Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217 (2026-03-27)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 266.217 van 27 maart 2026 Overheidsopdrachten en openbare werken
- Overheidsopdrachten Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
ARREST
nr. 266.217 van 27 maart 2026
in de zaak A. 247.559/XIV-40.114
In zake:
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Soussanas Caracassis
kantoor houdend te 1700 Dilbeek
Bloemendal 2
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Binnenlandse Zaken
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Stijn Butenaerts en Andy Hoedenaeken
kantoor houdend te 1080 Brussel
Leopold II-laan 180
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
1.
De vordering, ingesteld op 4 maart 2026, strekt tot de schorsing
bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de beslissing
van
de
FOD
Binnenlandse
Zaken,
Dienst
Vreemdelingenzaken,
Cel
Overheidsopdrachten van 18 februari 2026 “waarbij werd besloten de kandidatuur
van verzoekster voor de overheidsopdracht ‘vertegenwoordiging van de Belgische
Staat in geschillen aangaande toepassing van de Wet van 15 december 1980
betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de
verwijdering van vreemdelingen’ niet te weerhouden.”
II. Verloop van de rechtspleging
2.
Bij beschikking van 5 maart 2026 werd, in samenspraak met het
aangeduide lid van het auditoraat, de procedurekalender vastgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-1/14
De verwerende partij heeft een nota met opmerkingen en een
administratief dossier ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 25 maart 2026 om 14.00 uur.
Staatsraad Kaat Leus heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Dirk Duchateau, die loco advocaat Soussanas
Caracassis verschijnt voor verzoekster en advocaat Andy Hoedenaeken, die
verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Thomas Maes heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
In het kader van procedures voor de Belgische en internationale
rechtbanken, evenals het verlenen van juridisch advies met betrekking tot elke
procedure aangaande de toepassing van de Wet van 15 december 1980 ‘betreffende
de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van
vreemdelingen’ (hierna: wet van 15 december 1980), duidt de Dienst
Vreemdelingenzaken (hierna: DVZ) advocaten(bureaus) aan om de Belgische
Staat te vertegenwoordigen.
3.2.
De verwerende partij werkt momenteel samen met zeven
advocaten(bureaus), waaronder verzoekster. Deze samenwerking startte, na
raadpleging van de markt onder meer door een oproep tot kandidaatstelling te
verspreiden via de stafhouders van de negentien Belgische balies, op 1 juli 2021
voor de duur van 5 jaar, waardoor de termijn voor de huidige samenwerking
verloopt op 30 juni 2026.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-2/14
3.3.
Met een e-mail van 23 april 2024 gericht aan de dienst
‘Aankopen’ van de DVZ vraagt verzoekster of de samenwerking na afloop van de
samenwerkingsovereenkomst automatisch zou worden verlengd, dan wel of en
wanneer een nieuwe kandidatuurstelling is vereist.
3.4.
Op 13 mei 2025 richt de verwerende partij een schrijven aan alle
stafhouders, onder wie de stafhouder van de Orde van advocaten bij de balie van
Antwerpen, waarbij verzoekster is aangesloten.
Met dit schrijven wordt de stafhouder ingelicht van het
voornemen aan één of meerdere advocaten(bureaus) de mogelijkheid te geven om
de Belgische Staat te vertegenwoordigen in geschillen aangaande de toepassing
van de wet van 15 december 1980 of deze bij te staan ter voorbereiding van een
procedure in rechte, “bedoeld in artikel 28, §1, eerste lid, 4°, a) en b) van de Wet
van 17 juni 2016 ‘inzake overheidsopdrachten’”. Tevens worden de stafhouders
verzocht de advocaten binnen hun respectieve balies reeds in kennis te stellen van
deze oproep. Op dat ogenblik wordt gevraagd dat advocaten hun eventuele
belangstelling kenbaar zouden maken.
3.5.
Op 14 mei 2025 ontvangt verzoekster een e-mail van de DVZ
waarbij zij ervan in kennis wordt gesteld dat de bestaande opdracht verloopt op 30
juni 2026 en dat voor de nieuwe opdracht die ingaat op 1 juli 2026 een
marktraadpleging zal worden gehouden waarbij opnieuw toepassing zal worden
gemaakt van artikel 125 van het koninklijk besluit van 18 april 2017 ‘inzake de
plaatsing van overheidsopdrachten in de klassieke sectoren’ (hierna: koninklijk
besluit van 18 april 2017). Tevens wordt haar nog meegedeeld dat daartoe een brief
werd gericht aan alle stafhouders van de balies.
