Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622 (2026-05-11)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 266.622 van 11 mei 2026 Sociale zaken en volksgezondheid - Dierenwelzijn
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIIe KAMER
ARREST
nr. 266.622 van 11 mei 2026
in de zaak A. 247.980/XII-10.096
In zake:
XXXX
wonende te *
*
waar woonplaats wordt gekozen
tegen:
het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Steve Ronse en Deborah Smets
kantoor houdend te 8500 Kortrijk
Beneluxpark 27B
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 27 april 2026, strekt tot de schorsing
bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van:
“1) de hierna vermelde geantidateerde bestemmingsbeslissing van het departement
Omgeving van de Vlaamse overheid, afdeling Dierenwelzijn, d.d. 17 april 2026
ontvangen op 21 april 2026 van het departement Omgeving van de Vlaamse
overheid,
afdeling
Dierenwelzijn,
waarbij
beweerdelijk
volgens
de
bestemmingsbeslissing beweerdelijk de katten die niet gevangen konden worden,
waaronder de katten met chipnummer 967000010369285 (eigen toevoeging van
verzoeker Bandiet) en 967000010069787 (eigen toevoeging van verzoeker Beau),
in toepassing van artikel 72, § 3, van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn van
17/05/2024, volgens verzoeker ten onrechte in volle eigendom gegeven worden
aan een erkend dierenasiel dat daarmee instemt na beweerde plaatselijke
inbeslagname door de politie Zele d.d. 20 februari 2026.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-1/14
en
“2) van de hierna vermelde voorafgaandelijk aan de bestemmingsbeslissing
beweerdelijk gedane doch nooit aan verzoeker medegedeelde plaatselijke
inbeslagname beweerdelijk d.d. 20 februari 2026 door de politie Zele”.
II. Verloop van de rechtspleging
Bij beschikking van 28 april 2026 werd de procedurekalender
vastgesteld en werden de partijen opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 7 mei 2026.
De nota met opmerkingen en het administratief dossier werden
ingediend overeenkomstig de procedurekalender.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Verzoeker en advocaat Deborah Smets, die verschijnt voor de
verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Frederic Eggermont heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Op 20 februari 2026 doet de lokale politie – naar aanleiding van
een melding – vaststellingen inzake overtredingen op het dierenwelzijn met
betrekking tot een reeks katten aangetroffen in twee naast elkaar gelegen woningen
die eigendom zijn van verzoeker.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-2/14
3.2.
Op 20 februari 2026 beslist de lokale politie om in toepassing
van artikel 72, § 1, van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn de volgende dieren
bestuurlijk in beslag te nemen:
- de twee katten die op dat ogenblik konden worden gevangen;
- alle andere aanwezige katten die op dat ogenblik niet konden worden gevangen,
waaronder twee katten aangetroffen in de woning op huisnummer 48.
Dit is de tweede bestreden beslissing.
3.3.
Op 24 februari 2026 gaat de lokale politie, vergezeld van onder
meer een dierenarts-inspecteur, opnieuw ter plaatse om de achtergebleven katten
te vangen. In totaal kunnen nog vijf katten worden gevangen.
3.4.
Van de voormelde vaststellingen wordt een aanvankelijk proces-
verbaal opgesteld, dat wordt afgesloten op 5 maart 2026.
3.5.
Verzoeker doet afstand van de voormelde zeven in beslag
genomen katten. Voor deze katten is een afzonderlijke bestemmingsbeslissing
genomen, die niet door verzoeker is aangevochten.
3.6.
Op 26 februari 2026 wordt verzoeker uitgenodigd om
strafrechtelijk te worden verhoord. Deze uitnodiging wordt herhaald op 5 maart
2026.
3.7.
Op 2 april 2026 wordt verzoeker uitgenodigd om zijn schriftelijk
verweer in te dienen naar aanleiding van de inbeslagname en met het oog op de
mogelijke bestemmingsbeslissing. In de brief wordt verduidelijkt dat deze
uitnodiging de katten betreft die ter plaatse administratief in beslag werden
genomen en niet de zeven katten die al werden overgebracht naar het asiel en
waarvan verzoeker afstand deed.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-3/14
3.8.
