Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.709 (2024-01-16)
Samenvatting (NL) :
Beschikking nr 15.709 van 16 januari 2024 Vreemdelingen - Raad voor Vreemdelingenbetwistingen
Beslissing : Niet toegelaten
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 15.709 van 16 januari 2024
in de zaak A. 240.595/VII-42.273
In zake :
XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Mieke Van den Broeck
kantoor houdend te 1210 Brussel
Haachtsesteenweg 55
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN EN
DE STAATLOZEN
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------Het cassatieberoep, ingesteld op 27 november 2023, strekt tot de
cassatie
van
arrest
nr.
296.343
van
26
oktober
2023
van
de
Raad
voor
Vreemdelingenbetwistingen.
Het dossier van de zaak is op 8 december 2023 aangekomen ter
griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit
van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen,
vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op
12 januari 1973.
Eerste onderdeel van het enige middel
In een eerste middelonderdeel voert verzoeker aan dat de
interpretatie in het bestreden arrest van het begrip “nieuwe elementen” in artikel 57/6/2, § 1,
van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf,
VII-42.273-1/8
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.709
de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: vreemdelingenwet) niet
richtlijnconform is. Volgens verzoeker vermocht de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen
in de ontvankelijkheidsfase enkel nagaan of de door verzoeker in zijn volgend (zesde)
verzoek om internationale bescherming bijgebrachte documenten “nieuwe elementen” zijn
maar niet of ze ook bewijsvoerend zijn, hetgeen pas in het onderzoek ten gronde moet
worden uitgezocht.
Artikel 57/6/2, § 1, van de vreemdelingenwet luidt:
“Na ontvangst van het volgend verzoek dat door de minister of diens gemachtigde
werd overgezonden op grond van artikel 51/8, onderzoekt de Commissaris-generaal
voor de Vluchtelingen en de Staatlozen bij voorrang of er nieuwe elementen of feiten
aan de orde zijn, of door de verzoeker zijn voorgelegd, die de kans aanzienlijk groter
maken dat de verzoeker voor erkenning als vluchteling in de zin van artikel 48/3 of
voor subsidiaire bescherming in de zin van artikel 48/4 in aanmerking komt. Bij
gebrek aan dergelijke elementen of feiten verklaart de Commissaris-generaal voor de
Vluchtelingen en de Staatlozen het verzoek niet-ontvankelijk. In het andere geval, of
indien de verzoeker voorheen enkel het voorwerp heeft uitgemaakt van een beslissing
tot beëindiging bij toepassing van artikel 57/6/5, § 1, 1°, 2°, 3°, 4° of 5° verklaart de
Commissaris-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen het verzoek
ontvankelijk.
Bij het in het eerste lid bedoelde onderzoek houdt de Commissaris-generaal voor de
Vluchtelingen en de Staatlozen in voorkomend geval rekening met het feit dat de
verzoeker zonder geldige uitleg heeft nagelaten, tijdens de vorige procedure, in het
bijzonder bij het aanwenden van het in artikel 39/2 bedoelde rechtsmiddel, de
elementen te doen gelden die de indiening van zijn volgend verzoek rechtvaardigen.”
Opdat een volgend verzoek om internationale bescherming
ontvankelijk zou worden verklaard volstaat het derhalve niet dat
“nieuwe” elementen
worden aangevoerd, ze moeten ook “de kans aanzienlijk groter maken” dat de betrokkene in
aanmerking komt voor erkenning als vluchteling of voor subsidiaire bescherming. Het
onderzoek van deze laatste voorwaarde betreft eveneens de ontvankelijkheid van het volgend
verzoek.
Anders dan verzoeker voorhoudt, volgt uit artikel 40 van richtlijn
2013/32/EU van het Europees Parlement en de raad van 26 juni 2013 ‘betreffende
gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale
bescherming (herschikking)’ en de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese
Unie niet dat het onderzoek in de ontvankelijkheidsfase wordt beperkt tot enkel het bestaan
van nieuwe elementen.
