Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407 (2026-04-20)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 266.407 van 20 april 2026 Openbaar ambt - Tucht (openbaar ambt)
Beslissing : Verwerping Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIIe KAMER
ARREST
nr. 266.407 van 20 april 2026
in de zaak A. 242.253/XII-9722
In zake :
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Rob Trips
kantoor houdend te 9900 Maldegem
Mottedreef 10
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van
Binnenlandse Zaken
woonplaats kiezend bij
de Federale politie DGR/JUR/CTX
gevestigd te 1000 Brussel
Koningsstraat 202A
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 20 juni 2024, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de hogere tuchtoverheid van 19 april 2024
waarbij aan verzoeker de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege is
opgelegd.
II. Verloop van de rechtspleging
Bij arrest nr. 261.018 van 11 oktober 2024 is de vordering tot
schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing verworpen.
Verzoeker heeft een verzoekschrift tot voortzetting van de
rechtspleging ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-1/30
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend
en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Rita Van Den Eeckhout heeft een verslag
opgesteld.
De verwerende partij heeft een verzoek tot voortzetting van het
geding en een laatste memorie ingediend. Verzoeker heeft een laatste memorie
ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 26 maart 2026.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Rob Trips, die verschijnt voor verzoeker en adviseur
Jana Mouton, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Rita Van Den Eeckhout heeft een met dit arrest
andersluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
In het arrest nr. 261.018 van 11 oktober 2024, waarbij de
vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing is
verworpen, worden de feiten als volgt weergegeven:
“3.1. Verzoeker was eerste inspecteur van politie bij de Federale politie.
3.2. Op 22 december 2022 deelt verzoekers diensthoofd aan de gewone
tuchtoverheid van verzoeker mee dat lastens verzoeker een huiszoeking werd
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-2/30
uitgevoerd op de werkplaats. Het diensthoofd deelt tevens mee dat de Algemene
Inspectie van de federale politie en van de lokale politie (hierna: de Algemene
Inspectie) heeft gevraagd alle gerechtelijke dossiers met parketcode 60 (drugs)
waarin verzoeker betrokken was voor de jaren 2020 tot 2022 te bezorgen en dat hij
verder de draagwijdte van het dossier niet kent.
3.3. Op 22 december 2022 richt de gewone tuchtoverheid een brief aan de procureur
des Konings met het verzoek om meer informatie te bekomen.
3.4. Op 29 december 2022 antwoordt de procureur des Konings aan de gewone
tuchtoverheid als volgt:
‘Met verwijzing naar artikel 26 van de wet van 13 mei 1999 houdende het
tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten en met verwijzing naar
uw brief van 22 december 2022 stel ik U ervan in kennis dat mijn ambt een
opsporingsonderzoek heeft geopend lastens […] wegens feiten die werden
gekwalificeerd als handel en bezit verdovende middelen.
In kader van voormeld onderzoek werd op 22 december 2022 een huiszoeking
uitgevoerd zowel op de werkplaats als in de privé woning van betrokkene.
Bij de zoeking werden bezitshoeveelheden drugs aangetroffen met name twee
enveloppen met mogelijk cocaïne. Betrokkene verklaarde ook drugs te gebruiken.
Het onderzoek inzake eventuele handel dient verder gevoerd te worden.
Er kan vermeld worden dat er tevens een PV werd opgesteld inzake mogelijk bezit
kinderpornografie […] alsook een PV inzake een eventuele Verontrustende
Opvoedingssituatie van de kinderen […].
Zoals aangegeven in uw brief lijken in de huidige stand van zaken de thans genomen
maatregelen (intrekking bewapening en geen toegang tot de politionele databanken)
te volstaan. U zal oordelen of gelet voormelde feiten een schorsing zich opdringt.
Gelet op het geheim van het onderzoek wordt aan de tuchtoverheid op dit ogenblik
nog geen inzage toegestaan en worden geen afschriften van stukken overgemaakt.
Tevens is er bezwaar tegen het voeren van een parallel’.
3.5. Met een nota van 5 januari 2023 wordt de zaak aanhangig gemaakt bij de hogere
tuchtoverheid.
3.6. De hogere tuchtoverheid beslist op 15 februari 2023 om toepassing te maken
van artikel 56, tweede lid, van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut
van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: de tuchtwet).
3.7. Op 3 maart 2023 vraagt de dienst Toezicht op de interne werking en kwaliteit
van de Federale politie (hierna: de dienst TIWK) aan de procureur des Konings om
een afschrift van het strafdossier te mogen ontvangen, haar in te lichten over de
gevolgen verleend aan het strafdossier en of er nog steeds bezwaar is tegen het
voeren van een parallel onderzoek.
3.8. Op 20 maart 2023 antwoordt de procureur des Konings dat gelet op de stand
van zaken geen afschrift van het dossier wordt overgemaakt, dat het
opsporingsonderzoek nog lopende is en dat er bezwaar is tegen het voeren van een
parallel voorafgaand onderzoek door de tuchtoverheid.
3.9. Bij brief van 24 april 2023 bezorgt de procureur des Konings een afschrift van
het strafdossier aan de dienst TIWK, met de vermelding dat de zaak zonder gevolg
is geklasseerd wegens voorrang aan de tuchtrechtelijke afhandeling.
3.10. Op 10 oktober 2023 stelt de hogere tuchtoverheid het inleidend verslag op met
daarin het voornemen om de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege op te
leggen.
3.11. Verzoeker dient een schriftelijk verweer in en wordt mondeling gehoord op
13 november 2023.
3.12. Op 21 november 2023 stelt de hogere tuchtoverheid voor de zware tuchtstraf
van het ontslag van ambtswege op te leggen.
3.13. Op 30 november 2023 dient verzoeker tegen dat voorstel een verzoek tot
heroverweging in bij de Tuchtraad.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-3/30
3.14. Op 19 maart 2024 adviseert de Tuchtraad:
‘In hoofdorde:
dat het gepast voorkomt voor de tuchtoverheid af te zien een straf op te leggen
wegens
voor het feit betreffende het bezit en chronisch gebruik van cocaïne, het instellen
van de tuchtvordering buiten de termijn zoals voorzien door artikel 56, lid 1 van de
wet van 13 mei 1999 houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de
politiediensten, zodat de tuchtvordering voor dit feit is komen te vervallen
en voor het feit betreffende het raadplegen van het telefoonnummer […], het
gegeven dat niet is bewezen dat het om een tuchtvergrijp gaat;
In ondergeschikte orde:
in zoverre de tuchtoverheid het vervallen zijn van de tuchtvordering krachtens
artikel 56 van voormelde Wet niet volgt,
dat de feiten van het bezit en het chronisch gebruik van drugs bewezen zijn en aan
verzoeker dienen te worden toegerekend;
dat deze feiten een tuchtinbreuk uitmaken in de zin van artikel 3 van de Wet van
13 mei 1999 houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de
politiediensten;
dat de voorgestelde straf van het ontslag van ambtswege voor deze feiten alleen een
gepaste straf is.’
3.15. Op 2 april 2024 formuleert de hogere tuchtoverheid het voornemen om af te
wijken van het advies van de Tuchtraad.
3.16. Op 19 april 2024 beslist de hogere tuchtoverheid om aan verzoeker de zware
tuchtstraf van het ontslag van ambtswege op te leggen.
Dit is de bestreden beslissing.”
IV. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in het eerste middel in het verzoekschrift de
schending aan van artikel 56 van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het
tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: tuchtwet) en
van de redelijketermijneis. Verzoeker zet uiteen dat van een kennisneming of
vaststelling van de tuchtfeiten in de zin van artikel 56, eerste lid, van de tuchtwet
sprake is op het ogenblik dat de tuchtoverheid over voldoende nauwkeurige en
bewijskrachtige gegevens beschikt. Verzoeker sluit zich aan bij het standpunt van
de Tuchtraad dat de gewone tuchtoverheid reeds op 29 december 2022 een
duidelijk beeld had van de feiten van druggebruik en over voldoende elementen
beschikte om de tuchtvordering in te leiden. Volgens verzoeker zijn de feiten aldus
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-4/30
verjaard. Voorts wijst verzoeker erop dat artikel 56 van de tuchtwet de
tuchtoverheid wel de mogelijkheid biedt, maar niet de verplichting oplegt, om het
onderzoek van de gerechtelijke overheden af te wachten. Een verwijzing naar
artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet kan het uitstel van de tuchtvordering slechts
verantwoorden wanneer de tuchtoverheid op grond van een eigen onderzoek geen
voldoende klaarheid in de zaak heeft kunnen brengen. Volgens verzoeker heeft de
hogere tuchtoverheid te dezen ten onrechte de gerechtelijke eindbeslissing
afgewacht, omdat ze had kunnen overgaan tot een administratief verhoor. Na de
mededeling door de procureur des Konings op 24 april 2023 dat de feiten zonder
gevolg werden gerangschikt, duurde het bovendien nog tot 12 oktober 2023
alvorens de hogere tuchtoverheid het inleidend verslag betekende. Volgens
verzoeker schendt de bestreden beslissing daarom de redelijketermijneis.
