Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357 (2024-07-02)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 260.357 van 2 juli 2024 Instellingen, Binnenlandse zaken en
lokale besturen - Varia (binnenlandse zaken en lokale besturen) Beslissing
: Vernietiging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
Xe KAMER
ARREST
nr. 260.357 van 2 juli 2024
in de zaak A. 237.019/X-18.220
In zake :
- de BV M.
- M.C.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Bart Verbelen
kantoor houdend te 2000 Antwerpen
Amerikalei 122 bus 14
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de STAD ANTWERPEN
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Christophe Coen
kantoor houdend te 2018 Antwerpen
Mechelsesteenweg 210A, bus 10
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 7 oktober 2022, strekt tot de nietig-
verklaring van de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van de
stad Antwerpen van 5 augustus 2022 waarbij de uitbatingsvergunning voor een
shishabar te 2140 Borgerhout, wordt ingetrokken.
II. Verloop van de rechtspleging
Bij arrest nr. 254.345 van 25 augustus 2022 is de vordering tot
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de
bestreden beslissing verworpen.
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en de verzoekende partijen hebben een memorie van wederantwoord
ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-1/15
Eerste auditeur Sofie de Donker heeft een verslag opgesteld.
De verzoekende partijen en de verwerende partij hebben een
laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 14 juni 2024.
Kamervoorzitter Johan Lust heeft verslag uitgebracht.
Verzoeker, die verschijnt in persoon, advocaat Sophie Bracke,
die loco advocaat Bart Verbelen verschijnt voor de verzoekende partijen, en
advocaat Christophe Coen, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Sofie De Doncker heeft een met dit arrest
andersluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Eerste verzoekster baat een shishabar uit te Borgerhout. Voor de
uitbating heeft de verwerende partij op 17 juni 2011 een uitbatingsvergunning
verleend. Tweede verzoeker is de feitelijke uitbater.
Eerste verzoekster krijgt waarschuwingen omdat zij niet in orde
is met de reglementering inzake de uitbatingsvergunning op 19 november 2014,
14 juli 2016, 27 juli 2017 en 25 september 2020. Er worden haar ook zes
administratieve geldboetes opgelegd, op 9 april 2013, 14 september 2016,
16 september 2016, 20 september 2017, 17 juni 2020 en 10 maart 2021.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-2/15
Op 9 juni 2022 worden aan de verzoekende partijen twee
uitnodigingen van 7 juni 2022 voor een hoorzitting betekend. Meegedeeld wordt
dat de politie inbreuken op het ‘politiereglement uitbatingsvergunning’ (hierna:
uitbatingsreglement) vaststelde. Blijkens de bijgevoegde administratieve aktes
gaat het om de vaststellingen ter gelegenheid van een controle van de shishabar op
2 juni 2022: het niet kunnen voorleggen van het UBO-register (ultimate beneficial
owner); niet voldoen aan de hygiënevereisten; camera’s die niet aangemeld zijn bij
de bevoegde commissie; en tekortkomingen met betrekking tot de brandveiligheid.
Die hoorzitting vindt plaats op 22 juni 2022.
3.2.
Op 5 augustus 2022 beslist het college van burgemeester en
schepenen om bij wege van administratieve sanctie de uitbatingsvergunning voor
een shishabar van eerste verzoekster in te trekken, waardoor het uitbaten van de
vergunningplichtige activiteiten in haar inrichting definitief verboden is. De
beslissing beslaat 19 bladzijden.
De motivering begint met een uiteenzetting van de “Aanleiding
en context”. Aanleiding zijn een schietincident op 31 maart 2022 en daardoor een
ernstige verstoring van de openbare orde, en de inbreuken met betrekking tot de
exploitatie van een shishabar van 2 juni 2022. Veel aandacht gaat naar voorgaande
processen-verbaal vanaf 2014 en naar de ongunstige politiebevindingen en
inlichtingen met betrekking tot de moraliteit van tweede verzoeker, die opklimmen
tot 2003 en zelfs 1992.
