Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606 (2026-05-06)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 266.606 van 6 mei 2026 Openbaar ambt - Tucht (openbaar ambt)
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIIe KAMER
ARREST
nr. 266.606 van 6 mei 2026
in de zaak A. 247.581/XII-10.065
In zake:
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Peter Crispyn
kantoor houdend te 9030 Mariakerke
Mazestraat 16
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de politiezone 5347 Rupel
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Koen Clonen en Flora Wauters
kantoor houdend te 2610 Wilrijk
Sneeuwbeslaan 14
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 6 maart 2026, strekt tot de schorsing
van de tenuitvoerlegging van de beslissing van de hogere tuchtoverheid waarbij
verzoekster de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege is opgelegd.
II. Verloop van de rechtspleging
Bij beschikking van 9 maart 2026 werd de procedurekalender
vastgesteld en werden de partijen opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 30 april 2026.
De nota met opmerkingen en het administratief dossier werden
ingediend overeenkomstig de procedurekalender.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-1/54
Eerste auditeur Rita Van Den Eeckhout heeft een verslag
opgesteld.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Peter Crispyn, die verschijnt voor verzoekster, en
advocaat Flora Wauters, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Rita Van Den Eeckhout heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoekster was inspecteur van politie bij de lokalepolitiezone.
3.2.
Op 16 januari 2024 vond een huiszoeking plaats in de kantoren
van de lokalepolitiezone.
3.3.
Op 17 januari 2024 meldt de procureur des Konings aan de
gewone tuchtoverheid dat verzoekster in verdenking werd gesteld in het kader van
een gerechtelijk onderzoek.
3.4.
Op 17 januari 2024 beslist de korpschef om verzoekster bij
hoogdringendheid voorlopig te schorsen met een inhouding van 25% van de bruto
maandwedde met ingang van de datum van ontvangst van die beslissing.
Nadat verzoekster op 19 januari 2024 wordt gehoord,
bekrachtigt het politiecollege op 22 januari 2024 de voorlopige schorsing bij
ordemaatregel.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-2/54
Op 8 mei 2024 beslist het politiecollege om de voorlopige
schorsing bij ordemaatregel te verlengen voor een termijn van vier maanden met
inhouding van 25% van de bruto maandwedde. Volgens de bestreden beslissing
wordt deze voorlopige schorsing bij ordemaatregel vervolgens telkenmale
verlengd tot 16 januari 2025.
3.5.
Op 2 februari 2024 verkrijgt de gewone tuchtoverheid inzage in
het strafdossier.
3.6.
Op 12 februari 2024 gelast de gewone tuchtoverheid een
voorafgaand onderzoek met betrekking tot de feiten die het voorwerp vormen van
het gerechtelijk onderzoek.
Op 7 maart 2024 stelt de gewone tuchtoverheid opnieuw een
voorafgaand onderzoeker aan met betrekking tot die feiten.
Op 7 april 2024 stelt de gewone tuchtoverheid een voorafgaand
onderzoeker aan naar aanleiding van het terugvinden van een kogelwerende vest
uitgeschreven op naam van verzoekster.
3.7.
Op 22 mei 2024 legt de voorafgaand onderzoeker een tussentijds
verslag neer met betrekking tot de feiten die het voorwerp vormen van het
gerechtelijk onderzoek.
Op 23 mei 2024 legt de voorafgaand onderzoeker zijn verslag
neer met betrekking tot het terugvinden van een kogelwerende vest uitgeschreven
op naam van verzoekster.
Op 4 juni 2024 legt de voorafgaand onderzoeker een tweede
tussentijds verslag neer met betrekking tot de feiten die het voorwerp vormen van
het gerechtelijk onderzoek.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-3/54
3.8.
Op 6 juni 2024 beslist de gewone tuchtoverheid om de zaak
aanhangig te maken bij de hogere tuchtoverheid.
3.9.
Op 7 juni 2024 stelt de hogere tuchtoverheid het inleidend
verslag op met daarin het voornemen om de zware tuchtstraf van de afzetting op te
leggen vanaf de datum van ingang van de voorlopige schorsing. Dit inleidend
verslag wordt bij aangetekende zending van 10 juni 2024 aan verzoekster
toegestuurd.
Verzoekster dient op 7 juli 2024 een schriftelijk verweer in. Zij
wordt op 15 juli 2024 door de afgevaardigde van de hogere tuchtoverheid – zijnde
de gewone tuchtoverheid – mondeling gehoord.
3.10.
Op 18 juli 2024 keurt de hogere tuchtoverheid het ontwerp van
voorstel van zware tuchtstraf goed.
Op 18 juli 2024 vraagt de hogere tuchtoverheid aan de procureur
des Konings om hierover advies te verlenen.
Op 22 juli 2024 verleent de procureur des Konings advies.
3.11.
Op 30 juli 2024 stelt de hogere tuchtoverheid voor de zware
tuchtstraf van de afzetting op te leggen met ingang van de datum van ingang van
de voorlopige schorsing.
Tegen dat voorstel dient verzoekster op 14 augustus 2024 een
verzoek tot heroverweging in bij de Tuchtraad.
3.12.
Op 4 september 2024 worden de partijen opgeroepen om op
16 oktober 2024 te verschijnen voor de Tuchtraad.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-4/54
3.13.
Bij vonnis van 26 juni 2025 van de rechtbank van eerste aanleg
te Brussel, zetelend in correctionele zaken, wordt verzoekster vrijgesproken van de
haar in de strafprocedure ten laste gelegde feiten.
3.14.
Op 25 augustus 2025 worden de partijen opnieuw opgeroepen
om op 1 oktober 2025 te verschijnen voor de Tuchtraad. De oproepingsbrief
vermeldt:
“Daar de zetel van de Tuchtraad niet rechtsgeldig kon worden samengesteld werd
uw zaak, die door de oproepingsbrief van 4 september 2024 was vastgesteld, op de
zitting van 16 oktober 2024 sine die uitgesteld.
Intussen is de Nederlandstalige Kamer van de Tuchtraad opnieuw rechtsgeldig
samengesteld zodat u bij deze opgeroepen wordt om te verschijnen op de zitting van
woensdag 1 oktober 2025 om 09.00 uur.”
3.15.
Op 3 december 2025 adviseert de Tuchtraad:
“vast te stellen dat [verzoekster] niet langer tuchtrechtelijk vervolgd wordt voor het
oorspronkelijke eerste en tweede onderdeel van de hoger onder randnummer 5.1
vermelde tenlastelegging,
de tuchtrechtelijke vervolging voor het nieuw omschreven eerste onderdeel van de
hoger onder randnummer 5.1 vermelde tenlastelegging niet ontvankelijk te
verklaren,
vast te stellen dat de feiten omschreven in het oorspronkelijke eerste (in zoverre de
tuchtvordering ontvankelijk zou zijn), tweede (in zoverre de tuchtvordering
ontvankelijk zou zijn), derde, vierde en zevende onderdeel van de hoger onder
randnummer 5.1 vermelde tenlastelegging niet bewezen zijn,
vast te stellen dat de feiten omschreven in het oorspronkelijke vijfde en zesde
onderdeel van de hoger onder randnummer 5.1 vermelde tenlastelegging geen
tuchtvergrijpen uitmaken in de zin van artikel 3 TWP,
aan [verzoekster] geen tuchtstraf op te leggen.”
3.16.
Op 22 december 2025 formuleert de hogere tuchtoverheid het
voornemen om af te wijken van het advies van de Tuchtraad.
Op 2 januari 2026 dient verzoekster haar aanvullend verweer in.
3.17.
Op 8 januari 2026 beslist de hogere tuchtoverheid aan
verzoekster de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege op te leggen met
ingang van 17 januari 2024.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-5/54
Dit is de bestreden beslissing.
IV. Schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State kan de schorsing van de tenuitvoerlegging slechts
worden bevolen onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor
een behandeling ervan in een beroep tot nietigverklaring en indien minstens één
ernstig middel wordt aangevoerd waarvan het onderzoek zich leent voor een
versnelde behandeling en waarmee de nietigverklaring van deze beslissing prima
facie kan worden verantwoord.
V. Ernst van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoekster voert in het verzoekschrift in het eerste middel de
schending aan van artikel 20 van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het
tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: tuchtwet) in
samenhang met artikel 23 van de wet van 7 december 1998 ‘tot organisatie van een
geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus’ (hierna: wet van
7 december 1998) en artikel 58 van het decreet van 22 december 2017 ‘over het
lokaal bestuur’ (hierna: decreet lokaal bestuur), alsook de onbevoegdheid van de
steller van de handeling.
Zij vat het eerste middel als volgt samen:
“Verzoeker meent dat de burgemeesters welke het politiecollege vormen onbevoegd
waren als burgemeester om het politiecollege te vormen en waardoor het
politiecollege onbevoegd en dus onregelmatig was samengesteld en op haar beurt
onbevoegd tot handelen.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-6/54
Uit de toelichting bij het middel blijkt dat verzoekster in wezen
aanvoert dat het politiecollege onregelmatig is samengesteld, omdat de
burgemeesters die er deel van uitmaken, werden benoemd door de Vlaamse
minister van Binnenland, Steden- en Plattelandsbeleid, Samenleven, Integratie en
Inburgering, Bestuurszaken, Sociale Economie en Zeevisserij, terwijl zij hadden
moeten worden benoemd door de Vlaamse regering. Volgens verzoeker verleent
het besluit van de Vlaamse regering van 5 juli 2024 ‘tot delegatie van
beslissingsbevoegdheden aan de leden van de Vlaamse Regering’ (hierna: besluit
van de Vlaamse Regering van 5 juli 2024) enkel delegatie voor het nemen van
beslissingen voor de toepassing van onder meer besluiten van de Vlaamse
Regering, doch niet voor het nemen van besluiten van de Vlaamse regering.
Beoordeling
Artikel 20 van de tuchtwet luidt:
“De hogere tuchtoverheid is:
1° wat de personeelsleden van de lokale politie betreft:
a) voor de leden van het kader van agenten van politie, het basis- en middenkader,
de officieren niet bedoeld onder b), en alle personeelsleden van het administratief
en logistiek kader: de burgemeester of naargelang van het geval, het politiecollege.
Voor de officieren niet bedoeld onder b), kan de burgemeester op het politiecollege
op elk ogenblik van de procedure beslissen de zaak voor bevoegdheid over te dragen
aan de minister van Binnenlandse Zaken;
b) voor de hogere officieren en de korpschef: de minister van Binnenlandse Zaken;
[…]”
Artikel 23 van de wet van 7 december 1998 luidt:
“Het politiecollege wordt gevormd door de burgemeesters van de verschillende
gemeenten die de meergemeentenzone vormen.
Het mandaat van lid van het politiecollege vangt aan op het ogenblik van de
eedaflegging als burgemeester.
[…]”
Artikel 58 van het decreet lokaal bestuur luidt:
Ҥ1. Met behoud van de toepassing van de nationaliteitsvereiste, vermeld in artikel
13 van de Nieuwe Gemeentewet, wordt de verkozene voor de gemeenteraad die het
hoogste aantal naamstemmen heeft en die tot de coalitiefractie met de meeste zetels
in de gemeenteraad behoort, door de Vlaamse Regering benoemd tot burgemeester.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-7/54
Als verschillende coalitiefracties het hoogste aantal zetels hebben, wordt de
verkozene voor de gemeenteraad die het hoogste aantal naamstemmen heeft en die
tot de coalitiefractie behoort waarvan de lijst het hoogste stemcijfer heeft behaald,
door de Vlaamse Regering benoemd tot burgemeester Als de verkozenen van de
coalitiefracties met het hoogste aantal zetels verkozen zijn op dezelfde lijst conform
artikel 36, §2, van dit decreet, en als die lijst het hoogste stemcijfer heeft behaald,
wordt de verkozene voor de gemeenteraad van die lijst met het hoogste aantal
naamstemmen door de Vlaamse Regering benoemd tot burgemeester. Als twee
verkozenen van de grootste coalitiefractie een gelijk hoogste aantal naamstemmen
hebben behaald, is de kandidaat die het hoogst gerangschikt stond op de lijst, de
aangewezen burgemeester. Tot de eerstvolgende vernieuwing van de gemeenteraad
wordt een fractie geacht hetzelfde aantal leden te behouden voor wat betreft het
gewicht van de fracties en de daaruit volgende benoeming van de burgemeester.
In het geval van verkiezing zonder stemming, is de hoogst gerangschikte kandidaat
op de lijst met het hoogste aantal zetels de aangewezen burgemeester.
Vanaf de installatie van de schepenen is het raadslid waarvan sprake in het eerste
lid aangewezen-burgemeester, draagt het de titel van ‘aangewezen-burgemeester’
en oefent het alle functies uit die aan de burgemeester worden toevertrouwd. De
aangewezen-burgemeester wordt niet als schepen vervangen, indien hij als schepen
werd verkozen.
[…]
De Vlaamse Regering neemt een beslissing over de al dan niet benoeming tot
burgemeester nadat de aangewezen-burgemeester de eed heeft afgelegd en zij
daarvan in kennis is gesteld door de gemeenteraad.
In geval van benoeming tot burgemeester, kan hij als schepen worden vervangen
conform artikel 49, §1.
[…]”
Uit de toepassing van artikel 20 van de tuchtwet en artikel 23 van
de wet van 7 december 1998 op de voorliggende casus volgt prima facie dat in de
lokalepolitiezone, die een meergemeentenzone is, op grond van artikel 20, 1°, a),
van de tuchtwet het politiecollege de bevoegde hogere tuchtoverheid is ten aanzien
van verzoekster, bekleed met de graad van inspecteur van politie, alsook dat het
politiecollege bestaat uit de burgemeesters van de vijf gemeenten die samen de
meergemeentezone vormen.
Verzoekster betwist niet dat de bestreden beslissing uitgaat van
het politiecollege noch dat het politiecollege is samengesteld uit de burgemeesters
van de gemeenten die de meergemeentezone vormen. In de mate dat verzoekster
de schending aanvoert van artikel 20 van de tuchtwet en artikel 23 van de wet van
7 december 1998, is het middel derhalve prima facie niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-8/54
Wat verzoekster wel betwist, is dat de burgemeesters die op het
ogenblik van de bestreden beslissing in het politiecollege zetelden, wettig waren
benoemd. Volgens verzoekster konden zij niet wettig door de Vlaamse minister
bevoegd voor onder meer Binnenland worden benoemd, maar dienden zij door de
Vlaamse regering te zijn benoemd.
Daargelaten of de wettigheid van de benoemingen van de
burgemeesters die deel uitmaken van het politiecollege thans nog in het kader van
een beroep tegen een beslissing van het politiecollege kan worden betwist – een
vraag die in het kader van deze prima facie beoordeling geen antwoord behoeft –
mist het middel prima facie juridische grondslag.
Volgens artikel 21, eerste lid, van het bijzonder decreet van 7 juli
2006 ‘over de Vlaamse instellingen’ (hierna: bijzonder decreet van 7 juli 2006)
regelt de Vlaamse Regering haar werkwijze, “[o]nverminderd de bepalingen van
dit bijzonder decreet en van de bijzondere wet”, waarbij onder “de bijzondere wet”
luidens artikel 2 van hetzelfde bijzonder decreet moet worden verstaan “de
bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen”. Artikel 22
van het bijzonder decreet van 7 juli 2006 luidt: “Onverminderd de door haar
toegestane delegaties, beraadslaagt de Vlaamse Regering collegiaal, volgens de
procedure van consensus, over alle zaken die tot haar bevoegdheid behoren.” Deze
bepaling bevestigt het principe dat onder meer de gewestregeringen collegiale
organen zijn en dat, in beginsel, beslissingen over alle zaken die tot hun
bevoegdheid behoren, door de regering moeten worden genomen. De individuele
regeringsleden hebben, eveneens in beginsel, alleen de bevoegdheid om die
beslissingen voor te bereiden en uit te voeren; zij hebben in principe geen
beslissingsmacht. Gelet op het eerste zinsdeel van de voormelde bepaling, geldt dit
evenwel “[o]nverminderd de door haar toegestane delegaties”. De individuele
regeringsleden hebben met andere woorden beslissingsbevoegdheid in de mate dat
ze over door de Vlaamse Regering toegestane delegaties beschikken.
Wat de regeerperiode betreft die te dezen aan de orde is, worden
de delegaties geregeld door het besluit van de Vlaamse Regering van 5 juli 2024.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-9/54
Artikel 1, §§ 1 en 2, van het besluit van de Vlaamse Regering
van 5 juli 2024 luidt:
Ҥ 1. Elk lid van de Vlaamse Regering oefent de beslissingsbevoegdheden die bij
dit besluit worden gedelegeerd, uit in de aangelegenheden die hem of haar zijn
toegewezen.