VII-42.273-2/8
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.709
Artikel 40 van richtlijn 2013/32 luidt:
“[…]
2. Om krachtens artikel 33, lid 2, onder d), een beslissing over de ontvankelijkheid van
een verzoek om internationale bescherming te nemen, wordt een volgend verzoek om
internationale bescherming eerst aan een voorafgaand onderzoek onderworpen om uit
te maken of er nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn of door de verzoeker
zijn voorgelegd in verband met de behandeling van de vraag of hij voor erkenning als
persoon die internationale bescherming geniet in aanmerking komt krachtens Richtlijn
2011/95/EU.
3. Indien uit het in lid 2 bedoelde voorafgaande onderzoek wordt geconcludeerd dat er
nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn gekomen of door de verzoeker
werden voorgelegd die de kans aanzienlijk groter maken dat de verzoeker voor
erkenning als persoon die internationale bescherming geniet in aanmerking komt
krachtens Richtlijn 2011/95/EU, wordt het verzoek verder behandeld overeenkomstig
hoofdstuk II. De lidstaten kunnen ook in andere redenen voorzien om een volgende
verzoek verder te behandelen.”
Reeds uit de tekst van het voornoemde artikel 40.3 blijkt dat in het
“voorafgaande onderzoek” in de ontvankelijkheidsfase niet enkel het bestaan van nieuwe
elementen wordt nagegaan maar ook of deze “de kans aanzienlijk groter maken dat de
verzoeker voor erkenning als persoon die internationale bescherming geniet in aanmerking
komt”. Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft dit bevestigd in zijn arrest van 10
juni 2021 in de zaak C-921/19, LH tegen Nederland:
“34. Artikel 40, leden 2 en 3, van richtlijn 2013/32 voorziet dan ook in een
behandeling van volgende verzoeken in twee stappen. In het kader van de eerste,
voorafgaande stap wordt nagegaan of deze verzoeken ontvankelijk zijn, terwijl in de
tweede stap die verzoeken ten gronde worden onderzocht.
35. Deze eerste stap omvat eveneens twee fasen, waarbij in elk fase andere, door
diezelfde bepaling vastgestelde ontvankelijkheidsvoorwaarden worden onderzocht.
36. Aldus bepaalt artikel 40, lid 2, van richtlijn 2013/32 in de eerste fase dat, om
krachtens artikel 33, lid 2, onder d), een beslissing over de ontvankelijkheid van een
verzoek om internationale bescherming te nemen, een volgend verzoek eerst aan een
voorafgaand onderzoek wordt onderworpen om uit te maken of er nieuwe elementen
of bevindingen aan de orde zijn of door de verzoeker zijn overgelegd in verband met
de behandeling van de vraag of hij krachtens richtlijn 2011/95 in aanmerking komt
voor erkenning als persoon die internationale bescherming geniet.
37. Slechts indien er daadwerkelijk sprake is van dergelijke nieuwe elementen of
bevindingen ten opzichte van het eerste verzoek om internationale bescherming, wordt
in de tweede fase het onderzoek van de ontvankelijkheid van het volgende verzoek
voortgezet overeenkomstig artikel 40, lid 3, van deze richtlijn, teneinde na te gaan of
die nieuwe elementen en bevindingen de kans aanzienlijk groter maken dat de
verzoeker in aanmerking komt voor erkenning als persoon die internationale
bescherming geniet.
38. Bijgevolg dient weliswaar te zijn voldaan aan beide ontvankelijkheidsvoorwaarden
opdat het volgende verzoek verder wordt behandeld overeenkomstig artikel 40, lid 3,
VII-42.273-3/8
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.709
van deze richtlijn, maar dit neemt niet weg dat het gaat om onderscheiden
voorwaarden die niet met elkaar mogen worden verward.”
