Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641 (2026-05-11)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 266.641 van 11 mei 2026 Overheidsopdrachten en openbare werken
- Overheidsopdrachten Beslissing : Vernietiging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
ARREST
nr. 266.641 van 11 mei 2026
in de zaak A. 247.854/XIV-40.140
In zake:
de BV B.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Gregory Vermaercke en Elouise Willems
kantoor houdend te 8200 Brugge
Dirk Martensstraat 23
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de NV van publiek recht NATIONALE MAATSCHAPPIJ DER
BELGISCHE SPOORWEGEN
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Hans Plancke, Robin Meylemans en Gauthier
Vlassenbroeck
kantoor houdend te 1050 Brussel
Louizalaan 99
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
1.
De vordering, ingesteld op 9 april 2026, strekt tot de schorsing
bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van “de
gemotiveerde gunningsbeslissing dd. 25 maart 2026 over de opdracht met als
voorwerp ‘CW Mechelen – aanpassing overladerbedding en omgeving’.”
II. Verloop van de rechtspleging
2.
Bij beschikking van 10 april 2026 werd, in samenspraak met het
aangeduide lid van het auditoraat, de procedurekalender vastgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-1/33
De verwerende partij heeft een nota met opmerkingen en een
administratief dossier ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 6 mei 2026, om 14.00 uur.
Kamervoorzitter Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht.
Advocaten Gregory Vermaercke en Elouise Willems, die
verschijnen voor de verzoekende partij en advocaat Hans Plancke , die verschijnt
voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Auditeur Anke Meskens heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
De verwerende partij plaatst een overheidsopdracht voor werken
in de markt met als onderwerp ‘CW Mechelen – Aanpassing overladerbedding en
omgeving’.
Het betreft een vereenvoudigde onderhandelingsprocedure met
voorafgaande oproep tot mededinging.
De opdracht wordt gegund aan de economisch meest voordelige
offerte, met prijs als enig gunningscriterium.
De uiterste indieningsdatum van de offertes is 16 januari 2026,
om 12u00.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-2/33
3.2.
Op 12 januari 2026 publiceert de aanbestedende entiteit een
wijzigingsbericht in het Bulletin der Aanbestedingen (hierna: ‘het eerste
wijzigingsbericht’).
3.3.
Op 16 januari 2026 kondigt de aanbestedende entiteit opnieuw
een wijzigingsbericht aan (hierna: ‘het tweede wijzigingsbericht’). Het voorwerp
van deze wijziging wordt als volgt omschreven in het Bulletin der Aanbestedingen:
“Naar aanleiding van aangebrachte wijzigingen aan de opdrachtdocumenten,
informeren wij u dat de indieningstermijn voor de overheidsopdracht xxx,
oorspronkelijk vastgelegd op 16 januari 2026, wordt uitgesteld tot 23 januari
2026 om 12u00. Deze wijziging heeft tot doel de inschrijvers extra tijd te
geven om een volledige en kwalitatieve offerte voor te bereiden. Het
document “wijzigingsbericht 2”, waarin de aangebrachte wijzigingen zijn
opgenomen, evenals de gecorrigeerde samenvattende meetstaat die moet
worden gebruikt, zijn beschikbaar op het platform e-Procurement.”.
Naar aanleiding van deze wijziging wordt op het platform eprocurement een wijzigingsbericht opgenomen met aanduiding van de
aangebrachte wijzigingen in de meetstaat, samen met een gecorrigeerde
samenvattende opmeting die door de inschrijvers moet worden gebruikt.
De uiterste datum van indiening van de offertes wordt naar
aanleiding van het tweede wijzigingsbericht verdaagd naar 23 januari 2026, om
12u00.
3.4.
Vier inschrijvers, waaronder de verzoekende partij dienen een
initiële offerte in.
3.5
Na analyse van de offertes nodigt de aanbestedende overheid de
verzoekende partij op 30 januari 2026 uit om een aangepaste offerte in te dienen.
Ook de overige drie inschrijvers worden daartoe uitgenodigd.
De uitnodiging gaat gepaard met een modelmeetstaat – die een
nieuw tabblad getiteld ‘6.3 Werkverlet’ omvat, onder het onderdeel ‘6 Uitvoering
van de werken’ - te samen met een technisch lastenboek.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-3/33
3.6.
Alle vier inschrijvers dienen een aangepaste offerte in.
3.7.
Op 16 februari 2026 stelt de verzoekende partij de aanbestedende
entiteit als volgt per e-mail ervan in kennis dat zij per vergissing een verkeerde
versie van de meetstaat bij haar offerte heeft gevoegd:
“Graag willen wij jullie informeren dat wij bij de indiening van het dossier
afgelopen vrijdag per vergissing niet de meest recente meetstaat hebben
gebruikt. Hierdoor werd het tabblad “Algemeen” niet mee opgenomen in
onze inzending. Gezien de omvang van het project wensen wij vriendelijk te
vragen of het mogelijk is om hiervoor een rechtzetting te mogen doorvoeren
en het ontbrekende document alsnog in te dienen of te werken met de reeds
vastgelegde contractuele eenheidsprijzen van het betoncontract.
Het tabblad “Algemeen” heeft naar onze inschatting geen invloed op de
effectief uit te voeren werken en is voornamelijk bedoeld voor het verrekenen
van eventuele stilstandskosten. Bovendien beschikken jullie reeds over onze
eenheidsprijzen conform het betoncontract, welke contractueel zijn
vastgelegd. Zoals jullie weten uit onze jarenlange samenwerking, worden
meerwerken ten gevolge van stilstand door ons steeds tot een minimum
beperkt en – zoals in het verleden – correct en transparant afgerekend volgens
de contractueel overeengekomen eenheidstarieven uit het betoncontract.
Vanuit dat standpunt zijn deze posten voor ons niet van doorslaggevend
uitvoerend belang. Verder wensen wij te benadrukken dat alle overige
documenten conform de aanbestedingsvereisten werden ingediend. In deze
opdracht is het planningsaspect van groot belang. Zoals jullie van ons
gewend zijn, staan wij steeds achter onze planning en stellen wij alles in het
werk om een project tot een succesvol einde te brengen – ook zonder
boeteclausule. Wij zijn ervan overtuigd dat wij de juiste partner zijn voor dit
project en zouden het bijzonder jammer vinden indien wij geen mogelijkheid
krijgen om deze administratieve onvolledigheid recht te zetten.”.
Nadat de verzoekende partij geen antwoord ontving op deze email, richt zij op 11 maart 2026 een aangetekend schrijven aan de aanbestedende
overheid. Deze brief luidt:
“ Wij mochten in dit dossier nog geen reactie ontvangen op ons verzoek per
e-mail van 16 februari 2026.
Op basis van uw uitnodiging van 30 januari 2026 is het ons niet duidelijk of
onze laatste offerte al dan niet als finale offerte zal worden beschouwd, dan
wel nog bijkomende informatie zal gevraagd worden naar aanleiding van het
bijzonder prijsonderzoek van de offertes.
In zoverre u onze laatste offerte als finale offerte zou weerhouden, wensen
wij het volgende op te merken m.b.t. de vergeten posten op het tabblad
“Algemeen” van de laatste meetstaat:
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-4/33
- Er werd ondertussen een eerste juridisch advies door ons ingewonnen rond
deze situatie. Op basis daarvan brengen wij u nog graag de mogelijkheid van
artikel 84, §2 KB Plaatsing Speciale Sectoren onder de aandacht, dat u toelaat
om de door ons vergeten posten in de laatste versie van de meetstaat aan te
vullen op basis van de prijzen die door de andere inschrijvers wel voor die
posten zouden zijn vermeld in de samenvattende opmeting.
- Het zou ons buitenproportioneel voorkomen dat u onze offerte zou weren,
enkel om reden van de vergeten posten in de meetstaat:
a. Het gebruik van de (nieuwe) meetstaat werd niet voorgeschreven als
essentieel of op straffe van nietigheid.
b. Het weren van een offerte is enkel te verantwoorden als een groot aantal
posten niet zou zijn ingevuld, die een belangrijk deel uitmaken van de offerte.
Aangezien de vergeten posten enkel betrekking hebben op de
eenheidsprijzen bij het uitzonderlijke geval van volledige en aantoonbare
stilstand omwille van rangeringen, dient aangenomen dat deze posten geen
betrekking hebben op een belangrijk deel van de offerte.
c. U heeft diverse mogelijkheden om deze vergeten posten nog te verbeteren,
zo o.m. op basis van artikel 84, §2 KB Plaatsing Speciale Sectoren.
d. Zoals reeds opgemerkt op 16 februari 2026, beschikt u over onze
eenheidsprijzen uit het betoncontract, die ook hier zouden gelden. U beschikt
dus over objectieve gegevens die u toelaten om onze offerte te verbeteren en
aan te vullen volgens onze werkelijke wil als inschrijver, zonder dat daar
bijkomende informatie voor moet aangeleverd worden.
Wij hopen u alvast nuttige bijkomende elementen te hebben aangereikt bij
het verdere onderzoek van onze offerte en zijn ervan overtuigd dat de
verbetering van onze offerte de gelijkheid van de inschrijvers geenszins zou
beïnvloeden. “.