Op 17 april 2026 beslist het afdelingshoofd Dierenwelzijn van
het departement Omgeving van de Vlaamse overheid in toepassing van artikel 72, §
3, van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn om de katten die niet konden worden
gevangen, waaronder de katten Bandiet met chipnummer 967000010369285 en
Beau met chipnummer 967000010069787, in volle eigendom te geven aan een
erkend asiel, alsook dat deze katten moeten worden overgebracht naar een erkend
dierenasiel tegen ten laatste 6 mei 2026.
Dit is de eerste bestreden beslissing.
3.9.
Op 24 april 2026 worden de katten Beau en Bandiet, die door
verzoeker tijdelijk waren gehuisvest in een kattenopvang, door de lokale politie
overgebracht naar een erkende opvang.
IV. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst
dringende noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de dubbele voorwaarde
dat de zaak te spoedeisend is voor een behandeling ervan in een beroep tot
nietigverklaring en indien minstens één ernstig middel wordt aangevoerd waarvan
het onderzoek zich leent voor een versnelde behandeling en waarmee de
nietigverklaring van de bestreden beslissing prima facie kan worden verantwoord.
Overeenkomstig paragraaf 5 van datzelfde artikel wordt de zaak behandeld bij
uiterst dringende noodzakelijkheid en derhalve binnen een termijn van vijftien
dagen of minder, wanneer zulks in het opschrift wordt vermeld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-4/14
V. Ernst van de middelen
Vooraf
Een middel dat in een schorsingsvordering wordt aangebracht
dient, om als ernstig te kunnen worden aangemerkt, dermate duidelijk te zijn dat
het bij de eerste lezing meteen aannemelijk is dat er een nietigverklaring op kan
worden gesteund, zonder dat een doorgedreven onderzoek van het middel
noodzakelijk is. Het respect voor het recht van verdediging in de procedure van het
administratief kortgeding, waar die rechten door de procedure al beperkt zijn, en
de summaria cognitio waarmee de Raad van State van vorderingen tot schorsing
kennis neemt, gebieden dan ook dat een verzoekende partij, op straffe van haar
middelen als niet ernstig verworpen te zien, zeer nauwkeurig moet aanvoeren
welke precieze rechtsregel of welk rechtsprincipe zij geschonden acht en al even
nauwkeurig moet vermelden waarin de schending precies bestaat.
In een schorsingsprocedure die, zoals te dezen, is ingeleid bij
uiterst dringende noodzakelijkheid, is zulks des te meer het geval, omdat het
onderzoek van de Raad van State in die procedure uiterst snel moet kunnen
verlopen.
Artikel 2, § 1, derde lid, van het besluit van de Regent van
23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak
van
de
Raad
van
State’
(hierna:
algemeen
procedurereglement) is op grond van artikel 8, § 1, eerste lid, van het koninklijk
besluit van 19 november 2024 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding en
tot wijziging van diverse besluiten betreffende de procedure voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’ – dat immers verwijst naar
artikel 4, § 1, tweede lid, van dat besluit – van toepassing op een vordering tot
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-5/14
De vordering moet bijgevolg een samenvatting van het middel
bevatten als voor het middel een verdere uiteenzetting nodig is. Luidens
voornoemd artikel 2, § 1, derde lid, van het algemeen procedurereglement kan de
ontstentenis van de samenvatting van de grief niet leiden tot de nietontvankelijkheid van het middel, maar luidens het verslag aan de Koning bij het
koninklijk besluit van 21 juli 2023 ‘tot wijziging van diverse besluiten betreffende
de procedure voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State’ dat deze
verplichting invoerde, heeft “die ontstentenis […] als enig mogelijk gevolg voor
de verzoeker dat de draagwijdte van zijn grief niet correct samengevat en dus
begrepen wordt in het verslag van de auditeur en in het arrest” (BS 26 juli 2023,
Ed. 2, 62.630).
