Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710 (2026-05-19)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 266.710 van 19 mei 2026 Openbaar ambt - Tucht (openbaar ambt)
Beslissing : Verwerping Inwilliging tussenkomst
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
IXe KAMER
ARREST
nr. 266.710 van 19 mei 2026
in de zaak A. 245.673/IX-10.843
In zake :
G.R.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Pascal Lahousse
kantoor houdend te 2800 Mechelen
Leopoldstraat 64
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van
Binnenlandse Zaken
Tussenkomende partij:
de BRANDWEER ZONE ANTWERPEN
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Gitte Laenen en Sofie De Dobbeleer
kantoor houdend te 2800 Mechelen
Antwerpsesteenweg 16-18
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 27 augustus 2025, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de Nederlandstalige afdeling van de
beroepskamer voor het operationeel personeel van de hulpverleningszones van
30 juli 2025 waarbij de door het zonecollege van de hulpverleningszone
Brandweer Zone Antwerpen aan verzoeker opgelegde tuchtsanctie van de
terugzetting in graad van sergeant naar korporaal wordt bevestigd, “met dien
verstande dat de sanctie enkel wordt opgelegd voor de feiten bestraft bij het vonnis
van de correctionele rechtbank in Antwerpen 16 oktober 2024”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-1/16
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend
en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
De Brandweer Zone Antwerpen heeft een verzoekschrift tot
tussenkomst ingediend.
Eerste auditeur Iris Verheven heeft een verslag opgesteld.
De
verzoekende
partij,
de
verwerende
partij
en
de
tussenkomende partij hebben een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 27 april 2026.
Staatsraad Jim Deridder heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Pascal Lahousse, die verschijnt voor de verzoekende
partij, Peter Ide, jurist, die verschijnt voor de verwerende partij en advocaat Sofie
De Dobbeleer, die verschijnt voor de tussenkomende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Iris Verheven heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is als personeelslid met de graad van sergeant
werkzaam bij de hulpverleningszone Brandweer Zone Antwerpen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-2/16
3.2.
In het kader van een strafrechtelijk onderzoek worden aan
verzoeker in de periode van 25 november 2023 tot en met 8 juni 2024 voorwaarden
opgelegd, waaronder een contactverbod met zijn gewezen partner S.D., die
brandweervrouw is bij de hulpverleningszone Brandweer Zone Antwerpen.
Op 16 oktober 2024 wordt verzoeker door de rechtbank van
eerste aanleg te Antwerpen wegens belaging veroordeeld tot een gevangenisstraf
van twaalf maanden en tot een geldboete van 800 euro. De feiten waarvoor
verzoeker wordt veroordeeld zijn te situeren tussen 23 september 2023 en
24 november 2023. Het vonnis verleent probatieuitstel van tenuitvoerlegging wat
betreft de gevangenisstraf voor een termijn van vijf jaar en wat betreft de geldboete
voor een termijn van drie jaar, mits de probatievoorwaarden waaronder een
contactverbod met S.D. worden nageleefd.
3.3.
Op 3 december 2024 bezorgt kapitein T.G. aan de
zonecommandant een verslag met een overzicht van gebeurtenissen op de
werkvloer die leidden tot een gevoel van onveiligheid bij S.D. en waarbij verzoeker
contact met S.D. zou hebben gezocht. De feiten die hierin ter sprake worden
gebracht, zijn te situeren tussen 22 maart 2024 en 6 november 2024.
Op 5 december 2024 deelt de procureur des Konings aan de
burgemeester van de stad Antwerpen het vonnis mee van de rechtbank van eerste
aanleg te Antwerpen van 16 oktober 2024. Er wordt op gewezen dat verzoeker
werkzaam is bij de brandweer en er een contactverbod met S.D. gedurende vijf jaar
is opgelegd.
3.4.
Op 23 januari 2025 wordt verzoeker door het zonecollege
uitgenodigd voor een hoorzitting op 10 februari 2025 waar, in het licht van een
mogelijk ontslag van ambtswege, zal worden nagegaan in welke mate het gedrag
van verzoeker, gelet op zijn strafrechtelijke veroordeling, in overeenstemming is
met de aanwervingsvoorwaarden die zijn vastgelegd in het koninklijk besluit van
19 april 2014 ‘tot bepaling van het administratief statuut van het operationeel
personeel van de hulpverleningszones’ (“het administratief statuut”).
