Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300 (2024-06-27)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 260.300 van 27 juni 2024 Vreemdelingen - Niet begeleide minderjarigen
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER
ARREST
nr. 260.300 van 27 juni 2024
in de zaak A. 240.223/VII-42.229
In zake :
C.B.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Katrin Verhaegen
kantoor houdend te 2060 Antwerpen
Rotterdamstraat 53
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Justitie
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Ine De Cneudt
kantoor houdend te 3054 Vaalbeek (Oud-Heverlee)
Maurits Noëstraat 145
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 4 oktober 2023, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de Federale Overheidsdienst Justitie, dienst
Voogdij, van 9 augustus 2023 waarbij wordt beslist verzoeker te beschouwen als
ouder dan 18 jaar en dat hij geen voogd zal krijgen.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord en een
administratief dossier ingediend.
Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een verslag
opgesteld overeenkomstig artikel 93, eerste lid, van het besluit van de Regent van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-1/24
23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’.
Overeenkomstig artikel 26, § 2, van het besluit van de
Regent van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
Bestuursrechtspraak van de Raad van State’, heeft de voorzitter van de VIIe kamer
bij beschikking van 24 april 2024 aan de partijen voorgesteld dat de zaak niet op
een openbare terechtzitting wordt behandeld, tenzij één van de partijen hierom
verzoekt.
Geen van de partijen heeft om een terechtzitting gevraagd.
Overeenkomstig bovenvermelde beschikking, werd het debat
gesloten en werd de zaak in beraad genomen op 13 juni 2024.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
Verzoeker komt België binnen en hij wordt op 1 augustus 2023
als niet-begeleide minderjarige vreemdeling aangemeld door de dienst
Vreemdelingenzaken bij de dienst Voogdij. Hij heeft verklaard van Ethiopische
nationaliteit te zijn en geboren te zijn op 2 december 2007. De dienst
Vreemdelingenzaken uit twijfel over verzoekers voorgehouden leeftijd.
Op 4 augustus 2023 ondergaat verzoeker in het Universitair
Ziekenhuis Sint-Rafaël te Leuven een medisch onderzoek om na te gaan of hij al
dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. De arts besluit dat verzoeker “op
datum van 04-08-2023 een leeftijd heeft van zeker ouder dan 18 jaar, waarbij
23,0 jaar een minimum leeftijd is. Waarschijnlijk ligt deze nog hoger.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-2/24
De dienst Voogdij beslist op 9 augustus 2023 op grond van het
voormelde medisch onderzoek verzoeker te beschouwen als ouder dan 18 jaar en
dat hij geen voogd zal krijgen. Dit is de bestreden beslissing.
IV. Onderzoek van het enige middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker werpt in een enig middel de schending op van de
artikelen 3 en 8 iuncto artikel 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de
Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden, ondertekend te Rome op
4 juni 1950 (hierna: EVRM), van de artikelen 2 en 7 van Titel XIII, Hoofdstuk 6
‘Voogdij
over
niet-begeleide
minderjarige
vreemdelingen’
van
de
programmawet (I) van 24 december 2002 (hierna: voogdijwet), van artikel 3 van
het koninklijk besluit van 22 december 2003 ‘tot uitvoering van Titel XIII,
Hoofdstuk 6 “Voogdij over niet-begeleide minderjarige vreemdelingen” van de
programmawet (I) van 24 december 2002’ (hierna: koninklijk besluit van
22 december 2003), van “de motiveringsplicht” zoals vervat in de artikelen 2 en 3
van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen’ (hierna: wet van 29 juli 1991), van de zorgvuldigheidsplicht
en het evenredigheidsbeginsel als algemene beginselen van behoorlijk bestuur, van
de artikelen 7, 18, 24.2 en 47 van het Handvest van de Grondrechten van de
Europese Unie, van de artikelen 3 en 12 van het Internationaal Verdrag inzake de
Rechten van het Kind, van de artikelen 25 en 46 van richtlijn 2013/32/EU van het
Europees parlement en de Raad van 26 juni 2013 ‘betreffende gemeenschappelijke
procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming’
(hierna: richtlijn 2013/32), van artikel 4 van richtlijn 2011/95/EU van het Europees
Parlement en de Raad van 13 december 2011 ‘inzake normen voor de erkenning
van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale
bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor
personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de
inhoud van de verleende bescherming’ (hierna: richtlijn 2011/95) en van het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-3/24
rechtszekerheidsbeginsel en het gelijkheidsbeginsel als algemene rechtsbeginselen
van Unierecht.
De toelichting bij het enige middel in het verzoekschrift beslaat
21 pagina’s. Hierna wordt de essentie van het middel weergegeven zoals de Raad
van State het begrijpt. De partijen vinden de volledige weergave met alle erin
opgenomen citaten terug in het verzoekschrift tot nietigverklaring.
In een eerste middelonderdeel “de bijstand van een voogd en
geïnformeerde toestemming” citeert verzoeker artikel 7 van de voogdijwet,
artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december 2003 en artikel 25.1 en 25.5
van richtlijn 2013/32. Hij merkt op dat hij een verzoek om internationale
bescherming heeft ingediend en in die hoedanigheid is aangemeld bij de dienst
Voogdij.
Verzoeker voert aan dat artikel 7 van de voogdijwet niet de
omzetting vormt van artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 maar wel richtlijnconform
moet worden geïnterpreteerd. De door de dienst Voogdij georganiseerde
leeftijdstest vormt een toepassing van het voornoemde artikel 25.5. De aanstelling
van een voogd voor een verzoeker om internationale bescherming die aangeeft
minderjarig te zijn, valt onder het Unierecht.
Verzoeker vervolgt dat artikel 25.5 van richtlijn 2013/32
gepaard gaat met een appreciatiebevoegdheid. Hij acht artikel 7 van de voogdijwet
hiermee in strijd omdat het geen enkele marge voorziet doch een verplichting
inhoudt om een medische leeftijdstest uit te voeren zodra de dienst
Vreemdelingenzaken twijfel uit over de opgegeven leeftijd. De beperking van de
discretionaire bevoegdheid heeft een impact op de evenredigheid van de bestreden
beslissing. Artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 vereist de onmiddellijke aanstelling
en bijstand van een voogd, waarbij pas later een medische leeftijdstest kan worden
overwogen in geval van twijfel. Verzoeker verwijst dienaangaande onder meer
naar de standpunten van het VN-Comité voor de Rechten van het Kind
(hierna: VN-Kinderrechtencomité), van het Fundamentel Rights Agency en de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-4/24
Europese Commissie, van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa
en van het Comité van Ministers van de Raad van Europa, alsook naar rechtspraak
van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en van het Hof van Justitie van
de Europese Unie. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens voegt daar nog
aan toe dat deze vereiste samen met de vereisten van bijstand van een raadsman, de
mogelijkheid om geïnformeerd in te stemmen met een medisch leeftijdsonderzoek
en leeftijdsadequate opvang als noodzakelijke procedurele waarborgen gelden op
grond van het vermoeden van minderjarigheid, hetgeen op zijn beurt inherent is
aan het recht op eerbiediging van het privéleven van de betrokken niet-begeleide
minderjarige vreemdeling die verklaart minderjarig te zijn.