Te dezen bevat het verzoekschrift weliswaar een uiteenzetting
van het middel, maar niet voor alle middelen een samenvatting van de grieven in
de zin van de voornoemde bepalingen, terwijl verzoeker wel aan de hand van zeer
omstandige toelichtingen concreter ingaat op de argumenten die volgens hem het
middel ondersteunen.
Uit wat voorafgaat, volgt dat, zeker in een kortgedingprocedure
ingeleid bij uiterst dringende noodzakelijkheid waarin ook het recht van
verdediging van de overige partijen is beperkt, verzoeker moet verdragen dat de
Raad van State de grieven samenvat en begrijpt zoals hierna wordt gedaan.
Verzoeker maakt in het enig verzoekschrift een onderscheid
tussen de middelen die zich lenen tot een versnelde behandeling en de middelen
ten gronde. Dergelijk onderscheid mag door een verzoekende partij worden
gemaakt, zoals blijkt uit de memorie van toelichting bij het ontwerp dat de wet van
11 juli 2023 ‘tot wijziging van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op
12 januari 1973’ is geworden, waarin is te lezen (KAMER, 2022-2023, 14 maart
2023, nr. 55-3220/1, 17):
“Aangezien, ten slotte, het gewone kort geding niet meer gelijktijdig met het beroep
tot nietigverklaring moet worden ingesteld, zullen de verzoekers kunnen aangeven
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-6/14
welke middelen sneller onderzocht zullen kunnen worden en welke middelen een
complexer onderzoek vergen.
Op te merken valt dat sommige advocaten nu reeds dat onderscheid maken tussen
de middelen die ze in hun enig verzoekschrift opwerpen en de Raad van State in zijn
rechtspraak al heeft aangegeven welke middelen niet onderzocht konden worden
binnen de korte termijn van een kort geding.”
Deze tekst in de memorie van toelichting werd eveneens door het
Grondwettelijk Hof, in het arrest nr. 156/2024 van 19 december 2024 waarbij het
beroep tot gedeeltelijke vernietiging van artikel 5 van de wet van 11 juli 2023 werd
verworpen, geciteerd (ECLI:BE:GHCC:2024:ARR.156). Het Grondwettelijk Hof
haalt eveneens aan dat de minister van Binnenlandse Zaken, Institutionele
Hervormingen en Democratische Vernieuwing in de parlementaire voorbereiding
heeft verklaard (KAMER, 2022-2023, 18 april 2023, nr. 55-3220/6, 6):
“De advocaten zijn zich al van die problematiek bewust, aangezien zij in hun
vorderingen tot vernietiging en tot schorsing aangeven dat sommige middelen zich
alleen in het kader van het verzoekschrift tot vernietiging tot een onderzoek ten
gronde lenen. Dat betekent dus niet dat die andere middelen niet meer zullen worden
onderzocht, maar wel dat dit onderzoek in het kader van de procedure tot
vernietiging zal plaatsvinden. Uit dat oogpunt wordt dus geen afbreuk gedaan aan
de huidige regelgeving, noch aan voorwaarden voor de schorsingsprocedure.
[…]
Ten slotte merkt de minister op dat, in tegenstelling tot wat AVOCATS.BE beweert,
het uiteindelijk de auditeur en vervolgens de Raad toekomt om te beoordelen welke
middelen zich tot een snelle behandeling in kortgeding lenen en welke niet.”
De wetgever heeft dus zelf een onderscheid willen invoeren
tussen middelen die zich lenen tot een versnelde behandeling en middelen die enkel
ten gronde moeten worden onderzocht. Een verzoekende partij bepaalt derhalve
zelf de omvang van haar vordering en welke middelen zij in het kader van de
vordering tot schorsing (bij uiterst dringende noodzakelijkheid) wenst te laten
behandelen en welke middelen zij voorbehoudt voor een onderzoek in het kader
van het beroep tot nietigverklaring.