In de memorie van wederantwoord herneemt verzoeker zijn
argumentatie zoals uiteengezet in het verzoekschrift, waarbij hij benadrukt dat uit
de brief van de procureur des Konings van 29 december 2022 blijkt dat verzoeker
bekend had drugs te gebruiken, zodat de tuchtoverheid een eigen onderzoek had
kunnen voeren en dus geen gebruik kon worden gemaakt van artikel 56, tweede lid,
van de tuchtwet. Verzoeker onderbouwt dit standpunt met een analyse van
diverse arresten van de Raad van State en verwijst naar het auditoraatsverslag
opgesteld over de vordering tot schorsing. Voorts repliceert verzoeker op het
standpunt van de verwerende partij. Hij herhaalt dat de procureur des Konings een
betrouwbare bron is en dat de tuchtoverheid verzoeker had kunnen verhoren en een
eigen onderzoek had kunnen voeren, ook naar de aard van de drugs die verzoeker
had gebruikt. Verzoeker wijst erop dat uit de brief van de procureur des Konings
van 29 december 2022 blijkt dat alleen het onderzoek naar handel in verdovende
middelen nog moest worden gevoerd en dat het onderzoek inzake bezit en gebruik
dus was afgehandeld, zodat het onderzoek naar het gebruik van drugs al had
kunnen worden gevoerd. Voorts voert verzoeker aan dat de procureur des Konings
geen instructies kan geven aan de tuchtoverheid om al dan niet een eigen onderzoek
te voeren. Verzoeker wijst er in dat verband op dat het tuchtrecht en het strafrecht
een andere finaliteit hebben. Verzoeker werd uiteindelijk tuchtrechtelijk vervolgd
voor dezelfde feiten als waarvoor hij bekentenissen heeft afgelegd, zodat een klein
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-5/30
en eenvoudig onderzoek door de tuchtoverheid had volstaan. Tot slot wijst
verzoeker erop dat het volstaat dat de tuchtoverheid over “voldoende” nauwkeurige
en bewijskrachtige gegevens moet beschikken en dus niet over een volledige
kennis moet beschikken. Dat was volgens verzoeker het geval, daar hij de feiten
had bekend en een bekentenis een bewijskrachtig gegeven is. Wat de ernst van de
feiten betreft, wijst verzoeker erop dat hij had bekend dat hij “een aantal maanden”
drugs heeft gebruikt. Een aantal maanden meer of minder is volgens verzoeker niet
relevant “gezien het over cocaïne gaat”.
In de laatste memorie gaat verzoeker omstandig in op de analyse
gemaakt in het auditoraatsverslag, waarbij hij zich aansluit. In repliek op de laatste
memorie van de verwerende partij voert verzoeker voorts aan dat de verwerende
partij zich ten onrechte blijft verschuilen achter het bezwaar van de procureur des
Konings tegen een parallel onderzoek en benadrukt hij nogmaals dat uit de brief
van de procureur des Konings duidelijk blijkt dat hij had bekend drugs te
gebruiken. Verzoeker blijft derhalve van mening dat de verwerende partij een eigen
administratief onderzoek had moeten voeren en verwijst ter zake naar rechtspraak
van de Raad van State.
Beoordeling
Vooraf
Verzoeker voert in één middel op basis van dezelfde feitelijke
gegevens zowel de schending aan van artikel 56 van de tuchtwet, waarmee
verzoeker in wezen aanvoert dat de tuchtvordering verjaard is, alsook de schending
van de redelijketermijneis, in wezen omdat de tuchtoverheid geen eigen onderzoek
heeft gevoerd, maar zonder meer toepassing heeft gemaakt van artikel 56, tweede
lid, van de tuchtwet.
De beoordeling van de redelijketermijneis dient zich pas
aan, indien de voorwaarden om toepassing te maken van artikel 56, tweede lid, van
de tuchtwet vervuld zijn – en de tuchtoverheid dus niet over voldoende
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-6/30
nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikt om op zorgvuldige wijze de
tuchtvordering in te stellen – waarbij de tuchtoverheid derhalve de gerechtelijke
eindbeslissing afwacht om de tuchtvordering in te stellen. Beschikt de
tuchtoverheid daarentegen over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige
gegevens om op zorgvuldige wijze de tuchtvordering in te stellen, dan vergt dit
geen beoordeling van de vraag of door dit afwachten er een schending is van de
redelijketermijneis, maar wel van de vraag of de tuchtvordering alsnog tijdig is
ingesteld.
Bijgevolg wordt hierna eerst de grief betreffende de verjaring
van de tuchtvordering onderzocht. Enkel indien die ongegrond zou blijken, moet
de aangevoerde schending van de redelijketermijneis worden onderzocht.
Eerste grief: schending van artikel 56 van de tuchtwet - verjaring
Artikel 56, eerste en tweede lid, van de tuchtwet luidt:
“Art. 56. De betekening van het inleidend verslag aan het personeelslid moet
geschieden binnen zes maanden na de kennisneming of vaststelling van de feiten
door een bevoegde tuchtoverheid. Bij ontstentenis en onder voorbehoud van het
tweede lid, kan geen tuchtvordering meer worden ingesteld.
In het geval dat een opsporingsonderzoek loopt of de strafvervolging is ingesteld
voor dezelfde feiten, begint die termijn te lopen de dag dat de tuchtoverheid door de
gerechtelijke overheid ervan in kennis gesteld wordt dat er een gerechtelijke
eindbeslissing werd genomen of dat het dossier geseponeerd is dan wel de
strafvordering vervallen is.”
Artikel 56, eerste lid, van de tuchtwet verplicht de tuchtoverheid
om binnen een bepaalde termijn de tuchtprocedure op te starten, hetgeen gebeurt
met de kennisgeving van het inleidend verslag aan de betrokkene. Het gaat om een
vervaltermijn waarna geen tuchtvordering meer kan worden ingesteld. Deze
bepaling garandeert de politieambtenaar dat hij korte tijd nadat de tuchtoverheid
op de in de wet bepaalde wijze kennis heeft van de feiten, uitsluitsel krijgt over zijn
onzekere situatie. Van een kennisneming of vaststelling van tuchtfeiten in de zin
van artikel 56, eerste lid, van de tuchtwet is slechts sprake op het ogenblik dat de
tuchtoverheid met betrekking tot die feiten over voldoende nauwkeurige en
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-7/30
bewijskrachtige gegevens beschikt. Het is ook pas dan dat deze verjaringstermijn
ingaat.
Artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet biedt de tuchtoverheid de
mogelijkheid – maar niet de verplichting – om de tuchtrechtelijke vervolging uit te
stellen tot de gerechtelijke overheden hun onderzoek hebben beëindigd. Het maakt
het de tuchtoverheid mogelijk om, wanneer zij twijfels heeft over de wezenlijke
elementen die in een tuchtzaak aan de orde zijn – het bewijs van de feiten die de
betrokkene gepleegd heeft, de ernst van de feiten en schuld van de betrokkene, de
tuchtrechtelijke kwalificatie en de weerslag van de feiten op de werking van de
dienst –, een definitieve uitspraak van de strafrechter af te wachten. De verwijzing
naar artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet kan evenwel slechts deugdelijk het
uitstel van de tuchtvordering verantwoorden wanneer de tuchtoverheid op grond
van een eigen onderzoek geen voldoende klaarheid in de zaak heeft kunnen
brengen. De tuchtoverheid heeft immers de verplichting om een tuchtzaak binnen
een redelijke termijn af te handelen en het bestaan van een strafonderzoek is op
zich geen deugdelijke reden om de tuchtvordering niet op te starten. Er is slechts
reden om de tuchtvordering uit te stellen wanneer de tuchtoverheid er niet in slaagt
om met een eigen onderzoek een duidelijk zicht te krijgen op het bestaan en de
ernst van de feiten en om zich aldus een beeld te vormen van de noodzaak van een
tuchtrechtelijke vervolging.
De mogelijkheid om de tuchtvordering uit te stellen moet
derhalve worden opgevat als een uitzondering op de regel, waarvan slechts gebruik
mag worden gemaakt wanneer de tuchtoverheid op basis van een eigen onderzoek
er niet in slaagt om alle gegevens die van wezenlijk belang kunnen zijn voor het
tuchtrechtelijk optreden te achterhalen. Een en ander heeft tot gevolg dat de Raad
van State, wanneer een verzoeker aanvoert dat de tuchtvordering ten onrechte
gekoppeld is aan de afloop van de gerechtelijke procedure, desgevraagd nagaat of
de tuchtoverheid niet op grond van het eigen onderzoek over voldoende gegevens
beschikte om op correcte wijze de tuchtvordering in te stellen en of zij wel
voldoende inspanningen heeft geleverd om zelf klaarheid in de zaak te brengen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-8/30
Bij de beoordeling van de vraag wanneer de gegevens waarover
de (hogere) tuchtoverheid beschikt, volstaan om de tuchtvordering op te starten en
daartoe een inleidend verslag op te stellen, met andere woorden wanneer de
tuchtoverheid zich een duidelijk beeld kan vormen omtrent het bestaan en de ernst
van de feiten en de toerekening ervan aan de politieambtenaar, beschikt deze
overheid over een ruime beoordelingsbevoegdheid. De Raad van State is bij de
beoordeling hiervan enkel bevoegd om desgevraagd na te gaan of de tuchtoverheid
is uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens, of zij die correct heeft beoordeeld en
of zij binnen de perken van de redelijkheid tot haar besluit is gekomen.