Onder de rubriek “Argumentatie” gaat de verwerende partij eerst
in op “Inbreuken met betrekking tot de exploitatie van de uitbating”. Verwezen
wordt naar de controle van 2 juni 2022 en de daarbij vastgestelde inbreuken: “De
persistente, aanhoudende vaststellingen van overtredingen van het uitbatingsreglement bij elke uitgevoerde controle duidt […] op een duidelijk gebrek aan
normbesef.”
Vervolgens wordt aandacht besteed aan “Politioneel onderzoek
met betrekking tot de uitbating”. Gesteld wordt dat de moraliteit van tweede
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-3/15
verzoeker ongunstig is bevonden en dat de inrichting gekend is als een
overlastinstelling.
In de derde plaats wordt stilgestaan bij “Risico’s voor de
openbare veiligheid”. Uiteengezet wordt dat de openbare orde ernstig verstoord
werd door het schietincident van 30 maart 2022 dat in de inrichting van de
verzoekende partijen is ontstaan. Het incident kadert, net als een vechtpartij op 24
juli 2021 en bedreigingen op 14 februari 2022, “in een familievete”. Ook wordt
verwezen naar geweldincidenten uit 2011 en 2015.
Ten slotte wordt de volgende “Verantwoording van de
opgelegde sanctie” aangevoerd:
- “Op het vlak van de moraliteitsvoorwaarden (zoals het financieel onderzoek)
voldoet de uitbating nog steeds niet aan de toepasselijke regelgeving.” De
inrichting wordt nog steeds feitelijk uitgebaat door natuurlijke personen ten
aanzien van wie er een negatief moraliteitsadvies is gegeven.
- Men houdt zich moedwillig niet aan de voorschriften die de stad aan de
exploitatie van een shishabar verbindt. De waarschuwingen worden in de wind
geslagen. Aan de uitbaatster moet een duidelijk signaal worden gegeven dat de
voorschriften in het uitbatingsreglement strikt dienen te worden nageleefd.
- Voor de sanctie met betrekking tot de moraliteitsverplichtingen en de na te leven
exploitatieverplichtingen wordt rekening gehouden met het herhaald en
moedwillig karakter van de inbreuken. De verschillende vaststellingen waarvan
processen-verbaal werden opgesteld bewijzen dat de uitbaatster zich niet wil
conformeren aan de geldende regelgeving. De omvang, de ernst en het weerkerend
karakter van de begane inbreuken op de uitbatingsreglementering rechtvaardigen
een definitieve intrekking van de uitbatingsvergunning, conform artikel 19, § 2, 3de
punt, van het uitbatingsreglement.
- Daarenboven blijkt dat de openbare veiligheid ernstig in het gedrang kwam door
het schietincident van 30 maart 2022, in de omgeving van de inrichting van de
verzoekende partijen. Er werd geen maatregel opgelegd door de burgemeester
omdat tweede verzoeker langdurig in het ziekenhuis verbleef en de inrichting
intussen gesloten bleef. Maar het incident toont aan dat de wijze van exploiteren
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-4/15
door tweede verzoeker aanleiding geeft tot een ernstige verstoring van de openbare
orde. Dit kan krachtens artikel 19, § 2, 1e punt, van het uitbatingsreglement een
grond zijn om de uitbatingsvergunning te schorsen of in te trekken, of de inrichting
tijdelijk of definitief te sluiten.
IV. Onderzoek van het eerste en het tweede middel
Uiteenzetting van de partijen
4.1.
De verzoekende partijen voeren in een eerste middel de
schending aan van de materiëlemotiveringsplicht.
Zij lichten in de eerste plaats toe dat de motieven van de
bestreden beslissing “volstrekt achterhaald” zijn. Sommige inbreuken op het
uitbatingsreglement zijn geen inbreuken en er werd steeds onmiddellijk
tegemoetgekomen aan de opmerkingen van de controleurs. Dat was ook het geval
na de controle van 2 juni 2022. Veel processen-verbaal dateren van vóór de
toekenning van de uitbatingsvergunning en waren dus kennelijk niet zwaarwichtig
genoeg om de uitbatingsvergunning te weigeren.
