Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379 (2024-07-02)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 260.379 van 2 juli 2024 Instellingen, Binnenlandse zaken en
lokale besturen - Wapens – exportvergunningen Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
IXe KAMER
ARREST
nr. 260.379 van 2 juli 2024
in de zaak A. 239.064/IX-10.248
In zake :
F.D.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Joost Van Damme
kantoor houdend te 9070 Destelbergen
Zenderstraat 5
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van
Justitie
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Michel Van Dievoet
kantoor houdend te 1000 Brussel
Wolstraat 56
bij wie woonplaats wordt gekozen
------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 9 mei 2023, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de minister van Justitie van 7 april 2023
inzake het beroep van verzoeker tegen de beslissing van de gouverneur van de
provincie Oost-Vlaanderen van 12 mei 2021.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord
ingediend.
Eerste auditeur Frederic Eggermont heeft een verslag opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-1/31
De verzoekende partij en de verwerende partij hebben een
laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 17 juni 2024.
Staatsraad Wouter Pas heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Silke Rogiers, die loco advocaat Joost Van Damme
verschijnt voor de verzoekende partij, en advocaat Michel van Dievoet, die
verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Frederic Eggermont heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is als jager in het bezit van verschillende vuurwapens.
3.2.
Op 25 februari 2020 worden verzoekers wapens bestuurlijk in
beslag genomen na een melding van zijn ex-partner dat hij zich verbaal en fysiek
agressief gedraagt en bedreigingen uit.
3.3.
De lokale politie meldt deze feiten aan de gouverneur van de
provincie Oost-Vlaanderen, die vervolgens een advies vraagt aan de procureur des
Konings omtrent het wapenbezit van verzoeker.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-2/31
3.4.
De procureur des Konings adviseert op 2 juli 2020 dat wordt
overgegaan tot intrekking van verzoekers recht om vuurwapens voorhanden te
hebben. Dit advies luidt:
“Uit dit proces-verbaal van inlichtingen, uitgevoerd door de pz Wetteren
Laarne Wichelen blijkt het volgende:
Bij ons weten maakt [verzoeker] geen voorwerp uit van een gerechtelijk
en/of opsporingsonderzoek.
Bij ons weten voldoet betrokkene aan de vereisten zoals bedoeld in artikel
5 § 4, 1° tot 4°.
Betrokkene is bij onze diensten gekend voor volgende feiten die gerelateerd
zijn met overmatig alcohol gebruik:
[Verzoeker] is op 12-10-2010 veroordeeld door de politierechtbank
Dendermonde voor intoxicatie aan het stuur.
Hij is op 25-06-2014 veroordeeld door de politierechtbank Oost-Vlaanderen
afdeling Gent voor intoxicatie aan het stuur.
Op 15-03-2019 is [verzoeker] betrokken bij een geval van verkeersagressie
te Wetteren, Oordegemsesteenweg. Hij zit als passagier in zijn voertuig dat
bestuurd wordt door [KVK]. Het komt tot een discussie bij een
inhaalmaneuver van een ander voertuig. Beide voertuigen komen tot
stilstand. [Verzoeker], duidelijk onder invloed van alcohol, stelt zich verbaal
en fysiek agressief op ten opzichte van de tegenpartij. Hiervan wordt
interventie nr 002276/2019 opgesteld.
Op 05-04-2019 wordt [verzoeker] als bestuurder van een voertuig
geverbaliseerd voor het dronken besturen van een voertuig. Hiervoor wordt
proces verbaal nr DE90.L1.401023/2019 DD 05-04-2019 opgesteld. Bij deze
interventie is [verzoeker] zwaar onder invloed van alcohol en stelt zich
agressief op ten opzicht van de vaststellers. De vaststellers zien zich daarbij
genoodzaakt om hem van zijn vrijheid te beroven. Hiervoor wordt proces
verbaal nr DE.41.L1.002178/2019 opgesteld.
Op 30-06-2019 wordt [verzoeker] terug geverbaliseerd voor het sturen onder
invloed van alcohol. Hiervoor wordt proces verbaal nr DE. 90
L1.402038/2019 opgesteld.
Op 22-06-2019 komen de interventieploegen tussen ivm een geval van
slagen waarbij [verzoeker] onder invloed van alcohol slagen zou toegebracht
hebben aan de genaamde [KVK]. Daar [KVK], die eerst de hulpdiensten
verwittigd heeft, enkel vraagt om [verzoeker] uit haar woning te verwijderen,
wordt hiervan geen proces verbaal opgesteld. Opstellers maken hiervan wel
interventie nr 5188/2019 aan.
Op 11-02-2020 komen de interventieploegen terug tussen bij slagen tussen
[verzoeker] en [KVK]. Beiden hebben gedronken en [verzoeker] moet de
woning verlaten. Ook hier wordt enkel een interventie nr 1249/2020
aangemaakt.
Op 24-02-2020 en 25-02-2020 krijgen wij telkens de melding van een
ex-vriendin van [verzoeker], de genaamde [IDW] dat [verzoeker] zich zowel
verbaal als fysiek agressief opstelt. In deze periode is [verzoeker] nog
ingeschreven bij [IDW]. Hij zou de woning verlaten. Hierbij komt het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-3/31
meermaals tot een confrontatie tussen [IDW] en [verzoeker].
Bij een van die confrontaties maakt hij de dreiging dat hij, indien zijn
vriendin stappen zou ondernemen die hem financieel zouden raken, hij
iedereen gaat uitmoorden. Van deze bedreigingen wordt proces verbaal nr
De.4511.001037/2020 opgesteld.
Op 04-04-2020 wordt [verzoeker] binnen de politiezone geverbaliseerd voor
bedriegelijke verberging. Hiervoor wordt proces verbaal nr
DE.2811.001580/20 opgesteld.
Voorafgaand zou hij op 04-04-2020 aan zijn vroegere vriendin laten weten
hebben dat hij zelfmoord zou plegen. Hiervoor wordt proces verbaal nr
DE.31.L1.001657/20 opgesteld.
[Verzoeker] heeft op 13-05-2020 een adreswijziging aangevraagd naar […].
Hij wenst ingeschreven te worden bij [KVK].
Het is ons niet gekend of [KVK] zich zou verzetten tegen een aanvraag van
wapenbezit.
[KVK] is bij onze diensten gekend voor meerdere feiten van prostitutie van
in de periode 1997- 2001. In deze periode is zij ook gekend voor drugs- bezit
en verkoop. Het laatste feit waar betrokkene voor gekend is, is een feit van
opzettelijke slagen en verwondingen (2005).
Het voorhanden hebben van een vuurwapen moet voorbehouden worden aan
personen die geen gevaar doen ontstaan, noch voor zichzelf, noch voor de
openbare orde of veiligheid. Dit impliceert dat een particulier die over een
wapen beschikt een onberispelijk gedrag moet vertonen. Uit het relaas zoals
bovenstaand weerhouden blijkt dat dit allerminst het geval is. Bovendien
blijkt dat alcoholmisbruik een constante is bij betrokkene. Dat daarbij ook
nog agressief gedrag naar boven komt, blijkt eveneens uit de vaststellingen.
Het dossier DE 45.L1.1037/20 is nog in informatie. Tevens werd naar
aanleiding van een zelfmoordpoging het dossier DE31L11657/20 aangelegd
naar aanleiding van de poging zelfmoord.
Op grond van de hierboven vermelde argumenten meent mijn ambt dat
[verzoeker] niet voldoet aan de voorwaarden om het recht te hebben
vuurwapens voorhanden te hebben.
Om deze redenen adviseert mijn ambt om over te gaan tot intrekking van het
recht van [verzoeker] om vuurwapens voorhanden te hebben.”
3.5.
Na de ontvangst van verzoekers verweerschrift vraagt de
gouverneur opnieuw advies aan de procureur des Konings, die op 2 december 2020
andermaal ongunstig adviseert.
3.6.
Op 12 mei 2021 trekt de gouverneur van de provincie
Oost-Vlaanderen verzoekers recht om vuurwapens voorhanden te hebben in.
3.7.
Verzoeker stelt op 25 mei 2021 een beroep in tegen die
beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-4/31
3.8.
De procureur des Konings meldt op 11 juni 2021 dat verzoeker
niet beschikt over een blanco strafregister, maar dat er geen lopende
opsporingsonderzoeken of gerechtelijke onderzoeken zijn lastens verzoeker.
3.9.
Op 22 juni 2021 geeft de lokale politie een ongunstig advies.
3.10.
De minister van Justitie verwerpt op 7 april 2023 het beroep van
verzoeker. De motivering luidt als volgt:
“De wapenwet voorziet een principieel verbod om als particulier
vergunningsplichtige vuurwapens voorhanden te hebben. In afwijking
hiervan kan wapenbezit worden toegestaan indien daartoe voorafgaandelijk
een vergunning wordt verkregen. Artikel 11 van de wapenwet voorziet
immers een principiële voorafgaande vergunningsplicht voor het bezit van
vuurwapens.
Bij wijze van uitzondering op de algemene voorafgaande vergunningsplicht
kunnen houders van een jachtverlof of van een sportschutterslicentie zonder
dergelijke voorafgaande vergunning welbepaalde vuurwapens voorhanden
houden zoals voorzien in artikel 12 van de wapenwet.