Verzoekster laat nog dezelfde dag weten geïnteresseerd te zijn
om haar samenwerking met de DVZ verder te zetten.
3.6.
Op 29 augustus 2025 bezorgt de DVZ de geïnteresseerde
kandidaten de selectievoorwaarden, samen met het verzoek hun kandidatuur in te
dienen. Deze selectievoorwaarden en de toelichting daarbij, luiden als volgt:
“1. Selectievoorwaarden.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-3/14
Er zijn twee belangrijke selectiecriteria waarvoor wij hieronder een nadere
toelichting geven en bijkomende informatie verzoeken.
I. Ervaring in het vreemdelingenrecht
Expertise in het vreemdelingenrecht mag in vrije vorm worden aangetoond. Toch
gaat de voorkeur uit naar concreet verifieerbare ervaring zoals een overzicht van het
aantal behandelde dossiers voor de verschillende rechtscolleges, Raad voor
Vreemdelingenbetwistingen en/of de Raad van State. Deze expertise moet
betrekking hebben op de voorbije drie jaar. Ook het aantal jaren professionele
ervaring binnen de vreemdelingenmaterie kan als bijkomend element worden
meegegeven. Gelieve de ervaring aan te tonen per advocaat die u kan inzetten voor
deze opdracht.
II. Organisatie van het kantoor
Een goed uitgebouwd secretariaat waarbij een vast aanspreekpunt voor de Dienst
Vreemdelingenzaken is voorzien, is een cruciaal element. Gelieve daarom aan te
tonen hoe u uw secretariaat organiseert zodat deze als vast aanspraakpunt ten
aanzien van de Dienst Vreemdelingenzaken kan optreden.
Beschrijf daarbij de organisatie van uw secretariaat (personeelsbezetting,
openingsuren, permanentie bij afwezigheid van advocaten, enz.), de werkwijze
inzake dossierbeheer, het bewaken van termijnen en zittingsdata en de aanpak van
de administratieve en boekhoudkundige opvolging. Voeg desgevallend
stavingstukken of illustraties toe om uw aanpak te verduidelijken.
In de toelichting bij uw kandidatuur moet eveneens op duidelijke wijze worden
aangetoond hoe de beschikbaarheid zal worden verzekerd. Dit omvat onder meer
het vermogen om de Belgische Staat gelijktijdig te vertegenwoordigen bij zittingen
in verschillende gerechtelijke arrondissementen, alsook de deelname aan een
wachtdienst, afwisselend met de andere kantoren, voor dringende procedures (zoals
tijdens het weekend of ‘s nachts). De interne organisatie van het kantoor moet
zodanig zijn opgebouwd dat deze beschikbaarheid effectief wordt gewaarborgd.
De sterkte van de kantoororganisatie zal ook worden afgemeten aan het aantal
advocaten (exclusief stagiairs) die de geschillen inzake vreemdelingenrecht zullen
behartigen. Dit is belangrijk om, enerzijds, gelijktijdige vertegenwoordiging voor
verschillende locaties mogelijk te maken en, anderzijds, een toename van het aantal
dossiers op te vangen, zonder in te boeten aan kwaliteit.”
In deze oproep wordt nog gemeld dat kandidaturen waarbij
sprake kan zijn van belangenconflicten, niet worden weerhouden.
Op dezelfde dag dient verzoekster haar formele kandidaatstelling
in en verschaft zij de bijkomende toelichting bij de selectievoorwaarden.
3.7.
