te wijken, houdt een effectieve
afwijking niet uit zichzelf een miskenning van de GSV in.
Vereist is wel dat voor het toestaan van die afwijkingen
deugdelijke motieven bestaan. Daarbij is in aanmerking te nemen dat de
vergunningverlenende overheid over een discretionaire beoordelingsbevoegdheid
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-10/15
beschikt om te bepalen in welke mate een afwijking van de voorschriften van de
GSV kan worden toegestaan.
Wat betreft de toegestane afwijking van de artikelen 4 en 6 van
Titel I van de GSV wordt in het bestreden besluit overwogen dat de uitbreiding een
beperkte diepte heeft van 2,08 meter wat de lichthinder voor de naastliggende
percelen beperkt, en dat de hoogte van het bijgebouw en de verhoging van de
gemene muren dient beperkt te worden om reden van de hinder voor de buren.
Daarom wordt als voorwaarde gesteld dat de hoogte van het bijgebouw met
minstens één meter moet worden verlaagd en dat de verhoging van de gemene
muren overeenkomstig moet worden verlaagd. Verder worden de aangevraagde
terrassen op de gelijkvloerse en eerste verdieping niet vergund omdat de ermee
gepaard gaande verhoging van de linker gemene muur het lichtniveau vermindert
en het uitzicht verandert vanuit het naburige gebouw aan de linkerkant en
bijgevolg de leefbaarheid van de naastliggende gebouwen aantast.
Het bestreden besluit stelt vast dat de gevraagde en
doorgevoerde aanpassingen tot het besluit leiden dat het aangevraagde in
overeenstemming is met de goede plaatselijke ruimtelijke ordening.
De verzoekende partijen tonen niet aan dat de feitelijke
vaststellingen die de afwijking van de artikelen 4 en 6 van Titel I van de GSV
verantwoorden, niet correct zouden zijn, noch dat de conclusies die de
vergunningverlenende overheid daaruit heeft getrokken de grenzen van de
redelijkheid te buiten gaan.
Het standpunt van de verzoekende partijen dat “de opgelegde
voorwaarde [niet] tegemoetkomt aan de vastgestelde afwijkingen nu de
voorwaarden op zich het bruto-bouwvolume niet impacteren” doet niet anders
besluiten, vermits niet blijkt welke rechtsnorm aldus miskend zou zijn.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-11/15
Bovendien valt niet in te zien dat een verlaging van het
aanvankelijk voorziene bijgebouw met 1,10 meter geen enkele impact zou hebben
op het bruto-bouwvolume.
De formelemotiveringsplicht reikt overigens niet zo ver dat de
vergunningverlenende overheid, nadat aangepaste plannen zijn ingediend die
tegemoetkomen aan de vereisten die werden gesteld om het aangevraagde in
overeenstemming te brengen met de goede plaatselijke ruimtelijke ordening,
nogmaals uitdrukkelijk dient te motiveren dat het aangepaste project in
overeenstemming is met de goede plaatselijke ruimtelijke ordening. Het volstaat
dat uit de globale motivering in zijn geheel blijkt dat dit het geval is.
De grief dat de uitbreiding van het rechts aanpalende gebouw
“moeilijk een referentie kan bieden om de gevraagde uitbreiding te vergunnen” is
niet meer dan opportuniteitskritiek, waarmee niet wordt aangetoond dat de
aangehaalde motieven in feite onjuist of in rechte onaanvaardbaar zijn.
Het tweede middel is ongegrond.
C. Derde middel
Uiteenzetting van het middel
In een derde middel voeren de verzoekende partijen de
miskenning aan van artikel 191 BWRO, samen gelezen met de artikelen 2 en 3 van
de motiveringswet, alsook van het zorgvuldigheidsbeginsel als algemeen beginsel
van behoorlijk bestuur.
De verzoekende partijen doen gelden dat met de gewijzigde
aanvraag geen letterlijk gevolg werd gegeven aan de voorwaarden van de
overlegcommissie, enerzijds, omdat men niet gebonden was door een
maximumhoogte van de gemene muren en de aanvrager hier nog steeds de vrije
hand in had en, anderzijds, omdat de aanvraag nog een element heeft toegevoegd,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-12/15
namelijk de verlichting bovenop de bel-etage, hetgeen niet vervat zat in de
oorspronkelijke aanvraag.