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-3/16
Het zonecollege beslist op 10 februari 2025 dat verzoeker nog
steeds voldoet aan de aanwervingsvoorwaarden zodat het ontslag van ambtswege
niet wordt uitgesproken.
3.5.
Eveneens op 10 februari 2025 wordt aan verzoeker een inleidend
tuchtverslag betekend en wordt hij uitgenodigd om te worden gehoord op
20 februari 2025.
Bij de omschrijving van de feiten wordt vermeld:
“Datum van de feiten: van 22 maart 2024 tot 6 november 2024
Datum van kennisname van de feiten door de zonecommandant of zijn
afgevaardigde: 3 december 2024 en 13 december 2024
[…]
Omschrijving van de feiten:
Kapitein [T.G.] bezorgde op 3 december 2024 een verslag van gebeurtenissen
op de werkvloer die leidden tot een gevoel van onveiligheid bij
brandweervrouw [S.D.].
Op 13 december werd de zonecommandant op de hoogte gebracht van het
vonnis van de rechtbank van Eerste Aanleg van Antwerpen.”
De ten laste gelegde tuchtinbreuken worden als volgt
omschreven:
“[Verzoeker] heeft zich niet integer gedragen. Dit is een inbreuk op artikel 8
van het KB administratief statuut. Hij heeft gedragsregels overeenkomstig de
geldende wetten en reglementen niet gerespecteerd (art. 9 § 1).”
3.6.
Van de hoorzitting, die plaatsvindt op 20 februari 2025, wordt
een proces-verbaal opgesteld.
3.7.
Op 26 maart 2025 wordt het tuchtdossier bezorgd aan het
zonecollege.
3.8.
Op 3 april 2025 wordt verzoeker door het zonecollege
uitgenodigd voor een hoorzitting van 16 mei 2025.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-4/16
Verzoeker gehoord, beslist het zonecollege diezelfde dag om
verzoeker de tuchtstraf van terugzetting in graad van sergeant naar korporaal op te
leggen.
3.9.
Op 4 juni 2025 tekent verzoeker tegen die tuchtsanctie beroep
aan bij de Nederlandstalige afdeling van de beroepskamer voor het operationeel
personeel van de hulpverleningszones (“beroepskamer”).
Bij het toezenden aan de beroepskamer van het tuchtdossier op
12 juni 2025 vraagt verzoekster in tussenkomst dat S.D. als getuige zou worden
gehoord.
3.10.
Met een schrijven van 13 juni 2025 wordt verzoeker ervan op de
hoogte gebracht dat de zitting van de beroepskamer wordt vastgesteld op 10 juli
2025.
Op 20 juni 2025 legt verzoekster in tussenkomst een memorie
neer. Ook daarin komt het getuigenverhoor van S.D. ter sprake. Verzoeker legt op
4 juli 2025 een verweerschrift neer.
Op 4 juli 2025 wordt S.D. door de beroepskamer opgeroepen als
getuige.
Op 9 juli 2025 legt de hulpverleningszone een aanvullende
memorie neer.
3.11.
De hoorzitting vindt plaats op 10 juli 2025. Verzoeker en S.D.
worden gehoord; van de hoorzitting wordt een proces-verbaal opgesteld.
3.12.
Op 30 juli 2025 verklaart de beroepskamer het beroep
“ontvankelijk doch gegrond” (sic) en bevestigt zij de tuchtsanctie van het
zonecollege van 16 mei 2025, zijnde de terugzetting in graad van sergeant naar
korporaal, “met dien verstande dat de sanctie enkel wordt opgelegd voor de feiten
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-5/16
bestraft bij het vonnis van de correctionele rechtbank in Antwerpen 16 oktober
2024”.
Dit is de bestreden beslissing, die met een aangetekend schrijven
van 4 augustus 2025 aan verzoeker ter kennis wordt gebracht.
IV. Tussenkomst
De Brandweer Zone Antwerpen heeft belang bij de uitkomst van
het beroep. Bijgevolg moet het verzoek tot tussenkomst worden ingewilligd.
V. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
In een eerste middel beroept verzoeker zich op een schending
van de rechten van verdediging, artikel 6 EVRM en in het bijzonder een schending
van
het
verbod
op
willekeur,
het
zorgvuldigheidsbeginsel,
het
redelijkheidsbeginsel en artikel 173/5 van het administratief statuut.
Verzoeker voert aan dat de beroepskamer ten onrechte geen
beslissing heeft genomen met betrekking tot het afnemen van een getuigenverhoor,
of dat een dergelijke beslissing hem alleszins nooit is meegedeeld. Dat
getuigenverhoor, zo stelt verzoeker, lag te dezen erg gevoelig gelet op het op hem
rustende contactverbod; de gerechtelijke instantie die dat verbod moest opvolgen,
was ook niet verwittigd. Voorts betoogt verzoeker dat het proces-verbaal van het
verhoor van S.D. op 10 juli 2025 hem nooit is meegedeeld en hij het ook niet ter
kennisname heeft ondertekend. Verzoeker besluit uit dit alles dat met het
getuigenverhoor van S.D. geen rekening kon worden gehouden en dat de bestreden
beslissing om die reden onwettig is.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-6/16
Beoordeling
Hoe
of
waarom
de
bestreden
beslissing
het
zorgvuldigheidsbeginsel of het redelijkheidsbeginsel schendt, valt in de
uiteenzetting van het middel niet te vernemen.
In dat opzicht is het middel niet ontvankelijk.
7.1.
Artikel 173/5 van het administratief statuut luidt als volgt:
“De beroepskamer kan een aanvullend onderzoek bevelen en getuigen of
deskundigen horen. Dit verhoor moet gebeuren in aanwezigheid van alle
partijen die werden opgeroepen.”
Noch deze bepaling, noch enige andere bepaling die verzoeker
aanwijst, schrijft voor dat het tuchtrechtelijk vervolgde personeelslid vooraf in
kennis dient te worden gesteld van de getuigen die de beroepskamer wenst te horen.
Evenmin is voorgeschreven dat de beroepskamer haar beslissing om een getuige te
horen voorafgaand aan de hoorzitting in een procedurestuk dient te formaliseren.
In die omstandigheden kan wat verzoeker aanvoert niet tot een schending van
artikel 173/5 van het administratief statuut of van de rechten van verdediging doen
besluiten.
7.2.
Voorts blijkt uit de stukken van het administratief dossier dat
verzoeker niet onwetend was over het feit dat S.D. als getuige zou (kunnen) worden
gehoord, dat hij zich tegen haar getuigenis niet heeft verzet en dat het
getuigenverhoor ook tegensprekelijk is verlopen.
Met een e-mail van 20 juni 2025 is de memorie van de initiële
tuchtoverheid aan verzoeker bezorgd. In die memorie wordt de beroepskamer
onder het kopje ‘betreffende het getuigenverhoor’ uitdrukkelijk verzocht om S.D.
te horen. In de memorie die verzoeker in repliek heeft neergelegd, neemt hij wat
het getuigenverhoor van S.D. betreft het volgende standpunt in (een voetnoot is
weggelaten):
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-7/16
“Reactie op memorie Brandweer Zone Antwerpen
In memorie Brandweer Zone Antwerpen:
BZA wenst dat bwm. [S.D.] door de beroepskamer wordt gehoord.
Verweer: tuchtonderzoek is afgerond en besluit onderzoek is opgemaakt.
Tuchtonderzoek gaat over handelen van [verzoeker].
Verweer: [S.D.] is gehoord in de rechtbank, waar zij ook erkenning heeft
gekregen voor het leed dat haar is aangedaan en een schadevergoeding.
Verweer: getuigenis van [S.D.] na 10 juli 2025, zoals in ondergeschikte orde
gevraagd door BZA, is in strijd met artikel 8 van het huishoudelijk reglement
dat stelt dat het personeelslid in elk geval het laatste woord krijgt.
Verweer: getuigenis van [S.D.] kan volgens artikel 173/5 van het
administratief statuut enkel in aanwezigheid van [verzoeker], dit is in strijd
met het contactverbod dat [verzoeker] wenst te respecteren.”