Op 18 februari 2026 beslist de DVZ om verzoeksters kandidatuur
“niet te weerhouden aangezien uw kantoor inzake ervaring en organisatie niet
afgestemd blijkt te zijn aan de noden van de Dienst Vreemdelingenzaken.” De
motieven voor de niet-selectie luiden als volgt:
“[…]
- Overwegende dat betrokken advocate gedurende enkele jaren de Dienst
Vreemdelingenzaken vertegenwoordigt,
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-4/14
- Overwegende dat de kandidaat alleen postuleert en dat uit de kandidatuur niet
duidelijk blijkt dat eventuele vervanging of ondersteuning bij gerechtelijke
procedures systematisch zou worden verzekerd door eveneens gespecialiseerde
advocaten in het vreemdelingenrecht;
- Overwegende dat de kandidaat een eenmanskantoor voert en niet beschikt over
een intern en structureel uitgebouwd secretariaat, maar hoofdzakelijk steunt op de
inzet van een freelance medewerker, wat vragen oproept omtrent de
organisatorische draagkracht van het kantoor;
- Overwegende dat de kandidatuur onvoldoende concreet en uitgewerkt ingaat op
essentiële aspecten van de dienstverlening, waaronder de permanente
bereikbaarheid buiten de reguliere kantooruren; de praktische organisatie van
weekend- en nachtpermanenties voor dringende procedures; alsook de waarborgen
inzake continuïteit van de dienstverlening bij afwezigheid wegens vakantie, ziekte
of andere professionele verplichtingen;
- Overwegende dat wordt verwezen naar mogelijke samenwerking met andere
advocaten of kantoren, maar dat deze samenwerking extern en niet structureel is
georganiseerd, waardoor de effectieve beschikbaarheid van de dienstverlening niet
met de vereiste zekerheid kan worden gegarandeerd;
- Overwegende dat de structurele inzetbaarheid beperkt blijft tot één advocaat
(stagiairs niet meegerekend), hetgeen de mogelijkheid om de Belgische Staat
gelijktijdig te vertegenwoordigen voor verschillende rechtscolleges aanzienlijk
beperkt;
- Overwegende ten slotte dat de betrokken advocate reeds gedurende geruime tijd
voor de organisatie optreedt, en derhalve geacht mag worden voldoende vertrouwd
te zijn met zowel de werking als de specifieke noden en verwachtingen van de
organisatie, doch dat de ingediende kandidatuur desalniettemin niet aantoont dat zij,
in haar huidige professionele omkadering, kan voldoen aan de organisatorische en
inhoudelijke vereisten zoals uitdrukkelijk geformuleerd in de sollicitatieoproep.
Beslist de aanbestedende overheid dat de interne organisatie onvoldoende robuust
en duurzaam is om de vereiste beschikbaarheid en continuïteit van de
dienstverlening te garanderen waardoor niet wordt voldaan aan het selectiecriterium
inzake de organisatie van het kantoor.
[…]”.
Dit is de bestreden beslissing.
Met een e-mail van 18 februari 2026 en een aangetekend
schrijven wordt verzoekster van deze beslissing in kennis gesteld.
IV. Schorsingsvoorwaarden
A. Kwalificatie van de voorliggende dienstenopdracht en identificatie van de regels
die van toepassing zijn op het voorliggende schorsingsverzoek
Standpunt van de partijen
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-5/14
Verzoekster stelt in haar verzoekschrift dat zij de voorliggende
vordering indient op grond van artikel 15, eerste lid, van de wet van 17 juni 2013
‘betreffende de motivering, de informatie en de rechtsmiddelen inzake
overheidsopdrachten en bepaalde opdrachten voor werken, leveringen en diensten’
(hierna: de wet van 17 juni 2013). Zij stelt dat krachtens de genoemde bepaling de
uitvoering van de bestreden beslissing kan worden geschorst in aanwezigheid van
een ernstig middel of een klaarblijkelijke onwettigheid en dat, overeenkomstig het
tweede lid van datzelfde artikel 15, de vordering tot schorsing voor de Raad van
State uitsluitend kan worden ingesteld volgens een procedure bij uiterst dringende
noodzakelijkheid zodat nog enkel moet worden onderzocht of minstens een ernstig
middel wordt aangevoerd, dan wel een klaarblijkelijke onwettigheid aanwezig is,
die de nietigverklaring van de bestreden beslissing kan verantwoorden.
In haar verzoekschrift gaat zij ervan uit dat zij enkel een ernstig
middel of klaarblijkelijke onwettigheid moet aantonen. Zij stelt enkel nog dat de
bestreden beslissing betrekking heeft “op een overheidsopdracht dat ingaat op
1/7/2026” en dat zulks “impliceert dat [zij] aan de hand van precieze en concrete
gegevens aannemelijk maakt dat de schorsing van de tenuitvoerlegging, indien ze
pas na het afwikkelen van de gewone schorsingsprocedure zou worden
uitgesproken, onherroepelijk te laat zou komen om het nadeel op te vangen of de
belangen van [verzoekster] veilig te stellen”.
5.