Verzoeker laat gelden dat de beoordeling van de verklaarde
leeftijd van een verzoeker om internationale bescherming, inclusief de betwisting
hiervan, deel uitmaakt van de beoordeling van het verzoek om internationale
bescherming, dit overeenkomstig artikel 4 van richtlijn 2011/95 en artikel 48/6 van
de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het
verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna:
vreemdelingenwet), dat er de omzetting van is. Uit dit laatste artikel blijkt dat
verklaringen en documenten met betrekking tot verzoekers leeftijd en identiteit
kernelementen zijn voor de beoordeling van het verzoek om internationale
bescherming
die
in
direct
verband
staan
met
verzoekers
algemene
geloofwaardigheid.
Te dezen heeft verzoeker geen voogd noch opvang gekregen
voordat de leeftijdstest werd afgenomen. Verzoeker werd niet correct
geïnformeerd over de leeftijdstest en de gevolgen ervan, noch over de
mogelijkheid deze test te weigeren en de gevolgen daarvan. Er kan niet worden
geverifieerd of de in de “fiche niet-begeleide minderjarige” aangegeven informatie
wel klopt. Verzoeker beschikte niet over een voogd of een advocaat zodat hij niet
met de nodige procedurele garanties zijn toestemming voor de leeftijdstest kon
geven en geen sprake kan zijn van een vrije, geïnformeerde toestemming. Een
leeftijdstest die wordt afgenomen terwijl verzoeker de gevolgen van dergelijke test
niet begrijpt, gebeurt niet met respect voor zijn recht op privéleven en zijn hoger
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-5/24
belang als kind. Op grond van het voorgaande acht verzoeker ook artikel 8 van het
EVRM, verzoekers hoger belang als kind, zoals gewaarborgd door artikel 8 van het
EVRM en artikel 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie,
artikel 25.5 van richtlijn 2013/32, evenals artikel 12 van het IVRK geschonden.
Aangaande de toepassing van artikel 24 van het Handvest van de
grondrechten van de Europese Unie merkt verzoeker op dat deze bepaling ten volle
moet gelden ofschoon op basis van de resultaten van de medische leeftijdstest
wordt besloten tot de meerderjarigheid van de betrokkene. Een andere interpretatie
acht verzoeker in strijd met het recht op een effectief rechtsmiddel, zoals
gewaarborgd door artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de
Europese Unie. Het enkele feit dat verzoeker heeft verklaard minderjarig te zijn
vereist dat de procedurele garanties die voortvloeien uit het hoger belang van het
kind toegepast dienen te worden. Dit standpunt wordt bijgetreden door het
VN-Kinderrechtencomité en ook het EHRM is van oordeel dat het hoger belang
van het kind toepassing moet vinden in de procedure waarbij een medische
leeftijdstest die op meerderjarigheid wijst, wordt aangevochten.
In een tweede middelonderdeel “met betrekking tot de
nauwkeurigheid en evenredigheid van de test” herhaalt verzoeker dat hem geen
voogd werd toegewezen vóór het uitvoeren van de leeftijdstest. Er werden geen
verklaringen afgenomen van verzoeker noch werd enig ander (bijvoorbeeld
psycho-affectief of multidisciplinair) onderzoek gevoerd en er werden evenmin
inlichtingen ingewonnen via diplomatieke posten.
Verzoeker voert aan dat op grond van artikel 25.5 van
richtlijn 2013/32 het minst ingrijpende medisch onderzoek moet worden
georganiseerd, volgens het Europees Asielagentschap pas nadat alle andere
mogelijkheden
om
de
leeftijd
te
schatten
zijn
uitgeput.
Het
VN-Kinderrechtencomité vereist dat niet enkel met het fysieke voorkomen maar
ook met de psychologische maturiteit van de betrokkene rekening wordt gehouden.
Ook het EHRM wijst in het arrest van 21 juli 2022 in de zaak 5797/17, D. en C.
tegen Italië op het belang van een holistische en multidisciplinaire
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-6/24
leeftijdsschatting. Op grond van een richtlijnconforme interpretatie van artikel 7
van de voogdijwet en artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december 2003,
evenals de in artikel 4 van richtlijn 2011/95 voorziene samenwerkingsplicht, de
zorgvuldigheidsplicht en het evenredigheidsbeginsel, is ook de verwerende partij
hiertoe gehouden. Tot slot is de verwerende partij op grond van
artikel 3 iuncto artikel 13 van het EVRM verplicht verzoekers identiteit en leeftijd
aan een nauwgezet en nauwkeurig onderzoek te onderwerpen.
Verzoeker laat gelden dat de beoordeling van de verklaarde
leeftijd van een verzoeker om internationale bescherming, inclusief de betwisting
hiervan, deel uitmaakt van de beoordeling van het verzoek om internationale
bescherming, dit overeenkomstig artikel 4 van richtlijn 2011/95 en artikel 48/6 van
de vreemdelingenwet, dat er de omzetting van is. Verzoekers leeftijd en identiteit
behoren tot de kernelementen voor de beoordeling van het verzoek om
internationale bescherming die in direct verband staan met verzoekers
geloofwaardigheid. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen beschouwt de
leeftijdsbeslissingen van de dienst Voogdij als administratieve beslissingen
waaraan het privilège du préalable kleeft en die worden geacht wettig te zijn
zolang ze niet zijn vernietigd of ingetrokken. De asiel- en beroepsinstanties maken
geen latere inschatting van de leeftijd. Indien de verklaarde leeftijd niet wordt
aanvaard, kan dit nochtans een tegenindicatie vormen voor de algemene
geloofwaardigheid van het asielrelaas. Verzoeker acht de medische leeftijdstest
“op zich onnauwkeurig en weinig precies”, hetgeen hij omstandig toelicht. Hij
benadrukt het belang van het voordeel van de twijfel, waarbij ook rekening moet
worden gehouden met de psychologische maturiteit van de betrokkene en waarbij
de laagst mogelijke leeftijd in aanmerking moet worden genomen. Hier geldt ook
de samenwerkingsplicht voor de lidstaten van de Europese Unie met de verzoeker
om internationale bescherming, waarvoor verzoeker naar analogie verwijst naar
rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie wat het onderzoek naar
de seksuele gerichtheid van de betrokkene betreft. Verzoeker leidt hieruit af dat
een leeftijdsschatting met een zeer grote foutenmarge, zonder een verzoeker eerst
uitgebreid te horen en zonder zijn documenten nauwkeurig en nauwgezet te
onderzoeken, in strijd is met artikel 4 van richtlijn 2011/95 en artikel 13 van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-7/24
richtlijn 2005/85 van de Raad van 1 december 2005 ‘betreffende minimumnormen
voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de
vluchtelingenstatus’. Er is op zijn minst aanvullend onderzoek nodig, zoals de in
artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december 2003 voorziene
psycho-affectieve test, en dit voorafgaand aan een medische leeftijdstest.