Gelet op wat voorafgaat, beperkt de Raad van State het
onderzoek van de ernst van de middelen tot de middelen die zich volgens verzoeker
lenen tot een versnelde behandeling en wel zoals omschreven in de hoofding van
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-7/14
elk middel en, voor zover verzoeker het middel heeft samengevat, tot de
samenvatting van dat middel.
Uiteenzetting van het eerste middel
In het eerste middel voert verzoeker in het verzoekschrift de
schending aan van artikel 64, § 4, van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn.
Verzoeker omschrijft het eerste middel als volgt:
“de laattijdige mededeling van de beweerde plaatselijke inbeslagname beweerdelijk
d.d. 20 februari 2026 en bijgevolg de schending van artikel 64 §4 van de Vlaamse
Codex Dierenwelzijn”.
Verzoeker voert in wezen aan dat het proces-verbaal van 20
februari 2026, afgewerkt op 5 maart 2026, pas op 21 april 2026 door de afdeling
Dierenwelzijn werd bezorgd, zodat er geen bijzondere bewijskracht meer aan
verbonden is en het maximaal als een inlichting kan worden beschouwd. Volgens
verzoeker is bijgevolg niet bewezen dat hem een plaatselijke inbeslagname werd
meegedeeld, een gegeven dat hij formeel betwist.
Beoordeling
Artikel 64, § 4, tweede lid, van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn
luidt:
“Het proces-verbaal dat wordt opgemaakt door de personen, vermeld in
paragraaf 1, eerste lid, 1° en 2°, heeft bewijskracht tot het tegenbewijs is
geleverd. De personen, vermeld in paragraaf 1, eerste lid, 1° en 2°, kunnen
ook een proces-verbaal opstellen voor overtredingen op de verordening (EG)
nr. 1/2005 van de Raad van 22 december 2004 inzake de bescherming van
dieren tijdens het vervoer en daarmee samenhangende activiteiten en tot
wijziging van de Richtlijnen 64/432/EEG en 93/119/EG en van Verordening
(EG) nr. 1255/97 die begaan zijn op het grondgebied van het Vlaamse
Gewest, na vaststellingen op basis van een melding door een bevoegde
autoriteit in het buitenland. Een afschrift van het proces-verbaal wordt, op
straffe van verval van de bewijswaarde tot het tegendeel, binnen vijftien
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-8/14
dagen nadat het proces-verbaal is afgesloten, aan de overtreders
toegezonden.”
Het gegeven dat de bewijswaarde tot het tegendeel van het
proces-verbaal van 20 februari 2026 op grond van artikel 64, § 4, tweede lid, van
de Vlaamse Codex Dierenwelzijn zou zijn vervallen, verhindert niet, zoals de
verwerende partij terecht opwerpt, dat de daarin opgenomen feiten niet meer in
aanmerking kunnen worden genomen. Een bestuurshandeling zoals de bestreden
bestemmingsbeslissing kan steunen op een geheel van pertinente en
overeenstemmende feitelijke gegevens, waaronder het proces-verbaal dat te dezen
enkel ten titel van inlichting geldt, en waarvan het bestuur de bewijswaarde op
discretionaire wijze beoordeelt.
Voorts wijst de Raad van State erop dat aan een
overheidsonderzoek het vermoeden van wettigheid kleeft. Om de onwettigheid van
de motieven van de beslissing van het bestuur aan te tonen, mag een verzoekende
partij niet volstaan met het louter ontkennen of in vraag stellen van de feitelijke
elementen waarop de beoordeling door het bestuur berust. Het is zaak van de
verzoekende partij om aanwijzingen te verschaffen die het vermoeden wettigen of
aantonen dat de door het bestuur in aanmerking genomen gegevens niet juist zijn.