3.8.
Op 25 maart 2026 gunt de aanbestedende entiteit de opdracht
aan de gekozen inschrijver.
Dit is de bestreden beslissing.
Inzake de regelmatigheid van de herziene offerte van de
verzoekende partij bepaalt de bestreden beslissing het volgende:
“I.8. Regelmatigheid van de herziene offertes
De herziene offerte van [de verzoekende partij] voorziet geen (prijs)gegevens
voor de nieuwe posten onder het tabblad ‘Algemeen’ en houdt op die manier
geen rekening met de wijzigingen van de opdracht. Deze afwezigheid
verhindert de beoordeling van deze offerte en maakt een vergelijking met de
andere herziene offertes onmogelijk. De herziene offerte (die tevens een
finale offerte is) van deze inschrijver wordt bijgevolg als substantieel
onregelmatig beschouwd en kan niet geregulariseerd worden. Immers, het
aanbrengen van aanvullingen of aanpassingen op/aan de herziene offerte zou
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-5/33
neerkomen op de indiening van een (volledig) nieuwe offerte hetgeen strijdig
is met de gelijke behandeling van inschrijvers. Met de initiële offerte van
deze inschrijver kan tevens geen rekening gehouden worden vermits de
opdracht gewijzigd is.”.
De offerte van de verzoekende partij en van één andere inschrijver wordt
onregelmatig bevonden en geweerd. […].”
IV. Verzoek tot vertrouwelijke behandeling van bepaalde stukken
4.
Beide partijen vragen in hun respectievelijk processtuk om de
vertrouwelijke behandeling van bepaalde door hen neergelegde stukken, die zij in
de inventaris als vertrouwelijk aanduiden en waarbij zij de redenen opgeven
waarom zij om die vertrouwelijke behandeling vraagt.
5.
Geen van de partijen heeft (ter terechtzitting) het lichten van de
vertrouwelijkheid van deze stukken gevraagd.
Onder de stukken waarvan zowel de verzoekende als de
verwerende partij de (volledige) vertrouwelijkheid vraagt, is ook begrepen, het stuk
dat de verwerende partij omschrijft als “de briefwisseling met [de verzoekende
partij] waarbij [de verzoekende partij] uitgenodigd wordt om een herziene offerte
in te dienen.” Concreet betreft het de uitnodiging tot aangepaste offerte van 30
januari 2026 gericht aan de verzoekende partij, hiervoor vermeld onder punt 3.5.
Ambtshalve stelt de Raad van State evenwel vast dat de
verwerende
partij
in
haar
nota
met
opmerkingen
eigenmachtig
de
vertrouwelijkheid van bepaalde gegevens uit het betrokken stuk heeft doorbroken,
door deze gegevens zelf in haar nota weer te geven, zonder acht te slaan op het
door de verzoekende partij in het verzoekschrift uitdrukkelijk geformuleerde
verzoek tot vertrouwelijke behandeling. De Raad van State merkt evenwel op dat
de verzoekende partij ter terechtzitting dienaangaande geen enkele opmerking
heeft gemaakt. In de huidige stand van de procedure gaat de Raad van State er dan
ook van uit dat de verzoekende partij geen bezwaar heeft tegen deze gedeeltelijke
opheffing van de vertrouwelijkheid en dat zij haar verzoek tot algehele
vertrouwelijkheid van het betrokken stuk niet langer handhaaft, althans niet voor
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-6/33
wat betreft de gegevens die door de verwerende partij in haar nota zijn
weergegeven.
V. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden
6.
Krachtens artikel 17, §§ 1, 5 en 6, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State, gelezen in samenhang met de artikelen 15 en 31 van de wet
van 17 juni 2013 ‘betreffende de motivering, de informatie en de rechtsmiddelen
inzake overheidsopdrachten, bepaalde opdrachten voor werken, leveringen en
diensten en concessies’, moet enkel worden onderzocht of in de voorliggende
vordering tot schorsing die is ingesteld volgens de procedure bij uiterst dringende
noodzakelijkheid, een ernstig middel waarvan het onderzoek zich leent voor een
versnelde behandeling of een klaarblijkelijke onwettigheid wordt aangevoerd.
VI. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
7.
De verzoekende partij voert onder het kopje “Verwerende partij
weerde de offerte van verzoekende partij geheel ten onrechte als substantieel
onregelmatig en motiveerde niet waarom de offerte niet kon worden verbeterd of
geregulariseerd” een eerste middel aan, dat uiteenvalt in vier middelonderdelen,
waarbij respectievelijk de schending van de volgende bepalingen en beginselen
wordt opgeworpen:
Schending van de artikelen 81 juncto 153 van de wet 17 juni 2016
inzake overheidsopdrachten (hierna: wet van 17 juni 2016), van artikel 42 van het
koninklijk
besluit
van
18
juni
2017
betreffende
de
plaatsing
van
overheidsopdrachten in de speciale sectoren (hierna: koninklijk besluit van 18 juni
2017), van het zorgvuldigheidsbeginsel, de materiëlemotiveringsplicht en het
redelijkheidsbeginsel (eerste onderdeel);
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-7/33
Schending van artikel 84, §2, van het koninklijk besluit van 18
juni 2017, van het materiëlemotiveringsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel en
van artikel 2 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering
van de bestuurshandelingen (hierna: de wet van 29 juli 1991)(tweede onderdeel);
Schending van de artikelen 74, §§ 1 en 5 en 92, 2° van het
koninklijk besluit van 18 juni 2017, van het patere legem- beginsel, van de
materiëlemotiveringsplicht en het zorgvuldigheidsbeginsel (derde onderdeel);
Schending van artikel 4, van artikel 85 juncto artikel 153, 4° van
de wet van 17 juni 2016 en van artikel 123 van de wet van 17 juni 2016, van het
patere legem-beginsel ‘en van “de beginselen van behoorlijk bestuur” (vierde
onderdeel).
De verzoekende partij vat het eerste middel globaal samen als
volgt:
“Het eerste middel omvat vier middelonderdelen. In essentie betoogt
Verzoekende partij dat Verwerende partij middels de Bestreden Beslissing
op onwettige wijze de offerte van Verzoekende partij substantieel
onregelmatig heeft verklaard, terwijl Verzoekende partij de regelmatige
inschrijver met de economisch meest voordelige offerte was in de zin en de
Opdracht niet aan de gekozen inschrijver mocht worden toegewezen.”.
8.
Het eerste middelonderdeel heeft als kopje: “verwerende partij
heeft zonder deugdelijke motivering nagelaten om een manifeste materiële
vergissing, zonder enig speculatief oogmerk, te verbeteren.” De verzoekende partij
vat het middelonderdeel als volgt samen in het verzoekschrift:
“Eerste middelonderdeel: De ingediende offerte van Verzoekende partij dd.
13 februari 2026 is behept met een materiële vergissing. Verzoekende partij
baseerde verkeerdelijk de door haar ingediende offerte op een eerdere
versie van de inmiddels aangevulde meetstaat, mede door de verwarrende
communicatie van Verwerende partij in een halfslachtige bijsturing van de
plaatsingsprocedure zonder daadwerkelijke onderhandelingen. Aangezien de
materiële vergissing in hoofde van Verzoekende partij vaststaat en er
geenszins sprake is van een speculatief oogmerk, diende Verwerende partij
de ingediende offerte te verbeteren. Verwerende partij heeft dit zonder
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-8/33
deugdelijke motieven nagelaten.
Er is in elk geval geen speculatief oogmerk in hoofde van Verzoekende partij.
Verwerende partij had dit moeten in rekening brengen bij de beoordeling van
de materiële vergissing. Eveneens werd ten onrechte niet in rekening
gebracht dat de kwestieuze niet-ingevulde posten volledig losstaan van de
uitvoering van de Opdracht en in werkelijkheid slechts een anticipatie
inhouden van “incidenten van de aanbesteder” die zich in principe ook niet
zullen voordoen.”
Het tweede middelonderdeel heeft als kopje: “verwerende partij
heeft zoals neergelegd in artikel 84, § 2 KB Plaatsing Speciale Sectoren, niet
toegepast. Minstens heeft verwerende partij de keuze voor het weren van de offerte
uit de procedure niet op afdoende wijze gemotiveerd. .” De verzoekende partij vat
het middelonderdeel als volgt samen in het verzoekschrift:
“De ingediende offerte dd. 13 februari 2026 bevat een leemte aangezien voor
meerdere posten geen prijzen werden ingediend. Verwerende partij heeft op
onwettige wijze de prijsformule, zoals neergelegd in artikel 84, §2 KB
Plaatsing Speciale Sectoren, niet toegepast en zelfs op voorhand de
toepassing ervan uitgesloten. In elk geval heeft Verwerende partij de keuze
voor het weren van de offerte uit de procedure niet op afdoende wijze
gemotiveerd.”