Verzoeker herhaalt dat de leeftijdstest is terug te vinden in artikel 25.5 van
richtlijn 2013/32 en er onlosmakelijk deel van uitmaakt, ook wat betreft het
rechtsmiddel. Verzoeker is van oordeel dat de procedure van artikel 7 van de
voogdijwet niet voldoet aan de internationale en supranationale standaarden. Het
onderzoek zou moeten worden uitgevoerd door een asielinstantie vermits het
onlosmakelijk deel uitmaakt van de procedure internationale bescherming. De
identificatie van een niet-begeleide minderjarige vreemdeling als niet-begeleide
minderjarige vreemdeling, die thans gebeurt door de dienst Voogdij, heeft
bovendien belangrijke gevolgen voor het recht op gezinshereniging van de
betrokkene. Verzoeker verwijst dienaangaande naar de rechtspraak van het Hof
van Justitie van de Europese Unie, dat heeft geoordeeld dat een onderdaan van een
derde land of een staatloze die op het tijdstip van aankomst op het grondgebied van
een lidstaat minderjarig is en nog voor zijn 18de verjaardag een asielverzoek indient
in die staat, voor wat het recht op gezinshereniging betreft, moet beschouwd
worden als een minderjarige indien hij gedurende de asielprocedure meerderjarig
zou worden en pas nadien erkend wordt als vluchteling. Verder vereist artikel 46.3
van dezelfde richtlijn dat het rechtsmiddel tegen de beoordeling van materiële
feiten in de zin van artikel 4 van richtlijn 2011/95 een ex nunc-onderzoek inhoudt
van de feitelijke en juridische gronden, hetgeen verzoeker bevestigd ziet in een
aantal arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie. De
toetsingsbevoegdheid van de Raad van State op grond van artikel 14 van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State is evenwel enger en sluit een eigen
appreciatiebevoegdheid uit. Vermits de toetsing van de leeftijdstest door de Raad
van State de enige is en deze toetsing gebeurt in de asielprocedure, gaat het niet om
een effectief rechtsmiddel in de zin van de voormelde richtlijnbepalingen. Het
VN-Kinderrechtencomité neemt hierover hetzelfde standpunt in als verzoeker.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-8/24
In een derde middelonderdeel “met betrekking [tot] de
betrouwbaarheid en nauwkeurigheid van de test en het voordeel van de twijfel”
acht verzoeker de medische leeftijdstest “op zich onnauwkeurig en weinig
precies”, hetgeen hij omstandig toelicht. Hij benadrukt het belang van het voordeel
van de twijfel, waarbij ook rekening moet worden gehouden met de
psychologische maturiteit van de betrokkene en waarbij de laagst mogelijke
leeftijd in aanmerking moet worden genomen.
Vervolgens betwist verzoeker de interpretatie van de resultaten
van zijn leeftijdstest. Dat overeenkomstig artikel 7, § 3, van de voogdijwet
rekening moet worden gehouden met “de jongste leeftijd” wil zeggen dat de
betrokkene als minderjarig moet worden beschouwd indien één van de drie tests
een “relevante” leeftijd oplevert die onder de meerderjarigheidsgrens ligt.
Verzoeker merkt op dat de “standaarddeviatie” aan beide zijden van de geschatte
leeftijd 34,1 % bedraagt, waarna er met die resultaten nog eens 16 % ouder of
jonger dan de standaarddeviatie zijn. Zelfs met een dubbele standaarddeviatie van
13,6 % aan beide zijden, vallen 2,2 % van de personen er aan weerszijden buiten.
De jongste leeftijd bevindt zich extreem links op de leeftijdscurve, zodat de
standaarddeviatie zou moeten worden vermenigvuldigd met drie. Op basis van het
orthopantomogram neemt de deskundige een leeftijd van 23,0 jaar in aanmerking.
Verzoeker stelt zich ernstige vragen bij de interpretatie van deze test. Hij bemerkt
dat
geen
standaarddeviatie
wordt
toegepast,
doch
wel
dat
het
95 % predictie-interval wordt bepaald op 18,8 tot 25,0 jaar, met de verduidelijking
dat de kans 99 % bedraagt dat verzoeker ouder is dan 18 jaar. Naar verzoekers
oordeel hield de deskundige geen rekening met het feit dat hij van Afrikaanse
origine is. Verzoeker grijpt terug op een ander leeftijdsdossier waarbij een
medische leeftijdstest werd uitgevoerd door een andere expert, die bij de
interpretatie van het radiologisch onderzoek van de tanden voor de betrokkene,
zijnde een man van Afrikaanse afkomst, wel een standaarddeviatie bepaalde. Deze
expert wees er bovendien op dat de onderzoeken waarop men zich baseert bij de
leeftijdsschatting werden uitgevoerd bij Kaukasiërs, waardoor een grote
voorzichtigheid, zoals een standaarddeviatie respecteren van 2,0 tot 2,5 jaar,
geboden is indien radiologische onderzoeken worden uitgevoerd teneinde de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-9/24
leeftijd te schatten van een persoon uit een andere bevolkingsgroep. In de mate dat
het resultaat van de medische test afhangt van de deskundige die deze test uitvoert,
acht verzoeker het gelijkheidsbeginsel als beginsel van Unierecht en zoals
gewaarborgd
in
de
artikelen
10
en
11
van
de
Grondwet,
het
rechtszekerheidsbeginsel en het voorzienbaarheidsbeginsel geschonden.