Uit het proces-verbaal van de zitting van de beroepskamer van
10 juli 2025, waarvan verzoeker de waarachtigheid niet in vraag stelt, laat staan
betwist, blijkt dat verzoeker zich niet ertegen heeft verzet dat S.D. onder eed zou
getuigen en dat hij op het einde van de hoorzitting als laatste het woord heeft
gekregen. Uit het afzonderlijke proces-verbaal van het getuigenverhoor van S.D.
van dezelfde datum, waarover verzoeker evenmin opmerkingen formuleert, blijkt
dat zij haar akkoord heeft gegeven om, niettegenstaande het geldende
contactverbod, te getuigen in aanwezigheid van verzoeker.
Uit wat voorafgaat, blijkt dat rekening is gehouden met alle
opmerkingen die verzoeker in zijn memorie heeft geformuleerd en dat verzoeker
ten onrechte aanvoert dat zijn rechten van verdediging in het algemeen of artikel 6
EVRM in het bijzonder zijn geschonden.
Het is niet vereist dat verzoeker het proces-verbaal van de
verklaring van een getuige zou ondertekenen opdat de tuchtoverheid haar
beslissing daarop zou mogen steunen.
Het eerste middel is, voor zover ontvankelijk, ongegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-8/16
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker steunt een tweede middel op een schending van de
rechten van verdediging, artikel 6 EVRM en in het bijzonder een schending van
het verbod op willekeur, het zorgvuldigheidsbeginsel, het redelijkheidsbeginsel en
“de materiële motiveringsplicht, zoals verankerd in de artikelen 2 en 3 van de
Uitdrukkelijke Motiveringswet van 29 juli 1991”.
Verzoeker acht het redelijkheidsbeginsel geschonden omdat het
niet denkbaar is dat een ander zorgvuldig handelend bestuur in dezelfde
omstandigheden tot eenzelfde beslissing zou komen. Hij betoogt dat de
tuchtoverheid uitsluitend heeft gesteund op het vonnis van de rechtbank van eerste
aanleg te Antwerpen van 16 oktober 2024, terwijl daarin geen uitspraak wordt
gedaan over tuchtfeiten. Bovendien, zo stelt verzoeker, heeft het zonecollege naar
aanleiding van dat vonnis op 10 februari 2025 reeds een standpunt ingenomen,
namelijk
door
te
oordelen
dat
verzoeker
nog
steeds
aan
de
aanwervingsvoorwaarden voldoet en het ambtshalve ontslag derhalve niet moest
worden uitgesproken. De artikelen 8 en 9 van het administratief statuut werden
bijgevolg, nog steeds volgens verzoeker, reeds “afgetoetst” en het zonecollege
heeft geoordeeld dat de in het vonnis vermelde feiten geen verband hielden met
verzoekers beroepsactiviteiten.
De materiële- en de formelemotiveringsplicht zijn naar het
oordeel van verzoeker geschonden omdat de bestreden beslissing niet motiveert
wat
de
gevolgen
zijn
van
de
strafrechtelijke
veroordeling
op
zijn
beroepsuitoefening bij de tussenkomende partij en er evenmin draagkrachtige
motieven worden vermeld die aantonen dat de tuchtsanctie steunt op feiten die wél
een dergelijke impact hebben. Bovendien ziet verzoeker een tegenstrijdigheid in
enerzijds de overweging dat zijn beroep “ontvankelijk en gegrond” wordt
bevonden en anderzijds de bevestiging van de initieel opgelegde tuchtsanctie. Tot
slot acht verzoeker de bestreden beslissing willekeurig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-9/16
Beoordeling
Verzoeker zet in het middel niet uiteen waarom de bestreden
beslissing het verbod op willekeur miskent.
In dat opzicht is het middel niet ontvankelijk.
Gelet op de uiteenzetting van het middel, neemt de Raad van
State aan dat verzoeker, spijts wat hij in de aanhef van het tweede middel uiteenzet,
doelt op zowel de materiëlemotiveringsplicht als beginsel van behoorlijk bestuur
als op de formelemotiveringsplicht, zoals ze door de artikelen 2 en 3 van de wet
van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen’ is ingesteld.
12.1.
Voor zover verzoeker aanvoert dat de tuchtoverheid de
mogelijke inbreuk op de plichtenleer reeds heeft beoordeeld op 10 februari 2025
en daarover in de bestreden beslissing niet (meer) anders kon oordelen, overweegt
de Raad van State wat volgt.
