Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693 (2024-09-20)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 260.693 van 20 september 2024 Instellingen, Binnenlandse zaken
en lokale besturen - Varia (binnenlandse zaken en lokale besturen) Beslissing
: Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
Xe KAMER
ARREST
nr. 260.693 van 20 september 2024
in de zaak A. 239.765/X-18.447
In zake :
F.N.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Patrick Leenders
kantoor houdend te 3700 Tongeren
Elfde Novemberwal 16
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Christian Lemache
kantoor houdend te 3800 Sint-Truiden
Tongersesteenweg 60
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
1.
Het beroep, ingesteld op 4 augustus 2023, strekt tot de
nietigverklaring van het besluit van de Vlaamse minister van Justitie en
Handhaving, Omgeving, Energie en Toerisme van 9 juni 2023 waarbij het beroep
van verzoeker tegen de door de gemeente Oudsbergen op 23 januari 2023
opgelegde bestuurlijke maatregel ongegrond wordt verklaard.
II. Verloop van de rechtspleging
2.
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Ronny Vercruyssen heeft een verslag opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-1/13
Verzoeker heeft een laatste memorie ingediend. De verwerende
partij heeft een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 7 juni 2024.
Staatsraad Jan Clement heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Andy Beelen, die loco advocaat Christian Lemache
verschijnt voor de verwerende partij, is gehoord.
Eerste auditeur Ronny Vercruyssen heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Op 25 mei 2021 stelt een verbalisant ruimtelijke ordening (RO)
vast dat op een perceel waarvan verzoeker eigenaar is (hierna: het betrokken
perceel) allerlei (afval)materialen en een afgedankt voertuig zijn opgeslagen.
3.2.
tegen
Op 19 juli 2021 wordt verzoeker aangemaand om zich uiterlijk
29
oktober
2021
in
regel
te
stellen
(sanering
perceel
of
vergunningsaanvraag). Deze aanmaning wordt herhaald op 8 november 2021, met
termijnverlenging tot 7 februari 2022.
3.3.
Op 2 maart 2022 stelt een verbalisant RO, na een plaatsbezoek,
een aanvankelijk proces-verbaal op, waarin het volgende wordt gesteld:
“Op 07 februari 2022 ging de verbalisant RO opnieuw ter plaatse. Er werd
definitief vastgesteld dat er niet aan de aanmaning en rappel van aanmaning
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-2/13
werd tegemoet gekomen.
Integendeel, via het aangrenzende perceel, links gelegen van het betrokken
[perceel], kon de verbalisant RO het volgende bijkomend vaststellen (alle
feiten spelen zich af in de achtertuin).
• er lag een groene gastank, deze had sporen van roest,
• er stond een grijze auto geparkeerd zonder nummerplaat;
• er lag een badkuip tussen de struiken,
• dichter naar het huis toe stond een ander voertuig geparkeerd, deze is in
slechte staat (geen deuren, geen nummerplaat,...);
• verder stond er een moto zonder nummerplaat,
• er lagen verschillende propaangastanken/cilinders,
• er waren verschillende aanhangwagens op het terrein;
• her en der lag materiaal, materieel, hout en ijzer verspreid over het terrein,
Tijdsverloop
Op basis van luchtfoto’s (toegevoegd als bijlagen) kan het volgende worden
vastgesteld (het jaar 2016 werd als startmoment genomen gezien
stedenbouwkundige handelingen van voor deze datum strafrechtelijk
verjaard zijn),
• luchtfoto van 2016:
o
er lag in de achtertuin al her en der materieel en materiaal;
o
er
zijn
verschillende
voertuigen
op
het
perceel
geparkeerd/gestockeerd.
• luchtfoto van 2017:
o
er is weinig gewijzigd.
• luchtfoto van 2018:
o
het opslaan van materiaal en materieel is vermeerderd;
o
de voertuigen zijn verplaatst en er is een voertuig bijgekomen (vlak
aan het huls in de achtertuin).
• luchtfoto van 2019:
o
het materiaal en materieel, gelegen tegen huis in de achtertuin, lijkt
te minderen;
o
op het achterste gedeelte is er wat materiaal/materieel bijgekomen.