Het is voorts aan verzoeker, die de schending van artikel 56 van
de tuchtwet aanvoert, om het bewijs te leveren dat de door die bepaling
voorgeschreven verjaringstermijn niet werd nageleefd.
Niet wordt betwist dat de hogere tuchtoverheid daadwerkelijk de
kennisneming van de gerechtelijke eindbeslissing heeft afgewacht alvorens de
tuchtprocedure op te starten. Zij maakte aldus toepassing van artikel 56, tweede lid,
van de tuchtwet.
Verzoeker van zijn kant, stelt zich op het standpunt dat de
tuchtoverheid reeds vroeger over voldoende gegevens beschikte om op correcte
wijze de tuchtvordering in te stellen, met name op 29 december 2022, ingevolge
de mededeling door de procureur des Konings van de resultaten van de uitgevoerde
huiszoeking.
Centraal staat derhalve de vraag of op het door verzoeker
aangehaalde tijdstip de (hogere) tuchtoverheid de vereiste voldoende zekerheid had
om de tuchtvordering op te starten en daartoe een inleidend verslag op te stellen,
met andere woorden of de tuchtoverheid zich op dat ogenblik een duidelijk beeld
kon of moest vormen omtrent het bestaan en de ernst van de feiten en de
toerekening ervan aan verzoeker derwijze dat er op dat ogenblik sprake was van
een kennisneming in de zin als hiervoor is gesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-9/30
Te dezen stelt de Raad van State vast dat op 29 december 2022
de tuchtoverheid met betrekking tot de ten laste gelegde tuchtfeiten kennis heeft
van de volgende gegevens: 1) er loopt een opsporingsonderzoek lastens verzoeker
wegens “feiten die werden gekwalificeerd als handel en bezit verdovende
middelen”, 2) er werden huiszoekingen uitgevoerd op de werkplaats en in de
privéwoning “waarbij bezitshoeveelheden drugs [werden] aangetroffen met name
twee enveloppen met mogelijk cocaïne” , 3) betrokkene “verklaarde ook drugs te
gebruiken”, en 4) het onderzoek inzake eventuele handel moet verder worden
gevoerd.
Ter adstructie van het standpunt dat zij hiermee niet over
voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikte, wijst de hogere
tuchtoverheid in de bestreden beslissing onder meer op het volgende:
“Louter op basis van deze kennisgeving kon mijn ambt geen standpunt over de
feiten innemen. Het was op dat ogenblik bijvoorbeeld niet onomstotelijk vastgesteld
dat er zich daadwerkelijk een psychotrope stof bevond in de enveloppes die bij de
huiszoeking werden aangetroffen. Ook de loutere melding dat u verklaarde drugs te
gebruiken, zonder enige juiste context en een volledige lezing van de verklaring,
kan niet aanzien worden als voldoende informatie. Mijn ambt dient nauwkeurig en
met de nodige voorzichtigheid te handelen. Hierbij is het essentieel om ambtshalve
te kunnen onderzoeken of de uitspraak die gedaan werd naar aanleiding van uw
verklaring bij de gerechtelijke overheden, voor mijn ambt rechtsgeldig is. Dit kan
alleen maar gebeuren door de volledige verklaring te lezen in verhouding met de
elementen die deel uitmaken van het strafdossier.
Anderzijds kan gesteld worden dat het woord ‘drugs’ een grote verzameling omvat
van zowel illegale alsook legale, psychoactieve stoffen die de wijze waarop iemand
zich voelt en gedraagt beïnvloeden. Zeker in de context waarin u zich bevond,
waarbij u als enkele keren in contact was gekomen met zowel het gerecht alsook
mijn ambt, met gedragingen die onder invloed van medicatie (op voorschrift) en/of
alcohol plaatsvonden. Voor mijn ambt is het onder meer essentieel te weten om welk
soort ‘drugs’ het gaat en in hoeverre dit legaal dan wel illegaal is. Een appreciatie
of het gebruik kortstondig of gespreid in de tijd plaatsvond, kon niet correct worden
ingeschat. Ook de wijze waarop u deze stof verkreeg is in relatie tot uw toenmalige
plaats van tewerkstelling […] een relevant gegeven in de beoordeling. Het eventuele
tuchtvergrijp was dus niet alleen niet specifiek en niet concreet, maar tevens niet in
tijd en ruimte te specifiëren op dat ogenblik. Ik was dus niet op de hoogte van de
volledige omvang van de feiten. Dit alles speelt mee in de formulering van het
eventuele tuchtvergrijp en bij de bepaling van de mogelijke tuchtstraf, iets wat mijn
ambt op dat ogenblik onmogelijk op accurate wijze kon bewerkstelligen.”
Verzoeker betrekt deze concrete motivering evenwel niet in de
uiteenzetting van zijn middel in het verzoekschrift en zet niet uiteen waarom de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-10/30
hogere tuchtoverheid
– ondanks deze pertinente overwegingen in de bestreden
beslissing – op 29 december 2022 toch over voldoende bewijskrachtige en
nauwkeurige gegevens beschikte om de tuchtvordering in te leiden.
Verzoekers argument dat hij van in het begin in alle transparantie
heeft toegeven dat hij eind 2022 sporadisch cocaïne heeft gebruikt, is te dezen niet
pertinent, daar hij verwijst naar een verklaring afgelegd in het kader van het
strafonderzoek en de hogere tuchtoverheid op 29 december 2022 niet over die
verklaring beschikte. De hogere tuchtoverheid moest het stellen met een brief van
de procureur des Konings waarin zonder verdere specificering wordt vermeld dat
er “bezitshoeveelheden drugs” werden aangetroffen, “mogelijk” cocaïne – maar
dus evengoed mogelijk iets anders –, alsook dat verzoeker in het kader van het
opsporingsonderzoek had verklaard “drugs te gebruiken”, opnieuw zonder enige
concrete duiding en zonder over de verklaring van verzoeker zelf te beschikken.
Het argument van verzoeker dat de tuchtoverheid op dat ogenblik de
“uitdrukkelijke bevestiging” had dat verzoeker had bekend cocaïne te gebruiken,
mist dus feitelijke grondslag. Dezelfde vaststelling geldt voor het argument dat het
“overduidelijk” was dat bij verzoeker “drugs (cocaïne) werd gevonden” en dat het
gebruik en bezit ervan vaststond, nu de “mogelijk” in de brief van de procureur des
Konings doet blijken dat de aard van de aangetroffen substantie kennelijk
geenszins vaststond.
Voorts voert verzoeker aan dat de procureur des Konings een
betrouwbare bron is, zodat er geen reden was om te twijfelen aan de waarachtigheid
van de inlichting over het feit dat verzoeker bekend had drugs te gebruiken. Met
verzoeker kan worden aangenomen dat de procureur des Konings een betrouwbare
bron is, doch dit betekent van de weeromstuit nog niet dat de tuchtoverheid op
basis van de door de procureur des Konings bezorgde inlichtingen over voldoende
nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikt, opdat de verjaringstermijn zou
beginnen lopen. Uit de brief van de procureur des Konings blijkt immers dat hij is
gestuurd in toepassing van artikel 26 van de tuchtwet, dat luidt:
“Wanneer een tuchtoverheid door de in het tweede lid bedoelde overheden in kennis
wordt gesteld van feiten die mogelijks een tuchtvergrijp uitmaken, dan is zij
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-11/30
verplicht te onderzoeken of die feiten aanleiding dienen te geven tot het aanspannen
van een tuchtprocedure en die overheden in te lichten omtrent het aan hun informatie
gegeven gevolg.
De in het vorige lid bedoelde overheden zijn:
[…]
3° de federale procureur en de bevoegde procureur-generaal, procureur des Konings
of onderzoeksrechter;
[…]
Indien de overheden bedoeld in het tweede lid er door de gewone tuchtoverheid van
op de hoogte worden gebracht dat deze meent dat de feiten niet van aard zijn om tot
een tuchtstraf te leiden, dan kunnen zij de zaak voor de hogere tuchtoverheid
brengen die zich dan richt naar de bepalingen van het eerste lid.”