In de nota met opmerkingen betwist de verwerende partij het van
toepassing zijn van de wet van 17 juni 2013 op de voorliggende vordering. In
essentie wijst zij er op dat de betrokken dienstverlening niet onder het
toepassingsgebied valt van de wet van 17 jun 2016 ‘inzake overheidsopdrachten’
(hierna: de wet van 17 juni 2016) gelet op artikel 28, § 1, 4°, a) en b), van die wet
dat –samengevat– de voorliggende diensten van advocaten uitdrukkelijk onttrekt
aan het toepassingsgebied van de wet van 17 juni 2016. De wet van 17 juni 2013
is op zijn beurt, gelet op de artikelen 3 en 28 ervan, enkel van toepassing op
opdrachten “die onder de wet inzake overheidsopdrachten vallen” zodat het in de
wet van 17 juni 2013 vervatte specifieke rechtsbeschermingsregime uitsluitend van
toepassing is op opdrachten die binnen het toepassingsgebied van de wet van 17
juni 2016 vallen. Aangezien de voorliggende dienstverlening niet valt onder de wet
van 17 juni 2016 en dus evenmin is onderworpen aan de wet van 17 juni 2013 zijn
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-6/14
te dezen wel degelijk de gemeenrechtelijke schorsingsvoorwaarden van artikel 17
van de gecoördineerde wetten op de Raad van State van toepassing.
De verwerende partij vervolgt dat verzoekster niet aannemelijk
maakt dat in de voorliggende zaak de door deze bepaling vereiste spoedeisendheid
bestaat, zodat, aldus de verwerende partij, niet is voldaan aan beide
schorsingsvoorwaarden. Verzoekster zet immers op geen enkele wijze uiteen
waarin de vereiste spoedeisendheid zou bestaan zodat, bij gebrek aan enige
uiteenzetting hieromtrent, niet is voldaan aan de schorsingsvoorwaarden van
artikel 17 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State.
6.
Tijdens de terechtzitting verwijst verzoekster naar het schrijven
van de verwerende partij van 18 februari 2026 waarbij zij in kennis werd gesteld
van haar niet-selectie. In dat schrijven wordt onder meer gesteld eensdeels dat “de
procedure om verhaal aan te tekenen onder meer [staat] beschreven in de artikelen
14 en 15 van voormelde wet [van 17 juni 2013]” en anderdeels dat krachtens artikel
23 van diezelfde wet, “een beroep tot schorsing wordt ingediend binnen een termijn
van vijftien dagen”. Daarnaast beperkt zij zich ertoe, zoals zij reeds in het
verzoekschrift deed, te verwijzen naar de datum waarop de nieuwe dienstverlening
zal ingaan, met name 1 juli 2026 zodat de lopende dienstverleningsopdracht een
einde neemt op 30 juni 2026 waaruit zij afleidt dat het afwikkelen van de gewone
schorsingsprocedure, a fortiori de vernietigingsprocedure onherroepelijk te laat
zou komen.
Beoordeling
7.
Het te dezen relevante artikel 28, § 1, 4°, a) en b), van de wet van
17 juni 2016, luidt:
“Art. 28. § 1. Vallen niet onder de toepassing van deze wet, onder voorbehoud van
paragraaf 2, de overheidsopdrachten voor diensten betreffende :
[…]
4° een van de volgende juridische diensten :
a) de vertegenwoordiging in rechte van een cliënt door een advocaat als bedoeld in
artikel 1 van richtlijn 77/249/EEG van de Raad van 22 maart 1977 tot
vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening door advocaten van het vrij
verrichten van diensten, en dit in het kader van :
i) een arbitrage- of bemiddelingsprocedure in een lidstaat, een derde land of voor
een internationale arbitrage- of bemiddelingsinstantie, of
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-7/14
ii) een procedure voor een rechter of overheidsinstantie van een lidstaat of een derde
land of voor een internationale rechter of instantie;
b) juridisch advies dat wordt gegeven ter voorbereiding van de procedures als
bedoeld in de bepaling order a), of indien er concrete aanwijzingen zijn en er een
grote kans bestaat dat over de kwestie waarop het advies betrekking heeft, een
dergelijke procedure zal worden gevoerd, mits het advies door een advocaat is
gegeven in de zin van artikel 1 van voormelde richtlijn 77/249/EEG’”.
Artikel 28, § 2, waarnaar wordt verwezen, luidt:
Ҥ 2. De Koning kan specifieke plaatsingsregels bepalen waaraan de in de paragraaf
1, 4°, a en b, bedoelde opdrachten, in de gevallen die Hij bepaalt, onderworpen zijn.”