Verder merken zij op dat elke motivering omtrent het niet
opnieuw onderwerpen aan een nieuw onderzoek ontbreekt. Evenmin blijkt dat de
verwerende partij rekening heeft gehouden met het schrijven van de verzoekende
partijen aan het college van burgemeester en schepenen waarbij uitdrukking werd
gegeven aan hun bezorgdheden.
De verzoekende partijen hernemen het argument dat op het
inplantingsplan, onderdeel van het aanvraagdossier, de eigenaarsgegevens
verkeerd staan aangeduid, wat het college van burgemeester en schepenen volgens
hen op het verkeerde been heeft gezet voor de beoordeling van de opgeworpen
hinder en nadelen.
Beoordeling
Artikel 191, § 1, BWRO bepaalt dat de vergunningverlenende
overheid voorwaarden kan opleggen die wijzigingen aan de vergunningsaanvraag
impliceren. Overeenkomstig § 4, eerste lid, van datzelfde artikel neemt de
vergunningverlenende overheid een beslissing over de gewijzigde aanvraag,
zonder dat deze opnieuw moet worden onderworpen aan de reeds uitgevoerde
onderzoekshandelingen wanneer de wijzigingen geen invloed hebben op het
voorwerp van het project, van bijkomstig belang zijn en bedoeld zijn om tegemoet
te komen aan de bezwaren die het oorspronkelijk project opriep, of wanneer ze de
afwijkingen van het oorspronkelijk project bedoeld in artikel 126, § 11, uit de
aanvraag willen schrappen.
Overeenkomstig artikel 191, § 5, eerste lid, wordt de gewijzigde
aanvraag
opnieuw
onderworpen
aan
onderzoekshandelingen
die
de
vergunningverlenende overheid bepaalt wanneer de wijzigingen die in het project
werden aangebracht op initiatief van het college van burgemeester en schepenen of
de gemachtigde ambtenaar niet voldoen aan de in § 4 bedoelde voorwaarden.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-13/15
Uit het bestreden besluit blijkt dat de vergunningverlenende
overheid heeft aangenomen dat de wijzigingen die in de plannen werden
aangebracht, wel degelijk kaderen in de voorwaarden van artikel 191 BWRO.
Noch de artikelen 2 en 3 van de motiveringswet, noch artikel 191 BWRO vereisen
op dit punt een bijzondere motivering. Het volstaat dat kan worden nagegaan of de
overheid is uitgegaan van gegevens die in rechte en in feite juist zijn, of zij die
correct heeft beoordeeld, en of zij op grond daarvan in redelijkheid tot haar
beslissing is kunnen komen.
Waar de verzoekende partijen bekritiseren dat “men niet
gebonden was door een maximumhoogte van de gemene muren en de aanvrager
hier nog steeds de vrije hand in had” blijkt uit de opgelegde voorwaarden dat de
hoogte van het bijgebouw met minstens een meter moest worden verlaagd en dat
de verhoging van de gemene muren overeenkomstig diende te worden verlaagd.
De verzoekende partijen tonen niet aan dat aan die voorwaarden
geen passend gevolg werd gegeven.
In de mate dat ook in het kader van dit middel voorgehouden
wordt dat er een verlichting bovenop de bel-etage is toegevoegd, kan verwezen
worden naar de bespreking van het eerste middel onder randnummer 30 waaruit
gebleken is dat deze kritiek feitelijke grond mist.
Ten onrechte beklagen de verzoekende partijen zich er nog over
dat nergens uit blijkt dat de brief die zij na het verzoek tot wijziging van de plannen
aan het college van burgemeester en schepenen hebben bezorgd, bij de beoordeling
werd betrokken. Het gaat immers om een brief die werd bezorgd buiten de periode
van het openbaar onderzoek, zodat niet valt in te zien om welke reden dit gegeven
het bestreden besluit zou vitiëren.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-14/15
Zoals reeds vermeld in randnummer 31 levert het feit dat de
eigenaarsgegevens op het inplantingsplan verkeerd staan aangeduid te dezen geen
onwettigheid op.
Het derde middel is ongegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
De verzoekende partijen worden, elk voor de helft, verwezen in de kosten
van het beroep tot nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 400 euro, een
bijdrage van 22 euro en een basisrechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die
verschuldigd is aan de verwerende partij.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op achttien juni tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:
Johan Lust,
kamervoorzitter,
Jan Clement,
staatsraad,
David D’Hooghe,
staatsraad,
bijgestaan door
Silvan De Clercq,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Silvan De Clercq
Johan Lust
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.154
X-18.187-15/15