Het derde middelonderdeel heeft als kopje: “er is geen sprake van
een substantiële onregelmatigheid en zelfs in dat geval is er geen enkele reden om
de offerte niet te regulariseren .” De verzoekende partij vat het middelonderdeel
als volgt samen in het verzoekschrift:
“De ingediende offerte dd. 13 februari 2026 bevat een leemte aangezien voor
meerdere posten geen prijzen werden ingediend. Verwerende partij heeft op
onwettige wijze de prijsformule, zoals neergelegd in artikel 84, §2 KB
Plaatsing Speciale Sectoren, niet toegepast. Minstens heeft verwerende partij
de keuze voor het weren van de offerte uit de procedure niet op afdoende
wijze gemotiveerd.”
Het vierde middelonderdeel heeft als kopje: “inbreuk op
beginselen van gelijkheid, transparantie en eerlijke mededinging, aangezien de
wijziging van de opdracht niet correct werd doorgevoerd en in elk geval een
toevoeging van 21 posten noopt tot een heraanbesteding.” De verzoekende partij
vat het middelonderdeel als volgt samen in het verzoekschrift:
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-9/33
“Het is kennelijk onredelijk om een volledig tabblad met maar liefst 21 (!)
posten toe te voegen aan de meetstaat, hiervoor niet in een formele
kennisgeving te voorzien met de geijkte digitale kanalen en slechts een
handvol dagen te voorzien voor de indiening van de aangepaste offerte.”.
Beoordeling
Eerste middelonderdeel
In het eerste middelonderdeel lijkt de verzoekende partij aan te
voeren dat de meetstaat in onvolledige vorm aan de offerte werd toegevoegd ten
gevolge van een zuiver materiële fout in de zin van artikel 42 van het koninklijk
besluit van 18 juni 2017, doordat zij een oudere versie van de meetstaat heeft
gebruikt waaraan het tabblad ‘6.3 Werkverlet’ en de bijhorende posten, posten die
op het eerste gezicht betrekking hebben op de kosten verbonden aan de volledige
stilstand der werken (volledig werkverlet en kosten van een geïmmobiliseerd
voertuig of machine), niet was toegevoegd. Volgens haar is het “niet-invullen van
enkele posten uit de meetstaat door het aanwenden van een verouderde versie van
de meetstaat een materiële vergissing […] aangezien het gaat om een materiële
verrichting die gepaard gaat met het opstellen van een offerte.” Het gevolg van
deze situatie is dat volgens de verzoekende partij de aanbestedende overheid
verplicht zou zijn de offerte van de verzoekende partij te verbeteren, waarbij dit
des te meer geldt nu de verzoekende partij geen speculatief oogmerk had en de
betrokken niet-ingevulde posten volledig zouden losstaan van de uitvoering van de
opdracht en zich in principe niet zouden voordoen.
De kern van het middelonderdeel vormt derhalve de grief dat de
bestreden beslissing artikel 42, § 2, van het koninklijk besluit van 18 juni 2017
schendt. Het middelonderdeel wordt vanuit dit oogpunt hierna onderzocht.
Het door de verzoekende partij geschonden geachte artikel 42, §
2 van het koninklijk besluit van 18 juni 2017 luidt:
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-10/33
“ Art. 42. § 1. De aanbestedende entiteit verbetert de offertes in functie van
de door haar of een inschrijver vastgestelde rekenfouten en zuiver materiële
fouten in de opdrachtdocumenten.
§ 2. De aanbestedende entiteit verbetert de rekenfouten en zuiver materiële
fouten in de offertes, zonder aansprakelijk te zijn voor de niet ontdekte
fouten.
Ten einde de rekenfouten en de zuiver materiële fouten die door haar
vastgesteld worden in de offertes te verbeteren, gaat de aanbestedende
entiteit de werkelijke bedoeling na van de inschrijver via een globale analyse
van de offerte en door deze te vergelijken met de andere offertes en met de
marktprijzen. Indien deze bedoeling, na analyse van de offerte, niet
voldoende duidelijk is, kan de aanbestedende entiteit de inschrijver, binnen
een door haar gestelde termijn, uitnodigen om de inhoud van zijn offerte te
verduidelijken zonder haar te wijzigen en te vervolledigen en dit zonder
afbreuk te doen aan de mogelijkheid om te onderhandelen indien de
procedure zulks toelaat.
Als er in dit laatste geval geen toelichting gegeven is of de toelichting niet
aanvaardbaar is voor de aanbestedende entiteit, verbetert ze de fouten naar
eigen bevindingen. Mocht dit niet mogelijk zijn, dan kan de aanbestedende
entiteit hetzij beslissen dat de opgegeven eenheidsprijzen van toepassing
zijn, hetzij de offerte als onregelmatig weren.
Op grond van deze bepaling verbetert de aanbestedende entiteit
“de rekenfouten en de zuiver materiële fouten in de offertes.” In de voorliggende
vordering is enkel aan de orde de rechtsfiguur van de “zuiver materiële fouten.”
Met “zuiver materiële fouten” wordt in principe een
verschrijving of een vergissing bedoeld, begaan bij de materiële verrichtingen die
gepaard gaan met het opstellen van een offerte zoals het uitschrijven, invullen en
overbrengen van cijfergegevens. Het betreft dus fouten waaromtrent er nauwelijks
discussie is.
Een fout die de aanbestedende entiteit ertoe brengt
veronderstellingen te maken is derhalve niet te kwalificeren als een zuiver
materiële fout in de zin van artikel 42 van het koninklijk besluit van 18 juni 2017.
Omdat de verbetering van een ontdekte materiële fout een
afwijking inhoudt van het beginsel van de onveranderlijkheid van de offertes na
het indienen ervan, vereist het begrip “zuiver materiële fouten” een strikte
interpretatie. Het lijkt evenwel niet vereist dat de verschrijving of vergissing
noodzakelijk moet blijken uit de offerte zelf. Essentieel lijkt wel dat de vergissing
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-11/33
duidelijk tot gevolg heeft dat een resultaat in de offerte wordt bereikt dat in strijd
is met “de werkelijke bedoeling” van de inschrijver.
Bij het beoordelen of er sprake is van een zuiver materiële fout
in de zin van de voormelde bepaling beschikt de aanbestedende entiteit over een
beoordelingsruimte om uit te maken of, in het licht van de omstandigheden, het al
dan niet aannemelijk is dat er sprake is van een dergelijke fout en of al dan niet
duidelijk is wat de werkelijke bedoeling van de inschrijver was bij het begaan van
de fout. Het komt daarbij niet aan de Raad van State toe om een eigen beoordeling
in de plaats van deze van het bestuur te stellen. Hij mag desgevraagd wel nagaan
of de beslissing op in rechte en in feite aanvaardbare motieven is gesteund en of
deze voortvloeien uit een zorgvuldig onderzoek, en of deze beoordeling binnen de
perken van de redelijkheid blijft.
Overeenkomstig artikel 42, § 2 van het koninklijk besluit van 18
juni 2017 dient, indien het bestaan van een zuiver materiële fout is vastgesteld, de
aanbestedende overheid de fout in beginsel te verbeteren overeenkomstig “de
werkelijke bedoeling” van de inschrijver. Een aanbestedende entiteit die aldus bij
een materiële fout de offerte verbetert, wijzigt de offerte als zodanig niet, maar
brengt die met de werkelijke bedoeling ervan in overeenstemming.
Tot slot is het in de eerste plaats de inschrijver is die instaat voor
een zorgvuldige redactie en indiening van zijn offerte.
De “fout” die de verzoekende partij beging bij het indienen van
haar finale offerte is dat zij geen afzonderlijke eenheidsprijs opgaf voor de nieuwe
posten opgenomen in het tabblad “6.3 Werkverlet”, met als oorzaak dat zij bij haar
offerte een eerdere versie van de meetstaat voegde waarin dit tabblad niet was
opgenomen. In de neergelegde offerte ontbreekt derhalve het volledige tabblad met
prijsposten die verband houden met de volledige stilstand der werken ontbreekt,
wat dus betekent dat zij geen afzonderlijke eenheidsprijs opgaf voor de nieuwe
posten opgenomen in het tabblad “6.3 Werkverlet.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-12/33
De verzoekende partij stelt zich op het standpunt dat dit een
“schoolvoorbeeld” is van een “materiële vergissing” in de zin van artikel 42 van
het koninklijk besluit van 18 juni 2017. Haar argumenten worden hierna op hun
merites beoordeeld.
De verzoekende partij betoogt vooreerst dat deze fout een
onoplettendheid is bij het opstellen van de offerte, “aangezien zij per abuis de
eenheidsprijzen opgaf op basis van een verouderde versie van de meetstaat”.