Voorts trekt, volgens de verzoekende partijen, de verwerende
partij ten onrechte de moraliteit van tweede verzoeker in twijfel. Zij baseert zich op
incorrecte of verouderde feiten, feiten van vóór de verkrijging van de
uitbatingsvergunning, feiten waar de verzoekende partijen niets mee te maken
hebben, feiten die geen aanleiding gaven tot een veroordeling of administratieve
sanctie, of feiten waarvoor hij vrijgesproken werd. Aangaande het schietincident
van 30 maart 2022 is op te merken dat tweede verzoeker daarbij slachtoffer was.
Het deed zich louter toevallig voor in de omgeving van de shishabar. Dezelfde 12
processen-verbaal komen zowel ter sprake op pagina’s 2-4 als op pagina’s 7-9.
Door meermaals naar dezelfde processen-verbaal te verwijzen probeert de
verwerende partij het dossier aan te dikken en de verzoekende partijen in een slecht
daglicht te plaatsen. De moraliteit is beweerdelijk in 2020 ongunstig bevonden.
Twee jaar later wordt dit opgerakeld om de bestreden intrekking te rechtvaardigen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-5/15
4.2.
Een tweede middel leidt verzoeker af uit de schending van het
evenredigheidsbeginsel.
De verzoekende partijen betogen onder meer dat zij de inrichting
steeds te goeder trouw hebben uitgebaat, dat recent een nieuw uitbatingsreglement
in werking trad en dat het een hele opgave is om steeds op de hoogte te zijn.
Wanneer er toch inbreuken werden vastgesteld, deden de verzoekende partijen alle
moeite om ze te verhelpen. De bestreden intrekking brengt disproportionele
financiële gevolgen mee: ze bedreigt het voortbestaan van de enige handelszaak
van tweede verzoeker. De waterpijp is cruciaal voor de uitbating; een uitbating
zonder is ondenkbaar.
Waar de verwerende partij, aldus de verzoekende partijen, een
duidelijk signaal wou geven aan de verzoekende partijen, kon dat ook een minder
verregaande maatregel zijn, als een tijdelijke intrekking. De openbare veiligheid
wordt alleszins niet beter gevrijwaard door de intrekking van de uitbatingsvergunning “nu het schietincident zich evengoed op een andere openbare plaats
had kunnen voordoen”. Het is verwonderlijk dat in het verleden “nooit een mildere
administratieve maatregel werd opgelegd, anders dan een GAS-boete”. De
bestreden beslissing is dan ook onevenredig zwaar in verhouding tot de feiten en
het beoogde doel.
5.1.
De verwerende partij reageert in de memorie van antwoord met
betrekking tot het eerste middel dat het weinig geloofwaardig is dat de
verzoekende partijen zich op de materiëlemotiveringsplicht beroepen. Samen met
de oproeping voor de hoorzitting zijn hun de administratieve aktes en de
processen-verbaal bezorgd waarop de bestreden beslissing berust. Zij ontkennen
ten andere de inbreuken niet. Ook de materialiteit van het schietincident wordt niet
ontkend. Bij herhaling zijn inbreuken op de wetgeving inzake bewakingscamera’s
vastgesteld. Dit is een ernstige tekortkoming en een pertinent motief. Aangezien de
bestreden beslissing geen ordemaatregel is op grond van de artikelen 133 en 135
van de nieuwe gemeentewet, maar een sanctie, is het wel degelijk relevant dat een
volledig overzicht wordt gegeven van alle voorgaanden.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-6/15
Wat de negatieve beoordeling van de moraliteit betreft, zijnde
slechts één van de motieven van de bestreden beslissing, blijkt uit de overwegingen
van de bestreden beslissing dat de conclusie ter zake in hoofdorde steunt op het
proces-verbaal dat daaromtrent in 2020 werd opgesteld. Ook nog na de afgifte van
de uitbatingsvergunning in 2011 hebben zich verschillende strafbare feiten
voorgedaan. De negatieve moraliteitsbeoordeling berust niet alleen op het feit dat
tweede verzoeker “politioneel gekend” is, maar ook op nog andere gegevens. Dat
aan bepaalde door de politie vastgestelde feiten geen gerechtelijk gevolg is
gegeven, doet aan de materialiteit van de vaststellingen geen afbreuk.