12.2.
Artikel 302 van het administratief statuut schrijft voor in welke
omstandigheden het ontslag van ambtswege van een personeelslid wordt
uitgesproken. Dat is, naar luid van het eerste lid, 1°, van dat artikel, onder meer het
geval wanneer het personeelslid niet langer aan een aanwervingsvoorwaarde
voldoet die inzonderheid is vastgelegd in de artikelen 37 en 37/1 van het
administratief statuut.
Die
bepalingen
omvatten
voorwaarden
waaraan
elk
personeelslid (artikel 37), dan wel de sergeant (artikel 37/1) moet (blijven) voldoen
die onder meer betrekking hebben op een “gedrag […] dat in overeenstemming is
met de eisen van de beoogde betrekking” in het licht waarvan een uittreksel uit het
strafregister moet worden voorgelegd en op het genieten van de burgerlijke en
politieke rechten.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-10/16
Het is dan ook in het kader van de controle op die blijvend
geldende voorwaarden dat het zonecollege, na kennisname van het vonnis van de
rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen van 16 oktober 2024, is nagegaan of
verzoeker al dan niet van rechtswege moest worden ontslagen. Het zonecollege
meende, zoals gezien, van niet.
12.3.
De procedure bedoeld in artikel 302 van het administratief
statuut valt onder boek 14 ‘De beëindiging van een ambt’ en staat los van een
eventuele tuchtprocedure die is uitgewerkt in boek 10 ‘Tuchtregeling’ van dat
statuut. Het feit dat het zonecollege besluit dat het meervermelde vonnis niet noopt
tot een ontslag van ambtswege, verhindert niet dat lastens verzoeker een
tuchtprocedure wordt gevoerd. Een tuchtprocedure heeft immers een andere
finaliteit, namelijk het aan een personeelslid opleggen van een sanctie omwille van
laakbaar gedrag. Het loutere feit dat in de beoordeling door het zonecollege met
toepassing van artikel 302 van het administratief statuut elementen van de
plichtenleer ter sprake komen, doet niet anders besluiten.
12.4.
In dat opzicht kan het middel niet slagen.
13.1.
Verzoeker voert aan dat het vonnis van 16 oktober 2024 geen
betichting is in de tuchtprocedure, dat de tuchtoverheid dat vonnis niet als tuchtfeit
kan beschouwen en het evenmin “in overweging” kan nemen. Het inleidend
verslag vermeldt als tuchtinbreuken immers enkel de artikelen 8 en 9 van het
administratief statuut.
13.2.
Het inleidend verslag van majoor J.V.R. vermeldt, zoals sub 3.5
reeds is aangestipt, het volgende:
“Datum van de feiten: van 22 maart 2024 tot 6 november 2024
Datum van kennisname van de feiten door de zonecommandant of zijn
afgevaardigde: 3 december 2024 en 13 december 2024
[…]
Omschrijving van de feiten:
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-11/16
Kapitein [T.G.] bezorgde op 3 december 2024 een verslag van
gebeurtenissen op de werkvloer die leidden tot een gevoel van onveiligheid
bij brandweervrouw [S.D.].
Op 13 december werd de zonecommandant op de hoogte gebracht van het
vonnis van de rechtbank van Eerste Aanleg van Antwerpen.
Ten laste gelegde tuchtinbreuken:
[Verzoeker] heeft zich niet integer gedragen. Dit is een inbreuk op artikel 8
van het KB administratief statuut. Hij heeft gedragsregels overeenkomstig de
geldende wetten en reglementen niet gerespecteerd (art. 9 § 1).”
Het vonnis – dat wil zeggen: zowel het feit dat verzoeker
strafrechtelijk is veroordeeld als de feiten waarop die veroordeling steunt – maakt
derhalve deel uit van de tuchtrechtelijke tenlastelegging. De beroepskamer
vermocht dan ook te oordelen:
“Dit strafrechtelijk vonnis maakt wel degelijk deel uit van het tuchtdossier
en er moet worden aangenomen dat [verzoeker] als eerste betrokkene op de
hoogte was van de inhoud ervan.”
13.3.