Dit argument overtuigt niet. Het enkele feit dat een offerte
onvolledig is door onoplettendheid, zelfs wanneer dit aannemelijk wordt
aangevoerd, volstaat immers op zich niet om deze nalatigheid aan te merken als
een „zuiver materiële fout“ in de zin van de geschonden geachte bepaling. Zoals
reeds in herinnering is gebracht (supra, punt 10.) komt het immers in de eerste
plaats de inschrijver toe om in te staan voor een zorgvuldige redactie en dus ook
een volledige indiening van zijn offerte. In de mate dat de verzoekende partij haar
verzuim situeert “tegen de achtergrond” van het volgens haar “te elfder ure”
wijzigen van de bestekdocumenten en het slechts beperkt uitstellen van de
indieningstermijn, kan deze “achtergrond” hoogstens worden aangemerkt als een
excuus, doch niet als een verschoningsgrond voor haar onoplettendheid. De
verzoekende partij betwist immers niet dat zij over een voldoende termijn beschikte
— met name van 30 januari 2026 tot 13 februari 2026, zijnde twee weken — en zij
toont derhalve niet aan dat zij zich in de onmogelijkheid bevond om haar offerte
aan te passen aan de gewijzigde meetstaat en deze opnieuw in te dienen. Dit
volstaat op zich niet om haar nalatigheid te kwalificeren als een “zuiver materiële
fout” in de zin van de als geschonden aangevoerde bepaling. Om dezelfde redenen
kan ook het argument dat de aanbestedende overheid “eigenhandig” verwarring
zou hebben gezaaid, niet worden gevolgd. Dergelijke bewering kan hoogstens
gelden als een excuus, doch niet als een rechtsgeldige grond van dwaling. De
verzoekende partij betwist immers dat zij over alle relevante informatie beschikte.
Temeer daar de uitnodiging van 30 januari 2026 uitdrukkelijk verwijst naar een
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-13/33
aangepaste meetstaat, mocht van haar worden verwacht dat zij alle relevante
documenten, met inbegrip van deze uitnodiging, met de vereiste zorgvuldigheid
zou hebben doorgenomen. Onder deze omstandigheden kan niet worden
aangenomen dat de verzoekende partij ten gevolge daarvan een “zuiver materiële
fout” heeft begaan in de zin van de voormelde bepaling.
Voorts voert de verzoekende partij aan dat zij de betrokken
vergissing zelf aan de aanbestedende entiteit heeft gesignaleerd, zodat deze laatste
op het ogenblik van het nemen van de bestreden beslissing volledig op de hoogte
was van het bestaan van een materiële vergissing. Ook dit betoog kan niet worden
gevolgd. Het volstaat immers niet dat de verzoekende partij, na het verstrijken van
de uiterste indieningsdatum van haar offerte, meldt dat zij een zuiver materiële fout
zou hebben begaan — zoals zij heeft gedaan bij e-mail van 16 februari 2026 en bij
schrijven van 11 maart 2026 — opdat de verwerende partij ipso facto gehouden
zou zijn zelf vast te stellen dat er sprake is van een zuiver materiële fout in de zin
van artikel 42, § 2, van het koninklijk besluit van 18 april 2017.
Ten derde voert de verzoekende partij aan dat de verwerende
partij zich niet in het ongewisse kon achten over de beschikbare remedies om een
dergelijke materiële vergissing recht te zetten, Zij verwijst in dat verband naar haar
e-mail van 16 februari 2026 (zie supra, punt 3.7.) en, in het bijzonder, naar de
vermelding van de eenheidsprijzen “conform het betoncontract”, waaruit volgens
haar de wijze van haar correctie van haar fout voldoende duidelijk zou blijken..
Dit betoog kan evenwel niet worden gevolgd. De verzoekende partij beperkt zich
immers tot een loutere kritiek, gesteund op een eigen feitelijke beoordeling van de
mogelijkheid tot rechtzetting van de fout. Met dit standpunt maakt zij echter niet
aannemelijk dat de aanbestedende entiteit haar beoordelingsmarge heeft
overschreden bij de beoordeling of, gelet op de concrete omstandigheden en binnen
het hierboven geschetste kader van de rechtsfiguur van de “zuiver materiële fout”,
deze fout al dan niet voor rechtzetting in aanmerking komt. Te dezen zet de
verwerende partij uiteen dat het voor de aanbestedende entiteit niet mogelijk was
om de offerte te verbeteren op basis van het zogenoemde “betoncontract”. Zij
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-14/33
verduidelijkt dit door, aan de hand van concreet aangehaalde posten, aan te tonen
dat het “betoncontract” niet alle posten bevat die onder het tabblad “Algemeen”
van de voorliggende opdracht zijn opgenomen. In dat verband stelt zij de niet
onterechte vraag welke prijzen de aanbestedende entiteit voor deze bijkomende
posten had moeten hanteren. De verzoekende partij daarentegen verzuimt uiteen te
zetten, laat staan aan te tonen, dat een eenvoudige één-op-één-toepassing van de
eenheidsprijzen uit het “betoncontract” op de voorliggende opdracht mogelijk en
verantwoord zou zijn. Het behoort daarbij niet tot de taak van de Raad van State
om deze vermeende overeenstemming in de plaats van de verzoekende partij zelf
te onderzoeken of tot stand te brengen. Het louter voegen bij het verzoekschrift van
een als vertrouwelijk aangeduide “simulatie” van het ontbrekende tabblad van de
meetstaat, die volgens de verzoekende partij gebaseerd is op de prijzen van het
“betoncontract”, kan aan deze vaststelling geen afbreuk doen. Bij een eenvoudig
nazicht van dit stuk blijkt immers op het eerste gezicht niet dat voor alle in de
meetstaat
vereiste
eenheidsprijzen
overeenstemmende
posten
in
het
“betoncontract” voorhanden zijn. Daarenboven stelt de Raad van State op het
eerste gezicht vast dat de verzoekende partij in haar verzoekschrift aanvoert dat zij
zich mag beroepen op een zogenoemde “clusteringstechniek”, waarbij zij “al de
kostprijs die de volledige stilstand van de werken met zich meebrengt” heeft
verwerkt in de door haar ingediende offertes van 16 januari 2026 en 13 februari
2026, met andere woorden — zoals de verwerende partij het stelt — “uitgesmeerd
over de andere posten.” Nog daargelaten de vraag of deze werkwijze niet strijdig
is met de doelstelling van de aangepaste meetstaat, lijkt dit standpunt moeilijk
verzoenbaar met en zelfs tegenstrijdig met haar eerdere stelling dat de ontbrekende
eenheidsprijzen
rechtstreeks
zouden
kunnen
worden
afgeleid
uit
het
“betoncontract”. De verwerende partij kan dan ook niet onterecht aanvoeren dat
deze tweede benadering zou vereisen dat de aanbestedende entiteit tevens alle
overige prijsposten van de offerte van de verzoekende partij zou herzien en
aanpassen — en dit bovendien op basis van een onbepaalde of onbekende waarde
— hetgeen door de verzoekende partij niet wordt weerlegd. Het voorgaande leidt
tot de slotsom dat de verzoekende partij op het eerste gezicht geen consistente
argumentatie ontwikkelt, waardoor haar betoog de vereiste ernst en
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-15/33
overtuigingskracht ontbeert.
“Ten overvloede” merkt de verzoekende partij nog op dat er
geenszins sprake kan zijn van enig speculatief oogmerk. Deze omstandigheid
volstaat evenwel op zich niet om het bestaan van een zuiver materiële fout aan te
nemen. Het ontbreken van een speculatief oogmerk kan immers niet zonder meer
worden gelijkgesteld met het bestaan van een zuiver materiële fout.
Tot slot voert de verzoekende partij aan dat de aanbestedende
entiteit bij haar beoordeling eveneens rekening had moeten houden met de beperkte
omvang van de materiële vergissing in verhouding tot de totaalprijs. Met haar
stelling dat de posten die verband houden met de meerkost ingevolge de stilstand
van de werken als verwaarloosbaar kunnen worden beschouwd en volgens haar de
rangschikking niet beïnvloeden, vertrekt de verzoekende partij evenwel van een
onjuiste rechtsopvatting. Voor de beoordeling of sprake is van een zuiver materiële
fout in de zin van de als geschonden aangevoerde bepaling, dient immers
inzonderheid te worden nagegaan of het gaat om een fout waarover nauwelijks
discussie kan bestaan en die door een eenvoudige precisering kan worden
rechtgezet, en niet of die fout al dan niet een impact heeft op de rangschikking.
Overigens merkt de verwerende partij terecht op dat, nu de aanbestedende overheid
de eenheidsprijzen uit het “betoncontract” niet zomaar eigenmachtig kan
overnemen om de prijs te berekenen — hetgeen hiervoor wordt bijgetreden — zij
evenmin kan nagaan welke invloed deze fout op de rangschikking zou hebben
gehad. Voorts geldt dat de rechtzetting van een zuiver materiële fout geen
aanleiding mag geven tot een wijziging van de essentiële elementen van de offerte.
De prijs vormt bij uitstek een essentieel element van de offerte. De verzoekende
partij toont niet aan dat het ontbreken van het betrokken tabblad, zelfs indien het
volgens haar om “verwaarloosbare” posten zou gaan, niet van aard is de prijs, de
prijsvorming en de prijsopgave te beïnvloeden, hetgeen in casu als essentieel moet
worden beschouwd, temeer daar in de voorliggende opdracht de prijs het enige
gunningscriterium vormt. De verzoekende partij toont derhalve niet aan dat het niet
opgeven van prijzen voor deze posten geen invloed kan hebben op de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-16/33
vergelijkbaarheid met de andere offertes, zoals de verwerende partij in de bestreden
beslissing overweegt.
