Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556 (2024-09-02)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 260.556 van 2 september 2024 Openbaar ambt - Federale en lokale
politie – Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIIe VAKANTIEKAMER
ARREST
nr. 260.556 van 2 september 2024
in de zaak A. 242.799/XII-9748
In zake:
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Chris Schijns, Dieter Torfs en Charlotte Cams
kantoor houdend te 3600 Genk
Grotestraat 122
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Binnenlandse Zaken
die woonplaats kiest bij
de Federale politie DGR/JUR/CTX
gevestigd te 1050 Brussel
Kroonlaan 145A
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 23 augustus 2024, strekt tot de
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de
beslissing van de hogere tuchtoverheid van 9 augustus 2024 waarbij aan verzoeker
de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege wordt opgelegd.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een nota en een administratief dossier
ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 30 augustus 2024, om 9.30 uur.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-1/11
Kamervoorzitter Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Chris Schijns, die verschijnt voor verzoeker en
adviseur Jana Mouton, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Rita Van den Eeckhout heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is inspecteur van politie bij de Federale politie.
3.2.
Op 9 augustus 2024 beslist de hogere tuchtoverheid om aan
verzoeker de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege op te leggen.
Dit is de bestreden beslissing.
IV. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op
de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende
noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat
minstens één ernstig middel wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte
of het reglement prima facie kan verantwoorden en dat een uiterst dringende
noodzakelijkheid voorhanden is die onverenigbaar is met de behandelingstermijn
van de gewone vordering tot schorsing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-2/11
V. Uiterst dringende noodzakelijkheid
Uiteenzetting van de uiterst dringende noodzakelijkheid
Wat de vereiste van de uiterst dringende noodzakelijkheid
betreft, onderscheidt verzoeker in het verzoekschrift twee gronden die aantonen
dat de spoedeisendheid voorhanden is.
Vooreest doet hij gelden dat het menswaardig bestaan in het
gedrang komt wegens inkomstenverlies. Hij doet gelden dat hij eigenaar is van een
woning en dat hij, zonder enige financiële hulp of bijstand, dient in te staan voor de
kosten die gepaard gaan met het bezit van een woning. Tot op heden ontving hij
nog een beperkt loon van de Federale politie, dat naar aanleiding van de
voorliggende tuchtprocedure, reeds gemiddeld 1.000 euro per maand lager was dan
voorheen omdat hij nu de “basisvergoeding” genoot zonder de bijkomende
premies die hem normalerwijze worden toegekend en die hem werden ontnomen.
Aldus is, op huidig ogenblik reeds een grote streep gegaan door zijn rekening door
de reeds aangehaalde terugval in verdiensten. Daarnaast blijven de hoge
maandelijkse kosten in hoofde van verzoeker zonder meer doorlopen. Dit betreft
onder meer, doch niet exclusief een woonlening van 528,47 euro per maand.
Voorts geeft verzoeker een indicatief overzicht van zijn vaste kosten. Daarenboven
betoogt hij dat hij ook heel wat kosten heeft moeten maken voor psychologische
hulp en medische kosten naar aanleiding van de stress die huidige tuchtprocedure
met zich meebrengt. Bovendien heeft hij reeds een lening moeten aangaan bij een
vriend zodat hij zijn zieke vader in Turkije kan gaan bezoeken en staat op huidig
ogenblik zijn rekening reeds in het rood. Verzoeker concludeert dat de zware
financiële druk onhoudbaar is zonder inkomen en dat hij geen andere
tewerkstelling kan aanvatten, aangezien, volgens hem, de financiële gevolgen niet
kunnen worden vermeden door het zoeken naar een nieuwe tewerkstelling vermits
het beroep van politieambtenaar wettelijk onverenigbaar is met enig ander beroep.
Ook gedurende een gewone schorsingsprocedure zou hij dus geen andere
inkomsten kunnen ontvangen, daar hij geen andere tewerkstelling kan aanvatten.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-3/11
Het afwachten van een gewone schorsingsprocedure en/of vernietigingsprocedure
zou dan ook ontegensprekelijk desastreuze gevolgen hebben voor zijn financiële
toestand en hij zou in een dergelijke precaire financiële situatie terechtkomen dat
een menswaardig bestaan in het gedrang komt, dat de omvang van de schulden een
zodanige impact heeft op zijn levensstandaard, dat hij de duur die een gewone
vordering tot schorsing in beslag neemt, niet zal kunnen dragen.