De delegaties, vermeld in dit besluit, gelden ook voor beslissingen die betrekking
hebben op aangelegenheden die aan verschillende leden van de Vlaamse Regering
zijn toegewezen, en dus samen moeten worden genomen.
§ 2. De beslissingsbevoegdheden die bij dit besluit worden gedelegeerd, worden
uitgeoefend binnen de perken en met inachtneming van de voorwaarden en
modaliteiten die zijn vastgelegd in wetten, decreten, besluiten en omzendbrieven.
Als in dit besluit de beslissingsbevoegdheid voor bepaalde aangelegenheden
expliciet gedelegeerd wordt, strekt de delegatie zich ook uit tot:
1° de beslissingen die moeten worden genomen in het kader van de voorbereiding
en de uitvoering van de bedoelde aangelegenheden;
2° de beslissingen van ondergeschikt belang of aanvullende aard die noodzakelijk
zijn voor de uitoefening van de bevoegdheid of er inherent deel van uitmaken;
3° het sluiten van overeenkomsten.”
Artikel 2, eerste lid, 1°, van het besluit van de Vlaamse Regering
van 5 juli 2024 luidt:
“De leden van de Vlaamse Regering hebben delegatie voor:
1° het nemen van beslissingen voor de toepassing van de verdragen, EUverordeningen, samenwerkingsakkoorden, wetten, decreten, verordeningen,
koninklijke besluiten, besluiten van de Vlaamse Regering en ministeriële besluiten”.
Uit deze bepalingen volgt prima facie dat een Vlaams minister
bevoegd is om beslissingen te nemen voor de toepassing van onder meer de
decreten en besluiten van de Vlaamse Regering, wanneer het gaat om een
aangelegenheid die de minister is toegewezen. Blijkens het te dezen toepasselijke
artikel 4, § 1, 1°, van het besluit van de Vlaamse Regering van 30 september 2024
‘tot bepaling van de bevoegdheden van de leden van de Vlaamse Regering’ is
Vlaams minister Hilde Crevits – auteur van de beslissingen tot benoeming van de
betrokken burgemeesters – bevoegd voor “het beleidsveld Binnenlands Bestuur en
Stedenbeleid,
vermeld
in
artikel
3
van
het
organisatiebesluit”.
Met
“organisatiebesluit” wordt luidens artikel 1, tweede lid, van voormeld besluit
bedoeld het besluit van de Vlaamse Regering van 3 juni 2005 ‘met betrekking tot
de organisatie van de Vlaamse administratie’ (hierna: besluit van de Vlaamse
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-10/54
Regering van 3 juni 2005). Onder dit beleidsveld vallen, overeenkomstig
artikel 3, § 1, van het besluit van de Vlaamse Regering van 3 juni 2005, onder meer
“de binnenlandse aangelegenheden, vermeld in artikel 6, § 1, VIII van de
bijzondere wet”, waarbij onder “de bijzondere wet” luidens artikel 1, 1° van het
voormelde besluit moet worden verstaan “de bijzondere wet van 8 augustus 1980
tot hervorming der instellingen”. Luidens artikel 6, § 1, VIII, eerste lid, 1°, van
deze bijzondere wet zijn de gewesten bevoegd voor “de samenstelling, organisatie,
bevoegdheid en werking van de provinciale en gemeentelijke instellingen en van
de bovengemeentelijke besturen […]”, waarop verder enkele uitzonderingen zijn
bepaald. De decreetgever heeft deze bevoegdheid onder meer uitgeoefend middels
het decreet lokaal bestuur.
Uit wat voorafgaat, volgt prima facie dat het, samenvattend, tot
de bevoegdheid van de Vlaamse minister bevoegd voor onder meer Binnenland
behoort om – alleen – beslissingen te nemen over het al dan niet benoemen van de
burgemeesters, zoals bedoeld in artikel 58 van het decreet lokaal bestuur. In
tegenstelling tot wat verzoekster aanneemt, beperkt de verleende delegatie zich dus
niet tot de loutere toepassing of uitvoering van beslissingen van de Vlaamse
regering, maar omvat zij wel degelijk ook de beslissingen voor de toepassing van
decreten, zoals artikel 58 van het decreet lokaal bestuur. In de mate dat het de
schending van artikel 58 van het decreet lokaal bestuur aanvoert, is het eerste
middel derhalve evenmin ernstig.
Uit wat voorafgaat, volgt dat het eerste middel niet ernstig is.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoekster voert in het verzoekschrift in het tweede middel in
hoofdorde de schending aan van artikel 45 van de tuchtwet en in subsidiaire orde
de schending van de redelijketermijneis.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-11/54
Zij vat het tweede middel als volgt samen:
“verzoeker meent dat art. 45 tuchtwet politie is geschonden, minstens dat de
redelijke termijn is geschonden derwijze de tuchtoverheid niet langer bevoegd was
tot het treffen van de bestreden beslissing, de redelijke termijn is geschonden gelet
op een onoorbare vertraging in de afhandeling op niveau van de Tuchtraad.”
Verzoekster verduidelijkt dat zij de Tuchtraad heeft gevat
middels een verzoek tot heroverweging daterend van 14 augustus 2024 en dat zij
pas meer dan veertien maanden later is mogen verschijnen voor de Tuchtraad.
Luidens artikel 45 van de tuchtwet had verzoekster uiterlijk op de zestigste dag
nadat zij de zaak aanhangig had gemaakt voor de Tuchtraad moeten verschijnen.
In hoofdorde voert verzoekster aan dat de termijn vervat in artikel 45 van de
tuchtwet een vervaltermijn is, die werd overschreden, zodat de tuchtprocedure niet
meer kon worden verder gezet. In subsidiaire orde voert verzoekster aan dat de
redelijketermijneis is geschonden, daar ingevolge de vertraging in de oproeping
voor de Tuchtraad de globale behandelingsduur van de tuchtprocedure vanaf het
inleidend verslag onredelijk is vertraagd. Ook het einde van de tuchtprocedure
heeft alzo onredelijk lang op zich laten wachten.
Beoordeling
Artikel 45 van de tuchtwet luidt:
“Het betrokken personeelslid wordt door de voorzitter van de kamer opgeroepen om
voor de tuchtraad te verschijnen, uiterlijk op de zestigste dag nadat het personeelslid
overeenkomstig artikel 51bis, de zaak bij de tuchtraad aanhangig heeft gemaakt.
Een afschrift van de oproeping wordt aan de algemene inspectie en aan de
tuchtoverheid waarvan de beslissing aangevochten wordt verstuurd.
[…]”
Uit de parlementaire voorbereiding van de tuchtwet blijkt dat de
termijn van zestig dagen werd ingevoegd bij amendement. De indieners achtten het
“aangewezen in een strikte termijn te voorzien, teneinde ervoor te zorgen dat de
procedure voor de tuchtraad binnen een redelijke termijn aanvangt” (amendement
nr. 41, KAMER, 1998-1999, 2 maart 1999, nr. 1965/3, 15). De parlementaire
bespreking van dat amendement wordt in het verslag van de commissie als volgt
weergegeven:
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-12/54
“De heren de Donnéa en Reynders dienen een amendement nr 41 (stuk nr 1965/3)
in ertoe strekkend te voorzien in een termijn waarbinnen het betrokken personeelslid
voor de tuchtraad moet verschijnen (namelijk binnen de zestig dagen nadat de
hogere tuchtoverheid de zaak bij de tuchtraad aanhangig heeft gemaakt).
Volgens de heer de Donnéa moet er immers, zowel in het belang van het
personeelslid als voor de goede werking van de dienst, voor gezorgd worden dat de
procedure voor de tuchtraad binnen een redelijke termijn aanvangt.
Op de vraag van de minister preciseert de heer de Donnéa dat het hier gaat om een
termijn van orde en dat de overschrijding ervan dus niet leidt tot de nietigheid van
de handeling.
Dit amendement moet de tuchtraad er echter toe aanzetten een aanvaardbare termijn
in acht te nemen.”
(Verslag namens de tijdelijke commissie belast met het onderzoek van he
wetsvoorstel tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op
twee niveaus, KAMER, 1998-1999, 19 maart 1999, nr. 1965/6, 26)
In hoofdorde voert verzoekster aan dat de termijn van zestig
dagen bedoeld in artikel 45, eerste lid, van de tuchtwet een vervaltermijn is.
Om uit te maken of een termijn een vervaltermijn of een
ordetermijn is, moet rekening worden gehouden met de expliciete of impliciete wil
van de normsteller. Wanneer de norm bepaalt dat de beslissing binnen een bepaalde
termijn moet worden genomen op straffe van nietigheid, verval of
bevoegdheidsverlies gaat het om een vervaltermijn. In andere gevallen kan de wil
van de normsteller blijken uit het doel of de formulering van de termijnstelling.
Wanneer de termijn louter door het verstrijken ervan tot doel heeft rechtszekerheid
te verschaffen, gaat het om een vervaltermijn. Het doel van de termijn kan men
onder meer afleiden uit de ontstaansgeschiedenis of uit de aard van de gevolgen
verbonden aan het overschrijden van de termijn. Indien er geen aanduidingen zijn
over de wil van de normsteller en aan het verstrijken van de termijn geen gevolgen
zijn verbonden, is dit een doorslaggevend argument om de termijn te beschouwen
als een ordetermijn.
Te dezen blijkt uit artikel 45, eerste lid, van de tuchtwet niet dat
aan het overschrijden van de erin vervatte termijn enige sanctie of gevolg is
gekoppeld. De parlementaire voorbereiding leidt tot dezelfde conclusie. Er blijkt
daarentegen uit dat de wetgever tot doel had een ordetermijn in te voeren, ten einde
de procedure voor de Tuchtraad binnen een redelijke termijn te doen aanvangen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-13/54
Bijgevolg wordt prima facie vastgesteld dat de termijn van zestig dagen bedoeld
in artikel 45, eerste lid, van de tuchtwet een ordetermijn is, zodat de overschrijding
ervan niet ipso facto tot de onwettigheid van de bestreden beslissing leidt.
In de mate dat het tweede middel aanvoert dat de termijn van
zestig dagen bedoeld in artikel 45, eerste lid, van de tuchtwet een vervaltermijn is,
is het niet ernstig.
In subsidiaire orde meent verzoekster dat de redelijketermijneis
is geschonden ingevolge de overschrijding van de termijn bepaald in artikel 45,
eerste lid, van de tuchtwet.
Het is een beginsel van behoorlijk bestuur dat de tuchtoverheid,
wanneer, zoals te dezen, haar in de regelgeving daarvoor geen specifieke termijn
is opgelegd, de tuchtprocedure tegen het betrokken personeelslid afhandelt binnen
een redelijke termijn. Die termijn begint te lopen vanaf het ogenblik dat het
betrokken personeelslid ervan op de hoogte wordt gebracht dat hem mogelijk
tuchtfeiten ten laste worden gelegd en eindigt met het nemen en ter kennis brengen
van de tuchtstraf.
De redelijkheid van de termijn voor het afhandelen van de
tuchtprocedure moet voor elk geval afzonderlijk worden beoordeeld, waarbij in het
bijzonder rekening moet worden gehouden met het belang voor de betrokkene, met
de complexiteit van de zaak en met de houding en het gedrag van de partijen. De
verplichting om een tuchtzaak zonder verwijl af te handelen, houdt niet alleen
verband met het beëindigen van de onzekerheid waarin een tuchtrechtelijk
vervolgde ambtenaar zich bevindt, maar ook met de ordentelijke werking van de
dienst, die vereist dat elke verstoring van de orde zo spoedig mogelijk wordt
hersteld. Als een redelijke termijn wordt beschouwd de tijd die normaal nodig is
om een zaak haar beslag te geven. Daarbij komt dat de redelijkheid van de termijn
in concreto moet worden beoordeeld, rekening houdend met de concrete
omstandigheden van de zaak.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-14/54
De vraag of een tuchtprocedure binnen een redelijke termijn is
afgehandeld, moet in de eerste plaats in globo worden onderzocht, rekening
houdend met de reglementair voorgeschreven procedurestappen en met de
feitelijke stappen tijdens de besluitvorming vereist voor een zorgvuldig onderzoek,
zoals het stellen van onderzoeksdaden. Een onderzoek van elk van die
onderscheiden fasen en de al dan niet gegeven verantwoording voor de duur ervan,
kan dan nodig zijn om tot een besluit te komen over het al dan niet redelijke
karakter van het volledige tijdsverloop. Wanneer het totale tijdsbeslag op zich niet
ervan doet blijken dat de redelijketermijneis is geschonden, kan die schending
vervolgens toch blijken uit een onverantwoord lang stilzitten van het bestuur
tijdens de ene of andere fase van de tuchtprocedure. Daartoe moet een verzoekende
partij evenwel aantonen dat zij wegens dit stilzitten een nadeel heeft geleden,
bijvoorbeeld dat getuigen niet meer (betrouwbaar) ondervraagd konden worden,
precies omwille van dit tijdsverloop. Zij moet, met andere woorden, aantonen dat
de in die fase opgelopen vertraging niet is goedgemaakt door de afdoend snelle
afhandeling van de totale procedure, in haar geheel beschouwd.
Te dezen is voor de verwerende partij de redelijke termijn voor
de afhandeling van de tegen verzoekster ingeleide tuchtprocedure aangevangen
met de kennisgeving van het inleidend verslag van 7 juni 2024. De middels dit
inleidend verslag ingeleide tuchtprocedure is afgesloten met de thans bestreden
beslissing van de hogere tuchtoverheid van 8 januari 2026. De tuchtprocedure heeft
aldus iets meer dan achttien maanden in beslag genomen, waarvan bijna veertien
maanden zijn toe te schrijven aan de behandeling van het verzoek tot
heroverweging door de Tuchtraad.
Hoewel de bestreden beslissing bij de bespreking van de
verweerschriften van 31 oktober 2025 en 2 januari 2026 in de rubriek 6.3. nog het
standpunt huldigt dat de redelijke termijn niet is overschreden, gaat de hogere
tuchtoverheid onder de rubriek 11 van de bestreden beslissing, die slaat op de
straftoemeting, over tot een “uitdrukkelijke erkenning en verrekening van de
overschrijding van de redelijke termijn”. Het verweer, zoals verwoord in de nota
met opmerkingen, dat het verstrijken van de termijn tussen het verzoek tot
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-15/54
heroverweging en de oproeping voor de Tuchtraad “op zich niet manifest
onredelijk” is, dat de hogere tuchtoverheid niet heeft stilgezeten en alles heeft
gedaan wat in haar macht lag om het dossier vooruit te laten gaan, kan aan die
erkenning geen afbreuk doen. De Raad van State stelt derhalve prima facie vast dat
de hogere tuchtoverheid finaliter zelf van oordeel is dat de redelijke termijn is
overschreden.
Deze vaststelling impliceert van de weeromstuit evenwel niet dat
het aangevoerde middel ernstig wordt bevonden. Het overschrijden van de
redelijke termijn bij de uitoefening van de tuchtbevoegdheid leidt immers prima
facie niet ipso facto tot de nietigheid van de tuchtbeslissing. De tuchtoverheid die
erkent dat de redelijke termijn is overschreden, kan die overschrijding van de
redelijke termijn immers in rekening brengen, bijvoorbeeld bij de straftoemeting.
Te dezen stelt de Raad van State vast dat de formele motivering
van de straftoemeting in de bestreden beslissing onder meer vermeldt:
“Overwegende dat de weerhouden feiten dermate ernstig zijn dat ze in principe met
de zwaarste tuchtstraf kunnen gestraft worden, namelijk de afzetting met
retroactieve ingang vanaf de eerste dag van de voorlopige schorsing.
Overwegende dat de hogere tuchtoverheid evenwel [rekening] houdt met het
gegeven dat feit 1 niet langer weerhouden wordt en dat de behandeling van de zaak
door de Tuchtraad – weliswaar onafhankelijk van de wil van de tuchtoverheid –
vertraging kende.
Overwegende dat de hogere tuchtoverheid bij de beoordeling onder meer rekening
houdt met het tijdsverloop sinds de eerste kennisname van de feiten en de
formalisering van de tuchtvervolging, het verloop van de procedure en inzonderheid
de periodes van inactiviteit die niet aan u te wijten zijn en de impact van deze duur
op de rechtsonzekerheid die u mogelijk ervaren heeft.
Gelet de overschrijding van de redelijke termijn de rechtmatigheid van de
tuchtvordering als zodanig niet aantast, maar een passend rechtsherstel in het kader
van de straftoemeting rechtvaardigt.