Uit hetgeen voorafgaat volgt dat de verzoekende partij weliswaar
een eigen opvatting en beoordeling huldigt met betrekking tot de kwalificatie en
de mogelijke correctie van de door haar begane fout, doch zij niet aantoont dat de
aanbestedende entiteit buiten de grenzen van haar beoordelingsbevoegdheid is
getreden door te oordelen dat het verzuim om afzonderlijke eenheidsprijzen op te
geven voor de posten opgenomen in het tabblad “6.3. Werkverlet” van de
modelmeetstaat geen zuiver materiële fout uitmaakt die door een eenvoudige
precisering kan worden rechtgezet.
In die omstandigheden toont de verzoekende partij evenmin aan
dat de aanbestedende overheid onzorgvuldig heeft gehandeld door, bij het concrete
onderzoek naar haar werkelijke bedoeling, geen rekening te houden met de door
haar naderhand verstrekte toelichting in de e-mail van 16 februari 2026 en het
schrijven van 11 maart 2026.
Het middelonderdeel, gesteund op de schending van artikel 42
van het koninklijk besluit van 18 juni 2017, is derhalve niet ernstig. Ook de overige
door de verzoekende partij in dit middelonderdeel aangevoerde en als geschonden
beschouwde regels en beginselen, die op het eerste gezicht slechts in
ondergeschikte dan wel ondersteunende orde worden ingeroepen, kunnen niet tot
een andere beoordeling leiden en zijn evenmin ernstig, gelet op de verwerping van
de voornaamste grief die is gesteund op voormeld artikel 42.
Het eerste middelonderdeel is niet ernstig.
Tweede middelonderdeel
De kern van het middelonderdeel is, zoals de verzoekende partij
zelf samenvat, dat de aanbestedende entiteit op onwettig wijze de prijsformule,
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-17/33
zoals neergelegd in artikel 84, § 2, van het koninklijk besluit van 18 juni 2017 niet
heeft toegepast.
Dit middelonderdeel faalt in rechte zoals hierna blijkt.
Overeenkomstig artikel 84, §2, eerste lid, van het koninklijk
besluit van 18 juni 2017, mag de aanbestedende entiteit wanneer een inschrijver
voor een willekeurige post van de samenvattende opmeting of de inventaris geen
prijs heeft vermeld, hetzij de offerte als onregelmatig weren, hetzij ze behouden
door de leemte aan te vullen met behulp van een in die bepaling opgenomen
wiskundige formule.
Anders dan hoe de verzoekende partij het ziet, vindt die
bepaling en de in die bepalingen voorziene mogelijkheid tot aanvulling van de
offertes aan de hand van een leemte-formule géén toepassing op de voorliggende
plaatsingsprocedure, zijnde een vereenvoudigde onderhandelingsprocedure met
voorafgaande oproep tot mededinging overeenkomstig artikel 123 van de wet van
17 juni 2016.
Evenmin lijkt deze bepaling in casu door de
aanbestedende entiteit van toepassing te zijn gemaakt door het bestek.
Ter terechtzitting voert de verzoekende partij aan dat de
betrokken bepaling evenwel “naar analogie” dient te worden toegepast, “minstens
in het kader van het behoorlijk bestuur”. Een toepassing of interpretatie per
analogie strekt ertoe de abstracte bedoeling van de regelgever te achterhalen
teneinde een oplossing te bieden voor een niet uitdrukkelijk geregeld, doch
vergelijkbaar geval. De bestuursrechter vult in dat verband een eventuele leemte in
de regelgeving aan. Te dezen blijkt evenwel op het eerste gezicht niet dat er sprake
is van een dergelijke leemte. Vooreerst geldt een gelijkaardige regeling voor de
klassieke sectoren, zoals blijkt uit artikel 86, § 2, van het koninklijk besluit van 18
april 2017 betreffende de plaatsing van overheidsopdrachten in de klassieke
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-18/33
sectoren (hierna: koninklijk besluit van 18 april 2017). Voorts is het als geschonden
aangevoerde artikel 84 opgenomen onder titel 2, getiteld “Gunning bij openbare of
niet-openbare procedure”. Reeds hieruit lijkt prima facie te volgen dat deze
bepaling geen toepassing vindt op een plaatsingsprocedure die wordt gekenmerkt
door onderhandelingen, zoals in casu het geval is. Daarenboven was het vroegere
stelsel inzake de aanvulling van leemten uitsluitend van toepassing op de
plaatsingsprocedure van de aanbesteding, geregeld in artikel 97 van het koninklijk
besluit van 15 juli 2011 betreffende de plaatsing van overheidsopdrachten in de
klassieke sectoren, en op de plaatsingsprocedure van de offerteaanvraag, geregeld
in artikel 98 van datzelfde besluit. Met de wet van 17 juni 2016 inzake
overheidsopdrachten heeft de wetgever deze terminologie verlaten en geopteerd
voor de begrippen “openbare” en “niet-openbare” procedure (Memorie van
toelichting bij het wetsontwerp van 4 januari 2016 inzake overheidsopdrachten,
Parl.St. Kamer 2015-16, nr. 1541/001, 16-17 en 70). Gelet op de uitdrukkelijke wil
van de regelgever, zoals verwoord in het Verslag aan de Koning bij het koninklijk
besluit van 18 april 2017 — dat voorziet in een inhoudelijk identieke bepaling —
om de artikelen 97 en 98 van het koninklijk besluit van 15 juli 2011 te “hernemen”
en te “versmelten”, kan in de huidige stand van het geding niet worden
aangenomen dat er in hoofde van de regelgever sprake zou zijn van een lacune. Het
enkele feit dat de betrokken bepaling geen toepassing vindt op een
plaatsingsprocedure die wordt gekenmerkt door onderhandelingen, zoals in casu
het geval is, volstaat dan ook niet om te besluiten tot het bestaan van een leemte
die een analoge toepassing zou kunnen rechtvaardigen..
Wat het beroep op het “behoorlijk bestuur” betreft als
grondslag om de betrokken bepaling toe te passen — waarbij de verzoekende partij
nalaat de desbetreffende beginselen nader te preciseren — kan weliswaar worden
aangenomen dat bepaalde rechtsregels die formeel enkel gelden voor de openbare
en de niet-openbare procedure, op basis van de algemene beginselen die van
toepassing zijn op elke overheidsopdracht, mutatis mutandis hun weerslag kunnen
hebben op plaatsingsprocedures die door onderhandelingen worden gekenmerkt.
Deze vaststelling impliceert evenwel niet dat de als geschonden aangevoerde
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-19/33
bepaling inzake het aanvullen van een offerte wegens leemten daarom ipso facto
van toepassing zou zijn. Te dezen voert de verzoekende partij dit evenmin aan in
het betrokken middelonderdeel, noch toont zij dit aan.
Uit hetgeen voorafgaat volgt dat de verzoekende partij, in
haar grief afgeleid uit de vermeende schending van artikel 84, § 2, eerste lid, van
het koninklijk besluit van 18 juni 2017, vertrekt van een in rechte onjuist bevonden
standpunt. Het middelonderdeel is in die mate niet ernstig.
De in hetzelfde middelonderdeel aangevoerde schending
van de beginselen van behoorlijk bestuur steunt eveneens op deze onjuiste
rechtsopvatting, zodat ook deze grief niet ernstig is, gelet op de verwerping van de
voornaamste grief.
Voorts volgt uit de voorgaande vaststellingen dat de
aanbestedende entiteit niet gehouden was om de offerte van de verzoekende partij
aan te vullen met toepassing van de zogenoemde leemteformule vervat in artikel
84, § 2, van het koninklijk besluit van 18 juni 2017, zelfs indien zou worden
aangenomen dat deze offerte een “leemte” in de zin van die bepaling bevatte en
niet eerder een onvolledige meetstaat betreft waarbij de betrokken posten
eenvoudigweg niet waren opgenomen. In deze omstandigheden kan evenmin
worden vereist dat de aanbestedende entiteit motiveert waarom zij geen toepassing
heeft gemaakt van een bepaling die in casu niet van toepassing is. Bijgevolg ligt er
evenmin een schending voor van de aangevoerde formele motiveringsplicht.
Het tweede middelonderdeel is niet ernstig.
Derde middelonderdeel
De door de verzoekende partij in het middelonderdeel
opgenomen samenvatting (supra, punt 3.8.) dekt de draagwijdte van het
middelonderdeel niet. Zij vormt immers geen samenvatting van de grieven in de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-20/33
zin van artikel 2, § 1, tweede tot vierde lid, van het besluit van de Regent van 23
augustus
1948
tot
Bestuursrechtspraak
regeling
van
de
van
Raad
van
de
rechtspleging
State
voor
(hierna:
de
afdeling
de
algemene
procedureregeling), welke bepaling ook van toepassing is indien in een enig
verzoekschrift
ook
de
vordering
tot
schorsing
bij
uiterst
dringende
noodzakelijkheid wordt gevorderd.