Verzoeker
noemt
de
medische
leeftijdstest
nogmaals
“onnauwkeurig en weinig precies”, onder meer omdat de standaardafwijking als
ondergrens wordt gehanteerd terwijl ze slechts 68% van de testpopulatie beslaat en
32% uitsluit. Om deze reden acht verzoeker meteen de overige in het opschrift van
het middel aangehaalde bepalingen en beginselen geschonden.
Het is volgens verzoeker voldoende aangetoond dat het medisch
leeftijdsonderzoek te dezen gebreken vertoont en dat het moeilijk te achterhalen is
of zijn verklaarde leeftijd volledig werd uitgesloten door het resultaat van het
onderzoek.
Beoordeling
Eerste onderdeel van het enige middel
In de mate dat verzoeker verwijst naar richtlijn 2013/32, dient in
de eerste plaats te worden opgemerkt dat deze in haar artikel 1 uitdrukkelijk “de
vaststelling van gemeenschappelijke procedures voor de toekenning of intrekking
van internationale bescherming” beoogt. Zoals verzoeker terecht opmerkt, vormt
de voogdijwet niet de omzetting van deze richtlijn. De voogdijwet dateert van vóór
de richtlijn en maakt geen onderscheid naargelang de betrokkenen “de erkenning
van de hoedanigheid van vluchteling hebben gevraagd” dan wel “niet voldoen aan
de voorwaarden inzake toegang tot en verblijf op het grondgebied vastgesteld in de
wetten betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de
verwijdering
van
vreemdelingen”.
Het
in
de
voogdijwet
voorziene
leeftijdsonderzoek heeft enkel tot doel in geval van twijfel na te gaan of de
betrokkenen al dan niet de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt en hen dus al dan niet
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-10/24
een voogd moet worden toegekend. Het gaat niet om een beoordeling in het licht
van een verzoek om internationale bescherming.
Artikel 25.1, a), van richtlijn 2013/32 legt de lidstaten op “zo
snel mogelijk maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de niet-begeleide
minderjarige wordt vertegenwoordigd en bijgestaan door een vertegenwoordiger
zodat hij aanspraak kan maken op de rechten en kan voldoen aan de verplichtingen
die in deze richtlijn zijn vastgesteld”.
Voor zover het Unierecht te dezen van toepassing zou zijn,
dient in de eerste plaats te worden opgemerkt dat de voogdijwet de mogelijkheid
niet uitsluit dat reeds een voogd wordt aangewezen indien er twijfel is over de
voorgehouden leeftijd en de leeftijdstest nog moet worden uitgevoerd. Verder
vermeldt het voornoemde artikel 25.1, a), van richtlijn 2013/32 enkel dat de
vertegenwoordiger van de niet-begeleide minderjarige “zo snel mogelijk” moet
worden aangesteld, zonder enige concrete termijn en met name zonder aan te
geven dat dit moet gebeuren vooraleer tot een leeftijdsonderzoek wordt beslist of
dergelijk onderzoek wordt uitgevoerd, laat staan dat een op grond van een medisch
onderzoek genomen leeftijdsbeslissing onwettig zou zijn om de enkele reden dat
op dat ogenblik nog geen voogd was aangesteld. Vervolgens dient te worden
opgemerkt dat de dienst Voogdij op grond van artikel 6, § 2, van de voogdijwet de
betrokkene meteen onder de hoede neemt vanaf zijn aanmelding bij de dienst
Voogdij. In de verantwoording bij het amendement dat tot artikel 6, § 2, van de
voogdijwet heeft geleid, heet het:
“De beschermingsregeling bestaat uit twee fasen: De eerste fase bestaat erin
dat de Dienst voogdij de vreemdeling die verklaart minderjarig te zijn onder
zijn hoede neemt. De tweede fase vangt aan op het tijdstip waarop de Dienst
voogdij de voogd heeft aangewezen wanneer volgens hem vast is komen te
staan dat de betrokken persoon voldoet aan de voorwaarden bedoeld in
artikel 6 van het ontwerp.
Ingeval een vreemdeling asiel aanvraagt of aan de grens of op het
grondgebied wordt gevonden zonder de documenten op grond waarvan hij
het grondgebied mag betreden of aldaar verblijven en hij verklaart
minderjarig te zijn, neemt de Dienst voogdij onmiddellijk die persoon onder
zijn hoede en plaatst hem tijdelijk onder haar bescherming tot wanneer zijn
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-11/24
minderjarigheid is bevestigd, voor zover zij wordt betwist. Het betreft een
overgangsperiode die zo kort mogelijk moet zijn.”
Net omwille van deze eerste fase van de bescherming, blijkt te
dezen dat de in de voogdijwet voorziene en op verzoeker toegepaste regeling geen
schending vormt van artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 voor zover deze bepaling
van toepassing zou zijn.
Naar luid van artikel 25.5, eerste lid, van richtlijn 2013/32/EU
kunnen “de lidstaten […] in het kader van de behandeling van een verzoek om
internationale bescherming besluiten om door middel van een medisch onderzoek
de leeftijd van een niet-begeleide minderjarige vast te stellen, wanneer zij, nadat er
een algemene verklaring is afgelegd of andere relevante aanwijzingen zijn
overgelegd, twijfels hebben over diens leeftijd”.
Ook uit deze richtlijnbepaling blijkt niet dat een voogd moet
zijn aangesteld alvorens een leeftijdsonderzoek kan worden ingesteld. Ze bevat
geen enkele vermelding in die zin. Evenmin blijkt dat artikel 25 van
richtlijn 2013/32 chronologisch zou moeten worden gelezen zoals verzoeker doet,
namelijk dat eerst (artikel 25.1) een voogd moet worden aangesteld en dat in een
later stadium en wanneer daaraan is voldaan pas een leeftijdsonderzoek
(artikel 25.5) kan worden uitgevoerd. Zo hebben artikel 25.3 en 25.4 duidelijk
betrekking op een latere fase dan de leeftijdsbeslissing, namelijk het onderzoek van
het verzoek om internationale bescherming en zelfs de mogelijke intrekking van
die bescherming. Tot slot voorziet artikel 25.5 zowel de situatie met als zonder
voogd waar het voorziet dat “de niet-begeleide minderjarige” moet worden
geïnformeerd over het leeftijdsonderzoek (artikel 25.5, derde lid, a) van de
richtlijn) en dat “de niet-begeleide minderjarige en/of zijn vertegenwoordiger”
moet instemmen met het leeftijdsonderzoek (artikel 25.5, derde lid, b) van de
richtlijn).