•
luchtfoto van 2020:
o
het materiaal en materieel, gelegen tegen huis in de achtertuin, is
terug vermeerderd.
•
luchtfoto van 2021:
o
er is weinig gewijzigd.
Uit dit onderzoek kunnen we concluderen dat de meeste feiten al sinds 2016
uitgevoerd zijn, maar dat de hoeveelheid van het materiaal, materieel en
voertuigen steeds in hoeveelheid wijzigt. ook na 1 maart 2018. We kunnen
hier dan spreken van een wederkerend voortdurend misdrijf.
Prioriteitenkader
Deze overtreding valt niet onder de gewestelijke prioriteiten van het
Vlaamse gewest d.d. 01 januari 2017.
De irreguliere handelingen vallen wel onder prior 2 van het handhavingsplan
RO van de gemeente Oudsbergen van 28 september 2020 meer bepaald:
rubriek 4.17 ‘gewoonlijk gebruik van grond voor opslag van
materiaal en materieel’ meer bepaald ‘opslag van meer dan 40m³ materiaal
en materieel in de niet-prioritaire gebieden’
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-3/13
De vaststellingen werden volledig uitgevoerd vanop het openbaar domein en
op het naastliggend terrein (links) dat onbewoond is.”
3.4.
Het aanvankelijk proces-verbaal van 2 maart 2022 wordt op
dezelfde dag betekend aan verzoeker, het parket van de procureur des Konings
Limburg en het departement Omgeving – afdeling Handhaving van het Vlaamse
Gewest. Verzoeker haalt het aangetekend verstuurd schrijven evenwel niet af.
3.5.
Op 18 maart 2022 beslist de procureur des Konings verzoeker
niet strafrechtelijk te vervolgen.
3.6.
Op 5 april 2022 verstuurt het departement Omgeving – afdeling
Handhaving aan verzoeker de kennisgeving van de opstart van de boeteprocedure,
waarbij erop wordt gewezen dat de vastgestelde feiten in aanmerking komen voor
een bestuurlijke transactie, overeenkomstig artikel 6.2.14 van de Vlaamse Codex
Ruimtelijke Ordening (hierna: VCRO).
Daar verzoeker de stedenbouwkundige overtreding betwist, gaat
hij niet in op de voorgestelde bestuurlijke transactie.
3.7.
Met een schrijven van 25 april 2022 maakt de gemeente
Oudsbergen kenbaar dat zij het voornemen heeft om voor dit stedenbouwkundig
misdrijf een last onder dwangsom op te leggen op basis van artikel 6.4.14 VCRO.
3.8.
Op 19 mei 2022 reageert verzoeker op het laatstgenoemde
schrijven, waarbij hij eveneens stelt een beroep bij de minister in te dienen.
De gemeente Oudsbergen reageert hierop met een brief van
24 mei 2022, waarin zij er op wijst dat nog geen bestuurlijke maatregel werd
opgelegd. Omdat er waarschijnlijk sprake is van een misverstand, wordt een extra
termijn gegeven zodat verzoeker de mogelijkheid krijgt een hoorzitting aan te
vragen of een schriftelijk verweer in te dienen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-4/13
Verzoeker maakt geen gebruik van deze mogelijkheid.
3.9.
Bij een controle op 30 mei 2022 blijkt het betrokken perceel nog
steeds vol allerhande goederen te liggen.
3.10.
Op 23 januari 2023 beslist de burgemeester van de gemeente
Oudsbergen aan verzoeker een bestuurlijke maatregel op te leggen om over te gaan
tot het verwijderen van het materiaal en de wagens op het betrokken perceel. Bij
gebrek aan uitvoering van deze maatregel binnen de zes maanden na de oplegging
ervan wordt hieraan een dwangsom verbonden van 100 euro per dag.
3.11.
Op 24 februari 2023 gaat verzoeker tegen de door de gemeente
opgelegde bestuurlijke maatregel in beroep bij de bevoegde Vlaamse minister.
3.12.