Het betreft een uiterst uitzonderlijk gunstregime dat wordt toegestaan aan
houders van een jachtverlof of van een sportschutterslicentie omdat zij reeds
een controle van hun strafrechtelijke antecedenten dienden te doorlopen.
Aangezien het een uitzonderingsregime is, dient het restrictief te worden
toegepast.
Indien blijkt dat het voorhanden hebben van een vuurwapen de openbare
orde kan verstoren, kan de bevoegde gouverneur op grond van artikel 11, § 1,
tweede lid en artikel 13, eerste lid van de wapenwet een vergunning –
respectievelijk het recht om een wapen voorhanden te hebben – beperken,
schorsen of intrekken, na advies te hebben ingewonnen bij de procureur des
Konings van het arrondissement waar men zijn verblijfplaats heeft en
volgens een procedure bepaald door de Koning.
Of er al dan niet gevaar dreigt voor de openbare orde en veiligheid moet
worden aangetoond aan de hand van concrete elementen. Bovendien moet
rekening worden gehouden met het principe van de proportionaliteit; zo
moeten de aangehaalde elementen voldoende ernstig zijn om een beperking,
schorsing, intrekking of weigering van een vergunning te rechtvaardigen.
Uit het administratief dossier blijkt dat zowel de lokale politie als de
procureur des Konings ongunstig adviseren wat betreft de intrekking van uw
recht tot het voorhanden houden van uw vuurwapens.
Uit hun onderzoek concluderen zij dat wapenbezit in uw hoofde potentieel
gevaarlijk kan zijn voor de openbare orde en veiligheid.
Bij het nemen van haar beslissing dient elke bestuurlijke overheid zich te
houden aan de beginselen van behoorlijk bestuur, zo ook het
redelijkheidsbeginsel. Dit betekent dat er geen kennelijke wanverhouding
mag bestaan tussen de motieven en de beslissing welke op grond ervan is
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-5/31
genomen. Een beslissing waartoe geen redelijk denkend mens bij een
afweging van de betrokken belangen had kunnen geraken, doet immers
vermoeden dat de vereiste belangenafweging niet heeft plaatsgehad.
In casu zijn de af te wegen belangen de openbare orde en veiligheid (zowel
voor uzelf als voor uw omgeving) enerzijds, en de mogelijkheid om een
vuurwapen voorhanden te kunnen houden anderzijds. Meer bepaald moet
overwogen worden of vuurwapenbezit in uwen hoofde de openbare orde zou
kunnen verstoren.
De finaliteit van de wapenwet is niet om te bestraffen, doch wel om
preventief op te treden teneinde misbruik van of ongelukken met
vuurwapens te voorkomen. Indien er derhalve indicaties voorhanden zijn die
wijzen op een potentieel gevaar voor de openbare orde, dan dienen deze
afgewogen te worden ten aanzien van de individuele belangen van de
wapenbezitter.
De wapenwet heeft immers een principieel verbod ingesteld op alle
vuurwapens, met uitzondering van een gemotiveerde vergunning. De
wapenvergunning (of de toelating tot het voorhanden hebben van
vuurwapens) is dus de uitzondering. De wapenwet laat de overheid toe om
preventieve maatregelen te nemen om problemen ten aanzien van de
openbare orde te vermijden […].
Uit de wetsgeschiedenis van de wapenwet blijkt dat de invalshoek van de
wapenwet er onder meer een is ‘van een beperking van de verspreiding van
de persoonlijke bewapening via een principe van een verbod op alle
vuurwapens behoudens gemotiveerde vergunning’ (Parl. St. Kamer
2005-2006, nr. 51 2263/001, 17). Het voorhanden hebben van een
vuurwapen is aldus onderworpen aan een gereglementeerd
vergunningenstelsel, waaronder de vereiste dat een vergunning slechts wordt
verleend aan een persoon die voldoet aan een wettige reden. Bij de
beoordeling daarvan heeft de bevoegde overheid een ruime
appreciatiebevoegdheid.
Een zelfde houding geldt voor wat betreft de intrekking van de registratie van
jachtwapens en eveneens voor het recht om bepaalde vuurwapens,
ontworpen voor het sportschieten, voorhanden te hebben als houder van een
sportschutterslicentie.
Opdat een vergunning of het recht tot het voorhanden hebben van een
vuurwapen kan worden ingetrokken, is het niet vereist dat de openbare orde
daadwerkelijk wordt verstoord. Het bestaan van feiten en gedragingen die
doen vrezen dat het voorhanden hebben van het wapen de openbare orde kan
verstoren en die genoegzaam vaststaan, is voldoende […].
Het komt aan de overheid toe om in te schatten voor de toekomst of het
voorhanden hebben van een wapen een potentieel gevaar inhoudt voor de
openbare orde en veiligheid, waarbij rekening kan worden gehouden met
iemands algemene moraliteit en persoonlijkheid.
De beslissing om het wapenbezit te ontzeggen is geen administratieve
sanctie en die maatregel heeft niet tot doel iemand voor een of andere
inbreuk te bestraffen. Het gaat om een preventieve maatregel met het oog op
de openbare orde en veiligheid.
De vraag is of het op grond van de gegevens in het dossier onredelijk zou zijn
om te besluiten dat wapenbezit in uw hoofde de openbare orde en veiligheid
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-6/31
zou kunnen verstoren of een gevaar zou kunnen betekenen voor uzelf of voor
anderen.
Bij deze gevaar-inschatting mag de vergunningverlenende overheid rekening
houden met feiten die op zich niks te maken hebben (vuur)wapens maar die
desalniettemin aantonen dat de moraliteit van een persoon niet geschikt is
om het uitzonderlijke recht te krijgen om vuurwapens te mogen voorhanden
houden.
Wat van belang is bij dergelijke gevaar-inschatting die overheid moet maken
wat betreft het toestaan van vuurwapenbezit – waarbij het nogmaals moet
worden benadrukt dat vuurwapenbezit in beginsel verboden is en slechts in
uitzonderlijke gevallen kan worden toegestaan – is de wijze waarop iemand
omgaat met risico’s en onnodig risicovol gedrag vermijdt (of net opzoekt).
Hiervoor mag worden teruggegrepen naar het gedrag dat die persoon in het
dagelijkse leven stelt. Als immers uit dat gedrag blijkt dat die persoon
onvoldoende verantwoordelijkheid aan de dag legt en hierdoor een
gevaarlijke situatie voor de maatschappij creëert, dan mag hieruit worden
afgeleid dat zulke persoon in bezit zijnde van vuurwapens een verhoogd
maatschappelijk risico kan stellen. Uiteraard is zo iemand het vertrouwen
van de vergunningverlenende overheid niet waardig en is de kans op
ongelukken met of misbruik van toegekend vuurwapenbezit onredelijk
groot.
Uit het dossier blijkt dat u […] reeds meermaals in aanraking bent geweest
met politie en/of justitie, voornamelijk dan in het kader van conflictsituaties
waarbij ex-partners klacht tegen u hebben neergelegd wegens onder meer het
uiten van bedreigingen. Reeds in 2009 was er sprake van interventies door de
lokale politie door moeilijkheden met uw toenmalige partner.
In 2019 en nogmaals met een andere partner in 2020 hebben er zich nieuw
problemen voorgedaan waarbij de politie is moeten tussenkomen.
Dat hiervan in sommige gevallen enkel een interventiefiche is opgesteld,
neemt niet weg dat de politie is moeten tussenkomen en dit wel degelijk
gebruikt worden om de moeilijkheden met uw (ex-) partners aan te tonen (in
tegenstelling tot wat uw advocaat beweert).
Het louter feit dat de procureur des Konings aan het […] strafdossier geen
gevolg heeft gegeven betekent nog niet dat de feiten als dusdanig niet
weerhouden kunnen worden om aan te tonen dat uw gedrag een gevaar voor
de openbare orde en veiligheid kan inhouden. Zo is het perfect mogelijk dat
de procureur des Konings in het kader van een eventuele strafrechtelijke
vervolging het opportuun vindt de zaak zonder gevolg te rangschikken; doch
anderzijds oordeelt dat met betrekking tot het voorhanden hebben van een
vuurwapen dergelijke feiten wel een probleem vormen.
Het is niet steeds duidelijk welke de precieze feitelijkheden zijn aangezien u
de ten laste gelegde feiten heeft ontkend of minstens heeft geminimaliseerd.
Wel kan worden vastgesteld dat u verzeild geraakt in conflictsituaties met
uw (ex-)partners. Het risico dat u in de toekomst opnieuw geconfronteerd
wordt met relatieproblemen die leiden tot emotionele reacties kan niet
worden uitgesloten. De onmiddellijke aanwezigheid van een vuurwapen kan
in dergelijke situaties leiden tot een impulsieve daad met eventueel
desastreuze gevolgen, en betekent dan ook een potentieel gevaar voor de
openbare orde en veiligheid.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-7/31
Daarnaast is er meermaals sprake van ‘onder invloed van alcohol zijn’
waarbij u ook verschillende keren werd geverbaliseerd wegens geïntoxiceerd
sturen en in het verleden ook werd voor veroordeeld.