Ook in dat opzicht is het middel niet gegrond.
14.1.
Nog wat betreft de feiten die aan het vonnis van 16 oktober 2024
ten grondslag liggen, voert verzoeker aan dat die feiten uitsluitend betrekking
hebben op de privésfeer en geen enkel verband houden met zijn
beroepsactiviteiten. Minstens, zo stelt verzoeker, toont de tuchtoverheid dat
nochtans noodzakelijke verband niet aan.
14.2.
Artikel 8, § 1, van het administratief statuut luidt als volgt:
“Het personeelslid oefent zijn functie uit onder het gezag van zijn
hiërarchische meerderen, vermeld in artikel 5. Het doet dit met loyaliteit,
plichtsgevoel en integriteit.
De professionele relaties tussen personeelsleden, ongeacht hun graad of
functie, alsook de relaties met derden, zijn gebaseerd op wederzijds respect,
solidariteit, ploeggeest, zelfdiscipline, loyauteit en billijkheid, en dit
onafhankelijk van de functie, de taak of de graad.”
In artikel 9 van datzelfde statuut is bepaald:
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-12/16
Ҥ 1. Het personeelslid respecteert gedragsregels goedgekeurd
overeenkomstig de geldende wetten en regelgevingen, alsook de richtlijnen
die hem gegeven worden in het kader van deze wetten en reglementen.
§ 2. Elk personeelslid onthoudt zich van iedere daad van geweld, pesterijen
of ongewenst seksueel gedrag, zoals bepaald in artikel 32ter van de wet van
4 augustus 1996 betreffende het welzijn van de werknemers bij de uitvoering
van zijn werk.”
14.3.
Het is niet uitgesloten dat feiten die zich in de privésfeer
voordoen, toch als tuchtfeit in aanmerking mogen worden genomen. Artikel 11,
§ 1, tweede lid, van het administratief statuut schrijft te dezen immers voor dat
“[h]et personeelslid […], ook buiten het uitoefenen van zijn functies, ieder gedrag
[vermijdt] dat het vertrouwen van het publiek in zijn diensten zou kunnen
ondermijnen”. Elke handeling of gedraging, zelfs “buiten het uitoefenen van zijn
functies” kan bijgevolg als een tuchtvergrijp worden gekwalificeerd op voorwaarde
dat die handeling of gedraging het vertrouwen van het publiek kan ondermijnen.
Hoewel een potentiële weerslag op het functioneren van de
dienst niet is vereist, geeft de bestreden beslissing niet alleen aan dat de
“strafrechtelijk beteugelde feiten negatief afstralen op het imago en de werking van
het korps van de brandweer in Antwerpen”, maar ook dat “ze een reorganisatie van
de dienstroosters en de taakverdeling binnen de organisatie noodzakelijk maakten”.
14.4.
Uit wat voorafgaat, volgt dat de beroepskamer de feiten die het
voorwerp van de strafrechtelijke veroordeling hebben uitgemaakt als tuchtfeit in
aanmerking mocht nemen en dat zij ook uitdrukkelijk heeft gemotiveerd waarom
zij dat doet.
Die motieven worden door verzoeker inhoudelijk niet
bekritiseerd, laat staan aan het wankelen gebracht.
14.5.
Verzoeker overtuigt niet ervan dat de bestreden beslissing de
materiële- of de formelemotiveringsplicht schendt.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-13/16
15.1.
Voorts voert verzoeker aan dat de bestreden beslissing
tegenstrijdig is gemotiveerd door enerzijds het beroep gegrond te verklaren en
anderzijds de tuchtsanctie, zoals opgelegd door het zonecollege, te bevestigen.
Ook die argumentatie overtuigt niet.
15.2.
Uit artikel 173/6 van het administratief statuut volgt dat de
beslissing van de beroepskamer de beslissing vervangt waartegen beroep wordt
aangetekend. Dit laat toe dat de beroepskamer, na een eigen onderzoek, het beroep
ontvankelijk en gegrond kan verklaren doch de sanctie opgelegd door het
zonecollege kan bevestigen om andere redenen dan deze aangenomen in de initiële
procedure.
15.3.
Zo de conclusie “ontvankelijk doch gegrond” letterlijk moet
worden genomen zoals ze is neergeschreven, kan verzoekers grief niet overtuigen.