Op 24 maart 2023 adviseert de Hoge Raad voor de
Handhavingsuitvoering (hierna: de HRH) om verzoekers beroep in te willigen. In
dit advies wordt onder meer het volgende overwogen:
“[H]et onderscheidend criterium om te bepalen of een stedenbouwkundig
misdrijf in aanmerking komt voor de toepassing van een bestuurlijke
maatregel inzake bestuursdwang of een last onder dwangsom, is of het recht
om een herstelvordering in te stellen, is ontstaan voor 1 maart 2018. Dit moet
worden begrepen in die zin dat het stedenbouwkundig misdrijf dat aan de
grondslag van de herstelvordering [ligt], is ontstaan voor 1 maart 2018.
Wanneer de voorliggende gegevens van de zaak aantonen dat het misdrijf
reeds bestaat voor 1 maart 2018, dan volgt hieruit dat overeenkomstig
artikel 7.7.7 VCRO geen bestuurlijke maatregel inzake bestuursdwang of
een last onder dwangsom kan worden opgelegd.”
3.13.
De cluster Sanctionering en Advisering van de afdeling
Handhaving van het departement Omgeving adviseert verzoekers beroep te
verwerpen en de maatregel te bevestigen.
3.14.
Nadat verzoeker is gehoord, neemt de verwerende partij op
9 juni 2023 de bestreden beslissing, waarin onder meer het volgende wordt
gesteld:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-5/13
“Zoals aangehaald is de omgeving gelegen binnen woongebied met landelijk
karakter en liggen de achterliggende delen in agrarisch gebied. Op de foto’s
op geopunt is te zien dat het hier gaat om een residentiële woonwijk met
ruime tuinen achter de woningen. Deze tuinen zijn allemaal ingericht om
hierin te genieten van de openlucht en het landelijke karakter van de
omgeving en kennen geen stockage van wat dan ook en hebben een groen
karakter. Het agrarisch gedeelte van het perceel kent een zekere mate van
bebossing die het groene en landelijke karakter van de omgeving verder
versterkt.
Wanneer de bestaande toestand wordt vergeleken op basis van de
beschikbare stukken en gegevens met de voorheen bestaande toestand,
kunnen de geviseerde handelingen niet worden aanvaard omwille van:
[…] visueel-vormelijke hinder die onaanvaardbaar is binnen de
onmiddellijke omgeving en een ruimtegebruik dat niet inpasbaar is binnen de
onmiddellijke omgeving.
Het gestelde gebruik is op zichzelf bekeken in visueel en esthetisch opzicht
storend binnen het in de niet-wederrechtelijke toestand van een woongebied
met landelijk karakter en de aanwezige tuinen. Het fotomateriaal toont aan
dat het gaat om een amalgaam aan materiaal, materieel, afval en voertuigen
die her en der over het perceel verspreid liggen. Ze passen in esthetisch
opzicht niet binnen het omliggende landschap en leiden tot een rommelige en
onordentelijke invulling van percelen die deel uitmaken van een groene
tuinzone met achterliggende bebossingen. Het gaat om uit zijn aard een
landschappelijk ontsierend gebruik. Er is aanwijsbare, visuele en
landschappelijke schade veroorzaakt binnen de onmiddellijke omgeving.
Vanuit het oogpunt van de goede ruimtelijke ordening is het onwenselijk dat
in de kwestieuze groene tuinzone en achterliggende bebossing een dergelijke
ontsiering wordt ontwikkeld, verdergezet en bestendigd. Dit gebruik is dan
ook niet in overeenstemming met de omgeving en de agrarische functie van
de achterliggende zone. De geviseerde stockage in open lucht draagt bij tot
het rommelig en ongeordend voorkomen van de site.
Daarnaast moet niet alleen de huidige maar ook de toekomstige goede
ruimtelijke ordening worden veilig gesteld. De omstandigheid dat de
herstelmaatregel als bijzondere vorm van teruggave in de zin van
artikel 44 Strafwetboek en de artikelen 161 en 189 Wetboek van
Strafvordering beoogt een einde te maken aan de door het stedenbouwkundig
misdrijf veroorzaakte en met de wet strijdige toestand, belet niet dat bij de
beoordeling van de wettigheid van de beoogde herstelmaatregel mee in
aanmerking mag worden genomen dat deze maatregel het plegen van nieuwe
bouwmisdrijven zal voorkomen.