Ten tweede wijst verzoeker op de mentale en psychische
gevolgen. Hij wijst erop dat hij reeds 23 jaren in dienst is bij de Federale politie en
met veel passie en ambitie zijn loopbaan binnen de politie wil verder zetten. Hij
wijst erop dat na jaren goede werking, er een heksenjacht tegen hem is begonnen
met pesterijen en een boycotactie. De voorliggende tuchtprocedure weegt zwaar op
hem en hij heeft reeds verschillende bezoeken gebracht aan artsen, psychiaters en
psychologen om om te gaan met de situatie. De onzekerheid omtrent zijn toekomst
weegt zwaar op hem. Een gewone schorsingsprocedure of nietigheidsprocedure
zou de duurtijd van de procedure onnodig verlengen met bijkomende negatieve
gevolgen voor hem. Wegens de lange lijdensweg moet volgens verzoeker de
procedure voor de Raad van State zo snel als mogelijk worden afgehandeld en dat
kan enkel middels een schorsing met dringende noodzakelijkheid.
Beoordeling
De schorsingsprocedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid
houdt een ernstige verstoring in van het normale verloop van de rechtspleging voor
de Raad van State, herleidt de mogelijkheden tot onderzoek van de zaak tot een
strikt minimum en beperkt in aanzienlijke mate de uitoefening van de rechten van
verdediging van de verwerende partij.
De aanwending van die procedure moet dan ook zeer
uitzonderlijk blijven in die zin dat ze slechts mag worden aangewend in die enkele
gevallen dat het uiterst dringende karakter van de zaak meteen voor iedereen
zonder meer duidelijk is, of door de verzoekende partij op duidelijke en
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-4/11
onomstootbare wijze wordt aangetoond. Luidens artikel 16, § 1, eerste lid, 7°, van
het koninklijk besluit van 5 december 1991 ‘tot bepaling van de rechtspleging in
kort geding voor de Raad van State’, bevat het verzoekschrift waarin de uiterst
dringende noodzakelijkheid wordt aangevoerd daartoe “een uiteenzetting van de
feiten die de uiterst dringende noodzakelijkheid rechtvaardigen”.
Dit impliceert dat een verzoekende partij aan de hand van
precieze en concrete gegevens aannemelijk maakt dat de schorsing van de
tenuitvoerlegging, indien ze pas na het afwikkelen van de gewone
schorsingsprocedure zou worden uitgesproken, onherroepelijk te laat zou komen
om het nadeel op te vangen of de belangen van de verzoekende partij veilig te
stellen.
De uiterst dringende noodzakelijkheid kan daarenboven niet
voortkomen uit de enkele omstandigheid dat ingevolge de doorlooptijd van de zaak
een uitspraak volgens de gewone schorsingsprocedure of een uitspraak ten gronde
zou tussenkomen in een min of meer verre toekomst, waardoor de gewone
schorsings- of annulatieprocedure een verzoeker niet toelaat een arrest te
verkrijgen voordat de bestreden handeling zijn volledige uitwerking heeft gehad.
Opdat aan de voorwaarde van de uiterst dringende noodzakelijkheid voldaan is,
moet deze vaststelling ten minste gepaard gaan met andere feitelijke gegevens die
eigen zijn aan de voorliggende zaak en die aantonen dat de uiterst dringende
noodzakelijkheid eraan inherent is.
Niet minder dan het geval is in de gewone schorsingsprocedure,
is daartoe vereist dat de verzoekende partij het resultaat van de procedure ten
gronde niet kan afwachten om haar beslissing te verkrijgen, “op straffe zich in een
toestand te bevinden met onherroepelijke schadelijke gevolgen” (memorie van
toelichting, Parl.St. Senaat 2012-2013, 5-2277/1, 13).
Bij de concrete uitwerking van de uiterst dringende
noodzakelijkheid moet een verzoekende partij er zich voor hoeden dat begrip niet
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-5/11
op een algemene wijze te omschrijven. Algemene beschouwingen die niet worden
ondersteund door concrete elementen kunnen niet in aanmerking worden
genomen. Het bewijs van de uiterst dringende noodzakelijkheid mag zich niet
beperken tot een theoretische uiteenzetting doch vereist het aanreiken van
concrete, specifieke op de verzoekende partij betrekking hebbende en verifieerbare
gegevens dat zij het resultaat van de procedure tot nietigverklaring of gewone
schorsingsprocedure niet kan afwachten op straffe van zich in een toestand te
bevinden met ernstige, onherroepelijke schadelijke gevolgen, wat zoals hierna zal
blijken, verzoeker te dezen nalaat te doen.
Verzoeker beroept zich in de eerste plaats op een onherstelbaar
financieel nadeel.
