Conseil d'État de Belgique — Raad van State, 2026-05-27, ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-1/13

II. Verloop van de rechtspleging

Bij beschikking van 31 maart 2026 werd, in samenspraak met

het aangeduide lid van het auditoraat, de procedurekalender vastgesteld.

De verwerende partij heeft een nota en een administratief dossier ingediend.

Met een verzoekschrift van 13 mei 2026 heeft de bv Thuispunt Gent gevraagd om in het administratief kort geding te mogen tussenkomen.

De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 22 mei 2026, om 11.30 uur.

Staatsraad Patricia De Somere heeft verslag uitgebracht.

Advocaat Anton Geerts, die loco advocaat Stéphanie Taelemans verschijnt voor de verzoekende partij, advocaten Kristof Caluwaert en Mauro Gisgand,

die

verschijnen

voor

de

verwerende

partij,

en

advocaat Sirine Ben Messaoud, die loco advocaat Bart Goossens verschijnt voor de tussenkomende partij, zijn gehoord.

Eerste auditeur Thomas Maes heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

III. Feiten

3.1.

Bij de hervorming van het landschap van de sociale huisvesting

bij decreet van 9 juli 2021 ‘houdende wijziging van diverse decreten met betrekking tot wonen’ (hierna: het decreet van 9 juli 2021) heeft de decreetgever ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-2/13

beoogd de sociale huisvestingsmaatschappijen en de sociale verhuurkantoren om te vormen tot één woonactor, de woonmaatschappij genoemd, die binnen de door de Vlaamse regering vastgestelde werkingsgebieden fungeert als enig aanspreekpunt voor de sociale huurder of -koper.

3.2.

Op de verzoekende partij, een erkende woonmaatschappij,

voorheen een erkende sociale huisvestingsmaatschappij, is de overgangsregeling bepaald in artikel 209 van het decreet van 9 juli 2021 van toepassing, dat luidt:

“§1. In afwijking van artikel 4.38, § 2 en § 4, van de Vlaamse Codex Wonen van 2021 zoals ingevoegd bij artikel 77 van dit decreet, gelden voor woonmaatschappijen die erkend zijn conform artikel 205, § 2, de bepalingen van dit artikel. § 2. De woonmaatschappij ontplooit vanaf haar erkenning geen nieuwe activiteiten buiten het werkingsgebied waarvoor ze erkend is. De woonmaatschappij beperkt uiterlijk vanaf 1 januari 2028 haar activiteiten tot het werkingsgebied waarvoor ze erkend is. § 3. De woonmaatschappij verwerft zo snel mogelijk minstens het beheer van de onroerende goederen die geschikt zijn voor de sociale huisvesting en die binnen haar werkingsgebied liggen, van sociale huisvestingsmaatschappijen, andere woonmaatschappijen, sociale verhuurkantoren en het Vlaams Woningfonds. Uiterlijk op 1 januari 2028 verwerft de woonmaatschappij alle rechten met betrekking tot die onroerende goederen die geschikt zijn voor de sociale huisvesting die binnen haar werkingsgebied liggen van sociale huisvestingsmaatschappijen, sociale verhuurkantoren, het Vlaams Woningfonds en van andere woonmaatschappijen. De woonmaatschappij draagt zo snel mogelijk minstens het beheer van de onroerende goederen die geschikt zijn voor de sociale huisvesting die buiten haar werkingsgebied liggen over aan de woonmaatschappijen die erkend zijn voor het werkingsgebied waar de onroerende goederen liggen. Uiterlijk op 1 januari 2028 draagt de woonmaatschappij alle rechten met betrekking tot die onroerende goederen over aan de woonmaatschappijen die erkend zijn voor het werkingsgebied waar de onroerende goederen liggen. Artikel 4.38, § 6 en § 7, is van overeenkomstige toepassing.”