Dat aan de stockage in de open lucht naar de beroepsindiener stelt,
momenteel deels een einde is gekomen, neemt niet weg dat intussen ter
plaatse een storend gewoonlijk gebruik is opgestart, uitgebreid en
bestendigd. Dit gewoonlijk gebruik is eveneens storend voor de omliggende
buren en verstoord het genot van de omliggende tuinen en het landelijke
karakter in zijn geheel.
Omwille van de hiervoor behandelde redenen, is de weerslag op de
plaatselijke ordening en de rechten van derden van die aard dat de bestreden
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-6/13
maatregel noodzakelijk is vanuit het oogpunt van de goede ruimtelijke
ordening. De bestreden maatregel strekt aanwijsbaar tot het behoud van de
goede ruimtelijke ordening, wat het ongedaan maken van de concrete en
aanwijsbare landschappelijke, visuele en overige, hiervoor behandelde
omgevingshinder aangaat. Het voordeel voor de goede ruimtelijke ordening
vloeit voort uit de noodzakelijke sanering van de site die de bestreden
maatregel tot gevolg heeft, het ongedaan maken van het huidige, ruimtelijk
storende gewoonlijk gebruik en het vermijden van een verdere toename.
Als enige beroepsmiddel roept beroepsindiener in dat er geen
stedenbouwkundig misdrijf is, waarop de bestuurlijke maatregel kan worden
geënt. Beroepsindiener stelt dat het volume kleiner is dan 40 m³ of 40 m²
(beroepsindiener haalt beide door elkaar).
De eventuele vrijstelling van de principiële vergunningsplicht wordt
geregeld in het Besluit van de Vlaamse Regering tot bepaling van
stedenbouwkundige handelingen waarvoor geen omgevingsvergunning
nodig is van 16 juli 2010 (hierna het Vrijstellingsbesluit).
Artikel 2.1, 12° Vrijstellingsbesluit bepaalt: ‘het opslaan van allerhande bij
de woning horende materialen en materieel met een totaal maximaal volume
van 10 kubieke meter, niet zichtbaar vanaf de openbare weg’. In
tegenstelling tot wat beroepsindiener voorhoudt gaat het dus niet om 40 m³
of 40 m² maar enkel om 10 m³. Beroepsindiener baseert zich op een
prioriteitenbepaling binnen de gemeente Oudsbergen. Deze is een houvast
voor de gemeente om haar beleid te bepalen, maar heeft geen impact ten
aanzien van het Vrijstellingsbesluit dat bepalend is om na te gaan of er al dan
niet een vrijstelling geldt ten aanzien van de principiële vergunningsplicht.
Dat er weldegelijk sprake is van een vergunningsplicht. Artikel 4.2.1, 5°, a)
en b) VCRO luidt als volgt:
‘een grond gewoonlijk gebruiken, aanleggen of inrichten voor
a) het opslaan van gebruikte of afgedankte voertuigen, of van allerlei
materialen, materieel of afval,
b) het parkeren van voertuigen, wagens of aanhangwagens’.
Het niet naleven van de voorafgaandelijke vergunningsplicht, is een
voortgezet misdrijf. Het bestaat uit meerdere actieve gebruiksdaden, en niet
een toevallige eenmalige daad, waartussen geen periode ligt die groter is dan
de verjaringstermijn.
In dit dossier heeft de verbalisant vastgesteld dat er sprake is van meerdere
actieve gebruiksdaden waarbij het gebruik telkens wordt gewijzigd door het
wegnemen en aanvoeren van nieuwe goederen en afval. Zo stelde de
verbalisant vast dat er op 25 mei 2021 op het perceel achter de woning een
voertuig en een groene ton voor opslag van gas aanwezig was. Ook lag er
overal allerhande materiaal, materieel en afval zoals banden, paletten, hout,
en dergelijke meer.
Op 7 februari 2022 begaf de verbalisant zich ter plaatse om de toestand te
verifiëren. In plaats van dat er sprake was van een herstel naar aanleiding van
de eerdere aanmaningen, stelde hij vast dat de toestand zich verder
uitbreidde. Zo is er sprake van een tweede voertuig (afgedankt), een moto
zonder
nummerplaat,
verschillende
propaangastanken/-cilinders,
verschillende aanhangwagens en lag er her en der materiaal, materieel en
afval op het perceel.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-7/13
Uit de foto[‘s] van geopunt die gevoegd zijn bij het proces-verbaal, blijkt dat
het gewoonlijk gebruik een voortschrijdend karakter kent. Vooral na 2020
neemt het gewoonlijk gebruik sterk toe.