Op basis van de elementen aanwezig in het dossier kan worden
geconcludeerd dat er voldoende twijfel bestaat omtrent uw algemene
moraliteit en persoonlijkheid. Wanneer het echter gaat om het bezit van
vuurwapens kan de aanwezigheid van twijfel niet in uw voordeel worden
beslecht. De vrijwaring van de openbare orde en veiligheid primeert immers.
In casu zijn er voldoende twijfels omtrent uw betrouwbaarheid als
wapenbezitter en kan u derhalve niet het vertrouwen worden verleend om –
in afwijking op het principieel verbod ingesteld op alle vuurwapens – een
gemotiveerde wapenvergunning toe te staan of om – in afwijking op de
principiële voorafgaande vergunningsplicht – u toe te laten gebruik te maken
van het uitzonderingsregime dat de wapenwet voorziet voor houders van een
jachtverlof of van een sportschutterslicentie (cf. artikel 12 van de wapenwet).
Derhalve blijft uw recht tot het voorhanden hebben van vuurwapens
ingetrokken.”
Dat is de bestreden beslissing.
IV. Onderzoek van de middelen
A. Vooraf
In de drie middelen voert verzoeker onder meer de schending
aan van het redelijkheids- en het proportionaliteitsbeginsel. De vraag of de
voornoemde beginselen zijn miskend, is pas aan de orde wanneer vaststaat dat de
motieven van de bestreden beslissing in feite en in rechte het oordeel van de
verwerende partij verantwoorden dat vuurwapenbezit in hoofde van verzoeker een
gevaar kan inhouden voor de openbare orde, hetgeen verzoeker doorheen de drie
middelen betwist met tal van argumenten. Om die reden worden hierna de drie
middelen samen behandeld, waarbij eerst verzoekers argumentatie in verband met
de formele motivering van de bestreden beslissing wordt onderzocht, vervolgens
zijn argumentatie inzake de deugdelijkheid van de motieven en ten slotte zijn
argumentatie in verband met het redelijkheids- en het proportionaliteitsbeginsel.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-8/31
B. Onderzoek van het eerste, het tweede en het derde middel, samen genomen
Uiteenzetting van de middelen
5.1.
Het eerste middel is genomen uit de “schending van het
redelijkheidsbeginsel, subsidiariteitsbeginsel en proportionaliteitsbeginsel”.
Verzoeker vat het middel als volgt samen:
“Gegrond op een gebrek aan motivering, op een schending van de wet van 29
juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van bestuurshandelingen,
in het bijzonder de artikelen 2 en 3 van voormelde wet, machtsafwending en
miskenning van het [redelijkheids]-, het subsidiariteits- en het
proportionaliteitsbeginsel;
Daar waar de bestreden beslissing als motivering vermeldt: ‘Op basis van de
elementen aanwezig in het dossier kan worden geconcludeerd dat er
voldoende twijfel bestaat omtrent uw algemene moraliteit en
persoonlijkheid. Wanneer het echter gaat om het bezit van vuurwapens kan
de aanwezigheid van twijfel niet in uw voordeel worden beslecht. De
vrijwaring van de openbare orde en veiligheid primeert immers. In casu zijn
er voldoende twijfels omtrent uw betrouwbaarheid als wapenbezitter en kan
u derhalve niet het vertrouwen worden verleend om – in afwijking op het
principieel verbod ingesteld op alle vuurwapens – een gemotiveerde
wapenvergunning toe te staan of om – in afwijking op de principiële
voorafgaande vergunningsplicht – u toe te laten gebruik te maken van het
uitzonderingsregime dat de wapenwet voorziet voor houders van een
jachtverlof of van een sportschutterslicentie (cf artikel 12 van de wapenwet)’
en uit de tekstredactie van de beslissing blijkt dat zulks een voor de
beslissing dragend element is;
Terwijl die overweging geen dan wel onvoldoende steun vindt in het dossier,
elke bestuurshandeling daarenboven dient te berusten op daa[d]werkelijke,
relevante en toelaatbare juridische en feitelijke gronden en dito motiveringen
én de wet van 29 juli 1991 oplegt dat die gronden en/of motieven in de
beslissing zelf uitdrukkelijk worden vermeld, nu het een administratieve
rechtshandeling met individuele strekking betreft;
Dat het redelijkheidsbeginsel daarenboven voorschrijft dat de overheid de
haar toekomende discretionaire bevoegdheid bij de beoordeling of het
voorhanden hebben van een vuurwapen de openbare orde kan verstoren,
binnen de perken van de redelijkheid dient te gebruiken […].”
In de toelichting bij het middel stelt verzoeker dat hij gedurende
de tijdspanne van ruim twintig jaar waarin hij wapens hanteert nooit de wapenwet,
zijn uitvoeringsbesluiten en omzendbrieven heeft geschonden en dat hij geen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-9/31
incidenten of ongelukken heeft veroorzaakt of een bedreiging heeft gevormd voor
de openbare orde. Uit niets blijkt dat hij een gevaar vormt voor de openbare orde en
veiligheid. In de bestreden beslissing wordt onvoldoende rekening gehouden met
zijn persoon. Er wordt ook niet geantwoord op zijn argumentatie dat hij de voorbije
twintig jaar nooit een ongeluk heeft veroorzaakt of een gevaar voor de openbare
orde heeft opgeleverd.
Verzoeker ontkent niet dat er ooit problemen zijn geweest met
zijn (ex-)partners, maar volgens verzoeker is er slechts sprake van “een
conflictueuze situatie tussen ex-partners en van een aanvaring, zonder
wapenvertoon”. In de bestreden beslissing wordt eraan voorbijgegaan dat het in
belang van de ex-partner was om de feiten aan te dikken. Volgens verzoeker kan
niet eender welk feit worden aangegrepen om te stellen dat de openbare orde en
veiligheid in het gedrang kunnen komen en moet er een verband bestaan tussen het
bezit van vuurwapens en de feiten waarop het bestuur zich beroept. Verzoeker
heeft echter nooit wapens vertoond, laat staan gebruikt.
Verzoeker wijst er ook op dat de recentste vermeende feiten
dateren van 2020 zonder dat dergelijke feiten zich nadien nog hebben herhaald. Uit
geen enkel element blijkt, aldus verzoeker, dat er op heden actuele elementen zijn
die een reëel gevaar voor de openbare orde kunnen doen vermoeden. De
vermeende feiten dateren van de periode tussen 2009 en 2020. Zelfs aangenomen
dat, zoals de verwerende partij betoogt, deze feiten redelijk zwaarwichtig zijn,
komt het aan de verwerende partij toe om op grond van een individueel onderzoek
van de feiten aannemelijk te maken dat in de gegeven omstandigheden deze feiten
van minstens drie jaar geleden en ouder nog steeds voldoende actueel zijn opdat ze
een bedreiging kunnen vormen voor de openbare orde. Verzoeker is van oordeel
dat dit niet het geval is.
Volgens verzoeker zijn er dan ook onvoldoende motieven om
meteen de zwaarste maatregel – de intrekking – te verantwoorden en wordt in de
bestreden beslissing niet gemotiveerd waarom de schorsing of de beperking van de
vergunning niet kan volstaan.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-10/31
5.2.
Het tweede middel is genomen uit de schending van “het
redelijkheidsbeginsel en het objectiviteitsbeginsel”.
Verzoeker vat het middel als volgt samen:
“Gegrond op een gebrek aan motivering, op een schending van de wet van 29
juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van bestuurshandelingen,
in het bijzonder de artikelen 2 en 3 van voormelde wet, machtsafwending en
miskenning van het redelijksheids-, het subsidiariteits- en proportionaliteitsen het objectiviteitsbeginsel;
Daar waar de bestreden beslissing stelt ‘in casu zijn er voldoende twijfels
omtrent uw betrouwbaarheid als wapenbezitter en kan u derhalve niet het
vertrouwen worden verleend om – in afwijking op het principieel verbod
ingesteld op alle vuurwapens – een gemotiveerde wapenvergunning toe te
staan of om – in afwijking op de principiële voorafgaande vergunningsplicht
– u toe te laten gebruik te maken van het uitzonderingsregime dat de
wapenwet voorziet voor houders van een jachtverlof of van een
sportschutterslicentie (cf artikel 12 van de wapenwet)’;
Terwijl die vaststelling geen, minstens onvoldoende steun vindt in het
dossier en zelfs strijdt met 1) de verklaring van [IDW]; 2) de verklaring van
[KD]; en 3) het grondig gevoerde onderzoek en de bevindingen van de door
de Politierechtbank te Dendermonde aangestelde deskundige […] dewelke
onverenigbaar zijn met de assumptie van alcoholmisbruik, elke
bestuurshandeling dient te berusten op daa[d]werkelijke, relevante en
toelaatbare juridische en feitelijke gronden en dito motiveringen én de wet
van 29 juli 1991 oplegt dat die gronden en/of motieven in de beslissing zelf
uitdrukkelijk worden vermeld, nu het een administratieve rechtshandeling
met individuele strekking betreft;
Zodat de bestreden beslissing aan de feiten een strekking en lezing heeft
gegeven die daarmee onverenigbaar is;
en terwijl niet twijfel doch wel voldoende zekerheid is vereist om de
bestreden beslissing naar recht te verantwoorden.