Een brief van de procureur des Konings aan de tuchtoverheid op
grond van de voormelde bepaling heeft tot doel een onderzoek op gang te brengen
door de tuchtoverheid ter beantwoording van de vraag of de gemelde feiten
aanleiding moeten geven tot het starten van een tuchtprocedure. Het loutere
gegeven dat de procureur des Konings een dergelijke brief verstuurt en dat hij moet
worden geacht betrouwbaar te zijn, volstaat dus niet om te besluiten dat de
tuchtoverheid daarmee over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens
beschikt, opdat de verjaringstermijn zou starten. Verzoeker – op wie de bewijslast
van de verjaring rust – toont niet aan dat dit te dezen wel het geval zou zijn. De
verwerende partij verwijst ter terechtzitting in dit verband terecht naar de
omzendbrief nr. 04/2003 van het College van procureurs-generaal bij de hoven van
beroep betreffende de tuchtwet (hierna: omzendbrief COL 04/2003), waaruit zij
afleidt dat de procureur des Konings in beginsel zou hebben gewacht om de
tuchtoverheid in te lichten, maar dat dit te dezen niet mogelijk was, daar er een
huiszoeking op de werkplaats had plaatsgevonden en de tuchtoverheid naar
aanleiding daarvan meteen bij de procureur des Konings had geïnformeerd naar
lopende onderzoeken lastens verzoeker, zodat de procureur des Konings wel moest
antwoorden. Uit de omzendbrief COL 04/2003 blijkt immers dat de procureur des
Konings de bevoegde tuchtoverheid pas inlicht wanneer de feiten “reeds voldoende
en objectief konden worden gestaafd” of “zodra de onderzoekshandelingen de
waarheid voldoende aan het licht gebracht hebben”. Uit het gegeven dat de
procureur des Konings de tuchtoverheid nog niet spontaan had ingelicht in
toepassing van artikel 26 van de tuchtwet en de omzendbrief COL 04/2003 en de
vermelding in de brief van 29 december 2022 dat “[g]elet op het geheim van het
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-12/30
onderzoek […] aan de tuchtoverheid op dit ogenblik nog geen inzage [wordt]
toegestaan en […] geen afschriften van stukken [worden] overgemaakt”, alsook
dat “er bezwaar tegen het voeren van een parallel [onderzoek]” bestaat, volgt dat
de tuchtoverheid terecht van oordeel kon zijn dat zij met die brief nog niet over
voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikte.
In de mate dat verzoeker in de memorie van wederantwoord en
de laatste memorie nieuwe argumenten ter adstructie van het middel aanvoert,
bemerkt de Raad van State dat verzoeker die reeds had kunnen aanvoeren en
ontwikkelen in het verzoekschrift. In die mate geeft verzoeker aldus in wezen, op
laattijdige en niet-ontvankelijke wijze, een nieuwe grondslag aan het middel. Ze
zijn derhalve laattijdig en niet ontvankelijk.
Verzoeker toont derhalve niet aan dat de hogere tuchtoverheid –
door op grond van de hiervoor weergegeven motivering te oordelen dat zij op
29 december 2022 niet over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens
beschikte om de tuchtvordering in te leiden – niet binnen de perken van haar ter
zake ruime beoordelingsbevoegdheid is gebleven.
Uit wat voorafgaat, volgt dat verzoeker het bewijs niet levert dat
de door artikel 56 van de tuchtwet voorgeschreven verjaringstermijn niet werd
nageleefd.
In de mate dat verzoeker de verjaring van de tuchtfeiten opwerpt,
is het middel ongegrond.
Tweede grief: de schending van de redelijketermijneis
In wat als een tweede grief kan worden beschouwd, voert
verzoeker de schending van de redelijketermijneis aan.
Zoals hiervoor is uiteengezet (zie supra, nr. 8) heeft de
tuchtoverheid de verplichting om een tuchtzaak binnen een redelijke termijn af te
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-13/30
handelen en is het bestaan van een strafonderzoek op zich geen deugdelijke reden
om de tuchtvordering niet op te starten. Er is slechts reden om de tuchtvordering
uit te stellen wanneer de tuchtoverheid er niet in slaagt om met een eigen onderzoek
een duidelijk zicht te krijgen op het bestaan en de ernst van de feiten en om zich
aldus een beeld te vormen van de noodzaak van een tuchtrechtelijke vervolging.
Daar hiervoor is vastgesteld dat de hogere tuchtoverheid op
29 december 2022 niet over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens
beschikte om de tuchtvordering te kunnen inleiden (zie supra, nrs. 8-17), rijst de
vraag of de tuchtoverheid de redelijketermijneis heeft geschonden door geen eigen
onderzoek te voeren om zelf klaarheid in de zaak te brengen. Verzoeker voert in
dat verband aan dat de hogere tuchtoverheid niet zonder meer de gerechtelijke
eindbeslissing mocht afwachten, maar een eigen administratief onderzoek moest
voeren en, meer in het bijzonder, tot een administratief verhoor van verzoeker kon
en moest overgaan.
Ter adstructie van het standpunt dat zij geen eigen administratief
onderzoek kon voeren, wijst de hogere tuchtoverheid in de bestreden beslissing
onder meer op het volgende:
“Mijn ambt kan de Tuchtraad niet volgen in de redenering dat ik deze elementen
zelf had kunnen laten onderzoeken door het voeren van een voorafgaand onderzoek.
Hiertoe werd geen goedkeuring verleend door het openbaar ministerie. De
Tuchtraad voert hierbij aan dat het tuchtonderzoek een autonoom onderzoek betreft
en dat een bezwaar van het openbaar ministerie daartoe geen belet vormt.
Mijn ambt heeft hieromtrent een andere mening en redenering. Noch de gewone
tuchtoverheid, noch mijn ambt waren in de mogelijkheid om een onderzoek op te
starten dat zou kunnen leiden tot correcte en nauwkeurige elementen betreffende de
juiste toedracht, onder andere met betrekking tot de context, de juiste
omstandigheden, uw rol en de volledige tenlastelegging t.a.v. uw persoon, om met
kennis van zaken een tuchtprocedure lastens u te kunnen voeren.
Uit de inhoud van de brief van 22 december 2022 uitgaande van de gewone
tuchtoverheid kan bovendien afgeleid worden dat de tuchtoverheid een onderzoek
wou opstarten, maar er werd uit voorzorg aan de procureur des Konings gemeld dat
dit onderzoek zou kunnen interfereren met het lopende opsporingsonderzoek. Als
reactie hierop liet de procureur des Konings op 29 december weten dat er een
bezwaar is voor het voeren van een parallel onderzoek. Hierdoor was het duidelijk
voor de tuchtoverheid dat administratieve onderzoeksdaden, die zouden kunnen
interfereren met het lopende strafrechtelijk onderzoek, niet aan de orde waren. De
tuchtoverheid hield in deze dus ook rekening met het belang van het lopende
opsporingsonderzoek.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-14/30
[…]
Zelfs het afnemen van de verklaring van u alleen zou niet kunnen leiden tot een
juiste kijk op de situatie en zou niet leiden tot voldoende elementen om het dossier
correct te beoordelen. Enkel de elementen die voorhanden zijn bij de gerechtelijke
overheid kunnen een correct beeld geven van de situatie en/of kunnen de
tuchtoverheid de nodige elementen verschaffen die nodig zijn om een administratief
onderzoek te kunnen voeren.
[…]
Het respecteren van de beslissing van de procureur des Konings en het voorrang
verlenen aan het gerechtelijk onderzoek heeft tot doel de waarheidsvinding te
waarborgen, hetgeen in het belang is van zowel de gerechtelijke overheid als de
tuchtoverheid.”
Verzoeker betrekt deze concrete motivering evenwel niet in de
uiteenzetting van zijn middel in het verzoekschrift en zet niet uiteen waarom het
voor de hogere tuchtoverheid – ondanks deze pertinente overwegingen in de
bestreden beslissing – toch mogelijk zou zijn, eensdeels om een eigen
administratief onderzoek te voeren, anderdeels om daarmee voldoende
bewijskrachtige en nauwkeurige gegevens te verzamelen om de tuchtvordering te
kunnen inleiden.