Ingevolge
deze
regeling
moet
de
vordering
een
samenvatting van het middel bevatten wanneer een nadere uiteenzetting van het
middel vereist is. Dit is in casu het geval, gelet op het feit dat de verzoekende partij
haar middelonderdeel uitvoerig en met omstandige toelichtingen heeft uitgewerkt.
Het komt de Raad van State niet toe om, in de plaats van
deze partij, te doen wat die partij moet doen. In casu heeft de verwerende partij
evenwel in haar nota met opmerkingen het standpunt van de verzoekende partij
met betrekking tot het enig middel samengevat, waaruit blijkt dat zij dit middel in
die (samengevatte) zin heeft begrepen.
Gelet op het voorgaande moet, temeer in het kader van een kortgedingprocedure
bij uiterst dringende noodzakelijkheid — waarin het recht van verdediging van de
overige partijen bovendien beperkt is — de verzoekende partij aanvaarden dat de
Raad van State de door haar aangevoerde grieven begrijpt in de zin zoals zij door
de verwerende partij in haar nota met opmerkingen als volgt werden samengevat:
“42 Samenvatting van het middelonderdeel. [De verzoekende partij] betoogt
dat haar herziene offerte niet substantieel onregelmatig verklaard mocht
worden. [De verzoekende partij] verwijst eerst naar artikel 74, § 1 [van het
koninklijk besluit van 18 juni 2017] en de gevallen waarin een offerte
substantieel onregelmatig wordt beschouwd volgens die bepaling.
[De verzoekende partij] is van mening dat het ontbreken van een prijs voor
een post niet onder die gevallen valt. Vervolgens stelt [de verzoekende partij]
dat zij over de mogelijkheid om haar offerte te regulariseren op grond van
artikel 74, § 5 [van het koninklijk besluit van 18 juni 2017] had moeten
genieten. Hoe dan ook zou de [aanbestedende entiteit] geen concrete
afweging hebben gemaakt.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-21/33
De kern van het middelonderdeel betreft de schending van
artikel 74 van het koninklijk besluit van 18 juni 2017. Deze bepaling luidt:
Ҥ 1. De aanbestedende entiteit gaat na of de offertes regelmatig zijn.
De offerte kan substantieel of niet substantieel onregelmatig zijn.
Een offerte is substantieel onregelmatig wanneer ze van aard is de inschrijver
een discriminerend voordeel te bieden, tot concurrentievervalsing te leiden,
de beoordeling van de offerte van de inschrijver of de vergelijking ervan met
de andere offertes te verhinderen, of de verbintenis van de inschrijver om de
opdracht onder de gestelde voorwaarden uit te voeren onbestaande,
onvolledig of onzeker te maken.
De volgende onregelmatigheden worden met name als substantieel
beschouwd :
[…]
3° de niet-naleving van de minimale eisen en de vereisten die als substantieel
worden aangemerkt in de opdrachtdocumenten.”
[…]
§ 5. De onderhavige paragraaf is van toepassing op het
regelmatigheidsonderzoek van de offertes bij de opdrachten met een
geraamde waarde lager dan de drempel voor de Europese bekendmaking
waarbij gebruik wordt gemaakt van een procedure waarin onderhandelingen
toegelaten zijn en onverminderd paragraaf 2 en artikel 121, § 6, tweede lid,
van de wet. De aanbestedende entiteit beslist om hetzij de substantieel
onregelmatige offerte nietig te verklaren, hetzij om deze onregelmatigheid te
laten regulariseren. Hetzelfde geldt indien de offerte meerdere nietsubstantiële onregelmatigheden bevat, wanneer de cumulatie of combinatie
ervan de in paragraaf 1, derde lid, bedoelde gevolgen teweeg brengt.”
Op grond van artikel 74, § 1, derde lid, is een
onregelmatigheid in een offerte substantieel wanneer de onregelmatigheid van aard
is aan de betrokken inschrijver een onrechtmatig discriminerend voordeel te
bieden, tot concurrentievervalsing te leiden, de beoordeling van diens offerte of de
vergelijking ervan met de andere offertes te verhinderen, dan wel de verbintenis
van de inschrijver om de opdracht onder de gestelde voorwaarden uit te voeren
onbestaande, onvolledig of onzeker te maken. Anders dan hoe de verzoekende
partij het ziet, is hierbij niet vereist dat de opdrachtdocumenten in toepassing van
artikel 74, § 1, vierde lid, 3° van deze bepaling uitdrukkelijk stellen dat het nietnaleven van een bestekvereiste een substantiële onregelmatigheid vormt: dit kan
immers ook voortvloeien uit de aard van de onregelmatigheid zelf.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-22/33
De verzoekende partij betwist als zodanig niet dat zij de
verkeerde meetstaat bij haar offerte heeft gevoegd. Haar offerte wijkt in dat opzicht
af van de bestekbepaling die voorschrijft dat een “behoorlijk ingevulde
samenvattende opmeting” bij het bestek dient te worden gevoegd, waarbij de
aanbesteder de offerte “kan” nietig verklaren indien één of meerdere documenten
van de inschrijver ontbreken.
De
formele
motivering
van
de
beslissing
tot
onregelmatigheid van de offerte van de verzoekende partij in de bestreden
beslissing is hiervoor weergegeven (supra, punt 3.6.). Er wordt verwezen. Hieruit
blijkt dat de afwezigheid van (prijs)gegevens voor de nieuwe posten onder het
tabblad ‘Algemeen’ in de “herziene” – i.e. de finale offerte – van de verzoekende
partij de beoordeling van deze offerte verhindert en een vergelijking met de andere
herziene offertes onmogelijk maakt. De herziene offerte (die tevens een finale
offerte is) van deze inschrijver wordt bijgevolg als substantieel onregelmatig
beschouwd en kan niet geregulariseerd worden.
In de meetstaat die bij de aangepaste offerte moest worden
gevoegd, wordt in het ontbrekende tabblad de kost van een volledige stilstand van
de werken voor de betrokken werknemer of van het voertuig of machine
opgenomen in afzonderlijke posten, waarin de “hieruit voortvloeiende manuren en
kosten uitsluitend kunnen worden ingebracht”, waarmee op het eerste gezicht
beoogd wordt te vermijden dat deze prestaties en de kostprijs ervan worden
verweven c.q. geclusterd met de overige posten, zoals de verzoekende partij
overigens meent te hebben gedaan in de meetstaat gevoegd bij haar offerte.
Op het eerste gezicht is het ontbreken van dit tabblad
derhalve van aard de prijs, de prijsvorming en de prijsopgave te beïnvloeden. De
aanbestedende entiteit lijkt dan ook niet buiten de grenzen van haar
beoordelingsbevoegdheid te zijn getreden door te oordelen dat de in het bestek
uitdrukkelijk vereiste prijsinformatie ontbreekt in de offerte van de verzoekende
partij, en op grond daarvan te besluiten dat dit gebrek een substantiële
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-23/33
onregelmatigheid uitmaakt, in zoverre het de beoordeling van deze offerte
verhindert en de vergelijking met de andere (herziene) offertes onmogelijk maakt.
Wanneer een inschrijver in zijn offerte een afwijkende prijszetting hanteert,
verhindert dit immers op het eerste gezicht een behoorlijke prijsvergelijking met
de andere inschrijvers, die zich wel houden aan de voorgeschreven wijze van
prijsopgave, en creëert dit onzekerheid omtrent de verbintenis van die inschrijver
om de opdracht overeenkomstig de gestelde voorwaarden uit te voeren. De prijs
vormt immers bij uitstek een essentieel element van de offerte, temeer in een
opdracht zoals de voorliggende, waarin de prijs het enige gunningscriterium is,
zodat van de inschrijvers mag worden verwacht dat zij de voorgeschreven wijze
van prijsopgave strikt naleven. Ten slotte stelt de Raad van State vast dat de
verzoekende partij dit niet weerlegt en inzonderheid niet uiteenzet op welke wijze
de aanbestedende entiteit haar offerte alsnog op een gelijkwaardige en
vergelijkbare wijze had kunnen beoordelen ten aanzien van de overige offertes.
De verzoekende partij betwist in het middelonderdeel ook
het standpunt dat haar offerte niet kon worden geregulariseerd.
Deze kritiek ontbreekt de vereiste ernst.
Omdat de opdracht is geplaatst met een procedure waarin
onderhandelingen zijn toegelaten en de geraamde waarde ervan lager is dan de
drempel voor de Europese bekendmaking, kan de aanbestedende entiteit krachtens
artikel 74, § 5, van het koninklijk besluit van 18 juni 2017, de substantieel
onregelmatige offerte nietig verklaren of deze laten regulariseren. Op het eerste
gezicht is deze mogelijkheid tot regulariseren niet absoluut. Hij moet verenigbaar
zijn met de principes van gelijke behandeling en mededinging. Dit laatste lijkt niet
het geval te zijn indien die regularisatie er in wezen op neerkomt dat de betrokken
inschrijver de onregelmatigheden in zijn offerte op zodanige wijze rechtzet dat de
aangebrachte verbeteringen of aanpassingen de facto neerkomen op de indiening
van een nieuwe offerte.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-24/33
Uit de formele motivering van de bestreden beslissing blijkt
dat de aanbestedende overheid van oordeel was dat de vastgestelde substantiële
onregelmatigheid niet kan worden geregulariseerd omdat het aanbrengen van
aanvullingen of aanpassingen zou neerkomen op de indiening van een (volledig)
nieuwe offerte hetgeen strijdig is met de gelijke behandeling van de inschrijvers.