Overwegende dat de hogere tuchtoverheid niettemin van oordeel is dat de
weerhouden feiten ernstig zijn en een ernstige inbreuk uitmaken op de
beroepsplichten die raken aan de kern van de opdracht en de integriteit van de
politiediensten.
Dat deze feiten niet alleen de interne gezags- en vertrouwensrelatie met de leiding
van de politiezone onherstelbaar aantasten maar ook het vertrouwen van de burger
in een correcte, onpartijdige en integere werking van de politie in het gedrang
brengen.
Dat de aard en de context van de feiten, hun herhaling en volgehouden karakter
ervan maken dat u structureel tekortschiet in de betrouwbaarheid die van een
politieambtenaar mag worden verwacht.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-16/54
Gelet op deze elementen stelt de hogere tuchtoverheid vast dat het vertrouwen in u
definitief is geschonden en dat een verdere samenwerking, ook in een andere functie
of onder een andere hiërarchische lijn, objectief niet meer verantwoord is.
In het bijzonder bieden minder vergaande tuchtstraffen geen afdoend antwoord op
de vastgestelde vertrouwensbreuk aangezien zij de tewerkstelling in het korps niet
beëindigen en de structurele onbetrouwbaarheid of onaanvaardbare houding niet
wegnemen.
Dat het behoud in dienst, ondanks de vastgestelde feiten, afbreuk zou doen aan het
gezag van de politieorganisatie en aan het gelijkheids- en vertrouwensbeginsel ten
aanzien van andere personeelsleden en het publiek.
Na deze afweging komt de hogere tuchtoverheid tot het besluit dat, ondanks de
overschrijding van de redelijke termijn, het ontslag als tuchtstraf nog steeds
proportioneel is, omdat:
- de feiten dermate ernstig zijn en de vertrouwensbreuk dermate diepgaand is dat
elke verdere tewerkstelling objectief onverenigbaar is met de functie van
politieambtenaar;
- de bescherming van de integriteit, de geloofwaardigheid en de goede werking
van de politiedienst in deze uitzonderlijke omstandigheden zwaarder weegt dan
de vermindering van de straf die normaliter uit de termijnoverschrijding zou
kunnen voortvloeien;
- een lichtere straf niet in staat is de vertrouwensrelatie te herstellen en in feite
geen reëel alternatief biedt, aangezien het behoud in dienst onverenigbaar blijft
met de vereisten van de functie.
De hogere tuchtoverheid besluit daarom, met uitdrukkelijke erkenning en
verrekening van de overschrijding van de redelijke termijn in de
proportionaliteitstoets, dat de tuchtstraf van ontslag de enige passende en
noodzakelijke maatregel is in het licht van de ernst van de feiten en de onherstelbare
vertrouwensbreuk.
De tuchtstraf van het ontslag van ambtswege vanaf de eerste dag van de voorlopige
schorsing, dringt zich daarom op als de enige maatregel die de noodzakelijke
waarborgen biedt voor de goede werking en de geloofwaardigheid van het korps.”
Verzoekster betrekt noch het gegeven dat de bestreden beslissing
verklaart rekening te hebben gehouden met de overschrijding van de redelijke
termijn bij de straftoemeting noch de hiervoor weergegeven formele motivering
desbetreffend in de uiteenzetting van haar middel. Deze vaststelling volstaat prima
facie om het middel niet ernstig te bevinden.
Het tweede middel is niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-17/54
C. Derde middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoekster voert in het verzoekschrift in het derde middel de
schending aan van het recht van verdediging inzonderheid het recht om te begrijpen
en te worden begrepen, alsook van het zorgvuldigheidsbeginsel en de
materiëlemotiveringsplicht.
Zij vat het derde middel als volgt samen:
“verzoeker stelt vast dat het tuchtdossier omvangrijke delen omvat die enkel in het
Frans of het Engels voorhanden zijn zonder vertaling naar het Nederlands derwijze
er zich een pertinent probleem stelt aangaande de noodzakelijke kennisname van
alle elementen hoofdens zowel verzoeker als de tuchtoverheid.”
Verzoekster bekritiseert dat het tuchtdossier het vonnis van de
correctionele rechtbank en het strafdossier omvat, die beide in het Frans zijn
gesteld, en dat het strafdossier ook Engelstalige stukken bevat. Slechts een
fragmentarisch aantal stukken is in het Nederlands vertaald. Voorts voert
verzoekster aan dat de stukken die wel werden vertaald, door de korpschef werden
vertaald, doch dat het taalattest waarover de korpschef beschikt, niet volstaat om
van een deugdelijke vertaling te kunnen gewagen.
Beoordeling
Verzoekster voert de schending aan van het recht op
verdediging. Het eveneens door verzoekster geschonden geachte recht om
begrepen te worden, is een onderdeel van dat recht op verdediging. Het houdt te
dezen in dat het politiecollege, optredend als hogere tuchtoverheid, de plicht heeft
de stukken van het dossier te begrijpen, alsook wat haar wordt meegedeeld door
het tuchtrechtelijk vervolgde personeelslid. De vraag of aan de voormelde vereiste
is voldaan, moet in concreto worden beoordeeld. Het middel wordt vanuit dat
oogpunt onderzocht.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-18/54
Op verzoekster, die zich beroept op de schending van het recht
van verdediging, rust een stelplicht. Het komt haar toe in concreto aan te tonen dat
er elementen of stukken uit het tuchtdossier zijn die op een wezenlijke wijze de
besluitvorming hebben beïnvloed of hebben verhinderd dat die werd beïnvloed, en
die de hogere tuchtoverheid niet heeft begrepen.
Verzoekster laat in dat verband met betrekking tot het derde haar
verweten tuchtfeit het volgende gelden:
“Zo is concluante als derde verweten feit ('feit 3') verweten om via opzoeking in het
rijksregister van ene [K.I.] via de toepassing PLC en diens ANG verleden terecht te
komen bij ene [G.O.], zonder dat er een reden van raadpleging werd ingegeven en
er geen gerechtvaardigde grond voor de opzoeking was.
Zonder kennis te kunnen nemen van de omvangrijke anderstalige stukken van het
tuchtdossier kan wel op eerste zicht worden vastgesteld dat uit lezing van het
correctioneel ([F]ranstalig) vonnis blijkt dat onder tenlastelegging G1 is begrepen
dat ene [G.F.] (politioneel functionaris) van passieve corruptie werd beticht om
persoonlijke gegevens van ene ‘[G.O.]’ te hebben opgezocht.
Alwaar ook de tuchtoverheid met betrekking tot het 'feit 3' in haar voor de Tuchtraad
herhaalt dat verzoeker bij haar administratief verhoor verklaarde dat de naam [G.O.]
haar bekend voorkwam en dat ze betrokkene ‘500 procent zeker voor de federale
gerechtelijke politie Antwerpen opgezocht heeft in de bestanden’.
Het is zodoende op zijn minst een aannemelijke mogelijkheid dat het strafdossier
en/of de beoordeling in het correctioneel vonnis elementen omvatten welke tot de
slotsom kunnen leiden dat verzoeker wel degelijk, al dan niet in goed vertrouwen in
een collega, op rechtmatige wijze deze opzoeking heeft gedaan en aldus het ten laste
gelegde feit 3 minstens gedeeltelijk niet juist is.”
De bestreden beslissing overweegt in de rubriek 8 betreffende de
“[v]aststelling en toerekening van de feiten” met betrekking tot dit feit:
“U heeft een niet-geautoriseerde opzoeking in de politionele gegevensbanken van
de genaamden [K.I.] en [O.G.] verricht en dit inzonderheid:
- Op 06-04-2021 om 19:36 - 19:37 - 19:50 uur: diverse opzoekingen in het
Rijksregister (RRN) en de toepassing PCL (ANG-consultatie) van de genaamde
[K.I.];
- Op 06-04-2021 om 19:37 - 19:40 uur: diverse opzoekingen in de toepassing PLC
(ANG- consultatie) van de genaamde [O.G.].
Uit de analyse van de lijst DRI 1036LKI blijkt dat u op 06-04-2021 om 19.36 uur
de heer [K.I.] heeft opgezocht in het rijksregister. Dit zonder opgave van een reden
van raadpleging en meer dan een maand nadat u deze een eerste maal had opgezocht
in het kader van een meldingsfiche die had geleid tot het opstellen van een
informatierapport. U heeft dan vervolgens via de toepassing PLC (ANGconsultatie) en diens ANG-verleden doorgeklikt naar een zekere [O.G.] wiens naam
eveneens voorkomt in het ten laste van u gevoerde strafonderzoek.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-19/54
Uit intern nazicht blijkt dat het informatierapport en de gerelateerde meldingsfiche
inzake [I.] van 02-03-2021 en 04-03-2021 reeds op 01-04-2021 werden geviseerd
en afgehandeld door het bureel kwaliteitszorg. De nieuwe opzoekingen van 06-042021 hebben dus geen gerechtvaardigde reden van bestuurlijke en/of gerechtelijke
politie. In elk geval blijkt dat er voor deze laatste opzoekingen ook geen
voorafgaande verplichte reden van raadpleging werd ingegeven.
Naar aanleiding van uw verhoor verklaarde u hierover dat u [G.] "500 % zeker" in
de bestanden heeft opgezocht in opdracht van de FGP Antwerpen. Verder wou u
hierover niets meer verklaren. Uit navraag bij FGP Antwerpen en meer bepaald
adjunct-diensthoofd 1CP [M.] van de FGP Antwerpen, blijkt [dat] dit evenwel niet
correct is. Het valt trouwens moeilijk in te zien waarom een andere politiedienst, die
toegang heeft tot dezelfde politionele databanken, een beroep op u zou moeten doen
voor dergelijk nazicht.
Hieruit blijkt dat deze opzoekingen niet ingegeven waren door rechtmatige redenen
van bestuurlijke en/of gerechtelijke politie terwijl hierbij al evenmin een reden van
raadpleging werd vermeld zoals nochtans voorzien is.”
De bestreden beslissing antwoordt in de rubriek 6 betreffende de
analyse van het gevoerde verweer op een gelijkaardige grief geformuleerd voor de
hogere tuchtoverheid:
“Vanwege het ambt van de heer Onderzoeksrechter [D.] mocht de tuchtoverheid
lopende het gerechtelijke onderzoek een afschrift ontvangen van het strafdossier dat
overwegend in het Frans is opgesteld en 11.832 pagina's omvat. Het strafdossier
heeft betrekking op het onderzoek naar een vermeende criminele organisatie rond
onder meer de genaamde [B]. Uw aandeel in dit dossier beperkt zich tot uw
mogelijke betrokkenheid bij de opzoekingen in de politionele databanken van de
genaamde [M.V.] op 4 januari 2021. Het is dit aspect dat een weerslag kent in het
eerste mogelijke tuchtfeit.
Alle elementen uit het strafdossier met betrekking tot dit aspect werden in het
Nederlands vertaald en u kon hierover tegenspraak voeren.
Volledigheidshalve dient te worden opgemerkt dat ook uw standpunt met
betrekking tot de kwaliteit van de vertalingen niet kan worden gevolgd. Wij
verwijzen hierbij naar wat hierover eerder werd uiteengezet met betrekking tot
zowel de kwalificaties van de korpschef als het feit dat de vertaling van dezelfde
stukken ook werd uitgevoerd door een beëdigde vertaler. Al evenmin voorziet de
wet in specifieke vereisten of diploma's voor de vertaling van stukken uit een
tuchtdossier.
In elk geval kan niet voorbijgegaan worden aan het feit dat het strafdossier enkel
betrekking heeft op het eerste mogelijke tuchtfeit. De tuchtoverheid steunde zich bij
de aanvankelijke beoordeling hiervan evenwel enkel en alleen op (1) de uit het
strafdossier in het Nederlands vertaalde stukken met betrekking tot uzelf en (2) de
resultaten van de logging controle die los van het strafonderzoek bekomen werd van
het DRI Service Center.
Gelet op uw vrijspraak wordt het eerste tuchtfeit door de hogere tuchtoverheid niet
langer weerhouden noch heromschreven (infra).
Het strafdossier zelf noch de in het Nederlands vertaalde stukken hieruit hebben
betrekking op de andere mogelijke tuchtfeiten en de beoordeling ervan door de
hogere tuchtoverheid.
De mogelijke tuchtfeiten 2, 3 en 5 kunnen blijken uit het nazicht van de logging die
de tuchtoverheid ontvangen heeft van het DRI Service Center. Het mogelijke feit 4
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-20/54
kan blijken uit de verklaring die u zelf aan de tuchtoverheid overhandigde, uit uw
administratief verhoor en uit de door de tuchtoverheid bij de politiezone Antwerpen
opgevraagde processen-verbaal die volledig losstaan van het ontvangen strafdossier
(infra).
Ook zonder lezing van het tuchtdossier kon de tuchtoverheid op basis van de via
DRI bekomen informatie vaststellen dat er sprake was van een onregelmatige
consultatie van de kwestieuze personen. Het feit dat deze naam zou voorkomen in
het strafdossier, doet hieraan geen afbreuk. Bovendien heeft u zelf aangegeven dat
de naam [O.G.] u bekend klonk. De functie die u binnen de politiezone uitoefende,
ontslaat u allerminst van de naleving van de wettelijke en reglementaire
voorschriften met betrekking tot het gebruik van de politionele databasis. Het
bestaan van een link tussen het nazicht van DRI en het strafdossier tast ook de
betrouwbaarheid van het nazicht door DRI niet aan.
Aangezien de tuchtoverheid het strafdossier volledig buiten beschouwing laat en
haar integrale beoordeling is gesteund op elementen onafhankelijk van het
strafdossier, is er geen sprake van een schending van de taalwetgeving of het recht
van verdediging.”
In diezelfde rubriek overweegt de bestreden beslissing met
betrekking tot het verweer ten aanzien van feit 3:
“Dit feit heeft betrekking op:
Het (onrechtmatig) raadplegen van de politionele databanken met betrekking tot de
genaamden [O.G.] en [K.I.] zonder dat hieraan een reden van bestuurlijke en/of
gerechtelijke politie aan de basis ligt;
De hogere tuchtoverheid verwijst ter zake naar haar uiteenzetting met betrekking tot
deze feiten in het voorstel van zware tuchtstraf.
Uit de analyse van de lijst DRI 1036LKI blijkt dat u op 6 april 2021 om 19.36 uur,
zonder opgave van een reden van raadpleging, en meer dan een maand nadat zij
deze voor een eerste maal had opgezocht i.h.k.v een meldingsfiche dat had geleid
naar een informatierapport, opnieuw de heer [K.I.] opzoekt in het rijksregister, om
dan via toepassing PLC en diens ANG-verleden terecht te komen bij ene [G.O.]
[…].
In tegenstelling tot wat u voorhoudt, blijkt deze consultatie wel degelijk uit de listing
DRI die als bijlage gevoegd is aan stuk 31.
Uit nazicht blijkt dat het informatierapport en de gerelateerde meldingsfiche reeds
voordien werden geviseerd en afgehandeld door het bureel kwaliteitszorg, zodat de
nieuwe opzoeking van 6 april 2021 dus mogelijk geen gerechtvaardigde grond meer
[had].
Er blijkt in elk geval dat er voor deze laatste opzoekingen ook geen verplichte reden
van raadpleging werd ingegeven […].
Naar aanleiding van uw administratief verhoor verklaarde u dienaangaande dat de
naam [O.G.] u bekend voorkwam en dat u betrokkene ‘500 procent zeker voor de
federale gerechtelijke politie Antwerpen opgezocht [heeft] in de bestanden.’
Ondervraagd naar de identiteit van de opdrachtgever van deze opzoeking en de
wettige reden hiervoor wenste u evenwel niets te verklaren […].
U kan ook niet worden gevolgd in de loze bewering dat er met betrekking tot deze
opzoekingen allicht wel redenen voorhanden waren om deze (rechtmatig) uit te
voeren. Dit volstaat evenwel niet. Indien er sprake was van een reden van
gerechtelijke en/of bestuurlijke politie om de kwestieuze opzoekingen uit te voeren,
had er hiervoor een melding moeten bestaan, niet alleen ter staving van de
opzoeking maar ook om de (mogelijke) verdenking te registreren binnen de politie.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-21/54
De integriteit van de logging die van DRI Service Center ontvangen werd, kan niet
ernstig ter discussie worden gesteld. De reden van raadpleging, voor zover door u
reeds vermeldt, is terug te vinden als laatste vermelding op elke lijn van het
werkblad.”
De Raad van State stelt prima facie vast dat verzoekster deze
omstandige motivering in de bestreden beslissing in het geheel niet betrekt in de
uiteenzetting van het middel. Gelet op de op haar rustende stelplicht moet
verzoekster aantonen welke niet-vertaalde stukken essentieel kunnen zijn voor de
beoordeling van de tuchtfeiten, niettegenstaande de omstandige hiervoor
weergeven formele motivering van de bestreden beslissing desbetreffend.