Artikel 4.38, §§ 6 en 7, van de Vlaamse Codex van Wonen 2021 luiden: § 6. Bij een overdracht van rechten als vermeld in paragraaf 4 en 5 draagt de overdrager in voorkomend geval de nog openstaande leningen bij de VMSW, het Vlaams Financieringsfonds voor Grond- en Woonbeleid voor VlaamsBrabant of Vlabinvest apb die betrekking hebben op dat onroerend goed of die rechten over aan de overnemer. ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-3/13

§ 7. Als de overdracht niet kan plaatsvinden tegen vergoeding in aandelen en de partijen het niet eens geraken over de prijs voor de overdracht van de rechten, vermeld in paragraaf 4 en 5, bedraagt de prijs de venale waarde van die rechten, rekening houdend met de bijzondere kenmerken van de sociale huisvestingsmaatschappijen respectievelijk woonmaatschappijen, waarop de leningen, vermeld in paragraaf 6, en subsidies met uitzondering van de subsidies die op geen enkele wijze hebben bijgedragen tot de marktwaarde van het betrokken onroerend goed in mindering worden gebracht. De Vlaamse Regering stelt de overdrachtsprijs vast. In elk geval wendt de overdrager, behalve indien het een gemeente of een OCMW is, de opbrengst van de overdracht aan voor de terugbetaling van openstaande leningen van de overdrager bij het Vlaamse Gewest of de VMSW. De overdrager, behalve indien het een gemeente of een OCMW is, wendt de overblijvende middelen aan overeenkomstig artikel 4.1/1. De Vlaamse Regering kan daarover de nadere regels vaststellen. De Vlaamse Regering kan, binnen de perken van de kredieten die daarvoor op de begroting van het Vlaamse Gewest worden ingeschreven, aan een woonmaatschappij, onder de voorwaarden die ze bepaalt, leningen en subsidies verlenen voor de verwerving van de rechten met betrekking tot de onroerende goederen, vermeld in paragraaf 4 en 5.” Artikel 4.155/3 van het besluit van de Vlaamse regering van 11 september 2020 ‘tot uitvoering van de Vlaamse Codex Wonen van 2021’ (hierna: besluit Vlaamse Codex Wonen van 2021) luidt:

“Als een overdracht als vermeld in artikel 4.38, § 4 of § 5, van de Vlaamse Codex Wonen 2021 of artikel 209, § 3, van het decreet van 9 juli 2021 houdende wijziging van diverse decreten met betrekking tot wonen, niet kan plaatsvinden tegen vergoeding in aandelen en de partijen het niet eens raken over de prijs voor de overdracht van die rechten, richt de meest gerede partij een aanvraag aan het agentschap om de overdrachtsprijs te laten vaststellen. De aanvrager motiveert waarom de overdracht niet kan plaatsvinden tegen vergoeding in aandelen. Als het agentschap vaststelt dat de overdracht niet kan plaatsvinden tegen vergoeding in aandelen en de partijen het niet eens raken over de prijs voor de overdracht van de rechten, vraagt het agentschap aan een schatter-onderhandelaar als vermeld in artikel 4.5, eerste lid, 1°, van de voormelde codex, om de venale waarde, vermeld in artikel 4.38, § 7, van de voormelde codex, van de over te dragen rechten vast te stellen. De minister stelt op basis van de aldus vastgestelde venale waarde de overdrachtsprijs vast. De gezamenlijke overdrachtsprijs van alle over te dragen onroerende goederen van dezelfde initiatiefnemer naar dezelfde woonmaatschappij kan niet negatief zijn.” Uit de hiervoor geciteerde bepalingen volgt dat de verzoekende partij, uiterlijk op 1 januari 2028, alle rechten met betrekking tot de onroerende ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-4/13

goederen, die “geschikt zijn voor de sociale huisvesting en die buiten haar werkingsgebied liggen”, dient over te dragen aan de woonmaatschappijen die erkend zijn voor het werkingsgebied waar de onroerende goederen liggen. Wat het werkingsgebied Gent-Stad betreft, is dit aan de bv Thuispunt Gent.

3.3.

Met een brief van 17 oktober 2025 vraagt de verzoekende partij

aan het agentschap Wonen in Vlaanderen om overeenkomstig artikel 4.155/3 van het besluit Vlaamse Codex Wonen van 2021 de overdrachtsprijs vast te stellen van de 3575 onroerende goederen die de verzoekende partij bezit in het werkingsgebied Gent-Stad en moet overdragen aan de bv Thuispunt Gent.