Verzoeker beroept er zich op dat artikel 25.5 van
richtlijn 2013/32 een appreciatiebevoegdheid inhoudt omdat de lidstaten “kunnen”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-12/24
overgaan tot een leeftijdsonderzoek terwijl artikel 7 van de voogdijwet de dienst
Voogdij ertoe verplicht een medisch onderzoek uit te voeren indien twijfel wordt
geuit over de leeftijd van de betrokkene.
Uit de term “kunnen” blijkt reeds de discretionaire marge die
aan de lidstaten wordt gegeven om in het kader van een verzoek om internationale
bescherming de leeftijd te laten vaststellen aan de hand van een medisch
leeftijdsonderzoek. Dat in artikel 7, § 1, eerste lid, van de voogdijwet geen sprake
is van het woord “kunnen”, maar dat erin wordt bepaald dat de dienst Voogdij
onmiddellijk een medisch onderzoek door een arts laat uitvoeren teneinde na te
gaan of deze persoon al dan niet jonger is dan 18 jaar wanneer die dienst of de
overheden bevoegd voor asiel, toegang tot het grondgebied, verblijf en
verwijdering twijfel koesteren omtrent de leeftijd van de betrokken persoon, is
geenszins in strijd met de richtlijn. De discretionaire marge heeft immers
betrekking op het hebben van twijfels over de voorgehouden leeftijd, in welk geval
krachtens artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 de leeftijd dient te worden nagegaan
door middel van een medisch onderzoek. Het komt daarbij aan de lidstaten toe een
dergelijk medisch onderzoek op te leggen om in geval van twijfel de leeftijd te
laten vaststellen aan de hand van een medisch leeftijdsonderzoek.
Verder blijkt uit de op 1 augustus 2023 opgestelde “fiche
niet-begeleide minderjarige” betreffende verzoeker dat de twijfel aan de
opgegeven leeftijd is gesteund op verzoekers fysieke kenmerken, alsmede op de
afwezigheid van (identiteits-)documenten, dat hem die twijfel werd meegedeeld,
dat de dienst Vreemdelingenzaken heeft gevraagd een leeftijdsonderzoek uit te
voeren, dat verzoeker een document heeft ontvangen betreffende het verloop van
het leeftijdsonderzoek (in een voor verzoeker begrijpelijke taal, met alle
informatie, ook over de gevolgen van (een weigering van) het leeftijdsonderzoek)
en dat verzoeker geen bezwaar heeft uitgeoefend tegen het uitvoeren van dergelijk
onderzoek. Verzoeker stelt wel dat de juistheid van de inhoud van de voormelde
fiche niet kan worden geverifieerd, doch hij brengt geen enkel element bij dat wijst
op enige onjuistheid en hij heeft evenmin de valsheid van dat stuk aangevoerd. Uit
het medisch verslag van 4 augustus 2023 blijkt nog dat verzoeker bij het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-13/24
leeftijdsonderzoek was vergezeld van personeel van de dienst Voogdij. In de
gegeven omstandigheden valt ook niet in te zien hoe het leeftijdsonderzoek
doorgang had kunnen vinden indien verzoeker er niet akkoord mee ging. In de
voormelde omstandigheden blijkt evenmin dat verzoeker geen toestemming of
geen
geïnformeerde
toestemming
zou
hebben
gegeven
voor
een
leeftijdsonderzoek. Verzoeker toont wat dat betreft geen schending aan van
artikel 8 van het EVRM, noch van artikel 25.5 van richtlijn 2013/32.
Daargelaten de vraag naar de rechtstreekse werking van
artikel 12 van het internationaal verdrag inzake de Rechten van het Kind in het
Belgische recht, blijkt uit het medisch onderzoek en de bestreden beslissing dat
verzoeker meer dan 18 jaar oud is. Verzoeker toont de onwettigheid van deze
vaststelling niet aan, zodat hij zich niet kan beroepen op die verdragsbepaling. Dit
laatste geldt eveneens voor wat artikel 24 van het Handvest van de grondrechten
van de Europese Unie betreft. Dat het VN-Kinderrechtencomité hierover een ander
standpunt zou hebben ingenomen, doet geen afbreuk aan het voorgaande.
Wat het feit betreft dat verzoeker niet meteen bij zijn
aanmelding een voogd kreeg toegewezen, dient nog te worden opgemerkt dat de
termijn waarbinnen verzoeker wel onder de hoede stond van de dienst Voogdij
maar er nog geen voogd was aangesteld en er twijfel bestond over verzoekers
leeftijd, zo kort mogelijk is gehouden. Het leeftijdsonderzoek heeft immers
plaatsgevonden op 4 augustus 2023, slechts 3 dagen nadat verzoeker had verklaard
minder dan 18 jaar oud te zijn en de dienst Vreemdelingenzaken daarover twijfel
had geuit.
In het licht van het voorgaande is de verwijzing naar het door
verzoeker aangehaalde arrest van het EHRM van 21 juli 2022 niet dienstig. In die
zaak ging het immers om feiten die niet vergelijkbaar zijn met de huidige zaak,
namelijk een leeftijdstest zonder dat de betrokkene behoorlijk was geïnformeerd en
de overbrenging naar een opvangcentrum voor volwassenen voordat de uitslag van
de leeftijdstest definitief was en waar hij gedurende maanden werd vastgehouden.
Tweede onderdeel van het enige middel
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-14/24
Verzoeker
verstaat
onder
het
in
artikel
25.5
van
richtlijn 2013/32 vermelde “minst ingrijpende onderzoek” dat eerst alle andere
mogelijkheden moeten worden geprobeerd alvorens wordt overgegaan tot een
medisch onderzoek. Deze interpretatie berust op een verkeerde lezing van de
desbetreffende bepaling. Artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 voorziet enkel dat “[d]e
lidstaten […] in het kader van de behandeling van een verzoek om internationale
bescherming [kunnen] besluiten om door middel van een medisch onderzoek de
leeftijd van een niet-begeleide minderjarige vast te stellen, wanneer zij, nadat er
een algemene verklaring is afgelegd of ander relevante aanwijzingen zijn
overgelegd, twijfels hebben over diens leeftijd”. Er is geen sprake van een
verplichting om eerst andere onderzoeken uit te voeren. De verwijzing in
artikel 25.2 van dezelfde richtlijn naar het “minst ingrijpende onderzoek” heeft
enkel betrekking op het in die bepaling vermelde “medisch onderzoek”.