Naast de moraliteit steunt de bestreden beslissing vooral op de
lange rist aan inbreuken op het uitbatingsreglement en op de risico’s inzake de
openbare veiligheid, namelijk “het recente schietincident en de aanslepende vete
binnen de familie, waaruit onmiskenbaar blijkt dat de exploitatie van de publiek
toegankelijke inrichting aanleiding geeft tot openbare ordeverstoring hetgeen tot
de opgelegde sanctie noopt.” Dat tweede verzoeker in het schietincident een
slachtoffer is en geen dader, doet niet ter zake.
5.2.
Wat het tweede middel aangaat, wijst de verwerende partij erop
dat de verzoekende partijen al zes keer een administratieve geldboete opgelegd
kregen en niet minder dan vier keer formeel gewaarschuwd zijn dat een volgende
inbreuk kan leiden tot een intrekking van de uitbatingsvergunning. Dat de
verzoekende partijen telkens onmiddellijk het nodige doen om zich in regel te
stellen, mist feitelijke grondslag. Het is precies de voortdurende herhaling van
inbreuken, ondanks herhaalde waarschuwingen, die een strengere straf rechtvaardigt. Keer op keer is iets niet in orde. Het is in die omstandigheden “geenszins
disproportioneel om een sanctie op te leggen die de betrokkene eindelijk moet
doen inzien dat zulke houding niet wordt getolereerd (maatschappelijke afkeuring
als strafdoel) en hem er toe aan te zetten zich in de toekomst wél te conformeren
(ontrading/vermijden recidive als strafdoel).”
Welke sanctie het best geschikt is ter bestraffing van de
vastgestelde inbreuken behoort, aldus de memorie van antwoord, tot de
bestuurlijke bevoegdheid van het college van burgemeester en schepenen. De Raad
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-7/15
van State kan de sanctie alleen onevenredig bevinden “wanneer geen enkel ander
normaal en zorgvuldig handelend bestuur in dezelfde omstandigheden tot
eenzelfde beslissing zou kunnen komen”. Gelet op de hoeveelheid en de ernst van
de vastgestelde inbreuken en de hardleersheid van de verzoekende partijen kan de
bestreden beslissing niet disproportioneel genoemd worden. De verwerende partij
had de inrichting ook volledig kunnen sluiten, maar koos ervoor om de lichtere
sanctie van de intrekking van de uitbatingsvergunning op te leggen, zodat eerste
verzoekende partij nog economische activiteiten kan verrichten. Het loutere
gegeven dat er lichtere sanctiemaatregelen voorhanden zijn waarvan geen gebruik
is gemaakt, houdt niet ipso facto een schending van de beginselen van behoorlijk
bestuur in.
De verwerende partij voegt daar in de laatste memorie aan toe
dat de verzoekende partijen verkeerdelijk alles tot het schietincident van 31 maart
2022 reduceren en dat zij duidelijk de vele inbreuken op de voorwaarden van de
uitbatingsvergunning minimaliseren. Het feit dat een inbreuk bij een vorige
controle niet werd vastgesteld, is geen vrijgeleide om inbreuken te plegen.