Dat het redelijkheidsbeginsel bovendien voorschrijft dat de overheid de haar
toekomende discretionaire bevoegdheid bij de beoordeling of het
voorhanden hebben van een vuurwapen de openbare orde kan verstoren,
binnen de perken van de redelijkheid dient te gebruiken […].”
In de toelichting bij het middel stelt verzoeker dat op grond van
de verklaring van IDW en KD en het onderzoek van de door de politierechtbank
van Dendermonde aangestelde deskundige moet worden besloten dat hij over een
stabiele persoonlijkheid beschikt. In het advies van de procureur des Konings
wordt de inhoud van deze verklaringen niet ontmoet. Uit het advies en het
administratief dossier kan niet worden afgeleid of bij de redactie van het advies
rekening is gehouden met deze verklaringen en stukken. Op grond van een
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-11/31
dergelijk niet-gemotiveerd advies kan geen beslissing tot intrekking worden
verantwoord. Verzoeker beweert dat hij in het ongewisse verkeert over de redenen
die de procureur des Konings tot zijn advies hebben gebracht, zeker in het licht van
de verklaringen ten gunste van verzoeker. In het negatieve advies wordt niet
afdoende gemotiveerd waarom verzoekers wapenbezit een gevaar kan inhouden
voor de openbare orde en veiligheid. Hetzelfde geldt voor de bestreden beslissing.
Volgens verzoeker kan op grond van de vermeende, doch onbewezen feiten, die
overigens nooit aanleiding hebben gegeven tot de uitoefening van de
strafvordering, noch tot een intrekking van zijn wapenbezit, bezwaarlijk worden
gesteld dat zich inzake zijn algemene moraliteit en persoonlijkheid problemen
hebben voorgedaan die een gevaar kunnen inhouden voor de openbare orde en
veiligheid. In de bestreden beslissing is er ook sprake van “voldoende twijfel”
aangaande het noodzakelijk vertrouwen dat in verzoeker als wapenbezitter moet
kunnen worden gesteld. Verzoeker merkt op dat dit geenszins het bewijs, noch
voldoende zekerheid inhoudt dat hij de openbare orde zou verstoren. Minstens
getuigt dit van onzorgvuldig bestuur aangezien de verwerende partij die twijfel niet
nader heeft onderzocht. Twijfel volstaat niet om een definitieve – en meteen de
strengste – maatregel te gelasten. Er moet voldoende zekerheid zijn.
Vervolgens zet verzoeker in een uitgebreid betoog uiteen dat de
bestreden beslissing feitelijke grondslag ontbeert.
De aan proces-verbaal DE.43.L1.000164/2009 van 2009 ten
grondslag liggende feiten – door verzoeker omschreven als vermeend doch niet
bewezen intrafamiliaal geweld binnen een koppel – zijn volgens verzoeker niet
relevant voor de beoordeling of zijn wapenbezit een potentieel gevaar voor de
openbare orde inhoudt. Hij argumenteert dat de feiten uit 2009 dateren, geheel
vreemd zijn aan zijn wapenbezit, destijds niet van aard waren om een intrekking
van zijn wapenbezit te overwegen en, omdat ze kennelijk niet zwaarwichtig
genoeg geacht werden, zelfs geen aanleiding hebben gegeven tot de uitoefening
van de strafvordering.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-12/31
De aan proces-verbaal DE.43.L1.001969/2009 ten grondslag
liggende feiten worden door verzoeker betwist. Hij stelt daaromtrent dat hij zijn
ex-partner KD geen slagen en verwondingen heeft toegebracht en wijst erop dat
nooit een medisch attest is bijgebracht om de feiten te staven. Volgens verzoeker
blijft het bij beweringen om hem in diskrediet te brengen. De feiten hebben ook
geen enkel verband met zijn wapenbezit. Er zijn nooit wapens vertoond, laat staan
gebruikt. Verzoeker ontkent niet dat er problemen waren met zijn ex-vriendin,
maar stelt dat er geen bewijs is dat de openbare orde is verstoord of dat daartoe
gevaar bestond. “Voor zoveel als nodig” laat verzoeker nog gelden dat een
woordenwisseling niet kan doen besluiten tot “slecht gedrag” dat gebeurlijk “slecht
gebruik” van wapens kan doen veronderstellen. Hij wijst er ook op dat de feiten
dateren van 2009 en dat ze nooit aanleiding hebben gegeven tot de uitoefening van
de strafvordering of tot een intrekking van het wapenbezit, zodat de verwerende
partij niet op die feiten kan steunen. In zoverre de procureur des Konings in zijn
negatief advies stelt “dat alcoholmisbruik een constante is bij betrokkene”, merkt
verzoeker op dat geen rekening is gehouden met de verklaring van KD.
De feiten van intoxicatie die aanleiding hebben gegeven tot
veroordelingen door de politierechtbank in 2010 en 2014 zijn volgens verzoeker
evenmin relevant voor de beoordeling of zijn wapenbezit een potentieel gevaar
voor de openbare orde inhoudt. Hij argumenteert dat het oude feiten betreft, die
geheel vreemd zijn aan zijn wapenbezit, niet doen vrezen voor de fysieke
integriteit van personen en niet voldoende ernstig zijn.
Verzoeker betwist ook de feiten van 15 maart 2019 waarbij hij
samengevat stelt dat hij en zijn partner het slachtoffer waren van verkeersagressie.
Verzoeker merkt op dat het interventieverslag met betrekking tot die feiten niet aan
het dossier is toegevoegd, zodat hij daarover geen standpunt kan innemen, hetgeen
zijn recht van verdediging miskent. Aangezien het stuk niet is bijgebracht, moet
worden aangenomen dat de bestreden beslissing niet op objectieve gronden steunt.
Inzake de feiten van 5 april 2019 en 30 juni 2019 stelt verzoeker
dat bij de feiten van 5 april 2019 excessief politiegeweld tegen hem is gebruikt,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-13/31
hetgeen thans ten onrechte wordt uitgelegd als agressie van hem tegen de
verbalisanten. Het betreft alleenstaande feiten die het gevolg zijn van een moeilijke
periode. Uit het onderzoek van de door de politierechtbank van Dendermonde
aangestelde deskundige blijkt dat verzoeker geen alcoholprobleem heeft.
Inmiddels heeft het Hof van Cassatie de in graad van beroep gewezen vonnissen
vernietigd. Het is dan ook voorbarig om uit die vonnissen conclusies te trekken en
in de mate waarin de bestreden beslissing dit wel doet, mist ze feitelijke en
juridische grondslag. Verzoeker is van oordeel dat een in kracht van gewijsde
gegane beslissing in die zaken diende te worden afgewacht alvorens een beslissing
kon worden genomen over de intrekking zijn wapenbezit. Zo zal immers blijken
dat er geenszins sprake is van overmatig alcoholgebruik. Verzoeker heeft geen
alcoholprobleem en evenmin betekent hij een gevaar voor de verkeersveiligheid.
Wat de feiten van 22 juni 2019 en 11 februari 2020 betreft, stelt
verzoeker dat hij zijn partner nooit heeft geslagen. Zij heeft daarvoor nooit klacht
neergelegd of een medisch attest ter staving bijgebracht. Van die feiten is ook nooit
een proces-verbaal opgesteld, wat wel het geval zou zijn geweest indien zij tot
tweemaal toe het slachtoffer zou zijn geweest van slagen. Verzoeker merkt ook op
dat het met betrekking tot die feiten opgestelde interventieverslag geen deel uit
maakt van het dossier zodat hij daarover geen standpunt kan innemen, hetgeen zijn
recht van verdediging miskent. Rond geruchten en valse meldingen kan echter
geen dossier worden opgebouwd.
Voorts ontkent verzoeker dat hij zich verbaal en fysiek agressief
zou hebben opgesteld tegenover zijn ex-partner IDW. Hij wijst er op dat IDW in
een verklaring van 22 mei 2020 aan de lokale politie erkent dat zij zich op geen
enkel moment bedreigd heeft gevoeld en enkel de politie heeft gebeld om
pragmatische redenen, namelijk om verzoeker onmiddellijk het huis te doen
verlaten aangezien een procedure voor de rechtbank te lang zou duren. In het
advies van de procureur des Konings wordt de inhoud van die verklaring niet
ontmoet. Uit het advies en het administratief dossier kan niet worden afleid of bij
de redactie van het advies rekening is gehouden met die verklaring, nu de
verklaring zelf geen deel uitmaakt van het dossier. Een en ander noopt minstens tot
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-14/31
het inwinnen van een aanvullend advies bij het parket teneinde de procureur des
Konings toe te laten alsnog kennis te nemen van deze voor de beoordeling van het
dossier essentiële elementen, zonder dewelke geen gedegen beslissing kan worden
genomen. Verzoeker ontkent ook dat hij zou hebben gezegd dat hij iedereen gaat
uitmoorden. Het is een bewering van zijn ex-partner waarvoor geen enkel bewijs
bestaat en waaraan dan ook geen gevolgen kunnen worden verbonden. In de
bestreden beslissing wordt geen rekening gehouden met de verklaring van IDW
van 22 mei 2020. Het redelijkheids- en het zorgvuldigheidsbeginsel zijn miskend
doordat de elementen à décharge niet mee in overweging zijn genomen.