Verzoekster weerlegt prima facie niet het standpunt van de hogere tuchtoverheid
dat het tuchtfeit op zich steun vindt in de door de hogere tuchtoverheid vermelde
bewijsstukken en dat de vermeldingen in het vonnis daarom zonder belang zijn.
Verzoekster beperkt zich in haar grief louter tot het opperen van een mogelijkheid
dat het stuk wel eens nuttig zou kunnen zijn. Daarmee toont verzoekster prima
facie nog niet aan dat een stuk, dat wezenlijke elementen kon bevatten voor de
besluitvorming door de hogere tuchtoverheid, ten onrechte niet werd vertaald.
In de mate dat verzoekster aanvoert dat de korpschef niet over
het vereiste taalattest beschikt om de stukken die wel naar het Nederlands zijn
vertaald, te vertalen, blijft verzoekster prima facie in gebreke om aannemelijk te
maken dat de vertaling dient te gebeuren door een beëdigd vertaler, alsook waarom
een certificaat dat volgens verzoekster het “tweetalig functioneren binnen de
dienst, zoals voor interne communicatie, bevelvoering en opleiding” attesteert, niet
zou volstaan. Dit geldt temeer daar verzoekster niet aanvoert dat de vertalingen
door de korpschef fouten bevatten die de besluitvorming door de hogere
tuchtoverheid op wezenlijke wijze hebben beïnvloed of verhinderd.
Uit wat voorafgaat, volgt dat verzoekster prima facie niet
aannemelijk maakt dat de tuchtoverheid haar verweer of bepaalde stukken van het
dossier niet heeft begrepen.
Het derde middel is niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-22/54
D. Vierde middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoekster voert in het verzoekschrift in het vierde middel de
schending aan van het onpartijdigheidsbeginsel.
Zij vat het vierde middel als volgt samen:
“verzoeker stelt vast dat
vooringenomenheid.”
Uit
het
politiecollege
de verdere toelichting
blijk
heeft
blijkt dat
gegeven
van
verzoekster het
onpartijdigheidsbeginsel geschonden acht omwille van de vooringenomenheid die
zou blijken uit het inleidend verslag en het voorstel van zware tuchtstraf.
Beoordeling
Verzoekster verwijst ter onderbouwing van deze grief naar het
deskundigenverslag van de Inspecteur-generaal in de procedure voor de Tuchtraad,
waarin tot vooringenomenheid wordt besloten gelet op het affirmatief taalgebruik
in het inleidend verslag en het voorstel van zware tuchtstraf.
Allereerst stelt de Raad van State prima facie vast dat
verzoekster in het verzoekschrift niet één concreet voorbeeld geeft van een
affirmatief taalgebruik in het inleidend verslag waaruit een vooringenomenheid
zou blijken. In de mate dat verzoekster ter onderbouwing van haar grief verwijst
naar het deskundigenverslag van 23 september 2025, merkt de Raad van State op
dat verzoekster ter onderbouwing van haar grief niet zonder meer kan verwijzen
naar stukken uit het administratief dossier, die niet eens bij het verzoekschrift zijn
gevoegd, zodat de Raad van State zelf maar op zoek moet gaan naar het concrete
voorwerp van verzoeksters kritiek, nog daargelaten dat het deskundigenverslag van
23 september 2025 waarnaar verzoekster verwijst, volgens een later “aanvullend”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-23/54
deskundigenverslag “als nietig en ongeldig” moet worden beschouwd. Louter ten
overvloede valt de Raad van State de bevindingen van het auditoraatsverslag bij
dat van een affirmatief taalgebruik of vooringenomenheid in het inleidend verslag
prima facie geen sprake is.
In de mate dat de grief slaat op het inleidend verslag, is hij niet
ernstig.
In de mate dat de grief betrekking heeft op het voorstel van zware
tuchtstraf, verwijst verzoekster naar de zin in het voorstel van zware tuchtstraf dat
de hogere tuchtoverheid van mening is “dat deze feiten ontegensprekelijk vaststaan
en u kunnen worden toegerekend”.
Artikel 38sexies van de tuchtwet luidt:
“Op grond van het volledige dossier en van het verweer, deelt de hogere
tuchtoverheid haar beslissing mede door kennisgeving aan het betrokken
personeelslid tegen een ontvangstbewijs of bij een ter post aangetekend schrijven.
De beslissing kan zijn, ofwel dat zij beslist heeft geen tuchtstraf uit te spreken, ofwel
dat zij beslist heeft één van de lichte tuchtstraffen uit te spreken, ofwel dat zij beslist
heeft een voorstel van één van de zware tuchtstraffen uit te spreken. De beslissing
wordt aan het betrokken personeelslid medegedeeld, uiterlijk vijftien dagen na het
verstrijken van de in artikel 38quater bedoelde termijn van dertig dagen en vermeldt
het recht van de betrokkene om tegen het voorstel van zware tuchtstraf bij de
tuchtraad overeenkomstig artikel 51bis een verzoek tot heroverweging in te stellen.
Wanneer geen verzoek tot heroverweging ingesteld wordt overeenkomstig
artikel 51bis, bevestigt en deelt met een ter post aangetekend schrijven of door
kennisgeving tegen een ontvangstbewijs, de hogere tuchtoverheid haar definitieve
beslissing mede aan het betrokken personeelslid, zonder het voorstel tot zware
tuchtstraf te kunnen wijzigen.
In de in artikel 24 bedoelde gevallen kan de hogere tuchtoverheid haar definitieve
beslissing slechts mededelen na kennis genomen te hebben van de in artikel 24,
eerste en tweede lid, bedoelde adviezen, of, bij ontstentenis, ten vroegste de dag na
de periode waarin de betrokken overheid geacht wordt geen bijkomend advies te
willen formuleren.
Wanneer geen enkele in het eerste lid bedoelde beslissing genomen wordt binnen
de in het eerste lid bedoelde termijn van vijftien dagen, in voorkomend geval
verlengd met de termijn bedoeld in artikel 24, derde lid, of verlengd met de
noodzakelijke termijn om artikel 38quinquies toe te passen, wordt de hogere
tuchtoverheid geacht af te zien van de vervolgingen voor de feiten die betrokkene
ten laste gelegd werden.
De in het eerste lid bedoelde beslissingen en voorstellen van beslissingen van de
hogere tuchtoverheid, worden formeel gemotiveerd.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-24/54
Uit deze bepaling blijkt prima facie dat het voorstel van zware
tuchtstraf wel degelijk een beslissing is die, indien er overeenkomstig artikel 51bis
van de tuchtwet geen verzoek tot heroverweging wordt ingediend bij de Tuchtraad,
onmiddellijk wordt gevolgd door een definitieve beslissing waarbij de hogere
tuchtoverheid het voorstel tot zware tuchtstraf zelfs niet meer kan wijzigen. In dat
stadium van de procedure oordeelt de hogere tuchtoverheid, met inachtneming van
het volledige dossier en het verweer van de betrokkene, over het bestaan, de
kwalificatie en de toerekenbaarheid van de feiten, alsook over de concrete
straftoemeting. Prima facie valt niet in te zien waarom de hogere tuchtoverheid
zich daarbij niet in affirmatieve zin zou mogen uitspreken over de hiervoor
vermelde constitutieve onderdelen van het voorstel van zware tuchtstraf.
Verzoekster heeft op dat ogenblik immers haar recht van verdediging kunnen
uitoefenen en het komt vervolgens de hogere tuchtoverheid toe om over het
tuchtdossier – daarin inbegrepen het verweer van het betrokken personeelslid – een
gemotiveerde beslissing te nemen die, zoals blijkt uit artikel 38sexies van de
tuchtwet, bij gebrek aan verzoek tot heroverweging van rechtswege de niet meer
wijzigbare inhoud van de eindbeslissing bepaalt.
Het gegeven dat, in het geval wel een verzoek tot heroverweging
wordt ingediend, nog een advies van de Tuchtraad volgt, waarna de hogere
tuchtoverheid haar oordeel mogelijk dient te ‘heroverwegen’ in het licht van dat
advies, doet niet anders oordelen en noopt de hogere tuchtoverheid niet tot dezelfde
terughoudendheid die – gelet op het recht van verdediging en het vermoeden van
onschuld – geldt bij het opstellen van het inleidend verslag.
Het vierde middel is niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-25/54
E. Vijfde middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoekster voert in het verzoekschrift in het vijfde middel de
schending aan van artikel 24 van de tuchtwet, het zorgvuldigheidsbeginsel, de
materiëlemotiveringsplicht en het onpartijdigheidsbeginsel.
Zij vat het vijfde middel als volgt samen:
“verzoeker stelt vast dat er niet op een zorgvuldige en deugdelijke wijze is
omgegaan met het benaarstigen van het wettelijk voorziene advies van de
[P]rocureur des Konings, welk advies - waar de tuchtoverheid leunt - zelf ook niet
deugdelijk is en niet op een zorgvuldige wijze is tot stand gekomen.”
Verzoekster licht verder toe dat de adviesvraag en de daarbij
door de hogere tuchtoverheid gevoegde stukken niet volstonden om de procureur
des Konings toe te laten om op een zorgvuldige wijze een advies te verlenen.
Voorts voert verzoekster aan dat de adviesvraag niet aan de procureur des Konings
te Antwerpen werd gericht, maar wel aan een eerste substituut procureur des
Konings met de vermelding dat het “een dossier u wel gekend” betreft, zodat het
advies behept is met een schijn van partijdigheid.
Beoordeling
Artikel 24 van de tuchtwet luidt:
“[…]
Wanneer feiten werden gepleegd die rechtstreeks betrekking hebben op de
uitvoering van een opdracht van gerechtelijke politie kan een zware tuchtstraf
slechts worden opgelegd na het advies van de procureur des Konings tot wiens
ambtsgebied de lokale politie of de op arrondissementeel niveau gedeconcentreerde
directie of dienst van de federale politie waarvan het betrokken personeelslid deel
uitmaakt, behoort. Voor de overige personeelsleden van de federale politie is het
advies van de federale procureur of zijn gemachtigde vereist.
De in het eerste en tweede lid bedoelde adviezen moeten gemotiveerd zijn en
worden verleend binnen een termijn van twintig dagen te rekenen van de dag waarop
het voorstel tot straf aan de betrokken overheid wordt toegestuurd en vooraleer de
tuchtraad zich uitspreekt. Eens die termijn verstreken is, wordt de betrokken
overheid geacht geen aanvullend advies te willen verstrekken.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-26/54
De in het eerste en tweede lid bedoelde adviezen moeten eveneens aan het voorstel
van zware tuchtstraf van de hogere tuchtoverheid toegevoegd worden.”
Artikel 24 van de tuchtwet bepaalt de gevallen waarin de hogere
tuchtoverheid, alvorens zij een personeelslid van het operationeel kader van de
politiediensten een zware tuchtstraf oplegt, het advies moet inwinnen van, te dezen,
de procureur des Konings. Deze adviesverplichting is een substantiële
vormvereiste die ertoe strekt de mening van bepaalde overheden waaraan geen
bestraffingsbevoegdheid is toegekend – te dezen de procureur des Konings gelet
op de omstandigheid dat feiten werden gepleegd die rechtstreeks betrekking
hebben op de uitvoering van een opdracht van gerechtelijke politie – te doen
kennen inzake een voorstel tot het opleggen van een zware tuchtstraf.
Voorts moet luidens artikel 24, derde lid, van de tuchtwet dat
advies gemotiveerd zijn en moet het worden verleend binnen een termijn van
twintig dagen te rekenen van de dag waarop “het voorstel tot straf” aan, te dezen,
de bevoegde procureur des Konings wordt toegestuurd. Hieruit blijkt dat het advies
moet worden gevraagd naar aanleiding van het “voorstel van tuchtstraf”. Dat is het
in artikel 38sexies, eerste lid, van de tuchtwet bedoelde voorstel van zware
tuchtstraf, zijnde één van de drie beslissingen die de hogere tuchtoverheid op grond
van het artikel 38sexies, eerste lid, van de tuchtwet kan nemen “op grond van het
volledige dossier en van het verweer” en moet worden meegedeeld aan het
betrokken personeelslid. Voorts moet op grond van artikel 38sexies, vijfde lid, dat
voorstel van beslissing van de hogere tuchtoverheid tot het opleggen van een zware
straf formeel worden gemotiveerd.
De procureur des Konings dient derhalve zijn advies te
verstrekken op grond van het hem toegestuurde “voorstel van tuchtstraf”. Artikel
24, derde lid, van de tuchtwet bepaalt niet de nadere inhoud ervan, doch het
voorstel van tuchtstraf moet op grond van artikel 38sexies van de tuchtwet
genomen zijn “op grond van het volledige dossier en van het verweer”. Opdat de
procureur des Konings aldus zijn rechtsplicht tot adviseren op zorgvuldige wijze
zou kunnen uitoefenen, dient het voorstel van tuchtstraf dat naar die adviserende
overheid is gezonden, derhalve alle nuttige gegevens te bevatten op grond waarvan
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-27/54
die overheid met kennis van zaken een correct beeld kan vormen van de tuchtzaak
en haar advies kan verstrekken. Daar van de adviserende overheid mag worden
verwacht dat zij adviseert na een zorgvuldig onderzoek en afweging van alle
relevante feiten en belangen, behoren tot die nuttige gegevens de (in voorkomend
geval, toereikende samenvatting van de) middelen of argumenten van verweer van
het betrokken personeelslid, daar die als essentieel element van het tuchtdossier,
noodzakelijk bij de verantwoording van een voorstel van zware straf moeten
worden betrokken. Artikel 24 van de tuchtwet houdt evenwel niet de rechtsplicht
in het (integrale) tuchtdossier aan de adviserende overheid over te maken.
Te dezen stelt de Raad van State prima facie vast dat de brief van
18 juli 2024 waarmee de hogere tuchtoverheid het advies van de procureur des
Konings vraagt, de volgende bijlagen vermeldt: het ontwerp van voorstel van
zware tuchtstraf, een kopie van het verhoor van verzoekster afgelegd bij de federale
gerechtelijke politie Brussel, een kopie van het verhoor van verzoekster afgelegd
bij de onderzoeksrechter, een kopie van het verhoor van verzoekster afgelegd in
het kader van het voorafgaand onderzoek, het proces-verbaal van de hoorzitting
van 15 juli 2024 en het schriftelijk verweer van verzoekster. Verzoekster maakt
prima facie niet aannemelijk dat de adviesvraag en de daarbij gevoegde stukken
daarmee niet alle nuttige gegevens zou bevatten op grond waarvan de procureur
des Konings met kennis van zaken een correct beeld kon vormen van de tuchtzaak
en op een zorgvuldige wijze zijn advies kon verstrekken.
In de mate dat verzoekster aanvoert dat bij de adviesvraag ook
de verslagen van het voorafgaand onderzoek en de processen-verbaal betreffende
het door de broer van verzoekster gestolen voertuig moesten worden gevoegd, en
aldus uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het middel prima facie naar
recht. Het volstaat dat het aan de adviserende instantie toegezonden voorstel van
straf alle nuttige gegevens bevat in de zin als hiervoor is gesteld.
Verzoekster toont aldus prima facie niet aan dat de procureur des
Konings zijn adviesverplichting niet met kennis van zaken en niet op een
zorgvuldige wijze kon uitoefenen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-28/54
Voorts voert verzoekster aan dat het advies niet werd gevraagd
aan de procureur des Konings, maar aan de eerste substituut, waarbij de hogere
tuchtoverheid aangaf dat het dossier van verzoekster hem wel gekend was, wat
volgens verzoekster een schijn van partijdigheid wekt.
Het onpartijdigheidsbeginsel waarborgt, voor zover van
toepassing op organen van het actief bestuur, zowel de persoonlijke onpartijdigheid
als de structurele onpartijdigheid van het orgaan van actief bestuur, op het vlak van
het verloop van de procedure en het tot stand komen van zijn beslissingen.
Het onpartijdigheidsbeginsel moet eveneens in acht worden
genomen door adviesorganen, zij het dat de toepassing ervan er niet mag toe leiden
dat het nemen van een regelmatige beslissing onmogelijk wordt, met name doordat
dit beginsel het optreden van het bevoegde adviesorgaan of van het beslissend
orgaan van actief bestuur onmogelijk zou maken.
Te dezen steunt verzoekster de schijn van partijdigheid op het
loutere gegeven dat in de adviesvraag wordt vermeld dat de eerste substituut aan
wie het verzoek wordt gericht bekend zou zijn met het dossier.