Verzoekers argument dat de tuchtoverheid een administratief
verhoor van hem had kunnen afnemen, overtuigt niet. Vooreerst wordt het
standpunt, verwoord in de bestreden beslissing, bijgevallen dat, gelet op de te dezen
ten laste gelegde feiten, een administratief verhoor niet zou hebben volstaan om
een “juiste kijk op de situatie te krijgen” en “niet [zou] leiden tot voldoende
elementen om het dossier correct te beoordelen”. Voorts gaat verzoeker met dat
argument voorbij aan het bezwaar tegen het voeren van een parallel voorafgaand
onderzoek dat de procureur des Konings op 29 december 2022 formuleerde en
herhaalde in zijn brief van 20 maart 2023. Gelet op dat herhaalde bezwaar kon de
tuchtoverheid redelijkerwijze oordelen dat een eigen administratief onderzoek, dat
het gerechtelijk onderzoek dreigde te doorkruisen wat de waarheidsvinding niet ten
goede zou komen, niet wenselijk was. Het is één zaak dat verzoeker desbetreffend
een andere mening is toegedaan en dat hij oordeelt dat de tuchtoverheid het
bezwaar van de procureur des Konings tegen een parallel onderzoek kon en moest
negeren, daarmee toont verzoeker evenwel nog niet aan dat de tuchtoverheid, door
zich wel naar dat bezwaar te schikken, de grenzen van haar discretionaire
beoordelingsbevoegdheid is te buiten gegaan. De verwerende partij wijst in dat
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-15/30
verband terecht op de vertrouwensband die bestaat tussen het parket en de
politiediensten, die de opdrachten van het parket moeten uitvoeren. Evenzeer
terecht wijst de verwerende partij ter terechtzitting naar de omzendbrief COL
04/2003 waaruit zij afleidt dat het niet de standaardprocedure is dat het parket een
parallel tuchtonderzoek weigert, maar dat gelet op het geheim van het
strafonderzoek de procureur des Konings niet kon motiveren waarom hij zich
verzette tegen een parallel tuchtonderzoek. Uit de COL 04/2003 blijkt inderdaad
dat het parket “stelselmatig [moet] nagaan of het tuchtonderzoek het strafrechtelijk
onderzoek niet belemmert”, dat “[w]anneer het strafdossier elementen bevat waar
het verdachte lid van de politiediensten niet van op de hoogte mag worden
gebracht, […] de inzage van het dossier immers aan de tuchtoverheid [moet]
worden ontzegd”, alsook dat “[d]eze procedure […] evenwel de uitzondering [zal]
blijven”.
Voorts stelt de Raad van State vast dat vanaf het tijdstip waarop
de procureur des Konings de tuchtoverheid informeert over het bestaan van een
opsporingsonderzoek – 29 december 2022 – en het tijdstip waarop de tuchtoverheid
in het bezit is gesteld van een afschrift van het strafdossier – 24 april 2023 – nog
geen vier maanden zijn verstreken en dat de tuchtoverheid in tussentijd – op
3 maart 2023 – opnieuw aan de procureur des Konings vroeg om een afschrift van
het strafdossier, waarmee zij blijk gaf van een diligente opvolging van het dossier.
Deze vaststelling op zich volstaat om te besluiten dat van een schending van de
redelijketermijneis geen sprake is.
In de mate dat verzoeker verwijst naar rechtspraak van de Raad
van State om zijn grief kracht bij te zetten, stelt de Raad van State vast dat,
daargelaten dat het Belgisch recht geen precedentenwerking kent, zodat verzoeker
er derhalve geen leer uit kan halen, die rechtspraak niet anders doet oordelen.
Voorts voert verzoeker aan dat de redelijketermijneis
geschonden is omdat, hoewel de hogere tuchtoverheid op 24 april 2023 vernam dat
het parket de feiten had geseponeerd, het nog tot 12 oktober 2023 duurde alvorens
de hogere tuchtoverheid een inleidend verslag betekende.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-16/30
Aan de orde in het voorliggende middelonderdeel is dus de vraag
of, ondanks de vaststelling dat de in artikel 56, eerste lid, van de tuchtwet bepaalde
termijn van zes maanden is nageleefd, de hogere tuchtoverheid, door bijna de
volledige verjaringstermijn te benutten alvorens de tuchtprocedure op te starten,
niet de nodige zorgvuldigheid heeft betracht, zodat de redelijketermijneis zou zijn
geschonden.
De redelijkheid van de duur van een tuchtprocedure moet niet
alleen worden beoordeeld aan de hand van de totale duur van de procedure, maar
ook aan de hand van de zorgvuldigheid waarmee de tuchtoverheid deze in de
tussenliggende fasen heeft gevoerd, in functie van de concrete omstandigheden van
de zaak, de aard en de complexiteit van de zaak, het gedrag van verzoeker en dat
van de tuchtoverheid. In elke fase van de procedure moet worden nagegaan of er
in het licht van deze factoren sprake is van niet-gerechtvaardigde vertraging van
de procedure.
De politieambtenaar weet krachtens artikel 56, eerste lid, van de
tuchtwet dat tegen hem een tuchtprocedure kan worden ingeleid binnen de
zes maanden nadat de tuchtoverheid kennis heeft gekregen van de feiten, en dat na
het verstrijken van deze termijn, geen tuchtvordering meer kan worden ingesteld –
behalve wanneer het tweede lid van de voornoemde bepaling van toepassing is –
waardoor de wetgever aldus zelf de eerbiediging heeft gewaarborgd van het
rechtszekerheidsbeginsel, waarvan de redelijketermijneis een corollarium is.
Wanneer het inleidend verslag binnen de wettelijke termijn is betekend en de
tuchtoverheid met de nodige voortvarendheid heeft gehandeld om de tuchtzaak,
rekening houdend met de specifieke gegevens ervan, haar beslag te geven, kan haar
dus niet worden verweten dat zij de redelijketermijneis heeft geschonden op de
enkele grond dat zij gedurende de verjaringstermijn die haar voor het
(desgevallend) verrichten van haar vooronderzoek en het betekenen van haar
inleidend verslag was verleend, gedurende een bepaalde periode erin inactief is
geweest. Dit zou anders zijn, indien de tuchtoverheid, naast dit tijdelijk stilzitten,
in de andere fasen van de tuchtprocedure niet met de nodige voortvarend had
opgetreden om de tuchtprocedure af te ronden. In dat geval zou het tijdelijk
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-17/30
stilzitten tijdens de betrokken verjaringstermijn van zes maanden in aanmerking
worden genomen bij de beoordeling of het tijdsverloop tussen de kennisneming
van feiten die een tuchtprocedure kunnen rechtvaardigen en de eindbeslissing, als
gevolg van het gebrek aan voortvarendheid van de tuchtoverheid, de
redelijketermijneis schendt.
Te dezen voert het middelonderdeel, zoals het in het
verzoekschrift is geformuleerd, uitsluitend de schending aan van de
redelijketermijneis binnen de wettelijke verjaringstermijn van zes maanden. Het
verzoekschrift bevat geen grief over de stappen die zijn ondernomen na de
vaststelling van het inleidend verslag.
Uit wat hiervoor is vastgesteld, volgt dat het inleidend verslag
tijdens de wettelijke verjaringstermijn van zes maanden is betekend aan verzoeker.
Het feit dat de hogere tuchtoverheid de bijna volledige verjaringstermijn van zes
maanden heeft benut om de tuchtprocedure op te starten, kan op zich geen
schending van de redelijketermijneis opleveren, daar verzoeker de hogere
tuchtoverheid geen gebrek aan voortvarendheid verwijt met betrekking tot de fasen
van de tuchtprocedure na de betekening van het inleidend verslag op 12 oktober
2023.
In de mate dat verzoeker in de memorie van wederantwoord en
de laatste memorie nieuwe argumenten ter adstructie van het middel aanvoert,
bemerkt de Raad van State dat verzoeker die reeds had kunnen aanvoeren en
ontwikkelen in het verzoekschrift. In die mate geeft verzoeker aldus in wezen, op
laattijdige en niet-ontvankelijke wijze, een nieuwe grondslag aan het middel. Ze
zijn derhalve laattijdig en niet ontvankelijk.
In de mate dat verzoeker de schending van de redelijketermijneis
aanvoert, is het middel ongegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-18/30
Conclusie
Het eerste middel is ongegrond.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in het tweede middel in het verzoekschrift de
schending aan van het zorgvuldigheidsbeginsel, de materiëlemotiveringsplicht en
het evenredigheidsbeginsel.
Wat de schending van het zorgvuldigheidsbeginsel betreft, voert
verzoeker in wezen aan dat dit beginsel geschonden is omdat de bestreden
beslissing geen rekening houdt met de ziektetoestand van verzoeker die gekend
was en blijkt uit medische attesten en die in een causaal verband staat met de
tuchtfeiten. Uit de medische attesten blijkt dat verzoeker kampte met een ernstige
depressie en dat er een causaal verband bestaat met het middelengebruik.
Verzoekers medische toestand werd ten onrechte niet in aanmerking genomen,
noch als verschoningsgrond, noch als verzachtende omstandigheid bij het bepalen
van de strafmaat. Gezien zijn medische toestand diende de tuchtoverheid een
gedegen onderzoek te voeren naar de juiste omstandigheden. Voorts motiveert de
tuchtoverheid niet waarom zij de deskundigheid van de huisarts in twijfel trekt.