Verzoeker ontkent ook dat hij gedreigd heeft met zelfdoding. Hij
merkt op dat het proces-verbaal van die feiten niet aan het dossier is toegevoegd
zodat hij zich daar niet tegen kan verdedigen. Het recht van verdediging is
geschonden doordat de bestreden beslissing mede steunt op een proces-verbaal dat
niet in detail is gespecifieerd en waarvan geen kopie is meegedeeld. De bestreden
beslissing berust wat dit punt betreft niet op redelijke en objectieve gronden.
Wat het proces-verbaal voor bedrieglijke verberging betreft,
merkt verzoeker op dat de stukken hiervan pas op 2 juni 2022 aan het dossier zijn
toegevoegd. Het blijkt louter te gaan om een tekortkoming aan een administratieve
verplichting, namelijk de aangifte van het terugvinden van een verloren rijbewijs.
Volgens verzoeker is dit geen relevant feit. Het doet niet vrezen voor de fysieke
integriteit van personen en is niet voldoende ernstig om een schorsing, beperking
of intrekking van het wapenbezit te rechtvaardigen. De bestreden beslissing mist
ook op dit punt juridische grondslag.
Wat de feiten betreft waarvoor zijn partner bij de politie is
gekend, stelt verzoeker dat deze hem niet bekend waren en dat deze niets zeggen
over zijn moraliteit. Verzoeker merkt ook op dat hij geen adreswijziging heeft
aangevraagd en dat het initiatief daartoe van zijn partner kwam. Zijn partner verzet
zich ook niet tegen zijn wapenbezit en bevestigt dit in een verklaring.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-15/31
Ten slotte betwist verzoeker dat hij de veiligheidsvoorschriften
bij het opslaan van vuurwapens en munitie niet in acht zou hebben genomen. De
vaststelling waaraan wordt gerefereerd, is gebeurd op het ogenblik dat hij terug
kwam van de jacht en zijn wapens aan het reinigen was zodat daaruit bezwaarlijk
kan worden afgeleid dat hij de veiligheidsvoorschriften zou hebben miskend.
5.3.
Het derde middel is genomen uit de schending van het
redelijkheids- en proportionaliteitsbeginsel wegens het in aanmerking nemen van
een niet relevant feitelijk element.
Verzoeker vat het middel als volgt samen:
“Gegrond op een gebrek aan motivering, op een schending van de wet van 29
juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van bestuurshandelingen,
in het bijzonder de artikelen 2 en 3 van voormelde wet, machtsafwending en
miskenning van het [redelijkheids]-, het subsidiariteits- en het
proportionaliteitsbeginsel.
Daar waar de bestreden beslissing als dragend onderdeel van de motivering
een verkeersovertreding weerhoudt die geen enkel verband houdt met de aan
de in het kader van het georganiseerd beroep aan verweerster ter beoordeling
voorgelegde feiten: ‘Daarnaast is er meermaals sprake van ‘onder invloed
van alcohol zijn’ waarbij u ook verschillende keren werd geverbaliseerd
wegens geïntoxiceerd sturen en in het verleden ook werd voor veroordeeld’.
Terwijl elke bestuurshandeling dient te berusten op daa[d]werkelijke,
relevante en toelaatbare juridische en feitelijke gronden en dito motiveringen
én de wet van 29 juli 1991 oplegt dat die gronden en/of motieven in de
beslissing zelf uitdrukkelijk worden vermeld, nu het een administratieve
rechtshandeling met individuele strekking betreft én uit de door verzoeker
bijgebrachte stukken (o.a. het verslag van [een deskundige]) ten genoege van
rechte blijkt dat er actueel geen contra-indicatie is inzake alcoholgebruik.
Dat het redelijkheidsbeginsel daarenboven voorschrijft dat de overheid de
haar toekomende discretionaire bevoegdheid bij de beoordeling of het
voorhanden hebben van een vuurwapen de openbare orde kan verstoren,
binnen de perken van de redelijkheid dient te gebruiken […]”.
In de toelichting bij het middel stelt verzoeker dat de feiten van
intoxicatie die aanleiding hebben gegeven tot veroordelingen door de
politierechtbank in 2010 en 2014 niet relevant zijn voor de beoordeling of zijn
wapenbezit een gevaar kan inhouden voor de openbare orde. Het betreft oude
feiten, die niet doen vrezen voor de fysieke integriteit van personen en niet
voldoende ernstig zijn. Aan de hand van het verslag van een deskundige bewijst
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-16/31
verzoeker dat er geen sprake is van problematisch alcoholgebruik. Tot slot
vermeldt verzoeker nog dat de in graad van beroep gewezen vonnissen met
betrekking tot de feiten van 5 april 2019 en 30 juni 2019 door het Hof van Cassatie
zijn vernietigd.
6.1.
In de memorie van wederantwoord zet verzoeker bij het eerste
middel uiteen wat onder de materiëlemotiveringsplicht moet worden verstaan.
Voorts betoogt hij dat niettegenstaande hij “de betrouwbaarheid, rechtsgeldigheid
en de bewijslast van het tegen hem aangevoerde bewijs van de (recente) feiten
heeft betwist”, uit de bestreden beslissing niet blijkt dat deze argumentatie bij de
besluitvorming is betrokken en evenmin kan worden afgeleid waarom deze
argumentatie niet is aanvaard. Daarentegen wordt impliciet maar zeker zonder
meer aangenomen dat de gedane vaststellingen bewijskrachtig zijn.
6.2.
Inzake het tweede middel ontkent verzoeker de stelling van de
verwerende partij dat het niet om een eenmalig feit gaat, maar om een
persoonlijkheidsstructuur die zich door de jaren heen heeft vertaald in
alcoholmisbruik gekoppeld aan agressief gedrag. Hij betwist dat zijn moraliteit
ernstig te wensen overlaat en stelt dat er geen indicaties zijn die deze these
schragen. Uit de door de verwerende partij aangehaalde elementen is volgens
verzoeker geenszins af te leiden dat er met betrekking tot zijn moraliteit en
persoonlijkheid ernstige problemen bestaan die hem vuurwapengevaarlijk maken.
Hij ontkent ook dat de genomen maatregel in de bestreden beslissing op
omstandige wijze wordt gemotiveerd. Dienaangaande stelt hij dat zijn
argumentatie en de feiten door de verwerende partij niet op voldoende omstandige
wijze zijn onderzocht. Volgens verzoeker blijkt uit geen enkel element van het
dossier dat er op heden actuele elementen zijn die een gevaar voor de openbare
orde kunnen doen vermoeden. De bestreden beslissing steunt niet op werkelijk
bestaande en concrete feiten die relevant zijn en met de vereiste zorgvuldigheid
zijn vastgesteld. Verzoeker verwijst in dat verband naar zijn onafgebroken regulier
wapenbezit van ruim twintig jaar en stelt dat geen enkel element daadwerkelijk
aantoont hoe zijn wapenbezit de openbare orde zou kunnen verstoren. De
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-17/31
bestreden beslissing verantwoordt derhalve niet naar recht waarom de beslissing
van de gouverneur wordt gehandhaafd.
7.1.
In zijn laatste memorie voert verzoeker onder het eerste middel
nu ook de schending aan van het motiveringsbeginsel. Voorts stelt hij dat de feiten
die aan de vonnissen van 4 april 2022 van de correctionele rechtbank van
Dendermonde ten grondslag liggen dateren van april 2020. Wat de conflictsituaties
met ex-partners betreft, merkt verzoeker op dat in de bestreden beslissing wordt
gesteld dat de precieze feiten onduidelijk zijn. De feiten van 2009 inzake
opzettelijke slagen en verwondingen aan zijn partner zijn volgens verzoeker alvast
niet voldoende actueel. Daarenboven is hij voor die feiten ook nooit vervolgd of
veroordeeld. Hoewel de precieze feiten onduidelijk zijn, wordt de bestreden
beslissing toch deels daarop gesteund. Verzoeker wijst er daarbij op dat hij bij een
conflictsituatie nooit naar zijn wapen heeft gegrepen. Andere ex-partners hebben
verklaringen afgelegd waaruit blijkt dat hij beschikt over een stabiele
persoonlijkheid. In het advies van de procureur des Konings wordt de inhoud van
deze verklaringen niet ontmoet. Ook het verslag van de deskundige blijft
onbesproken. Uit het advies en het administratief dossier kan niet worden afgeleid
of er bij de redactie van het advies rekening is gehouden met deze verklaringen en
stukken. Op grond van een dergelijk niet-gemotiveerd advies kan geen beslissing
tot intrekking worden verantwoord.
7.2.