Aan de voormelde paragraaf 2 werd uitvoering verleend door
artikel 125 van het koninklijk besluit van 18 april 2017 ‘plaatsing
overheidsopdrachten in de klassieke sectoren’ (hierna: koninklijk besluit van
18 april 2017), dat luidt:
“Art. 125. De in artikel 28, § 1, eerste lid, 4°, a) en b), van de wet bedoelde
opdrachten tot aanstelling van een advocaat in het kader van een
vertegenwoordiging in rechte of ter voorbereiding van een procedure in rechte, zijn
onderworpen aan de beginselen van titel 1 van de wet, met uitzondering van de
artikelen 12 en 14 van de wet. Deze overheidsopdrachten worden geplaatst na
raadpleging, indien mogelijk, van de voorwaarden van meerdere advocaten maar
zonder dat om de indiening van offertes moet worden verzocht.
Het bewijs van die raadpleging moet door de aanbestedende overheid geleverd
kunnen worden.
De in het eerste lid bedoelde opdrachten mogen niet tot stand komen via een
aanvaarde factuur, behalve indien hun geraamd bedrag lager ligt dan het in artikel
92, eerste lid, van de wet bedoelde bedrag.”
De uitsluitingen onder a) en b), zo blijkt uit de parlementaire
voorbereiding bij artikel 28 van de wet van 17 juni 2016, “zijn verbonden aan het
‘intuitu personae-karakter’ van de betrokken dienst, die onder meer wordt
gekenmerkt door een zekere vertrouwensband tussen de aanbestedende overheid
en de advocaat. Het valt ook voor dat er dringende of zelfs hoogdringende gevallen
zijn, wat uiteraard niet verzoenbaar is met de toepassing van een hele reeks regels.
Niettemin wordt de Koning in de tweede paragraaf gemachtigd om voor de
betreffende uitgesloten diensten toch specifieke plaatsingsregels uit te werken, in
de door Hem te bepalen gevallen” (Parl. St. Kamer, 2015-2016, nr. 1541/001, 5455).
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-8/14
Te dezen blijkt uit het administratief dossier dat de voorliggende
selectieprocedure betrekking heeft, wat verzoekster niet betwist, op het aanstellen
van een of meerdere advocaten(bureaus) om de Belgische Staat te
vertegenwoordigen in rechte voor de administratieve rechtscolleges, de gewone
hoven en rechtbanken en eventueel internationale gerechtshoven, in geschillen
inzake de toepassing van de wet van 15 december 1980 en de daarop betrekking
hebbende advisering zoals bedoeld in artikel 28, § 1, 4°, a) en b), van de wet van
17 juni 2016.
Aldus wordt in het schrijven van 13 mei 2025 van de verwerende
partij aan de stafhouder van de balie van Antwerpen waarmee de voorliggende
selectieprocedure werd opgestart (zie supra, punt 3.4), uitdrukkelijk verwezen naar
het aangehaalde artikel 28, § 1, 4°, a) en b), van de wet van 17 juni 2016.
In het schrijven van 29 augustus 2025 van de verwerende partij
aan verzoekster – die ook aan de selectieprocedure van 2021 deelnam –, waarin de
selectievoorwaarden worden toegelicht en waarin verzoekster uitgenodigd wordt
hierop inhoudelijk te reageren en aanvullende informatie te verstrekken, wordt
nergens
verwezen
naar
de
wetgeving
inzake
(de
plaatsing
van)
overheidsopdrachten volgens de in die wet bepaalde plaatsingsregels. Evenmin
wordt die wetgeving (of de daarin vervatte plaatsingsregels) door de verwerende
partij van toepassing verklaard, daargelaten of zulks überhaupt al mogelijk zou
zijn, gelet op de expliciete uitsluiting van de betrokken dienstverlening van het
toepassingsgebied van de wet van 17 juni 2016 door voornoemd artikel 28.
Tot slot wordt ook in de bestreden selectiebeslissing zelf onder
punt ‘II. Voorafgaand’ uitdrukkelijk overwogen dat “[o]vereenkomstig artikel 28,
§ 1, eerste lid, a) en b) van de wet van 17 juni 2016 (…) de aanstelling van een
advocaat in het kader van een vertegenwoordiging in rechte of ter voorbereiding
van een procedure in rechte buiten het toepassingsgebied van deze wet [valt]”.