In deze brief herneemt de verzoekende partij de (niet-limitatieve) redenen “Waarom een vergoeding in aandelen onmogelijk is” als volgt: “a. Disproportionele en onwenselijke aandeelhoudersstructuur – Na overdracht zou Dimensa aandeelhouder blijven van een woonmaatschappij waar zij geen werkingsgebied-binding meer heeft, wat indruist tegen de hervormingslogica van één territoriaal verankerde woonmaatschappij. b. Financiële leefbaarheid en bestuurdersaansprakelijkheid – Thuispunt realiseerde in 2023 een verlies van € 16,37 mio, met een gecumuleerd overgedragen verlies van meer dan € 91 mio. Het verwerven van aandelen in een verlieslatende vennootschap zonder strategische meerwaarde zou voor Dimensa’s bestuurders een onbehoorlijk bestuurshandelen opleveren. c. Nominale waarde weerspiegelt niet de werkelijke patrimoniumwaarde – Artikel 4.46/3 VCW beperkt de vermogensrechten van aandeelhouders tot de nominale inbreng; een aandelenruil zou Dimensa dus een vergoeding ontzeggen die in verhouding staat tot de economische waarde van 3.575 wooneenheden. d. Behoefte aan liquide middelen - Dimensa heeft liquide middelen nodig voor herinvestering in haar eigen werkingsgebied en voor schuldafbouw, conform artikel 4.38, §7 VCW. Een aandelenruil levert geen middelen op. De financiële meerjarenplanning (opgemaakt door de financieel adviseur van Wonen in Vlaanderen èn door Trifinance) bevestigt dat een overdracht via aandelen nefast is voor de financiële gezondheid van onze vennootschap. e. Onevenwichtige omvang - Het betreft een eenzijdige overdracht van 53 % van Dimensa’s totale patrimonium; een partiële splitsing daarvoor is buiten verhouding en inefficiënt. Het bestuursorgaan van 30 september [2025] heeft de onmogelijkheid om te over te dragen via aandelen opnieuw bevestigd. aandelen opnieuw bevestigd.”

ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-5/13

3.4.

Met een brief van 23 januari 2026 deelt het agentschap Wonen

in Vlaanderen aan de verzoekende partij mede dat aan haar verzoek geen gevolg kan worden gegeven.

Dit is de bestreden beslissing.

In deze beslissing wordt overwogen dat, “[o]p basis van de gegevens van het dossier, [wordt vastgesteld] dat niet is voldaan aan de decretale voorwaarden om de overdrachtsprijs bij ministerieel besluit te laten vaststellen. Er zijn immers onvoldoende elementen voorhanden waaruit blijkt dat een overdracht tegen aandelen niet mogelijk zou zijn, wat een voorwaarde uitmaakt opdat de minister de overdrachtsprijs kan vaststellen”. Onder het kopje ‘Beslissing’ wordt gesteld:

“Rekening houdend met de door Dimensa aangeleverde argumentatie, kan niet worden vastgesteld dat een overdracht tegen vergoeding in aandelen onmogelijk is, waardoor evenmin gevolg kan worden gegeven aan de vraag van Dimensa om de overdrachtsprijs vast te stellen van de onroerende goederen die zij overeenkomstig, artikel 4.38 §7 Vlaamse Codex Wonen van 2021 dient over te dragen aan Thuispunt Gent. In die context wil ik er u ook op wijzen dat de decretaal voorziene overgangsperiode voor de overdrachtsverplichtingen in het kader van de vorming van woonmaatschappijen afloopt op 1 januari 2028, zonder dat er een mogelijkheid is voorzien om die overgangsperiode te verlengen. Ik wil u dan ook oproepen om zo snel mogelijk over te gaan tot effectieve herstructureringsgesprekken met Thuispunt Gent en daarvoor en in onderling overleg meteen ook een concreet tijdspad uit te zetten in functie van een tijdige overdracht. Ik herhaal ook dat het agentschap Wonen in Vlaanderen voor die overdrachtswijze verschillende ondersteunende instrumenten heeft ontwikkeld, zoals het Draaiboek Woonmaatschappijen, waarin de werkwijze om tot een partiële splitsing te komen in detail en toegepast op sociale huisvestingsmaatschappijen en woonmaatschappijen wordt toegelicht. Ons ondersteuningsaanbod is in beginsel generiek van aard, maar kan desgewenst op maat worden aangeboden aan een specifieke woonmaatschappij of thematische vraagstelling. Zo kunnen – bijvoorbeeld – onze experten vastgoed en de financiële raadgevers u adviseren over de financiële gevolgen van de herstructurering die u voorstelt, zowel wat betreft overdrachten naar als van andere woonmaatschappijen. Ook voor voorbereide projecten, of voor projecten in uitvoering (ongeacht door uw woonmaatschappij of die van de andere woonmaatschappijen die in uw werkingsgebied gelegen zijn) zijn er methodieken en voorbeelden beschikbaar die de continuïteit kunnen borgen. De decreetgever verwacht dat alle woonmaatschappijen zich toereikend ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-6/13