Dat de opgelegde tuchtstraf van het ontslag van ambtswege voor
verzoeker ingrijpende gevolgen heeft op financieel vlak kan op zich bezwaarlijk
worden betwist. In het raam van een verzoek tot schorsing bij uiterst dringende
noodzakelijkheid volstaat die vaststelling evenwel op zich niet: verzoeker moet
aannemelijk maken aan de hand van precieze en concrete gegevens dat de
schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing, indien ze pas na
het afwikkelen van de gewone schorsingsprocedure zou worden uitgesproken,
onherroepelijk te laat zou komen om het nadeel op te vangen of de belangen van
verzoeker veilig te stellen. In wezen is het immers voor de beoordeling van de
uiterst dringende noodzakelijkheid, niet alleen de vraag of verzoeker zwaar wordt
getroffen door de bestreden beslissing, maar ook of enkel een schorsing volgens de
gewone procedure te laat zal komen om hieraan nog soelaas te bieden.
Kortom, wanneer een verzoeker zich, zoals te dezen, beroept op
het feit dat hij de duur die een gewone schorsing in beslag neemt, niet zal kunnen
overbruggen doordat, samengevat, zijn maandelijks beroepsinkomen wegvalt doch
de kosten blijven, om door middel van geloofwaardige stukken, een globaal en,
zodoende, betrouwbaar inzicht te geven in zijn bestaande financiële toestand, zodat
de Raad van State met kennis van zaken dit kan beoordelen. Hij mag zich derhalve
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-6/11
niet beperken tot het enkel overleggen van stukken die zijn vaste kosten staven,
zonder hierbij een duidelijk en volledig inzicht te verlenen in zijn financiële
toestand en reserves.
Op dat punt komt verzoeker tekort aan zijn bewijsplicht.
Verzoeker geeft in zijn uiteenzetting weliswaar enkele aspecten aan van bepaalde
aspecten van zijn (vaste) maandelijkse kosten, maar inzake zijn financiële reserves
op het tijdstip van de bestreden beslissing, is het enige dat ter zake relevant is dat
hij geen financiële ondersteuning geniet van een partner en thans zijn rekening in
het rood staat.
Het stuk waaruit zou moeten blijken dat de rekening van
verzoeker in het rood staat, is een niet-gedateerde snapshot van een app van een
rekening “mastercard credit new”, met een negatief saldo van 219,58 euro om
01:18 hr. Ter terechtzitting wordt erkend dat dit het saldo betreft van verzoekers
kredietkaart. Los van het feit dat de snapshot is beperkt tot een foto van dat saldo
op een ongekende datum, zonder enig overzicht van de op die kredietkaartrekening
verrichte bewegingen - wat de Raad van State in de onmogelijkheid plaatst om de
financiële toestand op grond van dit aangegeven tekort te beoordelen - geeft
verzoeker niet aan of dat dit tekort op een kredietkaartrekening al dan niet een
tijdelijk karakter heeft in afwachting van de eerstvolgende aanzuivering ervan via
een andere (zicht)rekening. Het overgelegde uittreksel inzake de stand van zaken
van de uitgaven met de kredietkaart, is derhalve slechts een financiële
momentopname (op een onbekende datum) die geen overtuigend inzicht verschaft
in verzoekers financiële toestand.
De
overige
overgelegde
stukken
vermelden
geen
rekeningnummer, maar ter terechtzitting bevestigt de raadsman van verzoeker dat
het uittreksels van verzoekers zichtrekening zijn, waarop inzonderheid de Federale
politie zijn loon stort. Uit de bijgebrachte stukken blijkt aldus dat verzoeker
beschikt over twee onderscheiden rekeningen. De overgelegde onvolledige
uittreksels van die zichtrekening geven details over een aantal (debet)verrichtingen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-7/11
die doen blijken van het feit dat verzoeker aan een aantal financiële verplichtingen
moet voldoen, maar betreffen slechts bepaalde (willekeurige en onvolledige) data.