9.
De Raad van State ziet op het eerste gezicht geen reden om dat
anders te zien. Het voorwerp van de selectieprocedure valt kennelijk onder artikel
28, § 1, 4°, a) en b), van de wet van 17 juni 2016.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-9/14
De betrokken selectieprocedure is dus, minstens op het eerste
gezicht, geen overheidsopdracht onderworpen aan de bepalingen van de wet van
17 juni 2016.
Dat met toepassing van artikel 125 van het koninklijk besluit van
18 april 2017 – genomen op grond van paragraaf 2 van artikel 28 van de wet van
17 juni 2016 – een geëigende transparante marktraadpleging wordt verricht,
verandert daaraan niets; wel integendeel, zo lijkt.
10.
De wet van 17 juni 2013 is dan weer, gelet op de artikelen 3 en
28 van die wet, enkel van toepassing op (diensten)opdrachten die onder het
toepassingsgebied van de wet van 17 juni 2016 vallen.
Hieruit volgt dat de bestreden beslissing die niet onder het
toepassingsgebied van de wet van 17 juni 2016 valt, evenmin ressorteert onder de
uitzonderingsregels inzake de rechtspleging voor de Raad van State, afdeling
Bestuursrechtspraak, waarin de wet van 17 juni 2013 voorziet. Artikel 15 van de
wet van 17 juni 2013 waarop verzoekster zich in het verzoekschrift beroept, kan te
dezen dan ook niet worden toegepast.
11.
Het
gegeven
dat
de
verwerende
partij,
wat
de
beroepsmogelijkheden betreft, in de kennisgevingsbrief van de bestreden
beslissing heeft verwezen naar artikel 15 van de wet van 17 juni 2013 doet niet
anders besluiten.
12.
Te dezen, dient derhalve toepassing te worden gemaakt van de
reguliere procedureregeling zodat moet worden nagegaan of aan alle voorwaarden
is voldaan die zijn voorzien in artikel 17 van de gecoördineerde wetten op de Raad
van State en in het uitvoeringsbesluit van 19 november 2024 ‘tot bepaling van de
procedure in kort geding en tot wijziging van diverse arresten betreffende de
procedure voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State’ (hierna: het
koninklijk besluit van 19 november 2024) om een dergelijk verzoek in te dienen,
ook wat de schorsingsvoorwaarden betreft.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-10/14
B. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden
13.
Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst
dringende noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de (cumulatieve)
voorwaarden dat (i) de zaak te spoedeisend is voor een behandeling ervan in een
beroep tot nietigverklaring en (ii) indien minstens één ernstig middel wordt
aangevoerd waarvan het onderzoek zich leent voor een versnelde behandeling en
waarmee de nietigverklaring van de bestreden beslissing prima facie kan worden
verantwoord.
Luidens artikel 8, § 1, tweede lid, 2°, van het koninklijk besluit
van 19 november 2024 bevat het verzoekschrift waarin de uiterst dringende
noodzakelijkheid wordt aangevoerd daartoe “een uiteenzetting van de feiten die de
uiterst dringende noodzakelijkheid rechtvaardigen”. Dit impliceert dat een
verzoeker aan de hand van precieze, concrete en verifieerbare gegevens dient aan
te tonen dat zo de zaak binnen een termijn van meer dan vijftien dagen zou worden
behandeld, de uitspraak van de Raad van State onherroepelijk te laat zou komen
om het nadeel op te vangen of de belangen van de verzoekende partij veilig te
stellen.
Het lag te dezen dan ook op de weg van verzoekster om in het
verzoekschrift bij uiterst dringende noodzakelijkheid de specifieke en concrete
redenen te vermelden waarom de gewone vordering tot schorsing voorzien in
artikel 17, § 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State niet geschikt is
om het door haar aangevoerde nadeel tijdig op te vangen of haar belangen tijdig
veilig te stellen, rekening houdend met de in die bepaling vermelde
behandelingstermijnen, en met de mogelijkheid voor de kamer die de zaak
behandelt om een datum voor de zitting te bepalen afhankelijk van de mate van
urgentie die in het verzoek wordt aangevoerd.