inspannen om te komen tot een concrete regeling die tijdig en correct invulling geeft aan de decretale opdracht waartoe de woonmaatschappijen zich middels hun erkenning hebben verbonden. Dit draagt bij aan zowel de verwezenlijking van het Vlaamse en lokale woonbeleid als aan het welzijn van huidige en toekomstige huurders. Mede in die context zal deze beslissing ook worden ter kennis gegeven aan de woonmaatschappij Thuispunt Gent en aan de Toezichthouder.” IV. Tussenkomst

De bv Thuispunt Gent heeft belang bij de uitkomst van de

vordering. Bijgevolg moet haar verzoek tot tussenkomst worden ingewilligd.

V. Ontvankelijkheid van het beroep

Vooralsnog bestaat er geen noodzaak om over de door de

verwerende partij opgeworpen ontvankelijkheidsexceptie uitspraak te doen. Een onderzoek van en een uitspraak over die exceptie zouden alleen nodig zijn indien de grondvoorwaarden voor het toewijzen van de vordering tot schorsing vervuld zijn, wat, zoals hierna zal blijken, niet het geval is.

VI. Schorsingsvoorwaarden

Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde

wetten op de Raad van State kan de schorsing van de tenuitvoerlegging slechts worden bevolen onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor een behandeling ervan in een beroep tot nietigverklaring en indien minstens één ernstig middel wordt aangevoerd waarvan het onderzoek zich leent voor een versnelde behandeling en waarmee de nietigverklaring van deze beslissing prima facie kan worden verantwoord.

ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-7/13

VII. Spoedeisendheid

De aangevoerde spoedeisendheid

De verzoekende partij zet in haar verzoekschrift onder het kopje

‘Spoedeisendheid’ het volgende uiteen:

“23. Een zaak is spoedeisend, en dus vatbaar voor beoordeling in kort geding, zodra de vrees voor schade van enig belang, of zelfs voor ernstige nadelen, een onmiddellijke beslissing wenselijk maakt. Het doel is dan ook het kort geding te hanteren wanneer het geschil niet met de gewone vernietigingsprocedure binnen de gewenste tijdspanne opgelost kan worden. De spoedeisendheid zal worden vastgesteld wanneer verzoekende partij het resultaat van de nietigheidsprocedure niet kan afwachten om haar beslissing te verkrijgen, op straffe zich in een toestand te bevinden met onherroepelijke schadelijke gevolgen. […] Dit is het geval bij verzoekende partij in casu. Zij is immers verplicht om vóór 1 januari 2028 de betrokken patrimoniumgoederen over te dragen aan de andere woonmaatschappijen die actief zijn in dat werkingsgebied, overeenkomstig artikel 209, §3, tweede lid Decreet van 9 juli 2021. Bovendien wijst de bestreden beslissing […] er zelf op dat ‘de decretaal voorziene overgangsperiode voor de overdrachtsverplichtingen in het kader van de vorming van woonmaatschappijen afloopt op 1 januari 2028, zonder dat er een mogelijkheid is voorzien om die overgangsperiode te verlengen’. 24. Bij het uitblijven van een schorsingsarrest van Uw Raad, moet de uitspraak ten gronde afgewacht worden. Het komt verzoekende partij voor dat het niet redelijk is dat zij minstens een jaar zal moeten wachten alvorens zij rechtszekerheid zal krijgen over de onrechtmatigheid van de bestreden beslissing, terwijl zij intussen wel gehouden is aan de overdrachtsverplichting. Het is die rechtsonzekerheid die nadelige gevolgen met zich meebrengt, omdat de tijd om de overdracht van het patrimonium aan onder meer Thuispunt Gent te verwezenlijken strikt is begrensd tot het einde van 2027 en dit niet op degelijke wijze kan worden georganiseerd, zolang de rechtsonzekerheid over de wijze van overdracht bestaat. Verzoekende partij wordt met andere woorden door de onwettige houding van verwerende partij geblokkeerd in haar normale werking. In het geval dat Uw Raad het beroep tot nietigverklaring gegrond verklaart, dan dient het agentschap immers nog een nieuwe beslissing te nemen, wat prima facie nog mogelijk lijkt, maar in de praktijk vermoedelijk niet realistisch te verwachten is. Immers, alvorens een nieuwe beslissing te kunnen nemen, moet conform artikel 4.155/3 BVCW 2021 echter nog een onderhandelaar-schatter worden aangesteld, die van alle onroerende goederen nog de venale waarde moet bepalen en het agentschap moet adviseren over de vast te stellen overdrachtsprijs. Intussen blijft verzoekende partij ook nog gebonden aan de renovatieverplichtingen en haar opdracht om in sociale huisvesting te ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-8/13