De eerste bestreden beslissing vermeldt dat op 20 februari 2026
de overige aanwezige katten die niet konden worden gevangen ter plaatse onder
beslag werden gezet. Dit is in overeenstemming met de bewoordingen van het
proces-verbaal met nummer DE.63.L8.[…] van die datum:
“Wij delen [verzoeker] deze beslissing mee en delen hem mee dat alle aanwezige
katten door opsteller ter plaatse onder beslag worden gezet en dat wij dagelijks
zullen komen met oog op het ophalen van deze katten.”
Gelet op het vermoeden van wettigheid waarmee de eerste
bestreden beslissing is bekleed, kan verzoeker er prima facie niet mee volstaan het
bestaan van de inbeslagname zonder meer te ontkennen. De Raad van State stelt
voorts prima facie vast dat verzoeker verder nalaat om aanwijzingen te verschaffen
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-9/14
die het vermoeden wettigen of aantonen dat de door het bestuur in aanmerking
genomen gegevens niet juist zijn.
In zoverre verzoeker aanvoert dat, wat de twee katten betreft die
het voorwerp uitmaken van het geding, er nooit tot inbeslagname is overgegaan,
moet prima facie worden vastgesteld dat die bewering feitelijke grondslag mist.
Daar prima facie is vastgesteld dat verzoeker niet aantoont dat de
tweede bestreden beslissing niet is genomen in toepassing van artikel 72, § 1, van
de Vlaamse Codex Dierenwelzijn, moet worden verwezen naar artikel 72, § 4, van
de Vlaamse Codex Dierenwelzijn, dat luidt:
“Het beslag, vermeld in paragraaf 1, wordt van rechtswege opgeheven door de
beslissing, vermeld in paragraaf 3, of, bij het uitblijven van de voormelde beslissing,
na zestig dagen vanaf de datum van de inbeslagname.”
Hieruit volgt dat de tweede bestreden beslissing intussen van
rechtswege is opgeheven ingevolge de eerste bestreden beslissing, zodat de
vordering in de mate dat ze is gericht tegen de tweede bestreden beslissing prima
facie geen voorwerp meer heeft en aldus niet ontvankelijk is.
Uit wat voorafgaat, volgt dat het eerste middel niet ernstig is.
Uiteenzetting van het tweede middel
In het tweede middel voert verzoeker in het verzoekschrift de
schending aan van artikel 72, §§ 1 en 3, van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn.
Verzoeker vat het tweede middel samen als volgt:
“Geen bestemmingsbeslissing zonder wettelijke voorafgaandelijke inbeslagname
zoals in casu.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-10/14
Beoordeling
Artikel 72, §§ 1 en 3, van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn
luidt:
“§ 1. Als de personen, vermeld in artikel 64, § 1, eerste lid, 1° en 2°, een overtreding
van dit decreet, de uitvoeringsbesluiten ervan of de Europese verordeningen,
beschikkingen en besluiten ter zake vaststellen en die overtreding over levende
dieren gaat, kunnen ze die dieren administratief in beslag nemen en als dat nodig is
onderbrengen in een geschikte opvangplaats.
De personen, vermeld in artikel 64, § 1, eerste lid, 1° en 2°, kunnen ook dieren in
beslag nemen als die gehouden worden terwijl er een verbod of een beperking van
toepassing is die is opgelegd met toepassing van artikel 68, 2° en 3°.
Als de dieren die in beslag worden genomen met toepassing van deze paragraaf,
worden opgevangen in een erkend dierenasiel, bezorgt het erkende dierenasiel aan
het departement een overzicht van de dieren die zijn opgevangen en de tijdsduur
waarin ze zijn opgevangen.
Er wordt een vergoeding betaald aan het erkende dierenasiel voor de opvang en voor
de kosten die verbonden zijn aan de opvang. Als de dieren niet worden opgevangen
in een erkend dierenasiel, wordt die vergoeding betaald aan de natuurlijke persoon
of rechtspersoon in kwestie die instond voor de opvang.
De Vlaamse Regering bepaalt het bedrag van de vergoeding, vermeld in het vierde
lid, en de nadere regels van de procedure, vermeld in het derde en vierde lid.