De bestreden beslissing antwoordt – onder de rubriek waar wordt
gerepliceerd op de verweerschriften van 31 oktober 2025 en 2 januari 2026 – op
een gelijkaardige grief aangevoerd voor de hogere tuchtoverheid:
“Er ligt hic et nunc geen enkel element voor dat zou kunnen doen besluiten dat de
procureur des Konings niet op een objectieve wijze tot zijn advies zou zijn gekomen.
De loutere verwijzing naar het feit dat het dossier de procureur ‘wel gekend’ zou
zijn, is niet van aard hieraan afbreuk te doen. In het kader van het voorafgaand
onderzoek werd bv. aan de procureur des Konings immers toestemming gevraagd
bepaalde processen-verbaal te raadplegen en aan te wenden in tuchtzaken.
Zoals u terecht opmerkt, is het ambt van de procureur des Konings één en
ondeelbaar en heeft de hogere tuchtoverheid geen enkel zeggenschap over wie
binnen het parket Antwerpen gelast wordt met de aflevering van het gevraagde
advies.
Nog veel minder heeft de hogere tuchtoverheid kennis van enig gegeven waaruit
zou kunnen blijken dat eerste substituut [B.T.], die het bewuste advies formuleerde,
betrokken zou zijn bij enige strafvordering lastens u. Eerste substituut [B.T.] is
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-29/54
binnen het parket gelast met de opvolging van soortgelijke zaken zodat hij in dit
geval als eerste aanspreekpunt werd beschouwd. Het was en is zijn
verantwoordelijkheid om aan de vraag tot advies van de tuchtoverheid intern parket
het nodige gevolg te verlenen en de vraag desgevallend voor te leggen aan de binnen
zijn diensten bevoegde persoon.”
Deze repliek in de bestreden beslissing spoort prima facie met
de richtlijn in de omzendbrief nr. 04/2003 van het College van procureurs-generaal
bij de hoven van beroep betreffende de tuchtwet, dat “bij elk parket van eerste
aanleg en auditoraat een referentiemagistraat [zal] worden aangesteld die zal
zorgen voor het beheer van de dossiers en de opvolging en de toepassing van de
omzendbrief”. Verzoekster zet niet uiteen waarom de hogere tuchtoverheid deze
referentiemagistraat niet rechtstreeks zou mogen aanschrijven.
Voorts stelt de Raad van State prima facie vast dat verzoekster
de repliek in de bestreden beslissing op haar grief in het geheel niet betrekt in de
uiteenzetting van het middelonderdeel. Dit volstaat om deze grief niet ernstig te
bevinden.
Het vijfde middel is niet ernstig.
F. Zesde middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoekster voert in het verzoekschrift in het zesde middel de
schending aan van “het beginsel van de beslotenheid der vergadering”.
Zij vat het zesde middel als volgt samen:
“verzoeker stelt vast dat de Korpschef en zelfs derden zetelden bij de vergaderingen
van het politiecollege en aldus de vereiste beslotenheid van de vergadering werd
aangetast.”
Verzoekster licht toe dat de korpschef aanwezig was op de
zittingen van het politiecollege van 7 juni 2024, 18 juli 2024 en 25 [lees:13]
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-30/54
november 2025 waarop het tuchtdossier lastens verzoekster aan bod kwam, alsook
dat de heer T.C. in de hoedanigheid van waarnemend korpschef naast de korpschef
eveneens aanwezig was op de zitting van het politiecollege van 25 [lees: 13]
november 2025. Volgens verzoekster is artikel 29 van de wet van 7 december 1998
geen deugdelijke grondslag voor de aanwezigheid van de (waarnemend) korpschef,
daar de korpschef en het politiecollege door de tuchtwet van elkaar onderscheiden
tuchtoverheden zijn en aan de korpschef geen rol is toebedeeld bij de afhandeling
van een tuchtprocedure door het politiecollege. Wat de aanwezigheid van de heer
T.C. betreft, voert verzoekster nog aan dat hij op de zitting van het politiecollege
van 13 november 2025 geen waarnemend korpschef kon zijn, daar de korpschef
ook aanwezig was.
Beoordeling
In de mate dat het middel de aanwezigheid van de korpschef en
van de heer T.C. tijdens de zitting van het politiecollege van 13 november 2025
bekritiseert, stelt de Raad van State prima facie vast dat op deze vergadering het
politiecollege “kennis [neemt] van de actuele stand van de procedure voor de
Tuchtraad en de stukken zoals hierboven uiteengezet” en voorts “zich aan[sluit] bij
het namens haar voor de Tuchtraad ontwikkelde standpunt en […] dit voor zoveel
als nodig [bevestigt]”. Verzoekster zet niet uiteen dat hiermee een beslissing zou
zijn genomen die enige invloed kon uitoefenen op de bestreden beslissing. Deze
grief kan derhalve de schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden
beslissing niet verantwoorden.
Wat de aanwezigheid van de korpschef op de vergaderingen van
het politiecollege van 7 juni en 18 juli 2024 betreft, verwijst de verwerende partij
prima facie terecht naar artikel 29, tweede lid, van de wet van 7 december 1998.
Deze bepaling luidt:
“De korpschef van de lokale politie is belast met de voorbereiding van de zaken die
aan de politieraad of aan het politiecollege worden voorgelegd en woont de
vergaderingen van de raad en het college bij.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-31/54
Volgens verzoekster rijmt deze bepaling niet met de tuchtwet,
doch verzoekster blijft in gebreke om een rechtsnorm aan te duiden die artikel 29,
tweede lid, van de wet van 7 december 1998 in tuchtzaken ipso facto zou terzijde
schuiven. Voorts maakt verzoekster niet aannemelijk dat de korpschef door zijn
optreden als gewone tuchtoverheid, door bepaalde stukken te hebben vertaald of
door verzoekster in opdracht van het politiecollege te hebben gehoord, dermate
vooringenomen zou zijn dat hij zich op grond van het onpartijdigheidsbeginsel had
moeten onthouden van aanwezigheid op de vergaderingen van het politiecollege.
Het zesde middel is niet ernstig.
G. Zevende middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoekster voert in het verzoekschrift in het zevende middel de
schending aan van artikel 6 van het Verdrag ‘tot bescherming van de rechten van
de mens en de fundamentele vrijheden’ ondertekend te Rome op 4 november 1950
(hierna: EVRM) , het algemeen rechtsbeginsel omtrent de onafhankelijkheid en
onpartijdigheid van de rechter, het onpartijdigheidsbeginsel en artikel 28 van de
wet van 7 december 1998.
Zij vat het zevende middel als volgt samen:
“verzoeker stelt vast dat het politiecollege niet heeft gestemd niettegenstaande zulks
tot de regelmatigheid van de besluitvorming behoort en minstens een schijn van
partijdigheid en/of gebrek aan onafhankelijkheid in hoofde van de leden van het
politiecollege en het college als orgaan zelf, met zich brengt.”
Beoordeling
Verzoekster voert in wezen aan dat het politiecollege
“daadwerkelijk” moest stemmen over de bestreden beslissing en dat uit de notulen
niet blijkt dat er een stemming heeft plaatsgevonden. Het middel wordt vanuit dat
oogpunt onderzocht.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-32/54
Artikel 28 van de wet van 7 december 1998 luidt:
“De artikelen 104, eerste en derde lid, en 105 van de nieuwe gemeentewet zijn van
overeenkomstige toepassing op het politiecollege.
Het politiecollege mag alleen dan beraadslagen en besluiten als de meerderheid van
de stemmen bedoeld in artikel 24 is vertegenwoordigd.
De besluiten van het politiecollege worden bij meerderheid van de stemmen bedoeld
in het vorige lid genomen. Bij staking van stemmen verdaagt het politiecollege de
zaak tot een volgende vergadering. Indien bij meerderheid van stemmen in het
politiecollege de behandeling van de zaak vooraf spoedeisend is verklaard, of
wanneer de zaak in een vorige vergadering na staking van stemmen werd verdaagd,
is bij staking van stemmen de stem van de voorzitter beslissend.
Het politiecollege kan, mits alle leden hiermee akkoord gaan, in zijn huishoudelijk
reglement de gevallen bepalen waarin en de nadere regels volgens welke de leden
van het college op afstand kunnen deelnemen aan de vergadering. De leden van het
college die op deze manier deelnemen aan de vergadering worden beschouwd als
aanwezig voor de naleving van de quorum- en meerderheidsvoorwaarden.”
Artikel 29 van de wet van 7 december 1998 luidt:
“In de meergemeentezone wordt de functie van secretaris van de politieraad en van
het politiecollege door een lid van het personeel van het administratief en logistiek
kader van het lokaal politiekorps of van een gemeentelijke administratie van de zone
vervuld. Hij wordt respectievelijk aangeduid door de politieraad of het
politiecollege. Hij stelt de notulen van de raad en van het college op en zorgt voor
de overschrijving ervan.
De korpschef van de lokale politie is belast met de voorbereiding van de zaken die
aan de politieraad of aan het politiecollege worden voorgelegd en woont de
vergaderingen van de raad en het college bij.
De overgeschreven notulen worden door de voorzitter en door de secretaris
getekend.
De notulen vermelden alle besproken onderwerpen alsook het gevolg dat werd
gegeven aan die punten waaromtrent geen beslissing werd genomen. Zij maken
eveneens duidelijk melding van alle beslissingen.
De briefwisseling uitgaande van de politieraad en het politiecollege wordt door de
voorzitter ondertekend en door de korpschef medeondertekend tenzij daarvoor
delegatie wordt verleend.”
Artikel 104, eerste en derde lid, van de Nieuwe Gemeentewet
luidt:
“Het college van burgemeester en schepenen vergadert op de dagen en uren door
het reglement bepaald, en zo dikwijls de spoedige afdoening van de zaken het
vereist. […]
De vergaderingen van het college van burgemeester en schepenen zijn niet
openbaar. Alleen de beslissingen worden opgenomen in de notulen en in het register
van de beraadslagingen bedoeld in artikel 108: alleen de beslissingen kunnen
rechtsgevolgen hebben.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-33/54
De artikelen 28 en 29 van de wet van 7 december 1998 bepalen
onder meer op welke wijze het politiecollege zijn beslissingen neemt en hoe die
beslissingen op schrift worden gesteld. Luidens artikel 29, vierde lid, van de wet
van 7 december 1998 vermelden de notulen van de vergaderingen van het
politiecollege “alle besproken onderwerpen alsook het gevolg dat werd gegeven
aan die punten waaromtrent geen beslissing werd genomen. Zij maken eveneens
duidelijk melding van alle beslissingen.” Het bestaan van een beslissing van het
politiecollege, de totstandkoming ervan en het vervuld zijn van de wettelijk
vereiste vormvoorschriften moeten blijken uit de notulen van de vergadering. De
notulen zijn authentieke akten waarmee het bestaan van een beslissing wordt
aangetoond, alsook dat de wettelijk voorgeschreven vormen inzake het houden van
de vergadering en de regelmatigheid van de besluitvorming zijn geëerbiedigd.
In weerwil van wat verzoekster lijkt aan te nemen, schrijft
artikel 28 van de wet van 7 december 1998 prima facie niet voor dat de notulen
uitdrukkelijk moeten vermelden dat en hoe er precies werd gestemd noch wat de
stemuitslag was. Het bestaan van een beslissing van een politiecollege en het
vervullen van de wettelijk vereiste vormvoorschriften moeten weliswaar blijken uit
de notulen van de vergadering. Niet vereist is evenwel dat de notulen gewag maken
van de concrete stemming noch de precieze stemmenverdeling onder de
verschillende leden van het politiecollege, daar dit om een objectief en vast
gegeven gaat dat in het kader van een individuele beslissing niet meer kan worden
betwist en waarvan de vermelding ook niet wettelijk vereist is. De notulen zijn
bovendien authentieke akten waarmee ook wordt aangetoond dat de wettelijk
voorgeschreven vormen inzake het houden van de vergadering en de
regelmatigheid van de stemmingen geëerbiedigd zijn.
Uit het uittreksel uit de notulen van de vergadering van het
politiecollege van 8 januari 2026 blijkt welke leden aanwezig waren en hebben
deelgenomen aan de beraadslaging en besluitvorming. Verzoekster betwist niet dat
het politiecollege rechtsgeldig kon beraadslagen en besluiten. Uit het uittreksel uit
de notulen van het politiecollege 8 januari 2026 blijkt dat “[h]et politiecollege, in
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-34/54
haar hoedanigheid van hogere tuchtoverheid, na beraadslaagd te hebben over het
volledige dossier, […]eenparig [beslist] om aan [verzoekster] voor de weerhouden
feiten, de zware tuchtstraf van het ONTSLAG VAN AMBTSWEGE met ingang
van 17 januari 2024 (datum ingang voorlopige schorsing), op te leggen”, alsook
dat het politiecollege “[eenparig] beslist […] om aan [verzoekster] het bijgevoegde
kennisgeving van zware tuchtstraf te laten betekenen”.
Hieruit moet prima facie worden afgeleid dat het politiecollege
op 8 januari 2026 met eenparigheid van stemmen de bestreden beslissing heeft
genomen. Immers, artikel 28 van de wet van 7 december 1998 noch de bepalingen
waarnaar dit artikel verwijst, leggen uitdrukkelijk op dat de notulen van de
vergaderingen van het politiecollege steeds uitdrukkelijk moeten vermelden dat er
– “daadwerkelijk” zoals verzoekster betoogt – werd gestemd noch wat de uitslag
van die stemming was. Uit de vermelding dat de bestreden beslissing “eenparig” is
genomen, kan voorts prima facie niet anders worden afgeleid dan dat is vastgesteld
dat alle aanwezige leden van het politiecollege zich akkoord hebben verklaard met
de bestreden beslissing.
In
de
mate
dat
verzoekster
aanvoert
dat
door
niet
“daadwerkelijk” te stemmen – waarbij de Raad van State vaststelt dat verzoekster
niet uiteenzet wat onder “daadwerkelijk” moet worden begrepen – de
onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de leden van het politiecollege in het
gedrang wordt gebracht, moet met de verwerende partij prima facie worden
vastgesteld dat de enige manier om de vermeende groepsdruk te voorkomen een
geheime stemming is en dat dan nog – gelet op het onderscheiden gewicht van de
stemmen van de burgemeesters – het stemgedrag aan het licht kan komen.
Verzoekster erkent evenwel terecht dat er te dezen geen verplichting bestaat voor
het politiecollege om in tuchtzaken geheim te stemmen.
Het zevende middel is niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-35/54
H. Achtste middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoekster voert in het verzoekschrift in het achtste middel de
schending aan van de materiëlemotiveringsplicht, het zorgvuldigheidsbeginsel, het
redelijkheidsbeginsel en artikel 3 van de tuchtwet.
Zij vat het achtste middel als volgt samen:
“verzoeker stelt vast dat de verweten tuchtfeiten niet op deugdelijke gronden zijn
gestoeld, dat er zelfs geen sprake is van een tuchtfeit, aspecten niet afdoende zijn
onderzocht en er minstens sprake is van onredelijkheid.”
Verzoekster licht dit vervolgens toe voor elk van de haar
verweten tuchtvergrijpen.
Beoordeling
Artikel 3 van de tuchtwet luidt:
“Elke handeling of gedraging, zelfs buiten de uitoefening van het ambt, die een
tekortkoming aan de beroepsplichten uitmaakt of die van aard is de waardigheid van
het ambt in het gedrang te brengen, is een tuchtvergrijp en kan aanleiding geven tot
het opleggen van een tuchtstraf.”
De
tuchtoverheid
heeft
bij
de
uitoefening
van
haar
tuchtbevoegdheid een discretionaire beoordelingsbevoegdheid op het vlak van de
tuchtrechtelijke kwalificatie van de ten laste gelegde feiten. De tuchtoverheid
beoordeelt aldus discretionair of zij feiten en onachtzaamheden gepleegd door
politieambtenaren als tuchtrechtelijk strafbare vergrijpen aanmerkt.
Het komt aan de Raad van State binnen het raam van zijn
wettigheidstoezicht niet toe om zelf een beoordeling te maken van, te dezen, de
kwalificatie van de aan verzoeker ten laste gelegde feiten als tuchtvergrijpen in de
zin van artikel 3 van de tuchtwet. De Raad van State is enkel bevoegd om
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-36/54
desgevraagd na te gaan of de tuchtoverheid is uitgegaan van de juiste feitelijke
gegevens, of zij die correct heeft beoordeeld en of zij op grond daarvan binnen de
perken van de redelijkheid tot haar besluit is gekomen.