Verzoekers bewering als zou uit de punten 46, 50 en 51 van het
voornoemde arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie blijken dat zijn aanvraag
ontvankelijk had moeten worden verklaard, enkel omdat ze is gesteund op “nieuwe
elementen”, berust op een foutieve lezing van dat arrest. De door hem geciteerde
overwegingen betreffen slechts de vraag welke elementen als nieuw moeten worden
beschouwd en hebben geen betrekking op de beoordeling of ze de kans aanzienlijk groter
maken dat de betrokkene in aanmerking komt voor internationale bescherming. Dat deze
laatste beoordeling eveneens in de ontvankelijkheidsfase gebeurt, blijkt uit punt 53 van
hetzelfde arrest:
“Derhalve dient de beoordeling van de beslissingsautoriteit slechts in de tweede fase
van toetsing van de ontvankelijkheid van een volgend verzoek, zoals deze is
beschreven in punt 37 van het onderhavige arrest, betrekking te hebben op de toetsing
of de nieuwe elementen en bevindingen die aan de orde zijn gekomen of door de
verzoeker werden overgelegd, de kans aanzienlijk groter maken dat de verzoeker
krachtens richtlijn 2011/95 in aanmerking komt voor erkenning als persoon die
internationale bescherming geniet.”
De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vermocht zich derhalve
zonder schending van artikel 57/6/2, § 1, van de vreemdelingenwet, geïnterpreteerd
overeenkomstig artikel 40, lid 2, van richtlijn 2013/32, bij het onderzoek van de
ontvankelijkheid van verzoekers zesde verzoek om internationale bescherming uit te spreken
over de vraag of de nieuw aangebrachte documenten al dan niet de kans aanzienlijk groter
maken om in aanmerking te komen voor internationale bescherming. Verzoekers kritiek faalt
naar recht.
Tweede onderdeel van het enige middel
In een tweede middelonderdeel “niet afdoende feitenvinding –
onbehoorlijke behandeling van het verzoek om internationale bescherming” voert verzoeker
aan dat er “in casu geenszins een volledige en correcte behandeling van de asielaanvraag [is]
geweest”.
Met de kritiek dat er “in casu geenszins een volledige en correcte
behandeling van de asielaanvraag [is] geweest” en dat “de RvV […] dus de beslissing van
VII-42.273-4/8
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.709
het CGVS [had] moeten vernietigen”, vraagt verzoeker in wezen een nieuwe beoordeling
van de zaak zelf, waarvoor de Raad van State als cassatierechter niet bevoegd is.
Verzoeker verwijst naar een “onvolledig dossier” en betwist in
wezen de gemaakte beoordeling wat de bewijswaarde van zijn nieuwe documenten betreft.
Ook hiermee vraagt hij de Raad van State in wezen de beoordeling van de zaak over te doen
wat de vraag betreft of deze stukken de kans aanzienlijk groter maken dat verzoeker in
aanmerking komt voor internationale bescherming.
Derde onderdeel van het enige middel
In een derde middelonderdeel acht verzoeker artikel 149 van de
Grondwet geschonden omdat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen niet zou antwoorden
op de kritiek dat verzoekers taskara’s grondig onderzocht moeten worden daar het gaat om
authentieke documenten en dat een grondig onderzoek moet gebeuren naar de wijze waarop
de taskara’s werden verkregen en welke gevolgen hieruit kunnen worden getrokken.
De Raad voor Vreemdelignenbetwistingren overweegt in het
bestreden arrest onder meer:
“In navolging van de commissaris-generaal, moet worden vastgesteld dat de
verzoekende partij er niet in slaagt om in het kader van haar zesde en huidig verzoek
om internationale bescherming verklaringen af te leggen of documenten bij te brengen
die, gelet op haar vorige verklaringen en bijgebrachte documenten, kunnen worden
beschouwd als nieuwe elementen die de kans op internationale bescherming
aanzienlijk vergroten.