Verzoeker verwijst ook naar de medische attesten gevoegd bij zijn verweerschrift
tegen het tweede voorstel van zware tuchtstraf, waarover de hogere tuchtoverheid
zich niet heeft uitgesproken, daar zij oordeelde dat dit verweer te laat kwam. Verder
bekritiseert verzoeker zijn detachering naar een andere politiedienst na afloop van
de voorlopige schorsing en zijn verdere tewerkstelling daar zonder doorverwijzing
naar de arbeidsarts, noch re-integratietraject. Daar verzoeker blijkbaar “goed
genoeg” was om verder te werken in een ander dienst, kan de hogere tuchtoverheid
geen gewag maken van een definitieve en onherstelbare vertrouwensbreuk.
Verzoeker besluit dat de hogere tuchtoverheid onoordeelkundig tot haar
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-19/30
beoordeling kwam dat er geen causaal verband bestaat tussen de depressie, de
werkdruk en stress en het gebruik van cocaïne.
Wat de schending van de materiëlemotiveringsplicht betreft,
voert verzoeker aan dat de hogere tuchtoverheid in gebreke blijft wat de motivering
van de strafmaat betreft. Verzoeker kan niet uitmaken waarom de tuchtstraf van
het ontslag van ambtswege wordt opgelegd. Wanneer de tuchtoverheid feiten uit
het privéleven tuchtrechtelijk bestraft, moet zij genoegzaam motiveren waarom die
feiten de waardigheid van het ambt in het gedrang brengen of een weerslag hebben
op de goede werking van de dienst.
Wat de schending van het evenredigheidsbeginsel betreft, voert
verzoeker aan dat uit de motivering de motieven voor de strafmaat moeten blijken
en dat die straf ook proportioneel moet zijn in relatie tot de feiten en de opgeworpen
contextuele omstandigheden.
In de memorie van wederantwoord herhaalt verzoeker op
parafraserende wijze wat hij in het verzoekschrift aanvoert. Verzoeker citeert
uitvoerig uit medische verslagen en verslagen van de psycholoog om te
benadrukken dat er wel degelijk een causaal verband bestaat tussen zijn depressie
en het middelengebruik en dat de hogere tuchtoverheid dit niet zorgvuldig heeft
beoordeeld. Voorts voert verzoeker aan dat, hoewel de bestreden beslissing dit wel
vermeldt, uit niets blijkt dat de gezondheidstoestand in rekening werd gebracht bij
de straftoemeting. Tot slot verwijst verzoeker naar zijn veerkracht. Zijn mentale
weerbaarheid heeft ervoor gezorgd dat verzoeker niet opgaf en zich heeft herpakt,
wat volgens verzoeker ook blijkt uit de medische verslagen.
In de laatste memorie verwijst verzoeker integraal naar het
verzoekschrift en de memorie van wederantwoord, waaraan hij niets toe te voegen
heeft.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-20/30
Beoordeling
Eerste grief: schending van het zorgvuldigheidsbeginsel
Krachtens het zorgvuldigheidsbeginsel moet elk bestuur zich
gedragen zoals een voorzichtig en redelijk handelend bestuur, geplaatst in dezelfde
omstandigheden. Het zorgvuldigheidsbeginsel houdt onder meer in dat het bestuur
zijn beslissing op zorgvuldige wijze moet voorbereiden. Dit impliceert dat de
beslissing dient te steunen op werkelijk bestaande en concrete feiten die met de
vereiste zorgvuldigheid werden vastgesteld. Het bestuur is onder meer verplicht
om zorgvuldig te werk te gaan bij de voorbereiding van de beslissing en de
feitelijke en juridische aspecten van het dossier deugdelijk te onderzoeken, zodat
het met kennis van zaken kan beslissen.
Het komt aan verzoeker toe om met concrete gegevens
aannemelijk te maken dat de handelwijze van de hogere tuchtoverheid niet doet
blijken van het vereiste zorgvuldig handelen. Het formuleren door verzoeker van
eigen aannames, veronderstellingen en kritieken zonder enig begin van bewijs,
volstaat niet om aannemelijk te maken dat de bestreden beslissing op een
onzorgvuldige wijze tot stand is gekomen.
In essentie voert verzoeker aan dat de hogere tuchtoverheid geen
rekening heeft gehouden met de door haar gekende en bovendien door verzoeker
geattesteerde gezondheidsproblemen, met name een ernstige depressie die in een
causaal verband staat tot de tuchtfeiten, zodat verzoekers ziekte als een
verschoningsgrond, minstens een verzachtende omstandigheid in aanmerking
moest worden genomen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-21/30
In de bestreden beslissing citeert de hogere tuchtoverheid in
verband met de vraag of de gezondheidstoestand van verzoeker een
verschoningsgrond, dan wel een verzachtende omstandigheid is, het advies van de
Tuchtraad over verzoekers middel desbetreffend:
“Indien de verzoeker zich beroept op een schulduitsluitingsgrond, die de
tuchtstrafwaardigheid van de feiten opheft, dan berust evenwel op hem een
aanvoeringslast, die inhoudt dat hij op een geloofwaardige wijze deze grond moet
inroepen. Enkel wanneer de ingeroepen bewering niet is ontbloot van elk moment
van geloofwaardigheid, rust op de overheid de noodzaak tot onderzoek ervan en tot
het naleven van de zorgvuldigheidsplicht bij het onderzoek van dit gegeven […].
Bij nazicht van het voorstel van zware tuchtstraf van 21 november 2023 blijkt dat
de hogere tuchtoverheid met de aangevoerde schulduitsluitingsgrond rekening heeft
gehouden, deze uitgebreid afgewogen heeft en er op heeft geantwoord.
Dat door de geestestoestand van verzoeker zijn oordeelsvermogen of de controle
over zijn daden in die mate was aangetast dat hij zich geen rekenschap meer kon
geven van de ernst en de aard van de feiten, zoals ook onder meer inzake het bezit
en gebruik van drugs, is niet aangetoond. Dit is ook niet aangetoond door de bij de
behandeling voor de Tuchtraad (en ervoor) voorgelegde medische attesten, die niet
aantonen dat ieder beoordelingsvermogen bij verzoeker in die mate was aangetast
dat zijn oordeelsvermogen over de feiten of de controle over zijn daden
uitgeschakeld was. Bezwaarlijk kan, in ondergeschikte orde, die geestestoestand in
aanmerkingen genomen worden als een ‘verzachtende omstandigheid’ gezien de
aard en de ernst van feiten, temeer daar enkel sprake is van een mogelijk probleem
inzake draagkracht, stressreductie en depressieve klachten waarvoor blijkbaar reeds
een medische vraag naar behandeling bestond, zoals ook hierna wordt overwogen.”
De bestreden beslissing vervolgt:
“Zoals eerder vermeld volg ik de Tuchtraad in haar definitief advies met betrekking
tot dit element. Ik wens hierbij nog een aanvulling te doen. Ik heb uw
gezondheidstoestand meegenomen in de overweging van het feit of u een tuchtstraf
zou moeten krijgen en zo ja dewelke. Uw gezondheidstoestand wordt niet in vraag
gesteld. Wat wel in vraag wordt gesteld is het causaal verband. Het is niet omdat u
een attest bijbrengt van een huisarts waaruit een causaal verband zou moeten blijken
tussen uw depressie en uw middelengebruik, dat dit inhoudt dat ik deze moet
bijvallen. De Raad van State oordeelde reeds eerder dat ik hiermee de redelijke
uitoefening van mijn beoordelingsvrijheid niet te buiten ga […]. Ik ben het er niet
mee eens dat iemand die een depressie doormaakt dit onvermijdelijk zou
compenseren met middelengebruik, laat staan dat u niet ten alle tijden daarin een
vrije keuze zou hebben gehad. Er is immers steeds de keuze om dit te compenseren
op een andere, legale manier (sporten, meditatie, gebruik legale medicatie, …).
Ik blijf bovendien de mening toegedaan dat uw gezondheidstoestand, dewelke zoals
hierboven vermeld niet in twijfel wordt getrokken, niet van die aard was dat dit een
verschoningsgrond zou kunnen uitmaken voor de door u ten laste gelegde
tuchtvergrijpen.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-22/30
Voorts valt de bestreden beslissing de beoordeling van de
toerekenbaarheid van de feiten door de Tuchtraad bij:
“Deze feiten zijn dus gezien het bewijs ervan evenzeer toerekenbaar, mede gelet op
het hierna staande inzake de gezondheidstoestand van verzoeker op het ogenblik der
feiten.
Verzoeker heeft wel degelijk wetens en willens de feiten betreffende bezit en
gebruik van drugs gesteld. Zijn gezondheidstoestand zoals gestaafd met medische
attesten laat niet toe aan te nemen dat zijn oordeelsvermogen nopens het
wederrechtelijk karakter van het zichzelf toedienen van drugs ‘ter behandeling’,
uitgeschakeld was, in die zin dat hij geen onderscheid meer zou hebben kunnen
maken tussen het legaal en illegaal karakter van zijn handelen op dat punt, minstens,
wat het illegale karakter betreft, als tuchtvergrijp. Zelfs een depressieve toestand en
ook één waarbij een behandeling geldt met medicijnen, toont niet aan dat het
oordeels- en inschattingsvermogen van verzoeker verminderd was, laat staan dat hij
zich geen rekenschap kon geven van het negatief tuchtrechtelijk karakter van zijn
drugsgebruik en - bezit. Bezwaarlijk kan worden volgehouden dat medicijnen tegen
een depressieve toestand het beoordelingsvermogen zouden verminderen,
integendeel, of dat een depressieve toestand zou leiden tot het uitschakelen van de
eigen wil nopens drugsbezit en -gebruik. Daarenboven toont verzoeker dit in het
geheel niet aan. De feiten zijn, wat dit aspect betreft, hem derhalve toerekenbaar.”
