Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.686 (2026-05-18)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 266.686 van 18 mei 2026 Openbaar ambt - Federale en lokale politie
– Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIIe KAMER
ARREST
nr. 266.686 van 18 mei 2026
in de zaak A. 247.595/XII-10.067
In zake:
J.V.
tegen:
de BELGISCHE STAAT,
vertegenwoordigd door de minister van Binnenlandse Zaken
woonplaats kiezend bij
de Federale politie DGR/Jur/CTX
gevestigd te 1000 Brussel
Koningsstraat 202A
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 6 maart 2026 , strekt tot de schorsing
van de tenuitvoerlegging van “[d]e beslissing van 7 januari 2026, uitgaande van de
Algemene Directie van het Middelenbeheer en de Informatie – Directie van het
Personeel (DGR/DRP/Departement Loopbaanbeheer), waarbij werd beslist dat:
‘Le temps de présence de Monsieur [J.V.] redémarre à la date de sa réintégration :
01-09-2025’. ”
II. Verloop van de rechtspleging
Bij beschikking van 16 maart 2026 werd de procedurekalender
vastgesteld en werden de partijen opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 13 mei 2026.
De nota met opmerkingen en het administratief dossier werden
ingediend overeenkomstig de procedurekalender.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.686
XII-10.067-1/9
Auditeur Katrien Didden heeft een verslag opgesteld.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Verzoeker en adviseur Vincent Govaerts, die verschijnt voor de
verwerende partij, zijn gehoord.
Auditeur Katrien Didden heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is commissaris van politie bij de Federale politie.
3.2.
Op 30 juni 2022 (24.00 uur) neemt verzoeker vrijwillig ontslag.
3.3.
Op 28 mei 2025 vraagt verzoeker om met ingang van
1 september 2025 te worden heropgenomen overeenkomstig artikel IX.III.2 van
het koninklijk besluit van 30 maart 2001 ‘tot regeling van de rechtspositie van het
personeel van de politiediensten’ (hierna: RPPol).
3.4.
Op een niet nader te bepalen datum wordt dit verzoek
ingewilligd door de minister van Binnenlandse Zaken. Deze beslissing luidt:
“Gelet op de hierboven vermelde wettelijke bepalingen;
Gelet op het feit dat voormalig commissaris van politie [verzoeker] op 30-06-2022,
op eigen verzoek, definitief ontslag heeft genomen uit zijn functie bij de Federale
Politie;
Gelet op het verzoek tot herintegratie van betrokkene;
Overwegende dat hij voldoet aan de voorwaarden voor herintegratie;
Besluit ik dat [verzoeker] opnieuw als commissaris van politie kan worden
geïntegreerd binnen de Federale Politie.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.686
XII-10.067-2/9
3.5.
Op 6 januari 2026 informeert de HR-verantwoordelijke van de
dienst waar verzoeker is tewerkgesteld bij de algemene directie van het
Middelenbeheer
en
de
Informatie
directie
van
het
Personeel
DGR/DRP/Departement loopbaanbeheer (hierna: DRP) vanaf welke datum de
aanwezigheidstermijn om te kunnen deelnemen aan de mobiliteit, bedoeld in
artikel VI.II.10, eerste lid, 1°, van het RPPol, voor verzoeker begint te lopen.
3.6.
Op 7 januari 2026 antwoordt de DRP dat deze datum
1 september 2025 is.
Dit is de bestreden beslissing.
IV. Regelmatigheid van de rechtspleging
Verzoeker heeft op 6 mei 2026 een “aanvullende nota” ingediend
die, volgens verzoeker, ertoe strekt bepaalde feitelijke elementen te verduidelijken
in het bijzonder naar aanleiding van de “memorie van antwoord” van de
verwerende partij. Verzoeker licht toe dat hij dit doet om proceseconomische
redenen, met name om te vermijden dat hij deze verduidelijkingen ter terechtzitting
zou moeten uiteenzetten.
De toepasselijke procedureregeling voorziet niet in de
mogelijkheid voor verzoeker om een aanvullende nota of een pleitnota in te dienen.