Deze historiek van actieve daden geeft duidelijk aan dat het hier niet gaat om
een toevallige stockage van goederen maar om een actief gebruik ter plaatse
dat continu wijzigt.
Zoals aangehaald, valt dit gebruik niet onder de aangehaalde vrijstelling. Uit
de beschrijving van de aanwezige goederen en de foto’s bij het
proces-verbaal, ook al is er ondertussen een voertuig verwijderd, blijkt dat
het volume er van veel groter is dan 10 m³. Zo is er nog minstens één
voertuig aanwezig evenals diverse aanhangwagens en gastanks. Deze
goederen alleen al overschrijden de 10 m³. Uit de luchtfoto's bij het
proces-verbaal blijkt ook dat de goederen zichtbaar zijn vanaf de openbare
weg.
Beroepsindiener verwijst naar een norm van 40 m² of 40 m³. Deze leidt hij af
uit de prioriteiten van de gemeente Oudsbergen. Dit is echter een
richtinggevend kader om de prioriteiten te bepalen om al dan niet op te
treden. Dit kader stelt echter niets over de noodzaak van het hebben van een
voorafgaandelijke omgevingsvergunning en kan dus geen vrijstelling geven
op de principiële vergunningsplicht. Ook verhindert dit kader niet dat voor
andere feiten dan de omschreven feiten een handhavingstraject wordt
opgestart. Bovendien heeft de verbalisant geoordeeld dat er sprake is van
meer dan 40 m³ zoals aangehaald in het proces-verbaal. Dit oordeel is, gelet
op de aanwezige goederen, aannemelijk, doch niet relevant om te oordelen of
er al dan niet sprake is van een schending gezien de wettelijke norm van de
vrijstelling gelegen is op 10 m³. Het feit dat het gaat om een vergunde
woning en beroepsindiener de goederen gebruik[t], waarbij vragen voor
sommige goederen kunnen worden gesteld gelet op de in het proces-verbaal
beschreven staat, doet hieraan niets af.
De overweging van de Hoge Raad voor de Handhavingsuitvoering, waarbij
beroepsindiener zich aansluit tijdens de hoorzitting, dat er geen bestuurlijke
maatregel kan worden opgelegd gelet op artikel 7.7.7 VCRO kan niet
worden gevolgd. Zoals aangehaald gaat het hier om een voortgezet misdrijf.
Een voortgezet misdrijf is een misdrijf dat is samengesteld uit verschillende
gedragingen die, afzonderlijk beschouwd, geen strafbare feiten opleveren
maar waarvan de herhaling, het gewoonlijk plegen, een misdrijf uitmaakt.
Conform de rechtspraak blijft het gewoonlijk gebruik voortduren zolang de
grond verder wordt gebruikt voor het parkeren van voertuigen door positieve
daden van het stallen en verwijderen van voertuigen, het opslaan en
verwijderen van materiaal, materieel en afval met een zekere regelmaat. Tot
zolang kan er van instandhouding, dit is de onthouding om door enige
handeling aan het bestaan van de gecreëerde toestand van onrechtmatig
gebruik van de grond een einde te maken, geen sprake zijn. De verjaring van
de strafvordering zal dan ook slechts een aanvang nemen op het ogenblik dat
de grond niet langer wordt gebruikt voor het parkeren van voertuigen door
positieve daden van het stallen en verwijderen van voertuigen met een zekere
regelmaat. Aldus verantwoordt het naar recht de beslissing dat de verjaring
van de strafvordering voor dit gewoontemisdrijf bestaande uit
opeenvolgende actieve handelingen slechts een aanvang heeft genomen bij
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-8/13
het plegen van het laatste feit dat deel uitmaakt van de gewoonte, ... […].