Beoordeling
Ook al in het kader van de vordering tot schorsing bij uiterst
dringende noodzakelijkheid die de verzoekende partijen op 12 augustus 2022 tegen
de bestreden beslissing instelden, voerden zij de schending van de
materiëlemotiveringsplicht en van het evenredigheidsbeginsel aan. De middelen
werden in het arrest nr. 254.345 van 25 augustus 2022 niet ernstig bevonden.
Terecht wijzen de verzoekende partijen erop dat het om een
prima facie-oordeel gaat en dat een schorsingsarrest geen gezag van gewijsde heeft
ten aanzien van de rechter ten gronde.
Wat meer is, de thans besproken middelen zijn bezwaarlijk te
vergelijken met de middelen die in de vordering tot schorsing bij uiterst dringende
noodzakelijkheid werden aangevoerd. Ze zijn anders, aanzienlijk uitgebreider
geadstrueerd. Ze zijn dan ook wezenlijk als nieuw te beschouwen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-8/15
De bestreden beslissing is een 19-pagina’s-lange opeenstapeling
van vaststellingen en overwegingen, waarbij niet op een herhaling meer of minder
wordt gekeken.
Het past om voor een correcte interpretatie en beoordeling van
de bestreden beslissing in het kader van de besproken middelen, uit te gaan van
datgene waarover de verzoekende partijen precies met het oog op het nemen van
die beslissing gehoord zijn. Het zijn immers de aantijgingen waartegen zij zich
dienden te verdedigen, die geredelijk geacht moeten worden aan de bestreden
beslissing ten grondslag te liggen.
Blijkens stuk 15 van het administratief dossier zijn de
verzoekende partijen met brieven van 7 juni 2022 uitgenodigd om specifiek te
worden gehoord naar aanleiding van, en over, de controle van hun inrichting op
2 juni 2022 en de vier inbreuken die toen werden vastgesteld. Aangezien in een van
de bijgevoegde administratieve aktes ook melding werd gemaakt van de
“Antecedenten met betrekking tot de uitbating en bestuurder”, wisten de
verzoekende partijen dat de verwerende partij de inbreuken van 2 juni 2022 tegen
de achtergrond van die antecedenten zou beoordelen.
Van het feit dat de verzoekende partijen mogelijk ook een
sanctie riskeerden om de welbepaalde reden dat de natuurlijke persoon die de
inrichting feitelijk uitbaat, namelijk tweede verzoeker, niet meer voldeed aan de
voorwaarde van een gunstig moraliteitsonderzoek, werden zij niet op de hoogte
gebracht. Zij hebben zich er dan ook niet tegen verweerd of kunnen verweren.
Blijkens de bestreden beslissing verwijst de verwerende partij
ter staving van de negatieve moraliteit van tweede verzoeker in de eerste plaats
naar een proces-verbaal van 10 september 2020 waarin de moraliteit van tweede
verzoeker ongunstig wordt bevonden. Veel meer dan dat, is over het
proces-verbaal niet geweten. Hoe dan ook wordt vastgesteld dat, tóén, de
verwerende partij in het proces-verbaal kennelijk geen aanleiding zag om er een
verder gevolg aan te geven.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-9/15
Wat de andere gegevens betreft waarnaar ter bewijs van de
negatieve moraliteit wordt verwezen, is vast te stellen dat het, eensdeels, om een
proces-verbaal in verband met een gijzeling in het drugsmilieu gaat en, anderdeels,
om de loutere vermelding van een aantal feiten, hoofdzakelijk van járen geleden.
Volgens de verzoekende partijen kunnen de gegevens niet regelmatig in
aanmerking worden genomen omdat tweede verzoeker voor de gijzeling is
vrijgesproken, omdat de gegevens voorafgaan aan het uitreiken van de
uitbatingsvergunning en ze nadien niet de intrekking ervan kunnen verantwoorden,
en omdat ze, in het algemeen, te licht wegen.