In zoverre de aanvullende nota de neerslag vormt van de uiteenzetting ter
terechtzitting wordt ze niet als processtuk, maar als loutere inlichting in
aanmerking genomen.
V. Ontvankelijkheid van het beroep
Uiteenzetting van de exceptie
De verwerende partij werpt in de nota met opmerkingen op dat
het beroep niet ontvankelijk is, daar het een betwisting over een subjectief recht
betreft. Zij zet uiteen dat de bestreden beslissing een zuiver declaratieve beslissing
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.686
XII-10.067-3/9
is, dat de bevoegdheid van het bestuur te dezen gebonden is en dat verzoeker zich
beroept op een welbepaalde juridische verplichting die een regel van objectief recht
oplegt aan de verwerende partij en bij de nakoming waarvan verzoeker een belang
heeft, met name de schending van artikel IX.III.2 van het RPPol. Aldus is volgens
de verwerende partij voldaan aan de twee connexe voorwaarden om te besluiten
dat de Raad van State geen rechtsmacht heeft.
Beoordeling
Vooralsnog bestaat er geen noodzaak om over de door de
verwerende partij opgeworpen ontvankelijkheidsexceptie uitspraak te doen. Een
onderzoek van en een uitspraak over die exceptie zouden alleen nodig zijn indien
de grondvoorwaarden voor het toewijzen van de vordering tot schorsing vervuld
zijn, wat, zoals hierna zal blijken, niet het geval is.
VI. Schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State kan de schorsing van de tenuitvoerlegging slechts
worden bevolen onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor
een behandeling ervan in een beroep tot nietigverklaring en indien minstens één
ernstig middel wordt aangevoerd waarvan het onderzoek zich leent voor een
versnelde behandeling en waarmee de nietigverklaring van deze beslissing prima
facie kan worden verantwoord.
VII. Spoedeisendheid
Uiteenzetting van de spoedeisendheid
Verzoeker voert aan dat de tenuitvoerlegging van de bestreden
beslissing hem een ernstig rechtstreeks en moeilijk te herstellen nadeel berokkent.
Hij zet uiteen dat hij door de bestreden beslissing op 26 januari 2026 werd
uitgesloten van de mobiliteitsprocedure voor een functie van diensthoofd
Bijzondere Wetten waarvoor hij zich op 9 januari 2026 kandidaat had gesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.686
XII-10.067-4/9
Hierdoor heeft hij een concrete en actuele mobiliteitskans verloren op een
leidinggevende en operationele functie waaraan hogere financiële voordelen
verbonden zijn dan aan zijn huidige functie. Verzoeker zet voorts uiteen dat de
bestreden beslissing hem ook uitsluit van eventueel volgende mobiliteitsrondes en
hem aldus verhindert om opnieuw een operationele leidinggevende rol op te
nemen. Verzoeker wijst erop dat hij thans een overwegend administratieve functie
uitoefent,
zodat
de
bestreden
beslissing
rechtstreeks
raakt
aan
zijn
loopbaanontwikkeling, professionele identiteit en dagelijkse beroepsuitoefening.
Dit nadeel heeft volgens verzoeker een structureel en langdurig effect, daar de
bestreden beslissing hem gedurende vijf jaar verhindert deel te nemen aan
nagenoeg alle mobiliteitsrondes waarvoor een aanwezigheidstermijn is vereist.
Daar de vacante betrekkingen in het kader van de mobiliteit tijdelijk zijn, is elke
mobiliteitsronde waarbij hij niet kan kandideren een gemiste loopbaankans. Ten
slotte wijst verzoeker op een psychosociaal en professioneel nadeel. Hij zet uiteen
dat zijn huidige functie niet aansluit bij zijn profiel en dat het vooruitzicht van een
langdurige blokkering van zijn loopbaan tot structurele demotivatie en
professionele onzekerheid leidt. Daarenboven kan een latere nietigverklaring de
verloren kansen op deelname aan afgesloten selectieprocedures niet doen herleven.