De
materiëlemotiveringsplicht
houdt
in
dat
iedere
bestuurshandeling moet steunen op motieven waarvan het feitelijk bestaan naar
behoren is bewezen en die in rechte ter verantwoording van die handeling in
aanmerking kunnen worden genomen. Bij de beoordeling van de naleving van de
materiëlemotiveringsplicht is de Raad van State niet bevoegd om zijn oordeel
omtrent de feiten in de plaats te stellen van het oordeel van het bestuur. Hij is enkel
bevoegd om desgevraagd na te gaan of het bestuur is uitgegaan van de juiste
feitelijke gegevens, of het die correct heeft beoordeeld en of het op grond daarvan
binnen de perken van de redelijkheid tot zijn besluit is kunnen komen. Voorts mag
enkel met de formeel uitgedrukte motieven rekening worden gehouden.
Aan een overheidsonderzoek kleeft het vermoeden van
wettigheid. Om de onwettigheid van de motieven van de beslissing van het bestuur
aan te tonen, mag een verzoeker niet volstaan met het louter ontkennen of in vraag
stellen van de feitelijke elementen waarop de beoordeling door het bestuur berust.
Het is zaak van verzoeker om aanwijzingen te verschaffen die het vermoeden
wettigen of aantonen dat de door het bestuur in aanmerking genomen gegevens niet
juist zijn.
Krachtens het zorgvuldigheidsbeginsel moet elk bestuur zich
gedragen zoals een voorzichtig en redelijk handelend bestuur, geplaatst in dezelfde
omstandigheden. Het zorgvuldigheidsbeginsel houdt onder meer in dat het bestuur
zijn beslissing op zorgvuldige wijze moet voorbereiden. Dit impliceert dat de
beslissing dient te steunen op werkelijk bestaande en concrete feiten, die met de
vereiste zorgvuldigheid werden vastgesteld. Het bestuur is onder meer verplicht
om zorgvuldig te werk te gaan bij de voorbereiding van de beslissing en de
feitelijke en juridische aspecten van het dossier deugdelijk te onderzoeken, zodat
het met kennis van zaken kan beslissen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-37/54
Het komt aan verzoeker toe om met concrete gegevens
aannemelijk te maken dat de handelwijze van de hogere tuchtoverheid niet doet
blijken van het vereiste zorgvuldig handelen. Het formuleren door verzoeker van
eigen aannames, veronderstellingen en kritieken zonder enig begin van bewijs,
volstaat niet om aannemelijk te maken dat de bestreden beslissing op een
onzorgvuldige wijze tot stand is gekomen.
Een schending van het redelijkheidsbeginsel (of van het
evenredigheidsbeginsel, dat er een bijzondere toepassing van is) als algemeen
beginsel van behoorlijk bestuur, veronderstelt dat het bestuur bij het nemen van de
beslissing onredelijk heeft gehandeld, met andere woorden dat het de hem
toegekende discretionaire beoordelings- of beleidsvrijheid onjuist heeft gebruikt.
Van
een
schending
van
het
redelijkheidsbeginsel
(en
van
het
evenredigheidsbeginsel) kan slechts sprake zijn wanneer een beslissing, waarvan
is vastgesteld dat ze berust op deugdelijke grondslagen, inhoudelijk dermate
afwijkt van het normale beslissingspatroon of, nog, er een zodanige
wanverhouding bestaat tussen die motieven en de inhoud van de beslissing, dat het
niet denkbaar is dat een ander zorgvuldig handelend bestuur in dezelfde
omstandigheden tot die besluitvorming zou komen of die beslissing zou nemen. De
Raad van State is in de uitoefening van zijn wettigheidstoezicht enkel bevoegd om,
desgevraagd, na te gaan of het bestuur op grond van de juiste en correct
beoordeelde feitelijke gegevens, in redelijkheid tot de bestreden beslissing is
kunnen komen. Het komt de Raad van State evenwel niet toe zijn beoordeling in
de plaats te stellen van die van het bevoegde bestuur.
De Raad van State gaat bij de beoordeling van de redelijkheid of
de evenredigheid van de bestreden beslissing uit van de feiten zoals ze blijken uit
de bestreden beslissing en waarvan verzoeker de onwettigheid niet heeft
aangetoond, getoetst aan de door verzoeker in het middel aangevoerde argumenten
die volgens verzoeker doen blijken dat de bestreden beslissing het redelijkheidsof het evenredigheidsbeginsel miskent.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-38/54
Eerste grief
In wat als een eerste grief kan worden beschouwd, sluit
verzoekster zich aan bij de overwegingen in het advies van de Tuchtraad dat de
redenen waarom zij strafrechtelijk is vrijgesproken mutatis mutandis eveneens van
toepassing zijn op de aan verzoekster ten laste gelegde opzoekingen van A.K., K.I.
en O.G. Het tuchtdossier zou niet toelaten met zekerheid te bepalen of de
opzoekingen zijn gedaan door verzoekster, dan wel door iemand die zich toegang
heeft verschaft tot haar al dan niet vergrendelde computer, dan wel of de opzoeking
is gedaan door een externe hacker.
Op voormeld onderdeel van het advies van de Tuchtraad, dat
verzoekster als grief herneemt, antwoordt de bestreden beslissing – onder de
rubriek “[a]nalyse van het advies van de Tuchtraad – Afwijking van het advies” –
als volgt:
“De hogere tuchtoverheid onderschrijft dit standpunt niet.
Vooraleerst dient opgemerkt te worden dat de rechtbank van Eerste Aanleg te
Brussel zich beperkt tot de beoordeling van de opzoekingen met betrekking tot de
genaamde [M.V.] en zich derhalve niet uitspreek[t] over de andere consultaties van
de politionele databanken die u in het kader van de tuchtprocedure verweten
worden.
De opzoekingen die u in het kader van deze feiten verweten worden hebben
betrekking op:
- Op 15-01-2021 om 13:18 uur: 1e bevraging Rijksregister op naam van [A.K.].
- Op 06-04-2021 om 19:36 - 19:37 - 19:50 uur: diverse opzoekingen in het
Rijksregister (RRN) en de toepassing PCL (ANG-consultatie) van de genaamde
[K.I.];
- Op 06-04-2021 om 19:37 - 19:40 uur: diverse opzoekingen in de toepassing PLC
(ANG-consultatie) van de genaamde [O.G.].
Er ligt hic et nunc geen enkel element voor dat ook maar zou kunnen doen
veronderstellen dat zowel de systemen van de Federale Politie (ANG) en/of bij
uitbreiding deze van het Rijksregister (RRN) het voorwerp zouden geweest zijn van
een interne of externe hacking die zou mogelijk gemaakt hebben dat een derde,
misbruik makend van uw identiteit en/of login gegevens, deze opzoekingen zou
hebben uitgevoerd. Dit geldt des te meer nu de kwestieuze opzoekingen zich
situeren in zowel januari als april 2021.
Al evenmin ligt er enige aanwijzing voor die zou kunnen doen veronderstellen dat
de opzoekingen niet door uzelf werden uitgevoerd. U maakt dit ook niet
waarschijnlijk. Dit alles des te meer nu op u de verplichting rust(te) om de nodige
maatregelen te nemen om elk misbruik van uw toegang tot de politionele databases
te vermijden.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-39/54
De tuchtvergrijpen 2 en 3 waarop deze grief betrekking heeft,
worden in de bestreden beslissing in rubriek 8 vastgesteld en aan verzoekster
toegerekend op grond van de volgende overwegingen:
“Feit 2
U heeft een niet-geautoriseerde opzoeking in de politionele gegevensbanken van de
genaamde [A.K.], uitgevoerd en dit inzonderheid:
- Op 15-01-2024 om 13:18 uur: 1e bevraging Rijksregister op naam van [A.K.]
Uit de analyse van de lijst DRI 1036KLI blijkt dat u op 15-01-2024 om 13.18 uur
de heer [A.K.] heeft opgezocht in het rijksregister en dit zonder vooraf een geldige
reden van raadpleging in te geven. In het strafdossier waarvan u het voorwerp
uitmaakt, komt een familie [K.] ter sprake en wordt er meer bepaald melding
gemaakt van de broers [M., F., R. en A.K.] die volgens het strafdossier allen gekend
zouden zijn voor drugsfeiten.
Het is niet duidelijk of voormelde personen gerelateerd zijn aan [A.K.] maar uit het
onderzoek komt alleszins naar voor dat u - volgens nazicht van de configuratie
'opzoeken element' in ISLP – geen dossier inzake [A.K.] in behandeling had op het
moment van de opzoeking.
Uw verhoor dienaangaande in het kader van het voorafgaand onderzoek bracht al
evenmin duidelijkheid.
Deze opzoeking was dus niet ingegeven door rechtmatige motieven van bestuurlijke
en/of gerechtelijke politie terwijl naar aanleiding van de consultatie al evenmin
voorafgaandelijk een reden van raadpleging werd vermeld zoals nochtans voorzien
is.
Feit 3
U heeft een niet-geautoriseerde opzoeking in de politionele gegevensbanken van de
genaamden [K.I.] en [O.G.] verricht en dit inzonderheid:
- Op 06-04-2021 om 19:36 - 19:37 - 19:50 uur: diverse opzoekingen in het
Rijksregister (RRN) en de toepassing PCL (ANG-consultatie) van de genaamde
[K.I.];
- Op 06-04-2021 om 19:37 - 19:40 uur: diverse opzoekingen in de toepassing PLC
(ANG-consultatie) van de genaamde [O.G.].
Uit de analyse van de lijst DRI 1036LKI blijkt dat u op 06-04-2021 om 19.36 uur
de heer [K.I.] heeft opgezocht in het rijksregister. Dit zonder opgave van een reden
van raadpleging en meer dan een maand nadat u deze een eerste maal had opgezocht
in het kader van een meldingsfiche die had geleid tot het opstellen van een
informatierapport. U heeft dan vervolgens via de toepassing PLC (ANGconsultatie) en diens ANG-verleden doorgeklikt naar een zekere [O.G.] wiens naam
eveneens voorkomt in het ten laste van u gevoerde strafonderzoek.
Uit intern nazicht blijkt dat het informatierapport en de gerelateerde meldingsfiche
inzake [I.] van 02-03-2021 en 04-03-2021 reeds op 01-04-2021 werden geviseerd
en afgehandeld door het bureel kwaliteitszorg. De nieuwe opzoekingen van 06-042021 hebben dus geen gerechtvaardigde reden van bestuurlijke en/of gerechtelijke
politie. In elk geval blijkt dat er voor deze laatste opzoekingen ook geen
voorafgaande verplichte reden van raadpleging werd ingegeven.
Naar aanleiding van uw verhoor verklaarde u hierover dat u [G.] ‘500 % zeker’ in
de bestanden heeft opgezocht in opdracht van de FGP Antwerpen. Verder wou u
hierover niets meer verklaren. Uit navraag bij FGP Antwerpen en meer bepaald
adjunct-diensthoofd 1CP [M.] van de FGP Antwerpen, blijkt dit evenwel niet
correct is. Met valt trouwens moeilijk in te zien waarom een andere politiedienst,
die toegang heeft tot dezelfde politionele databanken, een beroep op u zou moeten
doen voor dergelijk nazicht.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-40/54
Hieruit blijkt dat deze opzoekingen niet ingegeven waren door rechtmatige redenen
van bestuurlijke en/of gerechtelijke politie terwijl hierbij al evenmin een reden van
raadpleging werd vermeld zoals nochtans voorzien is.”
De bestreden beslissing overweegt – onder de rubriek waar
wordt gerepliceerd op de verweerschriften van 31 oktober 2025 en 2 januari 2026
– over de tuchtvergrijpen 2 en 3 voorts:
“Met betrekking tot feit 2
Dit feit heeft betrekking op:
- Het (onrechtmatig) raadplegen van de politionele databanken met betrekking tot
de genaamde [A.K.] zonder dat hieraan een reden van bestuurlijke en/of
gerechtelijke politie aan de basis ligt;
De hogere tuchtoverheid verwijst ter zake naar haar uiteenzetting met betrekking tot
deze feiten in het voorstel van zware tuchtstraf.
Door de voorafgaand onderzoeker werd een Logging Controle aangevraagd bij het
DRI Service Center van de federale politie met als doel het nazicht van de
regelmatigheid van de door u gedane opzoekingen. Op15 maart 2024 maakt het DRI
Service Center de resultaten van de aanvraag over waaronder het bestand 1036LKI,
houdende alle opzoekingen die u uitvoerde in de politionele databanken in de
periode 1 juni 2020 tot 7 maart 2024.
Uit analyse van de lijst DRI 1036KLI blijkt dat u op 15 januari 2024 om 13.18 uur
de heer [A.K.] heeft opgezocht in het rijksregister, zonder vooraf een geldige reden
van raadpleging in te geven […].
Uit nazicht bleek dat u noch een andere collega volgens nazicht configuratie
'opzoeken element' in ISLP enig dossier van [A.K.] in behandeling had op het
moment van de opzoeking […]. Maar zelfs al mocht dit zo zijn, dan nog doet dit
geen afbreuk aan uw individuele verantwoordelijkheid om de vigerende richtlijnen
inzake de consultatie na te leven. Het al dan niet voorkomen van de naam van
betrokkene in andere politionele databanken is irrelevant.
Naar aanleiding van uw administratief verhoor wenste u ter zake geen verklaring af
te leggen […].
De integriteit van de logging die van DRI Service Center ontvangen werd, kan niet
ernstig ter discussie worden gesteld. De reden van raadpleging, voor zover door u
reeds vermeldt, is terug te vinden als laatste vermelding op elke lijn van het
werkblad.
Volledigheidshalve dient opgemerkt te worden dat het ISLP systeem een
allesomvattend systeem is waarin alle onderzoekelementen zijn opgenomen die
betrekking hebben op bestuurlijke en gerechtelijke dossiers. Het nazicht door de
voorafgaand onderzoeker, commissaris met volledige toegang tot alle onderdelen
van het systeem, heeft geen enkele link aangetoond met een opdracht van
bestuurlijke en/of gerechtelijke politie.
Met betrekking tot feit 3
Dit feit heeft betrekking op:
Het (onrechtmatig) raadplegen van de politionele databanken met betrekking tot de
genaamden [O.G.] en [K.I.] zonder dat hieraan een reden van bestuurlijke en/of
gerechtelijke politie aan de basis ligt;
De hogere tuchtoverheid verwijst ter zake naar haar uiteenzetting met betrekking tot
deze feiten in het voorstel van zware tuchtstraf.
Uit de analyse van de lijst DRI 1036LKI blijkt dat u op 6 april 2021 om 19.36 uur,
zonder opgave van een reden van raadpleging, en meer dan een maand nadat zij
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-41/54
deze voor een eerste maal had opgezocht i.h.k.v. een meldingsfiche dat had geleid
naar een informatierapport, opnieuw de heer [K.I.] opzoekt in het rijksregister, om
dan via toepassing PLC en diens ANG-verleden terecht te komen bij ene [G.O.]
[…].
In tegenstelling tot wat u voorhoudt, blijkt deze consultatie wel degelijk uit de listing
DRI die als bijlage gevoegd is aan stuk 31.
Uit nazicht blijkt dat het informatierapport en de gerelateerde meldingsfiche reeds
voordien werden geviseerd en afgehandeld door het bureel kwaliteitszorg, zodat de
nieuwe opzoeking van 6 april 2021 dus mogelijk geen gerechtvaardigde grond meer
[had].
Er blijkt in elk geval dat er voor deze laatste opzoekingen ook geen verplichte reden
van raadpleging werd ingegeven […].
Naar aanleiding van uw administratief verhoor verklaarde u dienaangaande dat de
naam [O.G.] u bekend voorkwam en dat u betrokkene ‘500 procent zeker voor de
federale gerechtelijke politie Antwerpen opgezocht [heeft] in de bestanden.’
Ondervraagd naar de identiteit van de opdrachtgever van deze opzoeking en de
wettige reden hiervoor wenste u evenwel niets te verklaren[…].
U kan ook niet worden gevolgd in de loze bewering dat er met betrekking tot deze
opzoekingen allicht wel redenen voorhanden waren om deze (rechtmatig) uit te
voeren. Dit volstaat evenwel niet. Indien er sprake was van een reden van
gerechtelijke en/of bestuurlijke politie om de kwestieuze opzoekingen uit te voeren,
had er hiervoor een melding moeten bestaan, niet alleen ter staving van de
opzoeking maar ook om de (mogelijke) verdenking te registreren binnen de politie.
De integriteit van de logging die van DRI Service Center ontvangen werd, kan niet
ernstig ter discussie worden gesteld. De reden van raadpleging, voor zover door u
reeds vermeldt, is terug te vinden als laatste vermelding op elke lijn van het
werkblad.”