Onder de titel “bewijs en toerekening van de feiten” tot slot
verwijst de bestreden beslissing naar de repliek op het eerder gevoerde verweer en
het voorstel van zware tuchtstraf, waarin eveneens een uitgebreid antwoord wordt
geformuleerd op de verweerelementen die verband houden met verzoekers
gezondheidstoestand.
Wat het argument betreft dat de hogere tuchtoverheid verzoekers
ziektetoestand niet in overweging heeft genomen, blijkt uit de formele motivering
van de bestreden beslissing dat de hogere tuchtoverheid wel degelijk verzoekers
gezondheidstoestand in aanmerking heeft genomen. De bestreden beslissing
overweegt dit uitdrukkelijk en erkent dat de gezondheidstoestand op zich niet in
vraag wordt gesteld. Wat de bestreden beslissing wel in vraag stelt is het door
verzoeker aangevoerde causaal verband. Dat de hogere tuchtoverheid de
gezondheidstoestand van verzoeker in haar beoordeling heeft betrokken, houdt
evenwel niet in dat de tuchtoverheid het persoonlijk standpunt van verzoeker, zoals
dat uit de medische attesten een “associatie” blijkt tussen de gezondheidstoestand
en het middelenmisbruik, alsook dat de “problematiek die aanleiding gaf tot een
verantwoordelijkheidsverminderende
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
contextuele
medische
toestand”
XII-9722-23/30
onvoldoende in aanmerking werd genomen, moet bijvallen. Ook blijkt uit de
formele motivering van de bestreden beslissing dat de hogere tuchtoverheid de
door verzoeker voorgelegde attesten in haar beoordeling heeft betrokken, hetgeen
evenmin moet inhouden dat zij die moet bijvallen. Door te overwegen dat de
hogere tuchtoverheid niet de mening deelt dat iemand die een depressie doormaakt
dit onvermijdelijk zou compenseren met middelengebruik, laat staan dat de
betrokkene niet te allen tijde daarin een vrije keuze zou hebben gehad, zet de
bestreden beslissing ook uiteen waarom verzoekers standpunt, niettegenstaande de
voorgelegde attesten, niet wordt bijgevallen. Het door de hogere tuchtoverheid
verwoorde standpunt is overigens niet onverenigbaar met de diverse doorheen de
procedure voorgelegde attesten in hun geheel bekeken, waaronder ook het attest
van de klinisch psycholoog van 17 april 2024 dat niet in de bestreden beslissing
werd betrokken, omdat het volgens de hogere tuchtoverheid laattijdig was
ingediend. Verzoeker maakt aldus niet aannemelijk dat de hogere tuchtoverheid
door in die zin te oordelen de grenzen van een redelijke uitoefening van haar
beoordelingsvrijheid zou zijn te buiten gegaan. Verzoeker verdedigt weliswaar een
ander feitelijk standpunt ter zake, maar hij maakt hiermee op zich niet aannemelijk
dat de hogere tuchtoverheid in verband met haar beoordeling van het causaal
verband tussen verzoekers gezondheidstoestand en het chronisch gebruik van
cocaïne, tot een conclusie is gekomen waaruit de schending zou moeten blijken
van het zorgvuldigheidsbeginsel.
Verzoeker
verzuimt
overigens
de
hiervoor
vermelde
overwegingen uit het advies van de Tuchtraad, waarbij de hogere tuchtoverheid
zich expliciet heeft aangesloten, bij zijn kritiek te betrekken.
In de mate dat verzoeker aanvoert dat de hogere tuchtoverheid,
indien hij “tracht te bewijzen” dat de feiten te verklaren zijn door zijn
gezondheidstoestand, dit probleem voorafgaandelijk moet onderzoeken, gaat
verzoeker eraan voorbij dat wie aanvoert dat zijn gezondheidstoestand een
verschoningsgrond vormt voor de ten laste gelegde tuchtvergrijpen, daarvan de
bewijslast draagt. Dit betekent dat de betrokkene het bewijs van de als
verschoningsgrond aangevoerde gezondheidstoestand moet leveren, alsook het
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-24/30
bewijs dat de ten laste gelegde tuchtvergrijpen, op het ogenblik dat ze werden
gepleegd,
daadwerkelijk
worden
verschoond
door
de
aangevoerde
gezondheidstoestand. Van een verschoningsgrond kan slechts sprake zijn, wanneer
de betrokkene aantoont dat de ten laste gelegde feiten te wijten zijn aan
omstandigheden die volledig buiten zijn wil gelegen zijn. Zoals hiervoor werd
uiteengezet, faalt verzoeker in deze bewijslast en toont hij geenszins aan dat de
hogere tuchtoverheid bij de beoordeling van de door hem voorgelegde attesten
onzorgvuldig heeft gehandeld (zie supra, nrs. 36-37).
In de mate dat verzoeker zijn detachering naar een andere
politiedienst na afloop van de voorlopige schorsing bekritiseert, alsook zijn verdere
tewerkstelling aldaar zonder doorverwijzing naar de arbeidsarts, noch reintegratietraject, valt de Raad van State de verwerende partij bij dat deze
argumenten geen verband houden met de bestreden beslissing. Verzoeker maakt
geenszins aannemelijk dat deze maatregelen of het gebrek eraan tot de conclusie
zouden moeten leiden dat de hogere tuchtoverheid bij het nemen van de bestreden
beslissing de zorgvuldigheidsplicht heeft miskend.
Verzoekers argument dat hij blijkbaar goed genoeg was om
verder te werken, weze het na detachering op een andere dienst, waaruit hij afleidt
dat de hogere tuchtoverheid dan geen gewag kan maken van een definitieve en
onherstelbare vertrouwensbreuk, wordt evenmin bijgevallen. De Raad van State
stelt immers vast dat verzoeker geenszins uiteenzet waarom de hogere
tuchtoverheid door hem verder te laten werken het zorgvuldigheidsbeginsel zou
schenden, noch waarom het opleggen van de tuchtstraf van het ontslag van
ambtswege wegens een definitieve en onherstelbare vertrouwensbreuk slechts
mogelijk zou zijn indien verzoeker voordien reeds uit de dienst zou zijn verwijderd.
Bovendien blijkt uit de formele motivering van de bestreden beslissing dat de
definitieve en onherstelbare vertrouwensbreuk wordt afgeleid uit “het feit dat het
bezitten en chronisch gebruiken van een illegale drug van die aard is om de kern
van de politionele deontologie te raken” en werden ten aanzien van verzoeker wel
degelijk ordemaatregelen getroffen in het belang van de dienst en in afwachting
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-25/30
van de afwikkeling van de tuchtprocedure. Verzoeker betrekt deze motivering en
deze gegevens evenwel niet in zijn kritiek.
In
de
mate
dat
verzoeker
de
schending
van
het
zorgvuldigheidsbeginsel aanvoert, is het middel ongegrond.
Tweede grief: schending van de materiëlemotiveringsplicht
De
materiëlemotiveringsplicht
houdt
in
dat
iedere
administratieve rechtshandeling moet steunen op motieven waarvan het feitelijk
bestaan naar behoren is bewezen en die in rechte ter verantwoording van die
handeling in aanmerking kunnen worden genomen. Bij de beoordeling van de
naleving van de materiëlemotiveringsplicht is de Raad van State niet bevoegd om
zijn oordeel omtrent de feiten in de plaats te stellen van het oordeel van het bestuur.
Hij is enkel bevoegd om desgevraagd na te gaan of het bestuur is uitgegaan van de
juiste feitelijke gegevens, of het die correct heeft beoordeeld en of het op grond
daarvan binnen de perken van de redelijkheid tot zijn besluit is kunnen komen.
Voorts mag enkel met de formeel uitgedrukte motieven rekening worden
gehouden.
Aan een overheidsonderzoek kleeft het vermoeden van
wettigheid. Om de onwettigheid van de motieven van de beslissing van het bestuur
aan te tonen, mag een verzoeker niet volstaan met het louter ontkennen of in vraag
stellen van de feitelijke elementen waarop de beoordeling door het bestuur berust.
Het is zaak van verzoeker om aanwijzingen te verschaffen die het vermoeden
wettigen of aantonen dat de door het bestuur in aanmerking genomen gegevens niet
juist zijn.