De taskara van de verzoekende partij, en die van haar echtgenote en minderjarige
dochters, die ze ongeveer een maand voor de val van de voormalig Afghaanse
regering heeft verkregen via de Afghaanse ambassade in Brussel, hebben maar een
beperkte bewijswaarde. Uit de landeninformatie die door beide partijen werd
toegevoegd aan het administratief dossier, blijkt immers dat in Afghanistan een hoog
niveau van corruptie heerst en dat dergelijke documenten kunnen en worden
nagemaakt en tegen een vergoeding kunnen worden verkregen. Bijgevolg is de
bewijswaarde van de taskara’s bijzonder relatief. Verder valt in de algemene
landeninformatie te lezen dat diplomatieke posten zoals ambassades niet zelf
verantwoordelijk zijn voor de uitgifte van een taskara. Ze fungeren louter als
doorgeefluik. Ze ontvangen de aanvraag van een taskara en sturen deze door naar de
bevoegde instanties in Afghanistan. Vervolgens ontvangen ze deze documenten en
geven deze door aan de aanvrager van deze documenten in het desbetreffende land.
Uit de landeninformatie blijkt verder dat voor de aanvraag slechts een kopie van de
taskara van een mannelijk familielid nodig is. Omdat dergelijke documenten door de
hoge mate van corruptie in Afghanistan eenvoudig te verkrijgen zijn, hebben de
voorgelegde taskara’s slechts een relatieve bewijswaarde. De verzoekende partij
VII-42.273-5/8
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.709
brengt overigens geen verduidelijking van de wijze waarop ze haar taskara en de
taskara van de kinderen heeft verkregen bij de Afghaanse ambassade in België of
welke stappen ze hiervoor heeft doorlopen. Ook tijdens de terechtzitting brengt ze
geen verduidelijking hieromtrent. Uit de beslissing van 9 mei 2016 blijkt bovendien
dat de verzoekende partij verklaard heeft niemand meer te hebben in Afghanistan. De
verzoekende partij slaagt er dus geenszins in om de algemene landeninformatie
hieromtrent te weerleggen.
Inzake de bijgebrachte DNA-test wordt in de bestreden beslissing op goede gronden
gemotiveerd dat een dergelijk attest de familieband of aanverwantschapsband
aantoont, maar geen verband houdt met de nationaliteit(en) waarover een persoon
beschikt. Immers bloedverwanten kunnen een verschillende nationaliteit hebben.
De enveloppe toont immers enkel aan dat ze post heeft gekregen uit Afghanistan. De
foto’s van het gezin van de verzoekende partij en haar schoonzus tonen enkel aan dat
er een familiale link is tussen deze twee gezinnen maar kan geenszins de Afghaanse
nationaliteit van de verzoekende partij of haar gezin aantonen. De foto van het
Afghaanse paspoort van haar schoonzus en de Iraanse verblijfkaart kan haar
nationaliteit en verblijf in Iran aantonen maar toont geenszins de nationaliteit van de
verzoekende partij en haar gezin aan. De foto’s van de Belgische verblijfstitel van haar
schoonzus en zoon, tonen aan dat zij in België mogen verblijven maar kan de
Afghaanse nationaliteit van de verzoekende partij en haar gezin niet aannemelijk
maken.
Voorts mag in een volgend verzoek rekening worden gehouden met alle feitelijke
elementen, ook met elementen die resulteren uit verklaringen die gedurende de
behandeling van een eerder verzoek zijn afgelegd, en met vaststellingen gedaan in het
kader van een vorig verzoek. Uit de voorgaande beslissingen inzake haar verzoeken
om internationale bescherming blijkt dat de verzoekende partij haar profiel van
Afghaanse vluchteling die heel haar leven in Iran verbleven heeft niet aannemelijk
gemaakt heeft omwille van
- vage, wisselende en tegenstrijdige verklaringen over onder andere haar identiteit en
profiel;
- het feit dat haar verklaringen omtrent haar identiteit niet overeenstemmen met de
toen bijgebrachte documenten.