Inzake het tweede middel benadrukt verzoeker dat de
verklaringen die in zijn voordeel zijn afgelegd afkomstig zijn van zijn ex-partners
lastens wie het vermeend agressief gedrag zou zijn gepleegd. Wat de door hem
afgelegde verklaringen inzake de feiten uit 2009 betreft waarin hij erkent dat hij de
bril van zijn ex-partner heeft vernield en twee kopstoten heeft gegeven, stelt
verzoeker dat deze verklaringen zonder bijstand zijn afgelegd en derhalve niet in
aanmerking kunnen worden genomen als bewijskrachtig. Hij blijft de feiten
betwisten en merkt op dat de feiten van 2009 dateren en derhalve niet relevant en
actueel zijn voor de beoordeling of zijn wapenbezit een gevaar kan opleveren voor
de openbare orde en veiligheid.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-18/31
Voorts stelt verzoeker dat in zoverre de recente veroordelingen
wegens alcoholintoxicatie en dronkenschap achter het stuur de dragende motieven
van de bestreden beslissing zouden zijn, dit geenszins kan volstaan om zijn recht
op wapenbezit in te trekken. Hij levert immers het bewijs, aan de hand van een
verslag van een deskundige, dat er geen sprake is van problematisch
alcoholgebruik. Bij de concrete afweging van de relevante feiten blijkt niet dat de
verwerende partij deze gegevens mee in rekening heeft gebracht bij haar
onderzoek. De algemene en hypothetische opmerking dat hij een potentieel gevaar
voor de openbare orde en veiligheid zou kunnen betekenen, zonder hierbij
rekening te houden met de stukken die bewijzen dat er actueel hoogstens sprake is
van matig alcoholgebruik, kan in casu niet volstaan om de beslissing te motiveren.
De verwerende partij heeft dan ook het redelijkheidsbeginsel miskend.
7.3.
Met betrekking tot het derde middel benadrukt verzoeker dat de
feiten inzake alcoholintoxicatie volkomen vreemd zijn aan zijn wapenbezit.
Hoewel de verwerende partij stelt dat zij in beginsel bij de beoordeling van het
gevaar dat iemands wapenbezit voor de openbare orde en veiligheid kan opleveren
rekening mag houden met feiten en gedragingen die niets te maken hebben met het
wapenbezit, mag zij niettemin zonder nader en individueel onderzoek van de
relevantie ervan, niet uit het louter gegeven dat iemand dergelijke feiten en
gedragingen zou hebben gepleegd, besluiten dat wapenbezit een gevaar zou
kunnen betekenen voor de openbare orde en veiligheid. Door dit wel te doen en uit
het enkele gegeven dat verzoeker deze aan het wapenbezit vreemde inbreuken op
de verkeerswetgeving heeft gepleegd, te besluiten dat hij getuigt van een potentieel
gevaar voor de openbare orde en veiligheid en dat daarom twijfel bestaat omtrent
zijn algemene moraliteit en persoonlijkheid alsook omtrent zijn alcoholgebruik
zodat zijn wapenbezit een gevaar kan vormen voor de openbare orde, gaat de
verwerende partij de grenzen te buiten van een redelijke uitoefening van haar
beoordelingsvrijheid. Het is niet voldoende om hypothetische scenario’s te
suggereren zonder dat daarvoor afdoende bewijs bestaat. Verzoekers verleden
geeft geen aanleiding tot bezorgdheid over zijn geschiktheid om een wapen te
bezitten. De vroegere veroordelingen betreffen alleenstaande feiten wegens
inbreuken op de verkeerswetgeving en doen geen afbreuk aan zijn voor het overige
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-19/31
voorbeeldig gedrag. Ook de feiten die aan het vonnis van de correctionele
rechtbank van 4 april 2022 ten grondslag liggen, ontberen de vereiste actualiteit. In
de bestreden beslissing wordt uit feiten die dateren van om en bij tien jaar geleden
afgeleid dat twijfel kan bestaan omtrent zijn moraliteit en persoonlijkheid bij
alcoholgebruik, zodat zijn wapenbezit een gevaar kan vormen voor de openbare
orde. Een actueel en objectief document, namelijk het verslag van een deskundige,
waaruit blijkt dat slechts sprake is van een matig alcoholgebruik, wordt bij de
beoordeling van het potentieel gevaar voor de openbare orde en veiligheid door de
verwerende partij buiten beschouwing gelaten, niettegenstaande relevant. Volgens
verzoeker
zijn
er
dan
ook
onvoldoende
redenen
om
de
zwaarste
preventiemaatregel te verantwoorden en is de verwerende partij de grenzen van
een redelijke uitoefening van haar beoordelingsvrijheid te buiten gegaan.
Beoordeling
a. Ontvankelijkheid van de middelen
Verzoeker voert in de drie middelen de schending aan van het
“subsidiariteitsbeginsel”. Hij verzuimt echter toe te lichten op welke wijze, naar
zijn oordeel, de bestreden beslissing is genomen met miskenning van dat beweerde
beginsel. De drie middelen zijn dan ook onontvankelijk in de mate dat de
schending van het “subsidiariteitsbeginsel” wordt aangevoerd.
Voorts maakt verzoeker in de drie middelen ook gewag van
machtsafwending. Hij verduidelijkt evenwel op geen enkele wijze waarom hij van
mening is dat de verwerende partij met de bestreden beslissing onrechtmatige
doeleinden zou hebben nagestreefd en het ongeoorloofde kenmerk bovendien het
enige doel van de bestreden beslissing zou zijn. De drie middelen zijn in die mate
eveneens onontvankelijk.
In zijn middelen formuleert verzoeker ook herhaaldelijk kritiek
op het advies van de procureur des Konings. Die kritiek kan op zich evenwel niet
tot de nietigverklaring van de bestreden beslissing leiden. De middelen zijn dan
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-20/31
ook evenmin ontvankelijk in zoverre ze kritiek bevatten op het advies van de
procureur des Konings.
Het tweede middel bevat geen toelichting met betrekking tot de
aangevoerde schending van het objectiviteitsbeginsel. In zoverre de schending van
dat beginsel wordt aangevoerd, is het tweede middel onontvankelijk.
In de mate dat verzoeker in het tweede middel herhaaldelijk
aanstipt dat het recht van verdediging is geschonden, moet worden opgemerkt dat
het recht van verdediging, behoudens andersluidend voorschrift, alleen van
toepassing is in straf- en tuchtzaken. Aangezien het in casu niet gaat om een strafof tuchtzaak en geen wettelijke of reglementaire bepaling het recht van
verdediging uitbreidt tot beslissingen zoals de thans voorliggende bestreden
beslissing, is het recht van verdediging als zodanig niet van toepassing. Ook in die
mate is het tweede middel onontvankelijk.
b. Gegrondheid van de middelen
‘betreffende
De door de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991
de
uitdrukkelijke
(formelemotiveringswet)
motivering
voorgeschreven
van
de
bestuurshandelingen’
formelemotiveringsplicht
moet
verzoeker toelaten de concrete redenen te achterhalen die de verwerende partij tot
haar beslissing hebben geleid. De verwerende partij moet daarbij niet op elk
argument van verzoeker antwoorden en dit weerleggen. Het volstaat dat verzoeker
in de bestreden beslissing de redenen vindt die de verwerende partij ertoe brengen
hem het vuurwapenbezit te ontzeggen.
Te dezen kan worden vastgesteld dat de verwerende partij heeft
voldaan aan de op haar rustende formelemotiveringsplicht. Uit de motivering van
de bestreden beslissing blijkt immers om welke redenen verzoekers recht om
vuurwapens voorhanden te hebben blijft ingetrokken en wat het determinerend
motief van de verwerende partij daarvoor is.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-21/31
De verwerende partij overweegt in de bestreden beslissing:
“Het is niet steeds duidelijk welke de precieze feitelijkheden zijn aangezien u
de ten laste gelegde feiten heeft ontkend of minstens heeft geminimaliseerd.
Wel kan worden vastgesteld dat u verzeild geraakt in conflictsituaties met
uw (ex-)partners. Het risico dat u in de toekomst opnieuw geconfronteerd
wordt met relatieproblemen die leiden tot emotionele reacties kan niet
worden uitgesloten. De onmiddellijke aanwezigheid van een vuurwapen kan
in dergelijke situaties leiden tot een impulsieve daad met eventueel
desastreuze gevolgen, en betekent dan ook een potentieel gevaar voor de
openbare orde en veiligheid.
Daarnaast is er meermaals sprake van ‘onder invloed van alcohol zijn’
waarbij u ook verschillende keren werd geverbaliseerd wegens geïntoxiceerd
sturen en in het verleden ook werd voor veroordeeld.”
Uit die overwegingen blijkt, impliciet maar zeker, dat het feit dat
verzoeker verzeild is geraakt in conflictsituaties met zijn (ex-)partners –
waaromtrent de verwerende partij stelt dat het risico dat hij in de toekomst opnieuw
geconfronteerd wordt met relatieproblemen die leiden tot emotionele reacties niet
kan worden uitgesloten en dat de onmiddellijke aanwezigheid van een vuurwapen
in dergelijke situaties kan leiden tot een impulsieve daad met eventueel desastreuze
gevolgen – voor de minister van Justitie een voldoende en dus determinerend
motief is om de bestreden beslissing te schragen, aangezien hij over dit gegeven op
zich stelt dat het een potentieel gevaar voor de openbare orde en veiligheid
betekent.