Verzoeker voert aan dat hij niet kan uitmaken waarom de
tuchtstraf van het ontslag van ambtswege wordt opgelegd, noch waarom de
tuchtfeiten, die verband houden met het privéleven van verzoeker, de waardigheid
van het ambt in het gedrang brengen of een weerslag hebben op de goede werking
van de dienst.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-26/30
Nadat de bestreden beslissing verwijst naar het advies (in
ondergeschikte orde) van de Tuchtraad inzake de strafmaat, motiveert zij de
gehanteerde strafmaat als volgt:
“Gelet op het feit dat u als personeelslid van de politie te allen tijde een
voorbeeldfunctie heeft, dat het aan u ten laste gelegde feit dan ook niet kan worden
getolereerd en dat tuchtrechtelijke gevolgen zich opdringen;
Gelet dat een zware tuchtsanctie te verantwoorden is aangezien het tuchtvergrijp te
zwaarwichtig is om bestraft te worden met enkel een aanmaning of een formele
afkeuring in de zin van de Tuchtwet. De doelstellingen van een lichte tuchtsanctie
lijken onmogelijk verzoend te kunnen worden met de aard en de ernst van het
tuchtvergrijp;
Gelet op het definitief advies van de Tuchtraad, waarin ik de visie volg dat er tevens
rekening moet gehouden worden met de weerslag van de feiten inzake drugsgebruik
en -bezit op de werking van de dienst en de weerslag van de feiten op het aanzien
van de dienst bij het publiek;
Gelet op het feit dat het bezitten en chronisch gebruiken van een illegale drug van
die aard is om de kern van de politionele deontologie te raken en te leiden tot een
definitieve en onherroepelijke vertrouwensbreuk in hoofde van de overheden;
Gelet op de felicitatie in uw persoonlijk dossier d.d. 3 mei 2019;
Overwegende de functioneringsnota in uw persoonlijk dossier d.d. 28 juli 2022;
Overwegende de beide niet-uitgewiste zware tuchtsancties op uw tuchtblad;
Overwegende uw medische situatie en uw inspanningen om uw depressie en uw
middelengebruik onder controle te krijgen;
Overwegende uw schuldinzicht en uw spijtbetuiging en de getuigenissen van
collega’s, door u aangebracht als verweerelementen; overwegende dat het niet uw
volledige carrière bij de Geïntegreerde Politie is die beoordeeld of in vraag wordt
gesteld;
Gelet dat de zware tuchtsanctie ‘ontslag van ambtswege’ mij een gepaste tuchtstraf
lijkt te zijn voor het tuchtvergrijp gelet op voornoemde elementen, waaronder
hoofdzakelijk uw beide niet-uitgewiste zware tuchtsancties op uw tuchtblad; gelet
op het aantal waarden, normen of fundamentele principes eigen aan de
Geïntegreerde Politie die u geschonden hebt; dat u uw beroepsplichten niet hebt
nageleefd, waaronder uw voorbeeldfunctie, de integriteitsplicht en de plicht om de
wetten en reglementen na te leven en gelet op het feit dat u de waardigheid van het
ambt in het gedrang hebt gebracht, meer bepaald het vertrouwen dat de publieke
opinie dient te hebben in een politieambtenaar;
Gelet dat ik meen dat geen andere, lichtere tuchtstraf dan het ontslag van ambtswege
kan worden opgelegd, rekening houdend met de onherroepelijke, totale
vertrouwensbreuk met u die het tuchtvergrijp onder meer in mijn hoofde
teweegbracht;”.
Verzoeker verzuimt de hiervoor vermelde formele motivering
bij zijn kritiek te betrekken. Anders dan hoe verzoeker het ziet, verschaft die
formele motivering hem voldoende duidelijkheid waarom de hogere tuchtoverheid
in concreto meent dat de tuchtsanctie “ontslag van ambtswege” moet worden
opgelegd, alsook waarom de tuchtfeiten de waardigheid van het ambt in het
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-27/30
gedrang brengen en een weerslag hebben op de goede werking van de dienst. Dat
volstaat
in
het
licht
van
de
door
verzoeker
geschonden
geachte
materiëlemotiveringsplicht, temeer daar verzoeker zich in het middel zoals
ontwikkeld in het verzoekschrift, beperkt tot het formuleren van een algemene
kritiek dat de bestreden beslissing met betrekking tot de motivering van de
strafmaat in gebreke blijft, zonder bij die kritiek de concrete overwegingen uit de
formele motivering te betrekken.
Dat verzoeker zich niet in deze motieven kan vinden impliceert
nog niet dat de hogere tuchtoverheid, door dit anders te zien dan verzoeker, tot een
conclusie is gekomen die de grens van haar beoordelingsbevoegdheid te buiten zou
gaan, waardoor de materiëlemotiveringsplicht zou zijn geschonden. Het komt aan
verzoeker toe concreet aan te duiden waarom dit het geval zou zijn, wat hij niet
doet. Het argument van verzoeker dat hij uit de motivering niet zou kunnen
opmaken waarom hem de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege wordt
opgelegd, mist aldus feitelijke grondslag.
In
de
mate
dat
verzoeker
de
schending
van
de
materiëlemotiveringsplicht aanvoert, is het middel ongegrond.
Derde grief: schending van het evenredigheidsbeginsel
Een schending van het redelijkheidsbeginsel (of van het
evenredigheidsbeginsel dat er een bijzondere toepassing van is) als algemeen
beginsel van behoorlijk bestuur, veronderstelt dat het bestuur bij het nemen van de
beslissing onredelijk heeft gehandeld, met andere woorden dat het de hem
toegekende discretionaire beoordelings- of beleidsvrijheid onjuist heeft gebruikt.
Van
een
schending
van
het
redelijkheidsbeginsel
(en
van
het
evenredigheidsbeginsel) kan slechts sprake zijn wanneer een beslissing, waarvan
is vastgesteld dat ze berust op deugdelijke grondslagen, inhoudelijk dermate
afwijkt van het normale beslissingspatroon of, nog, er een zodanige
wanverhouding bestaat tussen die motieven en de inhoud van de beslissing, dat het
niet denkbaar is dat een ander zorgvuldig handelend bestuur in dezelfde
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-28/30
omstandigheden tot die besluitvorming zou komen of die beslissing zou nemen. De
Raad van State is in de uitoefening van zijn wettigheidstoezicht enkel bevoegd om,
desgevraagd, na te gaan of het bestuur op grond van de juiste en correct
beoordeelde feitelijke gegevens, in redelijkheid tot de bestreden beslissing is
kunnen komen. Het komt de Raad van State evenwel niet toe zijn beoordeling in
de plaats te stellen van die van het bevoegde bestuur.
De Raad van State gaat bij de beoordeling van de redelijkheid of
de evenredigheid van de bestreden beslissing uit van de feiten zoals ze blijken uit
de bestreden beslissing en waarvan verzoeker de onwettigheid niet heeft
aangetoond, getoetst aan de door verzoeker in het middel aangevoerde argumenten
die volgens verzoeker doen blijken dat de bestreden beslissing het redelijkheidsof evenredigheidsbeginsel miskent.
Wat die door verzoeker aangevoerde argumenten betreft, beperkt
verzoeker zich in het verzoekschrift tot het opwerpen dat uit de motivering de
motieven voor de strafmaat moeten blijken en dat die straf ook proportioneel moet
zijn in relatie tot de feiten en de opgeworpen contextuele omstandigheden.
Daarmee verzuimt verzoeker om op voldoende concrete wijze uiteen te zetten
waarom er tussen de in aanmerking genomen feiten en de opgelegde sanctie geen
redelijk verband van evenredigheid bestaat. Het komt voorts, zoals hiervoor is
gesteld, niet aan de Raad van State toe om deze beoordeling te maken.
Dit verzuim kan verzoeker niet goedmaken door in de memorie
van wederantwoord alsnog feitelijke elementen betreffende zijn persoonlijke
toestand en zijn loopbaan aan te voeren. Verzoeker had die reeds kunnen aanvoeren
en ontwikkelen in het verzoekschrift. In die mate geeft verzoeker aldus in wezen,
op laattijdige en niet-ontvankelijke wijze, een nieuwe grondslag aan het
middelonderdeel. Verzoekers argumentatie in de memorie van wederantwoord is
derhalve laattijdig en niet ontvankelijk.
In
de
mate
dat
verzoeker
de
schending
van
het
evenredigheidsbeginsel aanvoert, is het middel ongegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-29/30
Conclusie
Het tweede middel is ongegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van de vordering tot schorsing en
het beroep tot nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 400 euro en een
bijdrage van 48 euro.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoeker niet bekendgemaakt.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op twintig april tweeduizend zesentwintig,
door de Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Chantal Bamps,
kamervoorzitter,
Peter Sourbron,
staatsraad,
Ann Coolsaet,
staatsraad,
bijgestaan door
Ilse Anné,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Ilse Anné
Chantal Bamps
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.407
XII-9722-30/30