Uit de voormelde overwegingen in de bestreden beslissing
betreffende de tuchtvergrijpen 2 en 3 blijkt prima facie dat zij steunen op in rechte
en in feite aanvaardbare motieven en dat de hogere tuchtoverheid binnen de perken
van de redelijkheid kon besluiten dat deze feiten vaststaan en aan verzoekster
kunnen worden toegerekend. Het loutere herhalen van een reeds voor de
tuchtoverheid aangevoerde grief, zonder de beoordeling van en de repliek op die
grief in de bestreden beslissing te betrekken in de uiteenzetting van het middel,
volstaat niet om het vermoeden te wettigen dat de door het bestuur in aanmerking
genomen gegevens niet juist zijn.
De eerste grief is niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-42/54
Tweede grief
In wat als een tweede grief kan worden beschouwd, verwijt
verzoekster de hogere tuchtoverheid, wat de ten laste gelegde opzoeking van A.K.
betreft, een gebrek aan zorgvuldig onderzoek om diverse redenen: de
overzichtslijsten waarop de hogere tuchtoverheid steunt, zouden niet betrouwbaar
zijn en het aangewende rekenblad niet authentiek, het zou niet duidelijk zijn welke
kolom van de gebruikte logging de reden van raadpleging vermeldt, en er werd
onvoldoende onderzoek gedaan naar mogelijke andere redenen waarom
verzoekster bepaalde opzoekingen zou hebben gedaan. De hogere tuchtoverheid
zou zich schuldig maken aan een “tunnelvisie en bestraffingsdrift”.
Verzoekster heeft deze grief ook opgeworpen voor de hogere
tuchtoverheid. De hogere tuchtoverheid heeft deze grief onderzocht en in de
bestreden beslissing gemotiveerd waarom zij deze niet volgt (zie supra, nr. 65). De
bestreden beslissing verwijst daarbij naar de stukken van het tuchtdossier waarin
verzoekster één en ander kan terugvinden.
Gelet op het vermoeden van wettigheid waarmee de bestreden
beslissing is bekleed, volstaat het prima facie niet om zonder meer de voor de
tuchtoverheid aangevoerde grief te herhalen en zonder meer te poneren dat de
gegevens aangeleverd door de directie van de Politionele Informatie en de ICTmiddelen (DRI) van de federale politie niet betrouwbaar of niet authentiek zijn. Op
verzoekster rust immers de plicht om minstens aan de hand van concrete elementen
aannemelijk te maken dat er vragen kunnen rijzen bij de authenticiteit of de
betrouwbaarheid van de stukken aangewend in het tuchtdossier. Verzoekster doet
dit evenwel niet.
Verzoekster overtuigt prima facie evenmin dat het onderzoek
door de hogere tuchtoverheid en, daaraan voorafgaand, door de voorafgaand
onderzoeker niet zouden getuigen van de vereiste zorgvuldigheid. Op basis van de
formele motivering van de bestreden beslissing desbetreffend en de stukken van
het tuchtdossier waarop die beoordeling steunt, kan de hogere tuchtoverheid prima
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-43/54
facie het tweede tuchtvergrijp voor bewezen houden, zonder dat verder onderzoek
nodig was. Verzoekster maakt niet met concrete gegevens aannemelijk dat de
handelwijze van de hogere tuchtoverheid niet doet blijken van het vereiste
zorgvuldig handelen. Het formuleren door verzoekster van eigen aannames,
veronderstellingen en kritieken zonder enig begin van bewijs, volstaat niet om
aannemelijk te maken dat de bestreden beslissing op een onzorgvuldige wijze tot
stand is gekomen (zie supra, nr. 60).
De tweede grief is niet ernstig.
Derde grief
In wat als een derde grief kan worden beschouwd, verwijt
verzoekster de hogere tuchtoverheid, wat de ten laste gelegde opzoekingen van
O.G en K.I. betreft, dat de precieze datum van de opzoekingen niet blijkt uit het
tuchtdossier, dat verzoekster goede redenen kan hebben gehad voor de
opzoekingen, maar dit niet werd onderzocht, alsook dat de opzoekingen wel
degelijk kaderen in een professionele noodwendigheid.
Verzoekster heeft deze grief ook opgeworpen voor de hogere
tuchtoverheid. De hogere tuchtoverheid heeft deze grief onderzocht en in de
bestreden beslissing gemotiveerd waarom zij deze niet volgt (zie supra, nr. 65). De
bestreden beslissing verwijst daarbij naar de stukken van het tuchtdossier waarin
verzoekster één en ander kan terugvinden.
In weerwil van wat verzoekster aanvoert, blijken de data van de
opzoekingen prima facie wel degelijk uit het administratief dossier. De bestreden
beslissing vermeldt overigens uitdrukkelijk op welk stuk de hogere tuchtoverheid
zich baseert.
De Raad van State herhaalt voorts dat, gelet op het vermoeden
van wettigheid waarmee de bestreden beslissing is bekleed, verzoekster prima
facie niet kan volstaan met het zonder meer opwerpen dat – niettegenstaande
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-44/54
verzoekster het blijkens de bestreden beslissing niet nodig vond om in strijd met
de geldende voorschriften een reden voor haar opzoekingen te vermelden – zij toch
goede redenen kan hebben gehad voor de opzoeking, alsook dat de opzoekingen
wel degelijk kaderen in een professionele noodwendigheid, zonder de formele
motivering van de bestreden beslissing op dat vlak in haar grief te betrekken.
Verzoekster maakt immers niet met concrete gegevens aannemelijk dat de
handelwijze van de hogere tuchtoverheid niet doet blijken van het vereiste
zorgvuldig handelen. Het formuleren door verzoekster van eigen aannames,
veronderstellingen en kritieken zonder enig begin van bewijs, volstaat niet om
aannemelijk te maken dat de bestreden beslissing op een onzorgvuldige wijze tot
stand is gekomen (zie supra, nr. 60).
De derde grief is niet ernstig.
Vierde grief
In wat als een vierde grief kan worden beschouwd, bekritiseert
verzoekster de bestreden beslissing in de mate dat die het tuchtvergrijp ten laste
legt, waarbij verzoekster wordt verweten niet professioneel en deontologisch
correct te zijn opgetreden naar aanleiding van de kennisname van strafrechtelijke
feiten waarbij haar broer was betrokken. Verzoekster herneemt vooreerst het advies
van de Tuchtraad desbetreffend en besluit dat er geen sprake kan zijn van een
tuchtvergrijp in de zin van artikel 3 van de tuchtwet. Zij voert voorts aan dat de
hogere tuchtoverheid pas in het voornemen tot afwijking van het advies van de
Tuchtraad aangaf hoe zij dan wel had moeten handelen. Daarenboven acht
verzoekster het onzorgvuldig dat de hogere tuchtoverheid zich voor haar
beoordeling steunt op slechts twee navolgende processen-verbaal, zonder het
volledige strafdossier bij haar beoordeling te betrekken. Tot slot acht verzoekster
het onredelijk dat haar dit tuchtvergrijp wordt verweten op grond van theoretische
beschouwingen, terwijl i) zij op het moment zelf diende te handelen binnen een
kort tijdsbestek, ii) zij haar uiterste best heeft gedaan haar broer ertoe te bewegen
om het voertuig terug te brengen, iii) dankzij haar tussenkomst de burger ook
effectief zijn voertuig spoedig heeft teruggekregen, en iv) zij handelde omtrent
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-45/54
daden gesteld door haar broer, “wat een emotionele familiaalrechtelijke inslag
impliceert”.
Op voormeld onderdeel van het advies van de Tuchtraad, dat
verzoekster als grief herneemt, antwoordt de bestreden beslissing – onder de
rubriek “[a]nalyse van het advies van de Tuchtraad – Afwijking van het advies” –
als volgt:
“Met betrekking tot feit 4
De Tuchtraad is van mening dat uw handelen met betrekking tot dit verweten feit
hoogstens aanzien kan worden als een uiterst lichte fout. De hogere tuchtoverheid
deelt de mening van de Tuchtraad in deze niet en verwijst ter zake in eerste instantie
naar wat zij heeft toegelicht in het kader van uw eerder verweer.
Zij is van mening dat u vanaf het eerste contact met uw zus en zeker uw broer een
politiedienst diende te contacteren, zeker nadat uw broer u haast onmiddellijk
bevestigde dat hij het kwestieuze voertuig wel degelijk had gestolen (daar waar er
voordien hierover mogelijk nog onduidelijkheid was).
Nadat u uw broer de raad gaf om het voertuig terug te bezorgen bleef u nog actief
betrokken bij de wijze waarop dit zou gebeuren, onder meer door verdere
communicatie met uw broer en door het opvolgen van de locatie van het voertuig.
Dit zonder enige betrokkenheid van enige politiedienst. U had nochtans kennis van
het feit dat minstens de lokale politie van de woonplaats van uw zuster reeds
betrokken was in deze zaak zodat u deze op [eigen] initiatief in kennis diende te
stellen van de bijkomende informatie die u van uw broer had ontvangen. De correcte
procedure was geweest om de onderzoekende dienst onmiddellijk te informeren dat
u contact had met de verdachte. De onderzoekers hadden dan kunnen beslissen over
de te volgen strategie. Door zelf te onderhandelen, doorkruiste u de officiële
politionele en gerechtelijke aanpak.
Nadat u op 27 februari 2020 de locatie van het voertuig via een screenshot van uw
broer had vernomen, begaf u zich ter plaatse en contacteerde u nadien de politiezone
Antwerpen. Het voertuig werd niet slotvast aangetroffen en werd getakeld.
Het is geheel onduidelijk hoe u in het bezit kwam van de twee contactsleutels maar
u heeft deze in elk geval niet - onmiddellijk noch nadien - overhandigd aan de
politiediensten. Het kan in dit kader niet uitgesloten worden dat u de sleutels op een
later tijdstip van uw broer heeft ontvangen maar hiervan mogelijk geen melding
heeft gemaakt. Ook dit vormt een tekort aan zorgvuldigheid in de omgang met
potentiële bewijselementen van een misdrijf, wat de goede werking en
geloofwaardigheid van de gerechtelijke politie schaadt. Dit heeft voor de eigenaar
van het betrokken voertuig bovendien ongetwijfeld aanzienlijke kosten met zich
meegebracht omdat deze de sleutels van het voertuig diende te laten vervangen.
Juist omdat u wist dat er een onderzoek liep, had u zich volstrekt afzijdig moeten
houden. In plaats van een passieve informatiebron te zijn voor de onderzoekers, nam
u een actieve, regisserende rol op u: uw broer contacteren, hem overtuigen, de
locatie van het voertuig ontvangen en pas dan de politie van Antwerpen bellen.
Het feit dat uw interventie uiteindelijk leidde tot het terugvinden van het voertuig,
heiligt de middelen niet. De procedurele correctheid, onpartijdigheid en het respect
voor de bevoegdheidsverdeling zijn fundamentele pijlers van ons politiebestel. Door
deze te negeren, zelfs met de beste bedoelingen, heeft u een ernstige tekortkoming
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-46/54
aan uw beroepsplichten begaan die de waardigheid van het ambt in het gedrang
brengt.
Uw handelen was dan ook in strijd met de artikelen 23 en 28 van de deontologische
code.
Artikel 23 van de Deontologische Code (DC) heeft betrekking op handelingen of
gedragingen van personeelsleden die persoonlijk betrokken zijn bij een zaak waarbij
hun onpartijdigheid ter discussie kan worden gesteld. Artikel 28 DC heeft
betrekking op gedragingen die het vervullen van de ambtsplichten in de weg staan
of strijdig zijn met de waardigheid van het ambt, dan wel het vertrouwen van de
bevolking in de politie kunnen aantasten. De tuchtoverheid is van mening dat feit 4
een schending uitmaakt van deze bepalingen. De mogelijke schending van deze
bepalingen werd reeds opgenomen in het inleidend verslag en zijn derhalve
allerminst nieuw zodat u de mogelijkheid had hierover verweer te voeren.”
Het tuchtvergrijp 4 waarop deze grief betrekking heeft, wordt in
de bestreden beslissing in rubriek 8 vastgesteld en aan verzoekster toegerekend op
grond van de volgende overwegingen:
“Naar aanleiding van de huiszoeking in uw woning werden 2 contactsleutels van
een personenauto VW Golf aangetroffen. Naar de herkomst van deze sleutels
gevraagd, verklaarde u dat deze 2 sleutels toebehoorden aan een VW Golf GTI die
door uw broer zou zijn gestolen en waarvan u naar eigen zeggen melding had
gemaakt bij de politiezone Antwerpen.
Tijdens uw administratief verhoor van 07-05-2024 verklaarde u hierover dat u
inderdaad de politie had gebeld, uw broer als dader had aangewezen en een
verklaring had afgelegd in de hoedanigheid van getuige. U wou hierover verder niets
verklaren en deelde mee dat de tuchtoverheid inzage kon vragen in het gevoerde
opsporingsonderzoek. U gaf wel toe dat u vergeten was dat de contactsleutels van
het voertuig nog in uw woning lagen.
Uit het onderzoek blijkt dat deze feiten het voorwerp uitmaken van een
opsporingsonderzoek gekend onder referte KO.17.L4.[…] van 25-02-2020 met
betrekking tot de ontvreemding van personenauto's door uw broer [K.] en een derde.
U heeft niet correct gehandeld naar aanleiding van de kennisname van dit feit in de
periode 25-02-2020 tot en met 27-02-2020.
Uit de door de politiezone Antwerpen ter beschikking gestelde processen-verbaal
blijkt immers dat u reeds op 25-02-2020 door uw zus in kennis werd gesteld van het
feit dat uw broer [K.M.] een auto zou hebben gestolen. In het proces-verbaal
relateren de verbalisanten dat u van uw zus zou vernomen hebben dat uw broer [K.]
kortstondig een voertuig op haar oprit (bij die zus dus) had gestald. De zus zou u
toen gemeld hebben dat de politie daar al was langs geweest met de melding dat het
voertuig mogelijk gestolen kon zijn (pas later zou blijken dat er geen nummerplaten
op het voertuig hingen).
U heeft na het telefoontje van uw zus van thuis uit naar eigen zeggen een berichtje
naar uw broer gestuurd met de vraag waarmee hij bezig was. Deze laatste zou hierop
volgens u ontwijkend geantwoord hebben. Op 26-02-2020 zou u uw broer dan
volgens hebben gebeld. In dit gesprek zou uw broer toegegeven hebben dat hij de
auto had gestolen. U zou hem naar eigen zeggen de raad gegeven hebben om de
politie te bellen en het feit aan te geven. Eerst zou uw broer dit geweigerd hebben
maar enige uren later zou hij u spontaan hebben laten weten dat hij met de auto naar
Antwerpen zou komen om hem af te geven. Op 27-02-2020 om 03u50 zou hij u een
screenshot gestuurd hebben met de locatie van het voertuig. U heeft tot slot
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-47/54
verklaard dat u eerst zelfs ter plaatse bent gegaan om u ervan te vergewissen dat het
voertuig er wel degelijk stond en zou dan vervolgens de politie gebeld hebben. Het
voertuig zou niet slotvast geweest zijn en werd getakeld. U verklaarde dat u uw
broer in kennis zou stellen van het feit dat hij een verklaring diende af te leggen,
waaruit kan geconcludeerd worden dat hij niet ter plaatse was.
Het is onduidelijk op welke wijze u in het bezit zou zijn gekomen (en gebleven) van
de beide contactsleutels van het voertuig doch deze werden kennelijk door u niet
overhandigd aan de tussenkomende politiedienst(en). Dit alles temeer omdat het
voertuig kennelijk door uw broer (en mededader) werd bekomen door middel van
oplichting en deze allicht beide contactsleutels heeft verkregen bij de ontvangst van
het kwestieuze voertuig. Hierbij bent u tekortgeschoten aan uw ambtsplichten en
opdrachten van gerechtelijke politie.
Het getuigt bovendien niet van een deontologisch en correct optreden om tussen te
komen in een zaak waarin uw broer betrokken is, zonder hiervan onmiddellijk een
onafhankelijke politiedienst in kennis te stellen. Hetzelfde moet gezegd worden over
het grote tijdsverloop tussen uw kennisname van het feit op 25-02-2020 en de
uiteindelijke verwittiging van de politiezone Antwerpen op 27-0[2]-2020, dit slechts
nadat u uw broer overtuigd had om het voertuig ergens achter te laten.”
De bestreden beslissing overweegt – onder de rubriek waar
wordt gerepliceerd op de verweerschriften van 31 oktober 2025 en 2 januari 2026
– over het tuchtvergrijp 4 voorts:
“Met betrekking tot feit 4
Het mogelijke feit 4 heeft betrekking op het aantreffen in uw woning van de sleutels
van een door uw broer eerder ontvreemd voertuig zoals dit bleek uit het door u
overgemaakte verhoor bij de FGP Brussel. Het aantreffen van deze sleutels werd
nader onderzocht in het kader van het voorafgaand onderzoek en bestaat derhalve
onafhankelijk van het al dan niet kennisnemen van het strafdossier.