Verzoeker beroept zich op artikel 46.3 van richtlijn 2013/32
dat bepaalt:
“Teneinde aan lid 1 te voldoen, zorgen de lidstaten ervoor dat een
daadwerkelijk rechtsmiddel een volledig en ex nunc onderzoek van zowel de
feitelijke als juridische gronden omvat, met inbegrip van, indien van
toepassing, een onderzoek van de behoefte aan internationale bescherming
overeenkomstig Richtlijn 2011/95/EU, zulks ten minste in
beroepsprocedures voor een rechterlijke instantie van eerste aanleg.”
Artikel 46.1 van richtlijn 2013/32 legt echter uitsluitend de
mogelijkheid op van “een daadwerkelijk rechtsmiddel bij een rechterlijke
instantie” tegen de volgende beslissingen:
“ a) een beslissing die inzake hun verzoek om internationale bescherming is
gegeven, met inbegrip van een beslissing:
i) om een verzoek als ongegrond te beschouwen met betrekking tot de
vluchtelingenstatus en/of de subsidiaire beschermingsstatus;
ii) om een verzoek als niet-ontvankelijk te beschouwen overeenkomstig
artikel 33, lid 2;
iii) aan de grens of in de transitzones van een lidstaat zoals omschreven in
artikel 43, lid 1;
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-15/24
iv) om een behandeling niet uit te voeren krachtens artikel 39;
b) een weigering om de behandeling van een verzoek na de onderbreking
ervan overeenkomstig de artikelen 27 en 28 te hervatten;
c) een beslissing tot intrekking van de internationale bescherming krachtens
artikel 45.”
De bestreden beslissing die er uitsluitend toe strekt op grond van
een leeftijdsschatting vast te stellen of verzoeker al dan niet de leeftijd van 18 jaar
heeft bereikt, valt niet onder artikel 46 van richtlijn 2013/32, zodat verzoeker zich
alleen al om die reden niet dienstig op deze richtlijnbepaling kan beroepen. Hierbij
kan nog worden opgemerkt dat noch artikel 25.5 van deze richtlijn noch enige
andere bepaling de vereiste van een rechtsmiddel met een ex nunc-beoordeling
tegen een beslissing zoals de thans bestreden beslissing voorziet.
Artikel 4 van richtlijn 2011/95 heeft betrekking op de
beoordeling van een verzoek om internationale bescherming. De bestreden
beslissing, die louter een leeftijdsschatting inhoudt en niet is genomen door een
asielinstantie, valt daar niet onder.
Artikel 48/6 van de vreemdelingenwet heeft uitsluitend
betrekking op de door “een verzoeker om internationale bescherming” bij te
brengen “elementen ter staving van zijn verzoek” en dit bij de “met het onderzoek
van het verzoek belaste instanties”. De bestreden beslissing is niet genomen door
dergelijke instantie en houdt ook geen verband met het voorgaande doch betreft
slechts een voorafgaande schatting of verzoeker al dan niet de leeftijd van 18 jaar
heeft bereikt en aldus al dan niet in aanmerking komt voor de bescherming die is
voorzien voor een niet-begeleide minderjarige vreemdeling.
Indien de thans bestreden beslissing ertoe zou leiden dat in een
beslissing omtrent het verzoek om internationale bescherming verzoekers
verklaarde leeftijd niet wordt aanvaard en dit zou worden beschouwd als een
tegenindicatie voor de algemene geloofwaardigheid van het asielrelaas, kan
verzoeker daartegen alsnog de rechtsmiddelen uitputten waarover hij beschikt, met
de mogelijkheid van een beroep met hervormingsbevoegdheid bij de Raad voor
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-16/24
Vreemdelingenbetwistingen en van een cassatieberoep bij de Raad van State tegen
de arresten van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Verzoekers omstandige kritiek die betrekking heeft op de
beoordeling van de voorgehouden leeftijd in het licht van een verzoek om
internationale bescherming is dan ook niet dienstig, net omdat de thans bestreden
beslissing geen uitstaans heeft met de behandeling van een verzoek om
internationale bescherming. Om dezelfde reden is ook verzoekers verwijzing naar
rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie betreffende het
onderzoek naar de seksuele gerichtheid van een verzoeker om internationale
bescherming te dezen niet dienstig. Evenmin dienstig is verzoekers verwijzing
naar rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie aangaande het
recht op gezinshereniging en meer specifiek het tijdstip dat in aanmerking moet
worden genomen om te bepalen of verzoeker in dat verband als alleenstaande
minderjarige kan worden beschouwd of niet. Waar verzoeker verwijst naar
richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 ‘inzake het recht op
gezinshereniging’, moet het karakter van de bestreden beslissing worden
benadrukt, niet als een leeftijdsbepaling (waarvoor immers de gewone rechtbanken
en hoven bevoegd zijn) maar slechts als een leeftijdsschatting om na te gaan of
verzoeker al dan niet in aanmerking komt voor de bescherming die is voorzien
voor een niet-begeleide minderjarige vreemdeling.
Naar luid van artikel 7, § 1, van de voogdijwet laat de dienst
Voogdij, indien hij twijfel koestert omtrent de leeftijd van de betrokken persoon,
onmiddellijk een medisch onderzoek door een arts uitvoeren teneinde na te gaan of
die persoon al dan niet jonger is dan 18 jaar. Nu de wet zelf het medisch onderzoek
als bewijsmiddel heeft ingesteld wanneer twijfel over de leeftijd van de betrokkene
bestaat, blijkt geen schending van het zorgvuldigheidsbeginsel of de
materiëlemotiveringsplicht uit het feit dat de dienst Voogdij de bestreden
beslissing heeft genomen op grond van dergelijk leeftijdsonderzoek.
Dat in dergelijke gevallen uitdrukkelijk een leeftijdsonderzoek
wordt voorzien, houdt niet in dat de bestreden beslissing op zich het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-17/24
evenredigheidsbeginsel zou schenden. Voor zover verzoekers grief in wezen
kritiek op de wet vormt, is ze niet ontvankelijk.
In de mate dat verzoeker zich richt tegen de “notoir inaccurate
medische leeftijdsschatting”, kan worden verwezen naar de behandeling van het
derde middelonderdeel infra.
Naar luid van artikel 3, eerste lid, van het koninklijk besluit van
22 december 2003 “[gaat] de dienst Voogdij […] over tot de identificatie van de
niet-begeleide minderjarige vreemdeling en controleert zijn verklaringen
betreffende zijn naam, nationaliteit en leeftijd inzonderheid door middel van zijn
officiële documenten of van de inlichtingen verstrekt door de consulaire of
diplomatieke posten van het land van herkomst of van doorvoer, of van elke andere
inlichting […]”. Deze bepaling verzet er zich niet tegen dat in geval van twijfel aan
verzoekers verklaringen wordt overgegaan tot een leeftijdsonderzoek dat, zoals
hoger reeds is aangehaald, door de wet zelf is ingesteld.