Bij
de concrete uitwerking
van
de uiterst
dringende
noodzakelijkheid moet een verzoeker er zich bovendien voor hoeden dat begrip
niet op een algemene wijze te omschrijven. Algemene beschouwingen die niet
worden ondersteund door concrete elementen kunnen niet in aanmerking worden
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-11/14
genomen. Het bewijs van de uiterst dringende noodzakelijkheid mag zich niet
beperken tot een theoretische uiteenzetting doch vereist het aanreiken van concrete,
specifieke op de verzoeker betrekking hebbende en verifieerbare gegevens dat hij
het resultaat van de gewone schorsingsprocedure zoals voorzien in artikel 17, § 4,
van de gecoördineerde wetten op de Raad van State niet kan afwachten op straffe
van zich in een toestand te bevinden met ernstige, onherroepelijke, schadelijke
gevolgen.
14.
Te dezen, stelt de Raad van State vast dat de vordering die
volgens het opschrift van het verzoekschrift is ingediend met “uiterst dringende
noodzakelijkheid” geen expliciete uiteenzetting bevat van de feiten die de uiterst
dringende noodzakelijkheid, noch overigens de spoedeisend rechtvaardigen.
Zoals hiervoor sub 4 is gebleken, beperkt verzoekster zich er in
het verzoekschrift toe te verwijzen naar de datum waarop de nieuwe
dienstverlening zal ingaan, met name op 1 juli 2026. Zij leidt daaruit af dat zij de
behandeling van een gewone schorsingsprocedure, noch die van een beroep tot
nietigverklaring, kan afwachten.
Uit
het
administratief
dossier
blijkt
dat
de
huidige
samenwerkingsovereenkomst tussen de verwerende partij en de verzoekende partij
inderdaad nog loopt tot 30 juni 2026. De huidige samenwerking zal aldus, op stand
van vandaag, in elk geval nog meer dan drie maanden voortduren. Dat is kennelijk
meer dan voldoende tijd om in beginsel een gewone schorsingsprocedure te
doorlopen.
15.
Bovendien maakt verzoekster evenmin de spoedeisendheid van
de vordering aannemelijk met een enkele verwijzing naar de datum van afloop van
de huidige samenwerking en het ingaan van de nieuwe dienstverlening. Zij dient
de spoedeisendheid van de vordering afdoende te staven en de nadelige impact van
de bestreden beslissing in concreto aannemelijk te maken. Te dezen, laat zij zulks
alleszins geheel na in het verzoekschrift. Zij kan er evenmin mee volstaan, zoals
zij ter zitting aangeeft dat zij zich de voorbije vijf jaar – om redenen van het verbod
van belangenvermenging binnen het lopende samenwerkingscontract – in essentie
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-12/14
op een enkel rechtsdomein en op een cliënt zou hebben toegelegd, wat haar in de
ontwikkeling van haar economische activiteit zou hebben belemmerd.
16.
Op grond van wat voorafgaat dient te worden besloten dat de
schorsingsvoorwaarde van de spoedeisendheid te dezen niet is aangetoond.
17.
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, §§ 1, derde lid, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State
die cumulatief vervuld moeten zijn om een vordering tot schorsing van de
tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing te kunnen bevelen.
V. Kosten en rechtsplegingsvergoeding
18.
In de gegeven omstandigheden past het om de kosten ten laste
van de verwerende partij te leggen aangezien die in de bestreden beslissing ten
onrechte heeft gesteld dat het beroep diende te worden ingeleid bij de Raad van
State met toepassing van artikel 15 van de wet van 17 juni 2013 waardoor
verzoekster is misleid omtrent de toepasselijke rechtsmiddelen en de te volgen
procedure.
Er is te dezen evenmin grond om aan de verwerende partij de in
haar nota gevraagde rechtsplegingsvergoeding toe te kennen. De gebrekkigheid in
de procedure die tot de verwerping van de vordering heeft geleid, valt immers in
beslissende mate toe te schrijven aan haar eigen gebrek aan zorgvuldigheid bij het
opstellen van de kennisgeving. Gelet daarop kan de verwerende partij niet worden
beschouwd als de in het gelijk gestelde partij in de zin van artikel 30/1, § 1, eerste
lid, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State.
BESLISSING
- De Raad van State verwerpt de vordering.
- De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van de vordering tot
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid, begroot op een rolrecht van
200 euro en een bijdrage van 26 euro.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-13/14
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op zevenentwintig maart tweeduizend
zesentwintig, door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Kaat Leus,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Joris Casneuf,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Joris Casneuf
Kaat Leus
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.217
XIV-40.114-14/14