Voorts had de verzoekende partij geen kennis over haar regio van herkomst in
Afghanistan. Bovendien hebben zowel de verzoekende partij als haar echtgenote geen
eenduidige verklaringen over hun familiesamenstelling afgelegd.
Omtrent voormelde elementen wordt op omstandige wijze gemotiveerd in de
beslissingen en arresten inzake haar voorgaande beschermingsverzoeken.
Gelet op deze eerder gedane omstandige vaststellingen in het kader van haar vorige
beschermingsverzoeken omtrent haar beweerde nationaliteit en haar voorgehouden
verblijf van Afghaanse vluchteling in Iran en gelet op het geheel van voorgaande
bevindingen en de beperkte en bijzonder relatieve bewijswaarde en betrouwbaarheid
van de “taskara” die zij heden voorlegt, zijn deze documenten, wanneer ze worden
beoordeeld en gewogen samen met het geheel van de vaststellingen omtrent
verzoekende partij haar ongeloofwaardig bevonden verklaringen, niet van die aard dat
ze een ander licht kunnen werpen op de eerdere bevindingen dat zij haar nationaliteit,
reële verblijfssituatie en leefomstandigheden voor haar aankomst in België niet
verduidelijkt. Wanneer deze stukken, met hun beperkte relatieve bewijswaarde en
inhoud,
worden
meegewogen
in
het
kader
van
een
integrale
geloofwaardigheidsbeoordeling, dan moet de Raad besluiten dat deze niet opwegen
tegen het geheel van de bevindingen van de commissaris-generaal en de Raad gedaan
in het kader van verzoekende partij haar eerdere beschermingsverzoeken waaruit volgt
dat geen geloof kan worden gehecht aan haar Afghaanse nationaliteit.
VII-42.273-6/8
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.709
Het geheel aan documenten, landeninformatie en de verklaringen van de verzoekende
partij in acht genomen en bezien in hun onderlinge samenhang, concludeert de Raad
dat de verzoekende partij geen elementen aanbrengt die de kans aanzienlijk groter
maken dat zij in aanmerking komt voor erkenning als vluchteling in de zin van artikel
48/3 van de Vreemdelingenwet of voor subsidiaire bescherming in de zin van artikel
48/4 van dezelfde wet. Aangezien artikel 57/6/2 van de Vreemdelingenwet niet is
geschonden, moet er geen inhoudelijk onderzoek worden gevoerd naar materiële
voorwaarden voor internationale bescherming voorzien in artikel 48/3 en artikel 48/4
van de Vreemdelingenwet.
Derhalve heeft de commissaris-generaal in de bestreden beslissing ten aanzien van de
verzoekende partij terecht besloten tot de niet-ontvankelijkheid van haar volgend
verzoek om internationale bescherming.”
Uit
het
voorgaande
blijkt
dat
de
Raad
voor
Vreemdelingenbetwistingen duidelijk uiteenzet waarom hij op grond van zijn onderzoek van
de voorliggende gegevens van oordeel is dat de door verzoeker bijgebrachte documenten de
kans niet aanzienlijk groter maken dat verzoeker in aanmerking komt voor internationale
bescherming. De kritiek dat aan verzoeker geen vragen werden gesteld op de terechtzitting
houdt geen verband met een mogelijke schending van de motiveringsplicht als vormvereiste
voor jurisdictionele beslissingen, evenmin als de stelling dat de gegeven motivering
“onjuist” is en verzoeker “schaadt”.
Conclusie
Het enige middel is in zijn drie onderdelen, voor zover ontvankelijk,
kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
-
Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een
rolrecht van 200 euro.
VII-42.273-7/8
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.709
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op 16 januari 2024, door:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Bart Tettelin
Carlo Adams
VII-42.273-8/8
ECLI:BE:RVSCE:2024:ORD.15.709