Uit de bestreden beslissing blijkt dat, anders dan verzoeker
beweert, de verwerende partij wel degelijk kennis heeft genomen van zijn
argumentatie uit zijn beroepschrift – ze wordt samengevat onder rubriek 4.2
‘Onderzoek van het dossier’ – en deze heeft onderzocht – in rubriek 4.5
‘Evaluatie’. De verwerende partij is evenwel van oordeel dat die argumentatie niet
van aard is om afbreuk te doen aan haar conclusie dat verzoekers recht op
wapenbezit de openbare orde kan verstoren en dat daarom zijn wapenbezit moet
worden ingetrokken. Zij heeft haar redenen daarvoor uiteengezet, waaruit
verzoeker kan afleiden om welke redenen zijn argumentatie niet is aanvaard. Zoals
gezegd, vereist de formelemotiveringsplicht niet dat de verwerende partij op elk
argument van verzoeker afzonderlijk antwoordt en dat weerlegt. Verzoekers
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-22/31
argument dat hij de voorbije twintig jaar nooit een ongeluk heeft veroorzaakt of
een gevaar voor de openbare orde heeft opgeleverd, wordt alvast afdoende
beantwoord met de uiteenzetting van de motieven die verwerende partij tot haar
beslissing hebben gebracht.
Ten slotte reikt de formelemotiveringsplicht niet zover dat de
verwerende partij in de bestreden beslissing zou moeten motiveren waarom de
schorsing of de beperking van verzoekers wapenbezit niet kan volstaan.
Verzoeker voert in de middelen tal van argumenten aan waaruit
moet blijken dat de motieven van de bestreden beslissing niet in feite en in rechte
het oordeel van de verwerende partij verantwoorden dat zijn vuurwapenbezit een
gevaar kan inhouden voor de openbare orde.
Die argumentatie houdt geen verband met de formele- maar met
de materiëlemotiveringsplicht. De middelen worden hierna vanuit dat oogpunt
onderzocht, maar enkel voor wat betreft het determinerend motief van de bestreden
beslissing, namelijk dat verzoeker verzeild is geraakt in conflictsituaties met zijn
(ex-)partners. Indien het determinerend motief van de bestreden beslissing
overeind blijft, staat het immers vast dat de bestreden beslissing een deugdelijke
motivering heeft.
Tot de determinerende motieven behoort niet de korte
vermelding in de bestreden beslissing dat meermaals is vastgesteld dat verzoeker
onder invloed is van alcohol (“Daarnaast is er meermaals sprake van ‘onder
invloed van alcohol zijn’ waarbij u ook verschillende keren werd geverbaliseerd
wegens geïntoxiceerd sturen en [er] in het verleden ook werd voor veroordeeld”).
Dit vormt niet meer dan een aanvullend, maar overtollig motief. Verzoekers kritiek
op dat motief kan niet tot een vernietiging van de bestreden beslissing leiden.
Daarnaast kan worden vastgesteld dat de bestreden beslissing
niet steunt op feiten van verkeersagressie op 15 maart 2019, de (vermeende)
agressie van verzoeker tegen verbalisanten, bedreigingen door verzoeker, de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-23/31
dreiging met zelfdoding, de bedrieglijke verberging, de feiten waarvoor zijn
partner bij de politie is gekend en het niet naleven van de veiligheidsvoorschriften
bij het opslaan van vuurwapens en munitie. Aangezien dit geen motieven zijn van
de bestreden beslissing, kan verzoekers kritiek met betrekking tot die feiten
evenmin tot nietigverklaring van de bestreden beslissing leiden.
De materiëlemotiveringsplicht houdt in casu in dat de bestreden
beslissing moet steunen op motieven waarvan het feitelijk bestaan naar behoren is
bewezen en die in rechte verantwoorden dat het voorhanden hebben van wapens de
openbare orde kan verstoren.
De wapenwet bepaalt niet op grond van welke feiten, noch op
grond van welke criteria, de mogelijke verstoring van de openbare orde moet
worden beoordeeld. De minister van Justitie beschikt over een discretionaire
beoordelingsbevoegdheid.
Het komt aan de Raad van State in het kader van zijn
wettigheidstoezicht niet toe om zelf te beoordelen of het voorhanden hebben van
een wapen de openbare orde kan verstoren. De Raad van State is enkel bevoegd om
desgevraagd na te gaan of de overheid is uitgegaan van de juiste feitelijke
gegevens, of zij die correct heeft beoordeeld en of zij op grond daarvan
overeenkomstig de voormelde wettelijke bepalingen binnen de perken van de
redelijkheid tot haar besluit is gekomen.
Wat het bestaan van de conflictsituaties tussen verzoeker en zijn
(ex-)partners betreft, gaat het niet op om – zoals verzoeker dat doet – specifieke
feiten te betwisten waarbij hij stelt dat hij zich op dat moment niet agressief heeft
gedragen tegenover zijn (ex-)partners, dat het feit niet ernstig is aangezien hij er
nooit voor is vervolgd en veroordeeld en dat het feit niet eerder aanleiding heeft
gegeven tot een intrekking van zijn wapenbezit. De bestreden beslissing steunt
immers niet op welbepaalde concrete feiten waarbij verzoeker zich agressief zou
hebben gedragen tegenover zijn (ex-)partners. Het is uit het geheel van interventies
die de politie heeft uitgevoerd bij verzoeker en zijn (ex-)partners dat de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-24/31
verwerende partij in het algemeen concludeert dat verzoeker verzeild is geraakt in
conflictsituaties met zijn (ex-)partners. In de bestreden beslissing wordt het als
volgt verwoord:
“Uit het dossier blijkt dat u […] reeds meermaals in aanraking bent geweest
met politie en/of justitie, voornamelijk dan in het kader van conflictsituaties
waarbij ex-partners klacht tegen u hebben neergelegd wegens onder meer het
uiten van bedreigingen. Reeds in 2009 was er sprake van interventies door de
lokale politie door moeilijkheden met uw toenmalige partner.
In 2019 en nogmaals met een andere partner in 2020 hebben er zich nieuw
problemen voorgedaan waarbij de politie is moeten tussenkomen.
[…]
Het is niet steeds duidelijk welke de precieze feitelijkheden zijn aangezien u
de ten laste gelegde feiten heeft ontkend of minstens heeft geminimaliseerd.
Wel kan worden vastgesteld dat u verzeild geraakt in conflictsituaties met
uw (ex-)partners.”
Er kan worden vastgesteld dat het bestaan van die
politie-interventies en van de daaruit door de verwerende partij afgeleide
conflictsituaties tussen verzoeker en zijn (ex-)partners door geen enkel element
van het dossier wordt tegengesproken. Verzoeker zelf heeft het bestaan van de
politie-interventies en van de conflictsituaties met zijn (ex-)partners in de loop van
de procedure ook op geen enkele wijze ontkend. Verzoeker geeft integendeel dit
gegeven net toe. Zo erkent verzoeker in zijn verzoekschrift dat de politie
verschillende keren is tussengekomen bij hem en zijn ex-partners en hij stelt
daarover dat er sprake was “van een conflictueuze situatie tussen ex-partners en
van een aanvaring, zonder wapenvertoon”. In die omstandigheden mocht de
verwerende partij dan ook aannemen dat verzoeker verzeild is geraakt in
conflictsituaties met zijn (ex-) partners.
De omstandigheid dat elk van die politietussenkomsten op zich
geen aanleiding heeft gegeven tot vervolging en niet eerder heeft geleid tot een
intrekking van verzoekers wapenbezit, staat er niet aan in de weg dat de
verwerende partij uit het geheel van politie-interventies mocht afleiden dat
verzoeker verzeild is geraakt in conflictsituaties met zijn (ex-)partners en dat hem
om die reden het wapenbezit moet worden ontzegd.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-25/31
Verzoeker wijst op verklaringen van zijn ex-partners waaruit
zou moeten blijken dat hij over een stabiele persoonlijkheid beschikt. Die
verklaringen doen echter geen afbreuk aan het feit dat de verwerende partij mocht
aannemen dat verzoeker verzeild is geraakt in conflictsituaties met zijn
(ex-)partners. Zoals gezegd, geeft verzoeker het bestaan van die conflictsituaties
ook zelf toe.
Voorts voert verzoeker aan dat de feiten – met betrekking tot de
conflictsituaties met zijn (ex-)partners heeft hij het dan in hoofdzaak over de feiten
uit 2009 – niet voldoende actueel zijn. Die stelling kan niet worden bijgevallen. De
verwerende partij mag immers rekening houden met minder recente feiten ten laste
van verzoeker, wanneer zij ook steunt op recente feiten die erop wijzen dat het
voorhanden hebben van wapens door verzoeker de openbare orde kan verstoren.
Uit die recente feiten kan immers blijken dat aan de minder recente feiten niet ieder
belang moet worden ontzegd.