Het louter laten voortbestaan is geen primair misdrijf van gewoonlijk
gebruik, het gewoonlijk gebruik vereist immers actieve handelingen die het
gewoonlijk gebruik uitmaken. Het is ook belangrijk voor ogen te houden dat
het misdrijf alleen het gebruik van de grond betreft.
Uit het dossier blijkt dat er na 1 maart 2018 nog diverse positieve
handelingen werden gesteld en zelfs het merendeel van de handelingen
werden gesteld in de periode 2019-2020. Dit geeft aan dat er na 1 maart 2018
dus nog een schending werd gepleegd en het vorderingsrecht is hiervoor
uiteraard pas ontstaan na deze datum. Gezien het hier om een andere
schending in de tijd gaat, dient deze los van de voorgaande te worden gezien
en kon er hiervoor niet eerder een vordering worden opgestart. Het gaat hier
dus om andere feiten (cfr. andere handelingen in een andere periode en
bijkomende uitbreiding op het terrein). Er dienen een voldoende aantal feiten
te zijn gepleegd ná 1 maart 2018 opdat de constitutieve bestanddelen van de
‘gewoonte’ terug bewezen zijn en een nieuw vorderingsrecht ontstaat, wat
zoals reeds aangehaald het geval is.
Gezien het hier dus gaat om een voortgezet misdrijf en er na 1 maart 2018
een nieuwe gewoonte is gesteld, is er dus een nieuw vorderingsrecht ontstaan
en kan er dus weldegelijk een bestuurlijke maatregel worden opgelegd.”
IV. Onderzoek van de middelen
A. Het eerste middel
Het aangevoerde middel
4.
In het eerste middel voert verzoeker aan dat er geen sprake is van
een stedenbouwkundig misdrijf. De aangestelde verbalisant RO stelt ten onrechte
dat verzoeker artikel 4.2.1 VCRO zou hebben geschonden. Hierbij baseert de
verbalisant zich, enerzijds, op luchtfoto’s uit 2016, 2017, 2018, 2019, 2020 en
2021 en anderzijds op foto’s die hij ter plaatse heeft gemaakt vanop het perceel van
de aanpalende buur.
De bijgebrachte luchtfoto’s zijn volgens verzoeker zeer
onduidelijk. Meer bepaald heeft de verbalisant bij de luchtfoto van 2016 als
beschrijving gegeven dat er zich “her en der” materiaal op verzoekers woonperceel
bevindt. Die summiere beschrijving kan niet worden beschouwd als zijnde
afdoende om te besluiten tot een overtreding in de zin van artikel 4.2.1 VCRO.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-9/13
Daarnaast wordt gesteld dat er sinds 2018 een toename zou zijn van opslag van
materiaal en materieel, doch dit blijkt geenszins uit het dossier.
Met betrekking tot de foto’s die werden genomen vanop een
aanpalend perceel merkt verzoeker op dat er slechts foto’s van één dag worden
bijgebracht. Verzoeker ontkent niet dat er zich toen een geaccidenteerd voertuig
(dat werd verkocht aan een oudijzerman), een aanhangwagen, een motor en twee
gasflessen op zijn perceel bevonden, maar benadrukt dat hij deze gebruikt.
Verzoeker woont op het betrokken perceel in een vergunde woning en maakt geen
oneigenlijk gebruik van de grond. Bovendien blijkt uit de objectieve vaststellingen
van de verbalisant niet dat er een overschrijding is van een volume van meer dan 40
m³. Het gaat in casu niet over gewoonlijk gebruik maar over een toevallige opslag
van goederen waar geen vergunning voor nodig is.
5.
In zijn memorie van wederantwoord benadrukt verzoeker dat er
sprake is van een toevallige opslag van goederen en niet van het “gewoonlijk”
gebruiken van het betrokken perceel voor opslag.
6.
In zijn laatste memorie verwijst verzoeker naar de argumentatie
uit zijn eerdere procedurestukken.
Beoordeling
7.