Beoordeling
Naar eis van artikel 17, § 2, eerste lid, van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State moet de vordering tot schorsing “een uiteenzetting
van de feiten [bevatten] die, volgens de indiener ervan, de spoedeisendheid
verantwoorden die ter ondersteuning van deze vordering wordt ingeroepen”.
Hetzelfde is te lezen in artikel 4, § 1, eerste lid, 5°, van het koninklijk besluit van
19 november 2024 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding en tot
wijziging van diverse besluiten betreffende de procedure voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’. Dit houdt in dat het aan verzoeker
toevalt aan de zaak eigen, specifieke gegevens bij te brengen die in concreto
aantonen dat de zaak spoedeisend is, gelet op de gevolgen van een
– voortdurende – tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.686
XII-10.067-5/9
Voorts kan luidens artikel 17, § 1, derde lid, van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State de schorsing op elk moment worden
bevolen indien de zaak te spoedeisend is voor een behandeling ervan in een beroep
tot nietigverklaring en minstens één ernstig middel wordt aangevoerd waarvan het
onderzoek zich leent voor een versnelde behandeling en waarmee de
nietigverklaring van de bestreden akte of het bestreden reglement prima facie kan
worden verantwoord. Met deze wijzigingen aan artikel 17 van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State beoogt de wetgever de schorsingsprocedure te
optimaliseren en maatwerk mogelijk te maken op basis van de spoedeisendheid die
in de vordering tot schorsing wordt aangevoerd. (Wetsontwerp tot wijziging van
de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973, KAMER, 20222023, 14 maart 2023, nr. 55-3220/1, 9). Het is evenwel niet de bedoeling met deze
hervorming de strekking te wijzigen van het begrip spoedeisendheid zoals dat thans
gedefinieerd is door de rechtspraak van de Raad van State (Wetsontwerp tot
wijziging van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973,
KAMER, 2022-2023, 14 maart 2023, nr. 55-3220/1, 11). Bijgevolg zal de
spoedeisendheid worden vastgesteld wanneer de verzoekende partij het resultaat
van de procedure ten gronde niet kan afwachten om zijn beslissing te verkrijgen,
op straffe zich in een toestand te bevinden met onherroepelijke schadelijke
gevolgen. Wanneer de afdeling bestuursrechtspraak een vordering tot schorsing
verwerpt wegens het gebrek aan spoedeisendheid, kan een nieuwe vordering
slechts worden ingediend indien die steunt op nieuwe elementen die de
spoedeisendheid
van
deze
vordering
rechtvaardigen.
De
afdeling
bestuursrechtspraak kan bovendien een termijn bepalen waarin geen enkele nieuwe
vordering tot schorsing of tot het bevelen van voorlopige maatregelen kan worden
ingediend indien het enige nieuw ingeroepen element bestaat uit het verloop van
de tijd (artikel 17, § 2, derde lid, gecoördineerde wetten op de Raad van State).
Uit wat voorafgaat, volgt dat niet zal volstaan te stellen dat de
doorlooptijd van een annulatieprocedure te lang duurt of dat het resultaat van een
annulatieprocedure niet kan worden afgewacht.
De bestreden beslissing bepaalt verzoekers mogelijkheden om
deel te nemen aan selectieprocedures waarbij de vacante betrekkingen worden
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.686
XII-10.067-6/9
begeven via mobiliteit. Wie deelneemt aan een selectieprocedure, moet ermee
rekening houden dat hij niet geschikt wordt bevonden en dat hij dus, bij gebreke
daaraan, een andere wending aan zijn loopbaan moet geven dan de geambieerde.
Dit feit op zich toont uit zichzelf niet aan dat verzoeker daardoor in
omstandigheden verkeert die de zaak spoedeisend maken. Het komt derhalve aan
verzoeker toe om aan te tonen dat in zijn geval bijzondere omstandigheden ertoe
nopen anders te oordelen en dat hij de tenuitvoerlegging van de bestreden
beslissing onmogelijk kan ondergaan in afwachting van de uitspraak ten gronde.
Zoals hierna zal blijken, toont verzoeker dat niet aan.