De beroepskamer heeft, zoals gezien, de bevoegdheid om na een eigen beoordeling
eenzelfde tuchtsanctie op te leggen, zij het op andere gronden dan die welke de
initiële tuchtoverheid heeft aangenomen. Dit is ook wat de bestreden beslissing in
casu doet; ze acht de terugzetting in graad van sergeant naar korporaal een
passende tuchtsanctie, met dien verstande dat die sanctie enkel steunt op de feiten
die werden bestraft in het vonnis van 16 oktober 2024. Verzoekers beroep wordt
aldus ten dele gegrond verklaard, namelijk in de mate dat de beroepskamer, anders
dan het zonecollege heeft geoordeeld, de feiten die door kapitein T.G. aan de
zonecommandant zijn gemeld en die te situeren zijn tussen 22 maart 2024 en
6 november 2024, niet als tuchtfeiten in aanmerking neemt.
15.4.
Ook een andere lezing van de conclusie van de bestreden
beslissing doet niet tot de onregelmatigheid ervan besluiten. Indien de
beroepskamer de gebruikelijke zinsnede “ontvankelijk doch ongegrond” wenste te
hanteren – omdat de door het zonecollege opgelegde tuchtsanctie wordt bevestigd
– dan is de taalkundig ondoeltreffende tegenstelling “ontvankelijk doch gegrond”
slechts een materiële misslag en mist verzoekers grief feitelijke grondslag.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-14/16
15.5.
De bestreden beslissing is hoe dan ook niet intern tegenstrijdig.
16.1.
Wat tot slot het door verzoeker ingeroepen redelijkheidsbeginsel
betreft, moet erop worden gewezen dat het aan de Raad van State binnen het raam
van zijn wettigheidstoezicht niet toekomt om zelf een beoordeling te maken van de
strafmaat. De Raad van State is enkel bevoegd om desgevraagd na te gaan of de
hogere tuchtoverheid bij haar beoordeling binnen de grenzen is gebleven van wat
nog als redelijk kan worden aangezien. Een schending van het evenredigheids- of
proportionaliteitsbeginsel veronderstelt derhalve dat de tuchtoverheid bij het
nemen van de beslissing onredelijk heeft gehandeld, met andere woorden dat zij
haar beleidsvrijheid onjuist heeft gebruikt. Het evenredigheidsbeginsel kan
derhalve slechts geschonden zijn indien de tuchtoverheid een beslissing neemt die
dermate afwijkt van het normale beslissingspatroon, dat het niet denkbaar is dat
een andere zorgvuldig handelende tuchtoverheid in dezelfde omstandigheden tot
deze besluitvorming zou komen. De Raad van State gaat voorts bij de beoordeling
van de evenredigheid van de bestreden beslissing uit van de feiten zoals ze blijken
uit de bestreden beslissing en waarvan verzoeker de onwettigheid niet heeft
aangetoond. Op verzoeker rust de bewijslast om aannemelijk te maken dat het door
hem aangevoerde beginsel van behoorlijk bestuur is geschonden door de hogere
tuchtoverheid.
16.2.
Te dezen moet worden opgemerkt dat verzoeker niet verder komt
dan te beweren dat geen ander zorgvuldig handelend bestuur in dezelfde
omstandigheden geplaatst de bestreden beslissing zou nemen, zonder enige verdere
toelichting.
Die blote bewering volstaat geenszins om de Raad van State
ervan te overtuigen dat de tuchtoverheid onredelijk heeft gehandeld.
17.
Het tweede middel is, voor zover ontvankelijk, ongegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-15/16
BESLISSING
-
Het verzoek van de Brandweer Zone Antwerpen tot tussenkomst in het
beroep wordt ingewilligd.
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro en een bijdrage van
26 euro.
De tussenkomende partij wordt verwezen in de kosten van de tussenkomst,
begroot op 150 euro.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op negentien mei tweeduizend zesentwintig,
door de Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
Geert Van Haegendoren,
kamervoorzitter,
Jurgen Neuts,
staatsraad,
Jim Deridder,
staatsraad,
bijgestaan door
Tiny Temmerman,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Tiny Temmerman
Geert Van Haegendoren
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.710
IX-10.843-16/16