Het bestreden besluit concludeert dat er na 1 maart 2018 een
(nieuwe) gewoonte is ontstaan om het betrokken perceel gewoonlijk te gebruiken
voor het opslaan van allerlei materialen, materiaal of afval en gebruikte of
afgedankte voertuigen. Verzoeker slaagt er niet in te ontkrachten dat deze
conclusie afdoende ondersteund wordt door de stukken van het administratief
dossier, te weten het proces-verbaal van 2 maart 2022 – dat krachtens artikel 6.2.4
VCRO geldt tot bewijs van het tegendeel – evenals de daarbij horende – voldoende
duidelijke – luchtfoto’s van 2019, 2020 en 2021 en de op grondniveau gemaakte
foto’s van 7 februari 2022. Daartoe volstaan de door de verzoeker aangevoerde
elementen, zoals zijn bedenking bij de bespreking van de luchtfoto van 2016 en
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-10/13
zijn bewering dat het zou gaan om een toevallige opslag van goederen met een
volume van minder dan 40 m³, niet. Wat dit laatste betreft, ontmoet verzoeker –
zoals reeds is opgemerkt in het auditoraatsverslag – op geen enkele manier de
vaststellingen in het bestreden besluit dat “de wettelijke norm […] gelegen is op 10
m³” en dat “het volume [van de na 1 maart 2018 op het betrokken perceel
opgeslagen goederen] veel groter is dan 10 m³”.
8.
Het middel wordt verworpen.
B. Het tweede middel
Het aangevoerde middel
9.1.
In het tweede middel wordt de schending aangevoerd van
artikel 7.7.7 VCRO waaruit volgt dat de decretale bepalingen over bestuursdwang
en last onder dwangsom niet van toepassing zijn als het recht om een
herstelvordering in te stellen is ontstaan vóór 1 maart 2018.
9.2.
Verzoeker licht toe dat te dezen het recht om een
herstelvordering in te stellen ontstaan is vóór 1 maart 2018. In het aanvankelijk
proces-verbaal van 2 maart 2022 wordt immers verwezen naar luchtfoto’s van
2016 en 2017. Verzoeker verwijst naar het advies van de HRH waarin gesteld
wordt dat wanneer het misdrijf reeds bestaat vóór 1 maart 2018 er geen
bestuurlijke maatregel inzake bestuursdwang of een last onder dwangsom kan
worden opgelegd. In het bestreden besluit wordt wel beweerd dat er een voldoende
aantal feiten na 1 maart 2018 gepleegd zouden zijn, maar verzoeker begrijpt niet
over welke feiten de minister het heeft gezien zij hieromtrent geen verduidelijking
noch een voorbeeld geeft.
Voorts herhaalt verzoeker de argumenten die hij heeft
aangevoerd ter ondersteuning van het eerste middel.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-11/13
In zijn memorie van wederantwoord herneemt verzoeker hetgeen
hij in zijn verzoekschrift heeft uiteengezet.
11.
In zijn laatste memorie vraagt verzoeker om het advies van de
HRH aandachtig door te nemen.
Beoordeling
12.
In zoverre het eerste middel wordt herhaald, wordt verwezen
naar de verwerping van dit middel hiervoor.
13.
Terecht wijst de verwerende partij erop dat het bestreden besluit
duidelijk aangeeft welke na 1 maart 2018 gestelde feiten in aanmerking zijn
genomen: het betreft het opslaan van allerlei materialen, materiaal of afval en
gebruikte of afgedankte voertuigen zoals blijkt uit het proces-verbaal van
2 maart 2022, de daarbij horende luchtfoto’s van 2019, 2020 en 2021 en de op
grondniveau gemaakte foto’s van 7 februari 2022.
Verzoeker maakt niet aannemelijk dat het onjuist zou zijn dat de
bestreden beslissing uit het gegeven dat de laatstgenoemde feiten dateren van na
1 maart 2018 afleidt dat het vorderingsrecht hiervoor “uiteraard pas ontstaan [is] na
deze datum”.
14.
Het middel wordt verworpen.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, op een bijdrage van
24 euro en op een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is
aan de verwerende partij.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-12/13
Dit
arrest
is
uitgesproken
te
Brussel,
op
twintig
september
tweeduizend vierentwintig, door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:
Johan Lust,
kamervoorzitter,
Jan Clement,
staatsraad,
Stephan De Taeye,
staatsraad,
bijgestaan door
Silvan De Clercq,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Silvan De Clercq
Johan Lust
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.693
X-18.447-13/13