Het is niet in de eerste plaats aan de Raad van State om uit te
maken of de argumentatie van de verzoekende partijen hout snijdt. Opdat de
verwerende partij de betrokken gegevens rechtmatig in aanmerking kon nemen
voor het opleggen van de aangevochten administratieve sanctie, moest zij de
verzoekende partijen voorafgaandelijk in de gelegenheid hebben gesteld ze tegen
te spreken en moest zij in eerste instantie zelf beoordelen, in het licht van dat
verweer, of ze al dan niet juist en (nog) relevant zijn.
Het verzuim om dat te doen wordt niet goedgepraat door, post
factum, in de memorie van antwoord heel algemeen te betogen dat de afwezigheid
van een gerechtelijk gevolg aan de feiten geen afbreuk doet “aan de materialiteit
van de vaststellingen”. Daargelaten of de ontstentenis van een gerechtelijk gevolg
niet juist wijst op een gebrek inzake die materialiteit, is voor de draagkracht van de
betrokken gegevens bijvoorbeeld ook de toerekenbaarheid van de feiten, hun al
dan niet gebleven relevantie, de inschatting van hun zwaarte, van tel.
De verwerende partij overtuigt er niet van dat zij de bestreden
beslissing terecht mee heeft gestoeld op de negatieve moraliteit van tweede
verzoeker.
Weliswaar wordt in de bestreden beslissing beweerd dat bij de
uitnodigingen naar de hoorzitting een kopie gevoegd was van de administratieve
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-10/15
akte van 31 maart 2022 met betrekking tot het schietincident, maar stuk 15 van het
administratief dossier spreekt dat tegen.
Wat er ook van zij, uit het verslag van de hoorzitting wordt
opgemaakt dat de verzoekende partijen zich wel degelijk met betrekking tot het
incident hebben kunnen uitspreken. Meer nog, in het verzoekschrift heet het zelfs
dat “zij tijdens de hoorzitting nagenoeg enkel en alleen werden ondervraagd over
het schietincident”.
Problematischer is dan ook de grief van de verzoekende partijen
dat tweede verzoeker in de hele zaak, die losstaat van de uitbating van de inrichting
van de verzoekende partijen, geen dader maar slachtoffer is.
Volgens de verwerende partij is dat van geen belang, maar
tegelijk laat zij niet na te beklemtonen hoezeer de bestreden beslissing een
sanctionerend oogmerk heeft en een sanctie is.
Nu heeft evenwel een bestuurlijke sanctie primair een
bestraffend oogmerk. Ze is bedoeld om te bestraffen wegens een gepleegde
inbreuk.
Welke precieze inbreuk of overtreding de verzoekende partijen
in verband met hun inrichting exact verweten wordt naar aanleiding van het
schietincident van 30 maart 2022, wordt niet afdoende duidelijk gemaakt. Tweede
verzoeker had die dag afgesproken met twee broers in de inrichting van de
verzoekende partijen; er is een ruzie ontstaan, waarna ze alle drie de inrichting
verlieten; 100 meter verder schoot een broer op de tweede verzoeker, die in de buik
en de arm werd geraakt.
In zoverre de verwerende partij in het voorval een herhaling ziet,
op korte termijn, van geweldincidenten met dezelfde modus operandi, verwijst zij,
eensdeels, naar een “vechtpartij met kasseien” en beschadigingen van 24 juli 2021
en, anderdeels, naar bedreigingen van 14 februari 2022. Het gaat om voorvallen die
net als het schietincident van 30 maart 2022 kaderen in “een familievete tussen de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-11/15
vier broers [C.]”, maar die, anders dan het incident van 30 maart 2022, zelfs niet bij
benadering aan de inrichting van de verzoekende partijen te linken zijn.
Nog andere “geweldsincidenten” die de verwerende partij in dit
verband in de bestreden beslissing ter sprake brengt, dateren dan weer van 2011 en
2015, en betreffen wezenlijk geweld door derden.