voorzien, hoewel de overdrachtsmodaliteiten onduidelijk blijven tot aan de definitieve uitspraak van Uw Raad. Dit vormt zelfs niet louter vermoedelijk een nadelig gevolg, maar zeer concreet een probleem voor het bestuursorgaan van verzoekende partij. Zolang er geen zekerheid bestaat over de wijze van de gedwongen overdracht en de financiële gevolgen van dergelijke overdrachtswijze, komt de bestuurdersaansprakelijkheid in het gedrang wanneer er beslissingen moeten worden genomen die een wezenlijke financiële impact hebben op de woonmaatschappij. 25. Hierbij dient ook rekening te worden gehouden met de verplichting die op verzoekende partij rust om tegemoet te komen aan het nieuwe gewestelijk Bindend Sociaal Objectief (BSO 2026-2042), waarbij het aantal sociale woningen vanaf 1 januari 2026 moet worden uitgebreid met 50.000 extra wooneenheden tegen 2042[…]. In het Regeerakkoord van 2024-2029 werd daarover het volgende opgenomen: […] […] Daar worden ook financiële steunmiddelen voor voorzien, maar ook daarover bestaan geen garanties, waardoor het noodzakelijk is voor het bestuursorgaan van verzoekende partij om voldoende financiële middelen en zekerheid te waarborgen om de ambities in haar werkingsgebied waar te kunnen maken. Dergelijke financiële beslissingen met oog op de korte en lange termijn van de woonmaatschappij dienen genomen te worden met voldoende rechtszekerheid over de gedwongen overdracht van het betrokken patrimonium. […] Daarom ziet de verzoekende partij zich genoodzaakt om niet enkel een verzoek tot nietigverklaring in te dienen en een uitspraak dienaangaande af te wachten. De voorlopige tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing en vooral, het langdurig uitblijven van een hervormde beslissing van het agentschap om wél de venale waarde van de patrimoniumgoederen te bepalen, vormen een ernstig nadeel voor verzoekende partij. Dit vertaalt zich niet enkel in de financiële onzekerheid door de grote discrepantie tussen de gedwongen overdrachtsverplichting tegen vergoeding in aandelen en diegene tegen vergoeding in een geldprijs die de venale waarde van de patrimoniumgoederen vertegenwoordigt. Het uit zich ook in een rechtsonzekerheid in hoofde van verzoekende partij, Thuispunt Gent en met hen ook de hele sociale woonsector. Om deze redenen alleen al acht de verzoekende partij het noodzakelijk de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing te schorsen. De zaak is spoedeisend en voldoet aan de eerste voorwaarde voor het opleggen van een schorsing zoals bepaald in artikel 17, § 1, derde lid, van de RvS-wet.” Beoordeling

Het komt er voor een verzoekende partij die beweert dat de zaak

te spoedeisend is om de uitkomst van het annulatieberoep te kunnen afwachten, op aan om van die urgentie te overtuigen aan de hand van de concrete feiten die zij in ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-9/13

haar vordering aanvoert. Dit houdt in dat het aan de verzoekende partij toekomt aan de eigen zaak, specifieke gegevens bij te brengen die in concreto aantonen dat de zaak spoedeisend is, gelet op de nadelige gevolgen die een tenuitvoerlegging van het bestreden besluit voor haar persoonlijk veroorzaken.