De hogere tuchtoverheid verwijst ter zake naar haar uiteenzetting met betrekking tot
deze feiten in het voorstel van zware tuchtstraf.
De hogere tuchtoverheid nam kennis van dit mogelijk feit door de eigen
verklaringen die u persoonlijk overhandigde en welke in het Nederlands vertaald
werden[…].
Door de tuchtoverheid werden de relevante processen-verbaal met betrekking tot dit
feit met toestemming van het parket opgevraagd bij de PZ Antwerpen en deze
werden als stukken 37 en 38 aan het tuchtdossier gevoegd.
Naar aanleiding van uw administratief verhoor verklaarde u met betrekking tot dit
feit:
‘Ik weet dat het allemaal heel eigenaardig klinkt maar ik heb hieraangaande volledig
correct gehandeld. Ik heb de politie gebeld en een verklaring afgelegd. Er werd door
de PZ Antwerpen een PV opgesteld. Ik wens daar verder niets over te verklaren. Er
is een opsporingsonderzoek gevoerd en misschien kan daar door de tuchtoverheid
inzage in gevraagd worden. Het klopt wel dat ik vergeten was dat die sleutels nog
in mijn woning lagen. Dit is niet meer dan een vergetelheid. Wat zou ik trouwens
kunnen uitrichten met 2 contactsleutels en geen auto?’[…]
De hogere tuchtoverheid onderschrijft uw standpunt met betrekking tot uw optreden
in deze zaak evenwel niet.
Ze is van mening dat u vanaf het eerste contact met uw zus en zeker uw broer een
politiedienst diende te contacteren, zeker nadat uw broer u haast onmiddellijk
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-48/54
bevestigde dat hij het kwestieuze voertuig wel degelijk had gestolen (daar waar er
voordien hierover mogelijk nog onduidelijkheid was).
Nadat u uw broer de raad gaf om het voertuig terug te bezorgen bleef u nog actief
betrokken bij de wijze waarop dit zou gebeuren, onder meer door verdere
communicatie met uw broer en door het opvolgen van de locatie van het voertuig.
Dit zonder enige betrokkenheid van enige politiedienst. U had nochtans kennis van
het feit dat minstens de lokale politie van de woonplaats van uw zuster reeds
betrokken was in deze zaak zodat u deze op [eigen] initiatief in kennis diende te
stellen van de bijkomende informatie die u van uw broer had ontvangen. De correcte
procedure was geweest om de onderzoekende dienst te informeren dat u contact had
met de verdachte. De onderzoekers hadden dan kunnen beslissen over de te volgen
strategie. Door zelf te onderhandelen, doorkruiste u de officiële politionele en
gerechtelijke aanpak.
Nadat u op 27 februari 2020 de locatie van het voertuig via een screenshot van uw
broer had vernomen, begaf u zich ter plaatse en contacteerde u nadien de politiezone
Antwerpen. Het voertuig werd niet slotvast aangetroffen en werd getakeld. Het is
geheel onduidelijk hoe u in het bezit kwam van de twee contactsleutels maar u heeft
deze in elk geval niet - onmiddellijk noch nadien - overhandigd aan de
politiediensten. Ook dit vormt een tekort aan zorgvuldigheid in de omgang met
potentiële bewijselementen van een misdrijf, wat de goede werking en
geloofwaardigheid van de gerechtelijke politie schaadt. Dit heeft voor de eigenaar
van het betrokken voertuig bovendien ongetwijfeld aanzienlijke kosten met zich
meegebracht omdat deze de sleutels van het voertuig diende te laten vervangen.
Juist omdat u wist dat er een onderzoek liep, had u zich volstrekt afzijdig moeten
houden. In plaats van een passieve informatiebron te zijn voor de onderzoekers, nam
u een actieve, regisserende rol op u: uw broer contacteren, hem overtuigen, de
locatie van het voertuig ontvangen en pas dan de politie van Antwerpen bellen.
Uw bewering dat de tuchtoverheid het volledige strafdossier van de autodiefstal
maar had moeten opvragen om duidelijkheid te krijgen over het slot van de sleutels
van het ontvreemde voertuig, wordt door haar niet gevolgd. U beperkt zich hierbij
verder tot de vaststelling dat het ‘inderdaad onduidelijk’ is hoe u in het bezit van de
contactsleutels ‘bent gebleven.’ Dit uitgangspunt wordt u uiteraard niet verweten
maar getuigt toch niet van een grote transparantie over uw tussenkomst in het
verloop van de feiten.
Het feit dat uw interventie uiteindelijk leidde tot het terugvinden van het voertuig,
heiligt de middelen niet. De procedurele correctheid, onpartijdigheid en het respect
voor de bevoegdheidsverdeling zijn fundamentele pijlers van ons politiebestel. Door
deze te negeren, zelfs met de beste bedoelingen, heeft u een ernstige tekortkoming
aan uw beroepsplichten begaan die de waardigheid van het ambt in het gedrang
brengt.
Het door u in uw laatste verweerschrift ontwikkelde verweer is niet van aard om de
mening van de tuchtoverheid dienaangaande te wijzigen.”
Op basis van de hiervoor weergegeven formele motivering van
de bestreden beslissing kan verzoekster prima facie wel degelijk weten waarom de
hogere tuchtoverheid het advies van de Tuchtraad en de argumenten waarop dat
advies steunt, niet volgt. Verzoekster betrekt deze formele motivering in het geheel
niet in de uiteenzetting van haar grief, maar beperkt zich daarentegen tot het
standpunt dat de hogere tuchtoverheid haar blijft “diaboliseren”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-49/54
Gelet op de ruime discretionaire beoordelingsbevoegdheid van
de hogere tuchtoverheid terzake, kon zij op grond van de hiervoor weergegeven
formele motivering prima facie besluiten dat het vierde tuchtvergrijp als een
tuchtrechtelijk strafbaar vergrijp in de zin van artikel 3 van de tuchtwet wordt
aangemerkt.
Verzoekster geeft weliswaar blijk van een eigen appreciatie van
de feiten en hun kwalificatie, doch toont niet aan dat de hogere tuchtoverheid niet
is uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens, die niet correct heeft beoordeeld en
dat zij niet binnen de perken van de redelijkheid tot haar besluit is gekomen.
In de bestreden beslissing kan verzoekster voorts lezen dat het
tuchtvergrijp bewezen wordt geacht, zowel op basis van de eigen verklaringen van
verzoekster, als op basis van de relevante processen-verbaal waarvan de hogere
tuchtoverheid aantoont dat zij die rechtmatig kon aanwenden. Verzoekster licht
niet toe waarom de hogere tuchtoverheid daarenboven het (integrale) strafdossier
diende op te vragen om te kunnen beschikken over “meer complete gegevens”,
noch welke gegevens eventueel ontbraken, noch hoe die tot een andere kijk op de
zaak hadden kunnen leiden.
In de mate, tot slot, dat verzoekster verwijst naar een aantal
feitelijke omstandigheden om aan te tonen dat de bestreden beslissing “verregaand
onredelijk” is, overtuigt zij daarmee prima facie niet dat het niet denkbaar is dat
een ander zorgvuldig handelend bestuur in dezelfde omstandigheden tot dezelfde
besluitvorming zou komen.
De vierde grief is niet ernstig.
Vijfde grief
In wat als een vijfde grief kan worden beschouwd, bekritiseert
verzoekster de bestreden beslissing wat het vijfde tuchtvergrijp betreft. Zij voert
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-50/54
aan dat de stukken van het tuchtdossier desbetreffend niet duidelijk en niet
bewijskrachtig zijn, zodat de materiëlemotiveringsplicht is geschonden. Voorts
ontkent verzoekster niet dat zij bij haar opzoekingen niet steeds een voorafgaande
reden vermeldde, maar zij wijst op een bestaande praktijk aan het onthaal waarbij
wegens tijdsdruk het niet altijd mogelijk was om te werken met de ingave van een
voorafgaande reden. Volgens verzoekster werd haar ook aangeleerd dat er geen of
amper redengevingen voor opzoekingen werden ingevuld en werd dit binnen de
politiezone ook jarenlang getolereerd. Verzoekster wijst erop dat zij desbetreffend
om getuigenverhoren heeft gevraagd, doch de hogere tuchtoverheid ging niet in op
die vraag.
De Raad van State stelt prima facie vast dat verzoekster in het
verzoekschrift niet ontkent dat de gedane opzoekingen niet steeds gepaard zijn
gegaan met de ingave van een voorafgaande reden. Zij betwist de materiële
grondslag van dit vijfde tuchtvergrijp aldus niet. Deze vaststelling volstaat om de
grief, in de mate dat daarin wordt aangevoerd dat de stukken van het tuchtdossier
desbetreffend niet duidelijk en niet bewijskrachtig zijn, als niet ernstig te
verwerpen.
In de mate dat verzoekster als verschoning aanvoert, eensdeels,
een vaste praktijk aan het onthaal die erin bestaat dat er amper of geen redenen
voor een opzoeking werden ingegeven en, anderdeels, dat die praktijk ook werd
getolereerd binnen de politiezone, stelt de Raad van State vast dat dit verweer als
volgt wordt beantwoord in de bestreden beslissing.
De bestreden beslissing overweegt – onder de rubriek waar
wordt gerepliceerd op de verweerschriften van 31 oktober 2025 en 2 januari 2026
– desbetreffend:
“[…]
Elke politiefunctionaris wordt reeds tijdens zijn of haar basisopleiding vertrouwd
gemaakt met de richtlijnen en opgelegde beperkingen omtrent informatiegaring in
de politionele databanken.
De tuchtoverheid verwijst in dit verband onder meer naar de bepalingen van de Wet
op het Politieambt (art 44/1 e.v.), de gemeenschappelijke richtlijn MFO-3
betreffende informatiebeheer inzake gerechtelijke en bestuurlijke politie, de Wet ter
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-51/54
bescherming van de persoonlijke levenssfeer, de omzendbrief 1/2024-ARR van
parket Antwerpen, de permanente nota CGO-2007/3141 van 2007, de interne
korpsnota 200078/2022 rond ICT-DPO gedragscode en de aandacht vestigingen op
Polinfo/Sharepoint/Wikipol rond dit onderwerp.
Uw standpunt dat het niet vermelden van de reden van consultatie binnen de
politiezone de facto een gebruikelijke praktijk was, wordt door de hogere
tuchtoverheid formeel tegengesproken.
Er werden in de PZ Rupel in het verleden steekproefsgewijs verschillende Logging
Controles uitgevoerd bij medewerkers uit verschillende diensten in opdracht van de
korpschef. Deze werden vanuit oogpunt van sensibilisering en preventie steeds
kenbaar gemaakt bij de medewerkers via mail en/of het vroegere intranet, waarbij
steeds werd gewezen op het belang van het ingeven van een heel concrete reden van
raadpleging teneinde in staat te zijn om de opzoeking bij een a posteriori controle
afdoende te rechtvaardigen.
Desondanks bleef u zich kennelijk tot aan uw schorsing begin 2024 beperken tot het
ofwel helemaal niet ingeven van een reden van raadpleging of in het beste geval een
nietszeggende en een a posteriori oncontroleerbare reden als: ‘onderzoek’, ‘ID’,
‘onthaal’, ‘recherche’, ‘call’, ‘interventie’, ‘10’[…].
Bijlage 30 aan het voorafgaand onderzoek […] bevat het volledige overzicht van
alle 1054 opzoekingen (28 pagina's) waarbij dan wel een reden van raadpleging
(MOT) werd ingegeven, maar waarbij dient opgemerkt te worden dat voor geen
enkele van deze opzoekingen een valabele reden van raadpleging werd ingegeven.
In de periode 09-12-2020 tot en met 31-10-2023 zou u bovendien minstens
18 opzoekingen in de politionele databases hebben verricht zonder vermelding van
een (relevante) reden van consultatie en zonder enige reden of relatie met een
opdracht van bestuurlijke en/of gerechtelijke politie[…]. Deze vaststelling betrof
louter bovendien louter een steekproef wat het beperkt aantal vaststellingen op dit
punt verklaart.
Volledigheidshalve dient opgemerkt te worden dat ook de voorgehouden
‘werkdruk’ aan het onthaal geen enkele verschoningsgrond kan bieden. Bovendien
was u op het onthaal tewerkgesteld van 1 december 2020 tot 1 mei 2022 en maakte
u nadien deel uit van de dienst Recherche.
Al evenmin kan uw standpunt gevolgd worden dat uw handelen een ‘algemene
praktijk’ was binnen de politiezone. Reeds bij aanvang van uw tewerkstelling
diende u kennis te hebben van de vigerende onderrichtingen ter zake. Maar zelfs
indien rekening gehouden zou kunnen worden met het gegeven dat aan deze
verplichting bij aanvang van uw tewerkstelling in 2020 minder uitdrukkelijk
aandacht besteed werd, quod non in casu, gaat dit excuus allerminst op voor de rest
van uw tewerkstelling binnen de politiezone. Binnen de politiezone wordt er
minstens reeds sedert 2021 een bijzondere en expliciete aandacht bestee[d] aan de
verplichtingen verbonden aan het consulteren van de politionele gegevensbanken.
Zo kan exemplarisch verwezen worden naar de permanente nota CG-2021/4833_N
en de publicatie op Sharepoint van 25 oktober 2021 inzake de verplichte reden van
raadpleging […].
In elk geval kan u niet ernstig betwisten dat de verplichting om elke consultatie te
staven met een geldige reden van raadpleging u niet bekend was, minstens moest
zijn, onafgezien van elke nota of richtlijn. Dit wordt door u trouwens ook niet
betwist.
Op basis van de voorliggende stukken, kon de tuchtoverheid beslissen dat het feit u
toerekenbaar was en diende zij geen verder onderzoek uit te voeren noch getuigen
te horen.
De loutere bewering dat ook andere medewerkers deze richtlijnen mogelijk niet
zouden respecteren, doet uiteraard geen afbreuk aan uw eigen verantwoordelijkheid
ter zake.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-52/54
Op het desbetreffende onderdeel van het advies van de
Tuchtraad, antwoordt de bestreden beslissing – onder de rubriek “[a]nalyse van het
advies van de Tuchtraad – Afwijking van het advies” – onder meer als volgt:
“[…]
In tegenstelling tot wat de Tuchtraad voorhoudt, kan uit het feit dat u deze ‘beweerd
aangeleerde praktijk gedurende de volledige onderzochte periode van een viertal
jaar kon handhaven zonder dat [u] enige opmerking werd gemaakt’ niet afgeleid
worden dat het hier een algemeen getolereerde praktijk betrof.
Naast de sensibilisering, werden er in de PZ Rupel in het verleden steekproefsgewijs
verschillende Logging Controles uitgevoerd bij medewerkers uit verschillende
diensten in opdracht van de korpschef. Deze werden vanuit oogpunt van
sensibilisering en preventie steeds kenbaar gemaakt bij de medewerkers via mail
en/of het vroegere intranet, waarbij steeds werd gewezen op het belang van het
ingeven van een heel concrete reden van raadpleging teneinde in staat te zijn om de
opzoeking bij een a posteriori controle afdoende te rechtvaardigen.
[…]”.
Verzoekster kan alzo in de bestreden beslissing lezen waarom dit
onderdeel van haar verweer niet wordt gevolgd. Verzoekster betrekt deze
overwegingen uit de bestreden beslissing evenwel niet in de uiteenzetting van haar
grief. Verzoekster geeft prima facie weliswaar blijk van een eigen appreciatie van
de feiten, doch toont niet aan dat de hogere tuchtoverheid niet is uitgegaan van de
juiste feitelijke gegevens, die niet correct heeft beoordeeld en dat zij niet binnen de
perken van de redelijkheid tot haar besluit is gekomen. Verzoekster overtuigt prima
facie immers niet dat zij op rechtmatige gronden onwetend mocht zijn over de met
betrekking tot opzoekingen in de diverse databanken geldende voorschriften noch
dat er binnen de politiezone een getolereerde praktijk zou bestaan waarbij die
voorschriften terzijde werden geschoven.
De vijfde grief is niet ernstig.
Conclusie
Het achtste middel is niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-53/54
VI. Conclusie
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, § 1, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die
cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing worden
toegewezen.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt de vordering.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoekster niet bekendgemaakt.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op zes mei tweeduizend zesentwintig, door de
Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Ann Coolsaet,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Ilse Anné,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Ilse Anné
Ann Coolsaet
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606
XII-10.065-54/54