Bovendien zijn ze onvolledig. Vastgesteld moet worden dat, op de storting na van
het vakantiegeld door de politiezone op 16 mei 2024 en het ontvangen van een
bedrag dat naar verzoeker in het verzoekschrift verklaart, een lening betreft
aangegaan bij een vriend zodat verzoeker op familiebezoek in Turkije kon gaan,
bevatten de overgelegde rekeninguittreksels geen enkel activa-element of
verrichting. Dit klemt des te meer, nu ter terechtzitting wordt erkend dat het loon
van verzoeker op die rekening werd gestort - in juli volgens de door de verwerende
partij overgelegde loonberekening d.d. 7 juli 2024, 3045,72 euro - en op de
overlegde uittreksels (op het vakantiegeld na) daarvan geen spoor is terug te
vinden. Bovendien ontbreekt op de overgelegde stukken van die rekening enig
tussentijds (positief of negatief) saldo, en een eindsaldo van de rekening op het
ogenblik van toevoeging van die uittreksels bij de door verzoeker overgelegde
overtuigingsstukken. De overgelegde stukken inzake die tweede rekening bieden
bijgevolg geen, laat staan een afdoende, inzicht in nog andere (credit- en/of
debet-)verrichtingen op die tweede rekening. Verzoeker geeft bovendien evenmin
enig zicht op het (al dan niet beschikbare of positieve) saldo op die tweede
rekening.
Dit alles doet besluiten dat verzoeker verzuimt een voldoende
volledig en betrouwbaar beeld te verlenen van zijn financiële reserves op het
tijdstip van zijn ontslag. Wat ook de bewijs- en overtuigingswaarde betreft van de
overgelegde stukken wat de “passiva”-kant van verzoeker betreft, tonen de
(weinige lapidaire) stukken die verzoeker inzake beide rekeningen wel bijbrengt,
niet aan dat hij door de bestreden beslissing in een dermate precaire financiële
situatie terechtkomt dat een menswaardig bestaan in het gedrang komt of dat de
omvang van het door hem ingeroepen nadeel een zodanige impact heeft op zijn
levensstandaard, dat hij de duur die een gewone vordering tot schorsing in beslag
neemt, niet zal kunnen dragen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-8/11
Verzoeker beroept zich ook op de mentale en psychische
gevolgen van de bestreden beslissing. Dit betreft morele schade.
Het bestreden ontslag van ambtswege schaadt verzoeker
onmiskenbaar moreel. Het volstaat evenwel niet te wijzen op de nadelige gevolgen
van de bestreden beslissing. Los van de vraag of deze te dezen wel overtuigend zijn
aangetoond - verzoeker verzuimt immers dit nadeel te onderbouwen door middel
van concrete stukken betreffende zijn mentale toestand en beperkt zich tot niet
door enig bewijs ondersteunde beweringen - en de vereiste ernst vertonen, moet
tevens worden aangetoond dat de nadelen van die aard en omvang zijn dat
verzoeker ze niet kan lijden totdat over de gewone vordering tot schorsing van de
zaak uitspraak wordt gedaan.
Verzoeker tracht zulks aan te tonen door te betogen dat de
gewone schorsingsprocedure of procedure tot nietigverklaring de reeds ondergane
duur van de tuchtprocedure, die naar verzoeker stelt, mentaal zeer zwaar op hem
weegt, onnodig zal verlengen met bijkomende negatieve mentale gevolgen voor
hem en dat omwille van die lijdensweg die verzoeker reeds heeft afgelegd, de
procedure voor de Raad van State zo snel als mogelijk dient te worden
afgehandeld.
In wezen stelt verzoeker met dit argument dat de versnelde
behandeling via uiterst dringende noodzakelijkheid het morele nadeel versneld zal
tenietdoen, c.q. niet onnodig zal verzwaren. Het is dus (enkel) verbonden aan het
nuttig effect van een korte(re) looptijd. Het moeten afwachten van het normale
procedureverloop in het kader van een gewone schorsingsprocedure en de
daarmede gepaard gaande onzekerheid over de wettigheid van de bestreden
beslissing, maakt evenwel het onvermijdelijke lot uit van elke beroepsindiener en
het staat aan een verzoeker die erop aandringt dat zijn zaak bij voorrang wordt
behandeld om aan te tonen, en zulks aan de hand van concrete, specifieke op hem
betrekking hebbende en verifieerbare gegevens, dat hij het resultaat van de
procedure tot schorsing niet kan afwachten op straffe van zich in een toestand te
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-9/11
bevinden met ernstige schadelijke gevolgen, wat verzoeker met dat argument niet
aannemelijk maakt.
De uiterst dringende noodzakelijkheid is niet aangetoond.
VI. Conclusie
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die
cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing bij uiterst
dringende noodzakelijkheid worden toegewezen.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt de vordering.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoeker niet bekendgemaakt.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-10/11
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op twee september tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, XIIe vakantiekamer, samengesteld uit:
Geert Debersaques,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Elisabeth Impens,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Elisabeth Impens
Geert Debersaques
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.556
XII-9748-11/11