In de mate dat verzoeker aanvoert dat tot zijn minderjarigheid
had moeten worden besloten op basis van het door hem overgelegde
doopcertificaat, stelt de Raad vast dat dit stuk slechts bij het verzoekschrift tot
nietigverklaring werd gevoegd, dus op het ogenblik dat de bestreden beslissing
reeds was genomen. Uit niets blijkt dat de verwerende partij voordien kennis had
van dat stuk. Bijgevolg kan verzoeker er zich niet op beroepen om te besluiten tot
de onwettigheid van de bestreden beslissing.
Artikel 3, tweede lid, van het koninklijk besluit van
22 december 2003 voorziet weliswaar de mogelijkheid van psycho-affectieve
tests, doch er is geenszins sprake van een verplichting bij het uitvoeren van een
medisch onderzoek. Noch deze laatste bepaling, noch het zorgvuldigheidsbeginsel
is derhalve geschonden door het niet uitvoeren van psycho-affectieve tests nu de
uitslag van het uitgevoerd medisch onderzoek duidelijk is en door verzoeker niet
wordt ontkracht met de algemene bewering van het tegendeel.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-18/24
Verzoeker laat gelden dat de verwerende partij op grond van
artikel 3 iuncto artikel 13 van het EVRM verplicht is “een nauwgezet en
nauwkeurig onderzoek” te voeren naar zijn identiteit en leeftijd.
Er kan worden verwezen naar de beoordeling supra waarmee
verzoekers kritiek tegen het uitgevoerde leeftijdsonderzoek reeds werd verworpen,
evenals naar de beoordeling van het derde middelonderdeel infra. Verzoeker licht
niet anders toe op welke wijze het door artikel 3 van het EVRM opgelegde verbod
van folteringen of onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen
zou zijn geschonden met de bestreden beslissing, die enkel een leeftijdsschatting
inhoudt.
Derde onderdeel van het enige middel
Verzoeker benadrukt in het algemeen de voorgehouden
onnauwkeurigheid van medische onderzoeken voor leeftijdsbepaling. Met die
algemene kritiek toont hij niet aan dat het medisch onderzoek te dezen
ondeskundig, onbetrouwbaar of niet correct is. Zo blijkt dat de arts eventuele
afwijkingen ten gevolge van genetische, etnische of andere factoren heeft
opgevangen door, waar nodig, een standaarddeviatie te hanteren. De wetgever
heeft met de medische leeftijdstest overigens niet de bedoeling gehad de exacte
leeftijd van de betrokkene te laten achterhalen doch enkel uitsluitsel te krijgen of
de betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt.
Meer concreet blijkt dat de arts zich steunt op een meervoudig
onderzoek, waarvan elk deelonderzoek individueel wordt geïnterpreteerd en
waarna
een
algemene
conclusie
wordt
getrokken
met
de
eigenlijke
leeftijdsschatting. Bij het bepalen in de bestreden beslissing of verzoeker al dan
niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt, is de eindconclusie van de arts op basis
van die deelonderzoeken relevant en niet het resultaat van een afzonderlijk
deelonderzoek. Die eindconclusie, en niet de conclusie van ieder deelonderzoek
afzonderlijk, is derhalve ook bepalend voor de in het voornoemde
artikel 7, § 3, van de voogdijwet bedoelde “jongste leeftijd”. Indien de arts voor
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-19/24
zijn eindconclusie een deviatiefactor vermeldt, wordt de ondergrens daarvan in
aanmerking genomen voor het bepalen van de leeftijd. Te dezen is de
eindconclusie dat verzoeker “op datum van 04-08-2023 een leeftijd heeft van zeker
ouder dan 18 jaar, waarbij 23,0 jaar een minimum leeftijd is”. Dat er verschillen
bestaan tussen de resultaten van de deelonderzoeken, doet geen afbreuk aan het feit
dat daaruit een eindconclusie kan worden afgeleid.
Bovendien wordt in het medisch verslag met betrekking tot de
handpolsradiografie toegelicht “dat er een volledige fusie is van de distale
diaphyse en epiphyse van de radius, wat overeenkomt met een biologisch matuur
skelet, onafhankelijk van de gebruikte methode”. Eerder in het medisch verslag
staat wat dit betreft te lezen dat dit voor jongens impliceert dat zij ouder zijn dan 18
jaar zonder dat op basis van de handpolsradiografie kan worden bepaald hoeveel
ouder zij zouden zijn. Aangezien niet kan worden bepaald hoeveel tijd er verstreek
sinds de volledige beëindiging van de skeletale groei, telt het resultaat van de
handpolsradiografie in dergelijke gevallen niet mee voor de eigenlijke
leeftijdsschatting. Voor wat het orthopantomogram betreft, gaat het volgens de in
het onderzoek gebruikte techniek om “een leeftijd van 23,0 jaar”. “Het
predictie-interval is 18,8 – 25,0 jaar met een kans van 99 % dat deze persoon ouder
is dan 18 jaar”. Wat de radiografie van de sleutelbeenderen betreft, wordt in het
onderzoek besloten tot “een gemiddelde leeftijd van 26,7 jaar met een
standaarddeviatie van 2,3 jaar”. Zoals hoger reeds werd opgemerkt, heeft de
wetgever met de medische leeftijdstest niet de bedoeling gehad de exacte leeftijd
van de betrokkene te laten achterhalen doch enkel uitsluitsel te krijgen of de
betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. Zoals hoger eveneens
werd opgemerkt, is de eindconclusie op grond van de verschillende
deelonderzoeken van belang voor het bepalen van de jongste leeftijd. Verzoeker
toont niet aan dat de eindconclusie in strijd is met de bevindingen van de
deelonderzoeken.