Zoals in de bestreden beslissing wordt aangegeven, heeft de
burgemeester dadelijk na het schietincident van 30 maart 2022 overwogen een
(preventieve) maatregel te nemen, om nieuw geweld en een nieuwe verstoring van
de openbare orde te voorkomen. Hij heeft ervan afgezien omdat de inrichting van
de verzoekende partijen toch langdurig gesloten bleef doordat tweede verzoeker in
het ziekenhuis lag.
Een en ander is geenszins van aard voldoende te verantwoorden
dat de verwerende partij dan maar maanden nadien, nadat zich de inbreuken op het
uitbatingsreglement van 2 juni 2022 hebben voorgedaan, alsnog het schietincident
aangrijpt om het zonder meer, gratuit, kenmerkend te noemen voor “de wijze van
exploiteren” door tweede verzoeker en om er een grond in te zoeken voor de
bestreden administratieve sanctie.
Blijven bijgevolg als enige directe en deugdelijke grondslag
voor de bestreden beslissing over, de inbreuken op het uitbatingsreglement tijdens
de controle van 2 juni 2022.
Terecht merkt de verwerende partij erover op dat ze niet worden
tegengesproken.
Even terecht beklaagt de verwerende partij zich erover dat de
verzoekende partijen met de inbreuken niet aan hun proefstuk toe zijn, maar dat zij
zich ondanks herhaalde waarschuwingen blijven schuldig maken aan tal van
overtredingen. Bij iedere politionele controle worden meerdere inbreuken vastgesteld. Met de verwerende partij in de bestreden beslissing moet dan ook
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-12/15
geoordeeld worden dat het duidelijk is dat de verzoekende partijen “het niet nauw
[nemen] met de geldende regelgeving”.
Of de inbreuken, zoals de verwerende partij meent, een
“moedwillig karakter” vertonen en de verzoekende partijen zich niet “wensen” te
conformeren, dan wel of zij, zoals zij zelf beweren, “steeds te goeder trouw” zijn
geweest, doet te dezen niet wezenlijk ter zake. Na alle vorige inbreuken doen de
nieuwste overtredingen van 2 juni 2022 blijken van een aan opzet verwante graad
van laakbare lichtzinnigheid bij het exploiteren door verzoekende partijen van hun
inrichting.
Getaxeerd in het licht van de voorgaande inbreuken en
waarschuwingen en administratieve geldboetes, zou het niet onredelijk zijn de
inbreuken van 2 juni 2022 op de exploitatieverplichtingen met een zware
administratieve sanctie te bestraffen. Maar hoe dan ook kan een onvoorwaardelijke
intrekking van de uitbatingsvergunning voor de shishabar in de concrete
omstandigheden van de zaak redelijkerwijze niet als evenredig met deze inbreuken
worden beschouwd. In de plaats van “een duidelijk signaal” om ertoe aan te zetten
dat de voorschriften van het uitbatingsreglement strikt worden nageleefd, is een
dergelijke intrekking niet minder dan een genadeslag voor de inrichting. Een
shishabar waar geen waterpijp of shisha mag worden gerookt, is geen shishabar.
De bestreden beslissing berust niet op draagkrachtige motieven.
Het eerste en tweede middel zijn gegrond.
BESLISSING
- De Raad van State vernietigt de beslissing van het college van
burgemeester en schepenen van de stad Antwerpen van 5 augustus 2022
waarbij de uitbatingsvergunning voor een shishabar die aan de bv M. is
afgegeven voor de inrichting ‘Al Mashrabia’, Turnhoutsebaan 24 te 2140
Borgerhout, wordt ingetrokken.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-13/15
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-14/15
- De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep, begroot
op het rolrecht van 400 euro, een bijdrage van 24 euro en een
rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is aan de
verzoekende partijen gezamenlijk.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op twee juli tweeduizend vierentwintig, door
de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:
Johan Lust,
kamervoorzitter,
Stephan De Taeye,
staatsraad,
David D’Hooghe,
staatsraad,
bijgestaan door
Karin Meerschaut,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Karin Meerschaut
Johan Lust
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.357
X-18.220-15/15