Door aldus te oordelen miskent de aanbestedende entiteit haar beoordelingsruimte
ter zake niet. De substantiële onregelmatigheid heeft betrekking op de
prijs(zetting), hetgeen de essentie van de offerte betreft. De omstandigheid dat de
verzoekende partij het met deze beoordeling niet eens is, kan op zich niet volstaan
om de wettigheid ervan in het gedrang te brengen.
Door aldus te oordelen, miskent de aanbestedende overheid
evenmin haar eigen besteksbepalingen niet, die op het eerste gezicht evenmin een
plicht tot regularisatie opleggen van een onregelmatigheid in de hypothese als de
voorliggend.
Het derde middelonderdeel is niet ernstig.
Vierde middelonderdeel
In de mate dat de verzoekende partij in het middel onder de
schending van “de beginselen van behoorlijk bestuur” aanvoert, zonder meer, geeft
zij niet aan welk ander beginsel van behoorlijk bestuur dan het aangevoerde patere
legem-beginsel zij geschonden acht. Het middel is in die mate niet ontvankelijk.
In wat een eerste kritiek is, voert de verzoekende partij aan
dat de wijziging van de opdracht niet correct werd uitgevoerd vermits enkel nietwezenlijke wijzigingen zijn toegestaan tijdens de plaatsingsprocedure en voor
wezenlijke aanpassingen van de bestekvoorwaarden de procedure moet worden
stopgezet en hernomen. In essentie betoogt zij dat het een of het ander is: ofwel is
de wijziging van de meetstaat niet wezenlijk en is er dan geen gegronde reden
voorhanden om haar offerte niet te verbeteren, aan te vullen of te regulariseren (cfr
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-25/33
eerste tot derde middelonderdeel), ofwel is de wijziging van de meetstaat wezenlijk
en noopt dat tot heraanbesteding.
Deze binaire redenering wordt niet bijgetreden en gaat op
het eerste gezicht voorbij aan de leer van de wezenlijke wijziging die een autonome
betekenis heeft en als zodanig losstaat van de in de overige middelonderdelen aan
bod gekomen artikelen 42 (inzake de zuiver materiële fouten) en artikel 74 (inzake
de onregelmatigheid van de offerte) van het koninklijk besluit van 18 juni 2017.
Een aanbestedende entiteit kan gedurende de plaatsingsprocedure wijzigingen aan
de opdrachtdocumenten doorvoeren indien die niet wezenlijk zijn – en dus niet
noodzakelijk verboden zijn in de zin van de leer van de wezenlijke wijzigingen –
maar waarbij die toch aanzienlijk mogen zijn. Als de inschrijver vervolgens deze
gewijzigde bepalingen schendt, dan moet de aanbestedende entiteit nagaan of die
schending een substantiële onregelmatigheid uitmaakt in de zin van artikel 74 van
het koninklijk besluit van 18 juni 2017. De kwalificatie van een bestekswijziging
als niet-wezenlijk, betreft dus op het eerste gezicht een geheel andere beoordeling
als de kwalificatie van de schending van een (gewijzigd) besteksbepaling als
substantieel. Kortom, de dichotomie waarop de verzoekende partij zich bij de
adstructie van haar middelonderdeel steunt, lijkt geen steun te vinden in het recht.
De deducties de verzoekende partij eruit afleidt en inzonderheid dat de procedure
niet correct is gevoerd en de aangevoerde bepalingen miskent, missen derhalve de
vereist ernst.
Voorts laat de verzoekende partij na om aan de hand van
concrete elementen aan te tonen dat de gewijzigde meetstaat een wezenlijke
wijziging betreft in de zin van deze rechtsfiguur en beperkt zij zich ter zake tot een
blote bewering niet ondersteund door een concreet gegeven.
Voor het overige komt de stelling van de verzoekende partij
dat het risico op onvoorziene stilstandskosten verwaarloosbaar is, zodat de
aanbestedende overheid hiervoor niet in haar opdrachtdocumenten posten had
mogen voorzien, neer op een opportuniteitsbeoordeling. Niets lijkt er immers aan
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-26/33
in de weg te staan dat een aanbestedende entiteit zich indekt tegen het risico op
onvoorziene stilstandskosten door daarvoor specifieke posten in de meetstaat op te
nemen. De omstandigheid dat de regelgeving, zoals de verzoekende partij betoogt,
alternatieve oplossingen zou bieden, is in dit verband niet doorslaggevend. Het
staat een aanbestedende entiteit vrij om bepaalde risico’s reeds op voorhand
contractueel te ondervangen door deze expliciet in de opdrachtdocumenten te
verdisconteren.
Een tweede kritiek lijkt de wijze van communicatie te
betreffen. Los van de vraag of de verzoekende partij belang heeft bij deze kritiek
nu de gedane communicatie haar niet heeft belet om een herziene offerte in te
dienen, blijkt uit het administratief dossier dat de verzoekende partij op 30 januari
2026 werd uitgenodigd om een aangepaste offerte, met inachtneming van de
aangepaste meetstaat, in te dienen, uiterlijk op 13 februari 2026, om 14u00.
De verzoekende partij brengt in casu geen enkel (concreet)
argument naar voren waaruit zou moeten blijken dat deze termijn niet beantwoordt
aan een “redelijke indieningstermijn”. Evenmin maakt de verzoekende partij
aannemelijk, aan de hand van enig concrete element, dat er voor de inschrijvers en
in het bijzonder voor haar niet in “voldoende tijd” is voorzien om een aangepaste
offerte in te dienen.
Wat de overige in het middel geschonden geachte
bepalingen en beginselen betreft, wordt geen specifieke argumentatie opgebouwd,
zodat deze grieven geacht moeten worden ofwel samen te vallen met wat hiervoor
al is besproken, ofwel niet ontvankelijk te zijn.
Het vierde middelonderdeel is niet ernstig
Conclusie
Het eerste middel is niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-27/33
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
De verzoekende partij voert onder het kopje “Verwerende partij
heeft noch bij de initiële offertes noch bij de aangepaste offertes een deugdelijk
prijs- en kostenonderzoek gevoerd” een tweede middel aan, waarbij zij de
schending aanvoert van de artikelen 43 en 44 van het koninklijk besluit van 18 juni
2017.
De verzoekende partij vat het tweede middel samen als volgt:
“Verwerende partij heeft geen verzoek tot prijsverantwoording gericht aan
de vier inschrijvers die zonder onderscheid allen een initiële offerte hebben
ingediend met diverse abnormale lage en/of hoge prijzen.
Verwerende partij heeft appelen met peren vergeleken door het prijs- en
kostenonderzoek over minstens twee offerterondes te spreiden. Concreet
werd het schijnbaar abnormaal laag of hoog karakter van de”.
Beoordeling
De hiervoor geciteerde door de verzoekende partij in het
middel gegeven samenvatting (supra, punt 31) dekt de draagwijdte van het middel
niet en is duidelijk onvolledig, terwijl de verzoekende partij wel aan de hand van
omstandige toelichtingen in detail en concreter ingaat op de argumenten die
volgens haar het middel ondersteunen.
Om de hiervoor reeds uiteengezette redenen (supra, punt
19.), moet de vordering bijgevolg een samenvatting van het middel bevatten. Het
komt de Raad van State niet toe om, in de plaats van deze partij, te doen wat die
partij moet doen. Gelet op het voorgaande moet, temeer in het kader van een
kortgedingprocedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid — waarin het recht
van verdediging van de overige partijen bovendien beperkt is — de verzoekende
partij aanvaarden dat de Raad van State de door haar aangevoerde grieven begrijpt
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-28/33
als hierna is gedaan.
De kern van het middel betreft de schending van de
artikelen 43 en 44 , § 1, van het koninklijk besluit van 18 juni 2017. Deze
bepalingen luiden:
“Art. 43. De aanbestedende entiteit onderwerpt de ingediende offertes aan
een prijs- of kostenonderzoek. Daartoe kan de aanbestedende entiteit,
overeenkomstig artikel 84, tweede lid, van de wet, samen gelezen met artikel
153, 3°, van de wet, de inschrijvers verzoeken alle nodige inlichtingen te
verstrekken.”
“Art. 44. § 1. Indien uit het prijs- of kostenonderzoek overeenkomstig artikel
43 blijkt dat er prijzen of kosten worden aangeboden die abnormaal laag of
hoog lijken, voert de aanbestedende entiteit een bevraging van deze laatste
uit. Wanneer gebruik wordt gemaakt van de onderhandelingsprocedure met
voorafgaande
oproep
tot
mededinging,
de
vereenvoudigde
onderhandelingsprocedure met voorafgaande oproep tot mededinging en de
onderhandelingsprocedure zonder voorafgaande oproep tot mededinging,
wordt de bevraging uitgevoerd op de laatst ingediende offertes. Dit belet niet
dat de aanbestedende entiteit deze bevraging reeds kan verrichten in een
vroeger stadium van de procedure.