Verzoeker verantwoordt de spoedeisendheid in wezen op grond
van de vaststelling dat hij, in afwachting van de eventuele nietigverklaring van de
bestreden beslissing, in het kader van de periodieke mobiliteitsrondes niet kan
kandideren voor vacante betrekkingen waarvoor een aanwezigheidstermijn van vijf
jaar in de actueel beklede functie geldt.
Wat de mobiliteitsrondes die reeds zijn afgesloten betreft, heeft
de schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing geen nut meer.
De schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing geldt immers,
in tegenstelling tot een nietigverklaring, enkel voor de toekomst.
Wat de toekomstige mobiliteitsrondes en de ingevolge de
bestreden beslissing gemiste kansen betreft, stelt de Raad van State vooreerst vast
dat niets verzoeker lijkt te verhinderen om zich kandidaat te stellen in het kader
van mobiliteitsrondes voor betrekkingen waarvoor een aanwezigheidstermijn van
vijf jaar is vereist, en om, wanneer zijn kandidatuur wegens het niet beantwoorden
aan de vereiste aanwezigheidstermijn onontvankelijk wordt verklaard, daargelaten
of dit gebeurt door de diensten van de Federale politie dan wel door een
lokalepolitiezone die een ambt bij mobiliteit vacant heeft verklaard, deze beslissing
en de eventueel navolgende aanstelling van een derde eveneens aan te vechten,
zich beroepende op de onregelmatigheid van de vaststelling van zijn
aanwezigheidstermijn.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.686
XII-10.067-7/9
In de mate dat verzoeker aanvoert dat de bestreden beslissing
rechtstreeks raakt aan zijn loopbaanontwikkeling, professionele identiteit en
dagelijkse beroepsuitoefening, maakt verzoeker niet aannemelijk dat hij dit
beweerde nadeel onmogelijk kan ondergaan in afwachting van de uitspraak ten
gronde.
In de mate dat verzoeker zich beroept op een psychosociaal en
professioneel nadeel, overtuigt verzoeker evenmin dat hij dat nadeel niet kan
dragen in afwachting van een uitspraak over het beroep tot nietigverklaring. Ook
het argument, in dat verband, dat de huidige functie van verzoeker niet aansluit bij
zijn profiel, doet niet anders oordelen, daar niet blijkt dat verzoeker – in strijd met
wat is bepaald in artikel IX.III.2 van het RPPol – niet zou zijn heropgenomen in
het kader waarvan hij deel uitmaakte, in de graad waarmee hij voor zijn vrijwillige
ontslag was bekleed en met de op dat ogenblik geldende anciënniteit. Derhalve valt
evenmin in te zien waarom er sprake zou zijn van een structurele demotivatie en
professionele onzekerheid, nu verzoeker bekomen heeft waar hij zelf uitdrukkelijk
om heeft verzocht, zijnde de heropneming overeenkomstig artikel IX.III.2 van het
RPPol.
Ook het argument dat een latere nietigverklaring verloren kansen
op deelname aan een selectieprocedure niet ongedaan kan maken, doet niet
besluiten tot spoedeisendheid. Een schorsingsprocedure strekt er niet toe om elk
nadeel dat de bestreden beslissing veroorzaakt, versneld te ondervangen.
Verzoeker moet aantonen dat de door hem aangevoerde nadelen van die aard en
omvang zijn, dat hij ze niet kan lijden totdat over de grond van de zaak uitspraak
wordt gedaan. Verzoeker slaagt daarin niet.
Uit wat voorafgaat, volgt dat verzoeker niet aantoont dat er
sprake is van spoedeisendheid.
VIII. Conclusie
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, § 1, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.686
XII-10.067-8/9
cumulatief vervuld moeten zijn, wil een vordering tot schorsing worden
toegewezen.
BESLISSING
De Raad van State verwerpt de vordering.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op achttien mei tweeduizend zesentwintig,
door de Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Ann Coolsaet,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Greta Scheveneels,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Greta Scheveneels
Ann Coolsaet
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.686
XII-10.067-9/9