In het verslag van het leeftijdsonderzoek wordt per test
aangegeven welke technieken zijn gebruikt en welke vaststellingen op grond
daarvan worden gedaan. Geen bepaling of beginsel legt de verwerende partij op
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-20/24
daarbij ook te verantwoorden waarom voor deze of gene techniek werd gekozen en
niet voor een andere. Door te verwijzen naar andere dossiers, andere bronnen en
andere mogelijke technieken, toont verzoeker niet aan dat het te dezen gaat om een
gebrekkig of onzorgvuldig uitgevoerd leeftijdsonderzoek. Ieder onderzoek wordt
immers individueel uitgevoerd, waardoor het hanteren van een andere
standaarddeviatie bij een deelonderzoek door dezelfde dan wel een andere
deskundige in een ander leeftijdsdossier, niet automatisch tot gevolg heeft dat het
medisch onderzoek te dezen ondeskundig, onbetrouwbaar of niet correct is. In de
mate dat verzoeker hierdoor de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, alsmede het
rechtszekerheidsbeginsel en het voorzienbaarheidsbeginsel geschonden acht, is
zijn kritiek dan ook ongegrond.
Verzoeker toont met de algemene stelling dat de leeftijdstest “op
zich onnauwkeurig en weinig precies” is, geen gebrek aan in het te dezen
uitgevoerde leeftijdsonderzoek waarop de bestreden beslissing is gesteund. Zoals
reeds aangegeven, gaat het enerzijds enkel om een schatting en niet om een
nauwkeurige leeftijdsbepaling en is die schatting net gesteund op een door artsen
uitgevoerd meervoudig onderzoek. Anderzijds gaat het om een duidelijke
conclusie en blijkt uit de bewoordingen van het medisch verslag dat er in hoofde
van de arts geen twijfel over bestaat dat verzoeker ouder dan 18 jaar is. Verzoekers
verwijzing naar rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie
betreffende het onderzoek naar de seksuele gerichtheid van een verzoeker om
internationale bescherming houdt geen verband met en doet dan ook geen afbreuk
aan het voorgaande. De bestreden beslissing betreft immers geen uitspraak over
een verzoek tot internationale bescherming.
Verzoeker ontkracht derhalve niet dat het medisch onderzoek
met de vereiste deskundigheid is gebeurd en dat de arts bij de beoordeling van de
objectieve gegevens die hem voorlagen, rekening heeft gehouden met alle
gegevens die in de huidige stand van de wetenschap gemeenzaam worden
aanvaard. Verder komt het de Raad van State niet toe zijn eigen interpretatie van de
onderzoeksresultaten in de plaats te stellen van deze in het deskundig verslag.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-21/24
Gezien de duidelijke conclusie van het leeftijdsonderzoek,
diende verzoeker niet “het voordeel van de twijfel” te worden gegeven, waarop hij
zich beroept.
Om de leeftijdsschatting te bekritiseren gaat verzoeker nog in op
de betekenis van het begrip normaalverdeling in de statistiek. De in het
leeftijdsonderzoek toegepaste standaardafwijking geeft echter de correctie (in
jaren) weer die moet worden toegepast op de geschatte leeftijd om tot de jongste
(of minimum-)leeftijd te besluiten. Verzoekers betoog doet geen afbreuk aan de
toegepaste en nader toegelichte schattingen en correcties in het medisch verslag.
De overige in het opschrift van het middel aangehaalde
bepalingen en beginselen
Verzoeker zet niet anders dan met de voorgaande en ongegrond
bevonden kritiek uiteen op welke wijze de overige in het middel aangehaalde
bepalingen en beginselen zouden zijn geschonden met de bestreden beslissing.
Wat
de
opgeworpen
schending
van
de
formelemotiveringsplicht, zoals vervat in de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli
1991 betreft, dient te worden opgemerkt dat verzoeker geen belang heeft bij het
opwerpen van deze schending, minstens blijkt de doelstelling van die plicht te zijn
bereikt. Wat het medisch onderzoek betreft, is de bestreden beslissing formeel
immers afdoende gemotiveerd wanneer het resultaat van dat onderzoek in die
beslissing wordt vermeld. Te dezen geeft de bestreden beslissing de conclusie van
dat onderzoek weer, waaruit blijkt dat verzoeker meer dan 18 jaar oud is. Het is
hierbij niet vereist dat de beslissing eveneens aangeeft welke medische
onderzoeken werden uitgevoerd noch dat het verslag van het medisch onderzoek
samen met de bestreden beslissing wordt betekend. Verzoeker heeft overduidelijk
kennis van de resultaten van de drie uitgevoerde onderzoeken, te weten het
orthopantomogram,
het
onderzoek
van
de
sleutelbeenderen
en
de
handpolsradiografie die in het medisch verslag van 4 augustus 2023 zijn
opgenomen, vermits hij zelf een kopie van dat verslag bij het verzoekschrift tot
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-22/24
nietigverklaring heeft gevoegd en hij in het middel omstandig ingaat op de
beoordeling ervan.
V. Kosten – rechtsplegingsvergoeding
Zoals verzoeker terecht opmerkt, vallen de kosten van het
“medisch onderzoek” overeenkomstig artikel 7, § 1, derde lid, van de voogdijwet
ten laste van de overheid die het heeft gevraagd, te dezen de dienst
Vreemdelingenzaken.
De
kosten
van
de
huidige
procedure,
waaronder
de
rechtsplegingsvergoeding, vormen echter geen kosten van het medisch onderzoek
maar van het jurisdictionele beroep tegen de desbetreffende leeftijdsbeslissing.
Naar luid van artikel 30/1, § 1, van de gecoördineerde wetten op
de Raad van State kan een rechtsplegingsvergoeding worden toegekend die een
forfaitaire tegemoetkoming is in de kosten en honoraria van de advocaat van “de in
het gelijk gestelde partij”. Op grond van artikel 30/1, § 2, tweede lid van die
gecoördineerde wetten wordt de rechtsplegingsvergoeding ten laste van de in het
ongelijk gestelde partij die juridische tweedelijnsbijstand geniet, zoals te dezen
verzoeker, beperkt tot het minimumbedrag, zoals overigens gevraagd door de
verwerende partij.
Verzoeker verwijst naar artikel 20 van richtlijn 2013/32 doch
deze bepaling heeft betrekking op de behandeling van verzoeken om internationale
bescherming en beroepsprocedures tegen beslissingen dienaangaande. Het beroep
tot nietigverklaring van de thans bestreden beslissing valt daar hoe dan ook niet
onder.
BESLISSING
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-23/24
-
De Raad van State verwerpt het beroep tot nietigverklaring.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring,
begroot
op
een
rolrecht
van
200
euro
en
een
rechtsplegingsvergoeding van 154 euro, die verschuldigd is aan de
verwerende partij.
Dit
arrest
is
uitgesproken
te
Brussel,
op
zevenentwintig
juni
tweeduizend vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Bryan Geerts,
toegevoegd griffier.
De griffier
De voorzitter
Bryan Geerts
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.300
VII-42.229-24/24