§ 2. Bij de prijzen- of kostenbevraging verzoekt de aanbestedende entiteit de
inschrijver om de nodige schriftelijke verantwoording over de samenstelling
van de abnormaal geachte prijs of kost te verstrekken binnen een termijn van
twaalf dagen […]
[…]
De aanbestedende overheid is er echter niet toe gehouden om
verantwoordingen te vragen voor prijzen voor verwaarloosbare posten.
Zo nodig ondervraagt de aanbestedende entiteit de inschrijver opnieuw. Dit
gebeurt schriftelijk. […].”
34.
Uit de uitnodiging tot het indienen van een aangepaste
offerte en uit de bestreden beslissing blijkt dat de initiële offertes uitsluitend
werden onderworpen aan een algemeen prijsonderzoek.
Het tweede middel van de verzoekende partij steunt in
belangrijke mate op de stelling dat de verwerende partij verplicht was om reeds in
de eerste offertefase een bijzonder prijsonderzoek, inclusief een prijs- en
kostenbevraging, uit te voeren. Deze opvatting berust evenwel op een onjuist
juridisch uitgangspunt.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-29/33
Uit artikel 84 van de wet van 17 juni 2016, dat artikel 153
van deze wet toepasselijk maakt op de opdrachten geplaatst in speciale sectoren,
alsook uit de artikelen 41, 42, 43 en 44 van het koninklijk besluit van 18 juni 2017,
blijkt dat de aanbestedende entiteit, na verbetering van de offertes overeenkomstig
artikel 42, verplicht is om in eerste instantie over te gaan tot een algemeen prijzenof kostenonderzoek overeenkomstig artikel 43 en, bij vermoeden van abnormaal
lage of hoge prijzen of kosten, in tweede instantie over te gaan tot een bijzonder
prijzen- en kostenonderzoek zoals bedoeld in artikel 44 van het koninklijk besluit
van 18 juni 2017. De aanbestedende entiteit beschikt over een ruime
beoordelingsbevoegdheid om dit ogenschijnlijk abnormale karakter van een prijs
te beoordelen.
Het koninklijk besluit van 18 juni 2017 maakt aldus een
duidelijk onderscheid tussen enerzijds het algemeen prijsonderzoek (vervat in
artikel 43), dat steeds verplicht is, en anderzijds het bijzonder prijsonderzoek met
een “prijzen- of kostenbevraging” (artikel 44), dat in beginsel slechts vereist is
wanneer er aanwijzingen zijn van abnormale prijzen.
Het is in het kader van het voornoemde bijzonder prijzenen kostenonderzoek, dat de aanbestedende entiteit de betrokken inschrijvers moet
verzoeken de nodige schriftelijke verantwoordingen te verstrekken betreffende de
samenstelling van de prijs of de kosten die als abnormaal wordt/worden
beschouwd, om vervolgens te bepalen of de betrokken prijzen normaal of
abnormaal zijn en daaruit de gevolgen te trekken op het vlak van de regelmatigheid
van de betrokken offertes en het lot dat eraan moet worden voorbehouden.
Wanneer
in
het
kader
van
een
vereenvoudigde
onderhandelingsprocedure met voorafgaande oproep tot mededinging, naar
aanleiding van het algemene prijsonderzoek, schijnbaar abnormale prijzen worden
vastgesteld in de initiële offerte, is de aanbestedende overheid overeenkomstig
artikel 44, § 1, tweede lid, van het koninklijk besluit van 18 juni 2017 evenwel niet
verplicht om de inschrijvers reeds in dat stadium te bevragen. Deze bepaling stelt
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-30/33
integendeel uitdrukkelijk dat de bevraging in dat geval wordt uitgevoerd op de
laatst ingediende offerte. De zinsnede dat de aanbestedende overheid deze
bevraging reeds “kan” verrichten in een vroeger stadium van de procedure,
bevestigt dat het onderzoek van abnormale prijzen door de aanbestedende overheid
op elk moment van de gunningsprocedure kan plaatsvinden en dus ook pas na de
onderhandelingsfase, wanneer de inschrijvers hun finale offertes hebben
ingediend.
Anders dan hoe de verzoekende partij het ziet, volgt uit de
voormelde bepaling derhalve geen verplichting om de inschrijvers na een algemeen
prijs- en kostenonderzoek over schijnbaar abnormale prijzen te bevragen, al heeft
hij daar wel de mogelijkheid toe.
Slechts wanneer een aanbestedende entiteit na beoordeling
van de prijsverantwoording, die dus ook in de laatste offerteronde kan
plaatsgrijpen, vaststelt dat het bedrag van een of meer niet-verwaarloosbare posten
of het totale offertebedrag een abnormaal karakter vertoont, dient hij
overeenkomstig artikel 44, § 3, eerste lid, 1° en 2°, van het koninklijk besluit van
18 juni 2017 de offerte te weren omwille van de substantiële onregelmatigheid
waarmee deze behept is.
Het bestek sluit hierbij aan, aangezien het bij het onderdeel
‘1.4.4 Beoordeling eerste offertes’ uitsluitend verwijst naar artikel 43 van het
koninklijk besluit, met name het algemeen prijsonderzoek. De aanbestedende
entiteit mocht op het eerste gezicht dan ook rechtmatig beslissen om het bijzonder
prijsonderzoek pas te verrichten na de uitnodiging tot indiening van een aangepaste
offerte met toepassing van artikel 44 §1 van het koninklijk besluit van 28 juni
2017. In de mate dat de verzoekende partij uitgaat van een andere rechtsopvatting,
faalt die in rechte.
Het middel is in die mate niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-31/33
De verzoekende partij brengt nog een tweede grief aan, met
name dat in de bestreden beslissing “geenszins [wordt] aangetoond dat de gekozen
inschrijver het schijnbaar abnormaal karakter van diens prijzen tijdig en op
deugdelijke wijze heeft weerlegd”.
Wat het tijdig karakter betreft, kan worden verwezen naar
wat hiervoor is uiteengezet. Deze kritiek is derhalve niet ernstig.
Wat de deugdelijke wijze van het onderzoek betreft, voert
de verzoekende partij op het eerste gezicht de schending aan van de
zorgvuldigheidsbeginsel dat losstaat van de in het middel aangevoerde
reglementaire bepalingen.
Het zorgvuldigheidsbeginsel houdt in dat het bestuur zijn
beslissing op zorgvuldige wijze moet voorbereiden. Dit impliceert dat de beslissing
dient te steunen op werkelijk bestaande en concrete feiten die met de vereiste
zorgvuldigheid werden vastgesteld. De overheid is onder meer verplicht om
zorgvuldig te werk te gaan bij de voorbereiding van de beslissing en de feitelijke
en juridische aspecten van het dossier deugdelijk te onderzoeken, zodat zij met
kennis van zaken kan beslissen. Het komt aan de verzoekende partij toe om met
concrete gegevens aannemelijk te maken dat de handelwijze van de aanbestedende
overheid niet doet blijken van het vereiste zorgvuldig handelen. Het formuleren
door de verzoekende partij van eigen aannames, veronderstellingen en kritieken
zonder enig begin van bewijs, volstaan niet om aannemelijk te maken dat de
bestreden beslissing op een onzorgvuldige wijze tot stand is gekomen.
De verzoekende partij steunt haar twijfels omtrent de
zorgvuldigheid waarmee het (algemeen) prijsonderzoek is uitgevoerd, uitsluitend
op argumenten aangevoerd in het eerste middel. In de huidige stand van het geding
is evenwel vastgesteld dat het eerste middel niet ernstig is. Dit heeft tot gevolg dat
de verzoekende partij, bij het formuleren van haar kritiek in het voorliggende
middel, uitgaat van een eigen aanname of veronderstelling zonder dat enige ernst
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-32/33
of feitelijke grondslag blijkt. Hieruit volgt dat deze kritiek niet aannemelijk maakt
dat de aanbestedende overheid bij het uitvoeren van het (algemeen) prijsonderzoek
op onzorgvuldige wijze zou hebben gehandeld. Andere indices of aanwijzingen
worden niet aangevoerd.
In deze context komt de verzoekende partij niet verder dan
aannames en niet-bewezen veronderstellingen, hetgeen niet volstaat — en zeker
niet in het kader van een procedure tot schorsing bij uiterst dringende
noodzakelijkheid, waarin de Raad van State slechts een prima facie-onderzoek kan
uitoefenen over de aangevoerde grieven.
Het tweede middel is niet ernstig.
VII. Besluit
37.
Geen van de middelen is ernstig gebleken. De vordering tot
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid wordt dan ook verworpen.
BESLISSING
De Raad van State verwerpt de vordering.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op elf mei tweeduizend zesentwintig, door de
Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Geert Debersaques,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Johan Pas,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Johan Pas
Geert Debersaques
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.641
XIV-40.140-33/33