Er kan bezwaarlijk worden ontkend dat er dergelijke recente
feite voorhanden zijn. Uit het dossier blijkt immers dat de politie in 2019 en 2020
herhaaldelijk is moeten tussenkomen bij verzoeker en zijn (ex-) partners – hetgeen
verzoeker ook erkent – waaruit de verwerende partij dan afleidt dat verzoeker
verzeild is geraakt in conflictsituaties met zijn (ex-)partners. Die recente
politietussenkomsten maken dat ook de minder recente politie-interventies uit
2009 mogen worden betrokken bij de beoordeling van het risico dat verzoekers
wapenbezit inhoudt voor de openbare orde. In tegenstelling tot wat verzoeker
aanvoert, maakt de verwerende partij in de bestreden beslissing bovendien wel
degelijk aannemelijk dat de feiten nog steeds voldoende actueel zijn opdat ze een
bedreiging kunnen vormen voor de openbare orde. De verwerende partij
overweegt in de bestreden beslissing immers dat “[h]et risico dat [verzoeker] in de
toekomst opnieuw geconfronteerd wordt met relatieproblemen die leiden tot
emotionele reacties […] niet [kan] worden uitgesloten”. Hiermee maakt de
verwerende partij duidelijk waarom zij van oordeel is dat de feiten thans nog steeds
voldoende actueel zijn.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-26/31
Verzoeker voert ook aan dat conflictsituaties met zijn
(ex)partners geen enkel verband hebben met zijn vuurwapenbezit. Hij heeft
immers nooit wapens vertoond, laat staan gebruikt.
Daarmee gaat verzoeker eraan voorbij dat bij de beoordeling van
het gevaar dat iemands wapenbezit kan opleveren voor de openbare orde en
veiligheid, de verwerende partij rekening mag houden met feiten en gedragingen
die niet rechtstreeks te maken hebben met wapenbezit, op voorwaarde dat deze
feiten en gedragingen genoegzaam vaststaan en de beslissing om het wapenbezit te
ontzeggen naar recht kunnen verantwoorden. De verwerende partij mag daarbij
evenwel niet zonder nader en individueel onderzoek van de relevantie ervan, uit
het louter gegeven dat verzoeker dergelijke feiten en gedragingen heeft gepleegd,
besluiten dat verzoekers wapenbezit een gevaar zou kunnen betekenen voor de
openbare orde en veiligheid.
Uit de bestreden beslissing blijkt dat het feit dat verzoeker
verzeild is geraakt in conflictsituaties met zijn (ex-)partners op zichzelf niet tot de
conclusie leidt dat het voorhanden hebben van vuurwapens in hoofde van
verzoeker een gevaar voor de openbare orde en veiligheid kan inhouden. Deze
conclusie wordt verbonden aan de moraliteit en persoonlijkheid van verzoeker en
meer bepaald de wijze waarop hij omgaat met risico’s en onnodig risicovol gedrag
vermijdt of net opzoekt. Als uit het gedrag van iemand in het dagelijkse leven blijkt
dat hij onvoldoende verantwoordelijkheid aan de dag legt en hierdoor een
gevaarlijke situatie voor de maatschappij creëert, kan daaruit in redelijkheid
worden afgeleid dat een dergelijke persoon in het bezit van vuurwapens een
verhoogd maatschappelijk risico kan stellen. De kans op ongelukken met of
misbruiken van vuurwapenbezit is dan onredelijk groot.
Verzoeker voert aan dat er in de bestreden beslissing slechts
sprake is van “voldoende twijfel” aangaande het noodzakelijk vertrouwen dat in
hem als wapenbezitter moet kunnen worden gesteld, hetgeen niet het bewijs, noch
voldoende zekerheid inhoudt dat hij de openbare orde zou verstoren.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-27/31
De finaliteit van de wapenwet bestaat er echter niet in om te
bestraffen, maar om preventief op te treden om misbruik van of ongelukken met
vuurwapens te voorkomen. Er is niet vereist dat de openbare orde daadwerkelijk
wordt verstoord. Het bestaan van feiten en gedragingen die doen vrezen dat het
voorhanden hebben van vuurwapens de openbare orde kán verstoren en die
genoegzaam vaststaan, is voldoende.
Het niet-betwiste bestaan van conflictsituaties tussen verzoeker
en zijn (ex-)partners laat de verwerende partij toe om binnen de perken van de
redelijkheid tot het oordeel te komen dat wapenbezit in hoofde van verzoeker een
potentieel gevaar voor de openbare orde en veiligheid inhoudt. De verwerende
partij overweegt in dat verband immers terecht dat het risico dat verzoeker in de
toekomst opnieuw geconfronteerd wordt met relatieproblemen die leiden tot
emotionele reacties niet kan worden uitgesloten en dat de onmiddellijke
aanwezigheid van een vuurwapen in dergelijke situaties kan leiden tot een
impulsieve daad met eventueel desastreuze gevolgen.
Verzoeker voert nog aan dat uit geen enkel element van het
dossier blijkt dat er op heden actuele elementen zijn die een reëel gevaar voor de
openbare orde kunnen doen vermoeden. Met deze argumentatie geeft verzoeker
weliswaar blijk van een andere feitelijke beoordeling van de zaak dan de minister
van Justitie, maar verzoeker maakt hiermee niet aannemelijk dat de minister in
verband met het bestaan van conflictsituaties met zijn (ex-)partners en de
kwalificatie ervan als een mogelijk gevaar voor de openbare orde, tot een conclusie
is gekomen die de grenzen van de redelijkheid te buiten zou gaan.
Ten slotte voert verzoeker de schending van het redelijkheids-
en het proportionaliteitsbeginsel aan doordat hem meteen de zwaarste maatregel –
de intrekking van zijn wapenbezit – wordt opgelegd.
Een schending van het redelijkheidsbeginsel als algemeen
beginsel van behoorlijk bestuur – of van het proportionaliteitsbeginsel dat er een
bijzondere toepassing van is – veronderstelt dat de overheid bij het nemen van de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-28/31
beslissing onredelijk heeft gehandeld, met andere woorden dat zij haar
beleidsvrijheid onjuist heeft gebruikt. Het redelijkheidsbeginsel kan derhalve
slechts geschonden zijn indien de administratieve overheid een beslissing neemt
die dermate afwijkt van het normale beslissingspatroon, dat het niet denkbaar is dat
een andere zorgvuldig handelende administratieve overheid in dezelfde
omstandigheden tot deze besluitvorming zou komen.
De Raad van State gaat bij de beoordeling van de redelijkheid
van de bestreden beslissing uit van de feiten zoals ze blijken uit de bestreden
beslissing en waarvan verzoeker de onwettigheid niet heeft aangetoond, getoetst
aan de door verzoeker in het middel aangevoerde argumenten die volgens
verzoeker doen blijken dat de bestreden beslissing het redelijkheids- of
proportionaliteitsbeginsel miskent.
Gelet op ernst van de vaststaande feiten waaruit blijkt dat
verzoeker verzeild is geraakt in conflictsituaties met zijn (ex-)partners waarvoor de
politie reeds meermaals is moeten tussenkomen, treedt de verwerende partij de
perken van de redelijkheid niet te buiten met het oordeel dat een preventieve
maatregel inzake verzoekers wapenbezit noodzakelijk is ter vrijwaring van de
openbare orde en dat verzoekers vergunningen en het recht om vuurwapens
voorhanden te hebben moeten worden ingetrokken. Verzoeker toont niet aan dat
het ondenkbaar is dat een andere zorgvuldig handelende administratieve overheid
in dezelfde omstandigheden tot dezelfde beslissing zou komen.
De drie middelen zijn, voor zover ontvankelijk, ongegrond.
V. Verzoek toepassing artikel 36, § 1, RvS-Wet
Verzoek van de verzoekende partij
Verzoeker vraagt om met toepassing van artikel 36, § 1, eerste
lid, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State de verwerende partij te
bevelen “een nieuwe beslissing, i.e. een beslissing bestemd om de vernietigde
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-29/31
beslissing te vervangen, te nemen binnen een termijn van één maand na het tussen
te komen arrest”. Hij zet daarbij uiteen dat hij het recht om vuurwapens
voorhanden te hebben spoedig opnieuw wil verkrijgen om zijn jachtactiviteiten te
kunnen hernemen. Het recht om vuurwapens voorhanden te hebben, is hem sedert
mei 2021 ontnomen terwijl daar geen redelijke verantwoording voor bestaat.
Volgens verzoeker past het dan ook de verwerende partij op te leggen om op korte
termijn een nieuwe beslissing te nemen teneinde het nadeel dat hij door het
uitblijven van een nieuwe beslissing verder zou lijden – daarin inbegrepen het niet
kunnen verkrijgen van een jachtverlof – zoveel mogelijk te beperken.
Beoordeling
Dit arrest houdt niet in dat de verwerende partij een nieuwe
beslissing moet nemen, zodat reeds om die reden niet is voldaan aan de
voorwaarde voor toepassing van artikel 36, § 1, van de gecoördineerde wetten op
de Raad van State.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
24 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is
aan de verwerende partij.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-30/31
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op twee juli tweeduizend vierentwintig, door
de Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
Geert Van Haegendoren,
kamervoorzitter,
Wouter Pas,
staatsraad,
Jurgen Neuts,
staatsraad,
bijgestaan door
Frank Bontinck,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Frank Bontinck
Geert Van Haegendoren
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.379
IX-10.248-31/31