[…]
§ 3. Het departement bepaalt de bestemming van het levende dier dat conform
paragraaf 1 in beslag is genomen.
De volgende bestemmingen kunnen conform het eerste lid worden bepaald:
1° het dier al dan niet onder voorwaarden teruggeven aan de verantwoordelijke van
het in beslag genomen dier;
2° het dier verkopen;
3° het dier in volle eigendom geven aan een natuurlijke persoon of rechtspersoon;
4° het dier slachten of het doden.”
Het tweede middel steunt op de premisse dat er geen beslissing
bestaat – en nooit heeft bestaan – waarbij de katten Beau en Bandiet in beslag zijn
genomen. Uit de prima facie beoordeling van het eerste middel is echter gebleken
dat dit uitgangspunt feitelijke grondslag mist. Deze vaststelling volstaat om het
tweede middel niet ernstig te bevinden.
Uit wat voorafgaat, volgt dat het tweede middel niet ernstig is.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-11/14
Uiteenzetting van het derde middel
In het derde middel voert verzoeker in het verzoekschrift de
schending aan van artikel 6 juncto artikel 72 van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn.
Verzoeker vat het derde middel samen als volgt:
“Gezien de door verzoeker ingeroepen exceptie van medische overmacht, is er
juridisch geen overtreding, kan er juridisch geen inbeslagname gebeuren en dus ook
geen bestemmingsbeslissing.”
Beoordeling
Artikel 6 van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn luidt:
“Niemand mag, uitgezonderd bij overmacht, handelingen plegen die niet door dit
decreet zijn bepaald of nalaten handelingen te stellen, als dat redelijkerwijze
mogelijk is, waardoor een dier zonder noodzaak omkomt of zonder noodzaak het
welzijn van het dier op een andere manier op fysiologisch en/of ethologisch vlak
wordt geschaad.”
Verzoeker beroept zich in het derde middel in wezen op
medische overmacht, ingevolge het op 1 augustus 2025 vastgestelde hartfalen en
de gevolgen daarvan op zijn gezondheid.
Hoewel verzoeker aantoont dat hij sinds augustus 2025 kampt
met hartfalen en voldoende aannemelijk maakt dat hij daarvan nog steeds een
ernstige impact op zijn gezondheid ondervindt, maakt verzoeker daarmee prima
facie nog niet aannemelijk dat overmacht hem verhinderde om ervoor te zorgen dat
de katten konden worden gehuisvest in hygiënische en veilige omstandigheden.
Tussen de diagnose van het hartfalen en de vaststelling van inbreuken op het
dierenwelzijn – met name het gegeven dat de katten niet werden gehouden volgens
hun fysiologische en ethologische behoeften, wegens de onhygiënische
omstandigheden, de extreme wanorde en de geuroverlast – is immers geruime tijd
verstreken. Verzoeker maakt prima facie niet aannemelijk dat zijn hartfalen en de
daaruit voortvloeiende impact op zijn gezondheid hem hebben verhinderd om
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-12/14
tegen 20 februari 2026 de nodige stappen te zetten om, hetzij zelf, hetzij via een
beroep op derden, alle verplichtingen na te komen die op hem rusten ingevolge de
beslissing om dieren te houden en die voortvloeien uit artikel 10 van de Vlaamse
Codex Dierenwelzijn. Verzoeker overtuigt derhalve prima facie niet dat er sprake
is van overmacht.
Uit wat voorafgaat, volgt dat het derde middel niet ernstig is.
VI. Conclusie
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, §§ 1 en 5, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die
cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing bij uiterst dringende
noodzakelijkheid worden toegewezen.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt de vordering.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoeker niet bekendgemaakt.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-13/14
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op elf mei tweeduizend zesentwintig, door de
Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Ann Coolsaet,
staatsraad, waarnemend voorzitter
bijgestaan door
Ilse Anné,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Ilse Anné
Ann Coolsaet
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.622
XII-10.096-14/14