Er kan in beginsel alleen rekening worden gehouden met hetgeen over de spoedeisendheid in het verzoekschrift of de daarbij gevoegde stukken wordt uiteengezet en gestaafd. De spoedeisendheid van de zaak wordt niet vermoed, welke ook de aard van de bestreden beslissing is.

Voor zover de verzoekende partij er vooreerst op wijst dat zij

verplicht is vóór 1 januari 2028 de betrokken patrimoniumgoederen over te dragen en zij door de bestreden beslissing wordt geblokkeerd in haar normale werking, toont zij op het eerste gezicht niet aan welke sanctie of ander nadelig rechtsgevolg zij zou moeten ondergaan indien zij de voormelde einddatum niet naleeft.

De verwerende partij merkt bovendien terecht op dat niets de verzoekende partij verhindert om de verplichte overdracht reeds nader voor te bereiden en verder te onderhandelen met de andere woonmaatschappij, daarbij rekening houdend met meerdere scenario’s, namelijk een vergoeding in aandelen en een vergoeding in geld of een combinatie van beide.

Voorts wijst de verzoekende partij erop dat zij gebonden blijft

aan de renovatieverplichtingen en haar opdracht om in sociale huisvesting te voorzien, terwijl de overdrachtsmodaliteiten onduidelijk blijven tot aan een definitieve uitspraak van de Raad van State, waaruit volgens haar een bestuurdersaansprakelijkheid zou kunnen voortvloeien “wanneer er beslissingen moeten worden genomen die een wezenlijke financiële impact hebben op de woonmaatschappij”.

De plicht tot onderhoud en renovatie van het bestaand sociaal patrimonium vloeit evenwel voort uit het feit dat de verzoekende partij deze sociale woningen thans in eigendom heeft, met alle rechten en plichten als eigenaar/verhuurder die dat met zich meebrengt op basis van het gemeen recht en ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-10/13

de Vlaamse Codex Wonen van 2021 en haar uitvoeringsbesluit. De verzoekende partij zet niet concreet uiteen waarom een snellere uitspraak van de Raad van State noodzakelijk zou zijn om aan die verplichtingen te kunnen blijven voldoen. Overigens lijkt zij, op het eerste gezicht, tot het onderhoud niet meer te zijn gehouden wanneer zij, overeenkomstig artikel 209, § 3, tweede lid, van het decreet van 9 juli 2021, “zo snel mogelijk minstens het beheer van de onroerende goederen die geschikt zijn voor de sociale huisvesting die buiten haar werkingsgebied liggen over[draagt] aan de woonmaatschappijen die erkend zijn voor het werkingsgebied waar de onroerende goederen liggen”. Zij zet voorts niet uiteen welke omvang deze renovatieverplichtingen hebben en waarom haar bestaande inkomsten als woonmaatschappij daartoe niet zouden volstaan.

Op welke wijze de aansprakelijkheid van de bestuurders van de verzoekende partij, als gevolg van de bestreden beslissing, in het vizier zouden komen, zet de verzoekende partij niet nader uiteen en is op het eerste gezicht niet duidelijk.

Ook wat haar opdracht te voorzien in sociale huisvesting betreft,

mede in het kader van het Bindend Sociaal Objectief 2026-2042, maakt de verzoekende partij op het eerste gezicht niet aannemelijk dat zij een uitspraak ten gronde niet kan afwachten om deze (bijkomende) financiële lasten in de toekomst te kunnen dragen. Voor zover zij stelt dat “[d]ergelijke financiële beslissingen met oog op de korte en lange termijn van de woonmaatschappij dienen genomen te worden met voldoende rechtszekerheid over de gedwongen overdracht van het betrokken patrimonium”, maakt zij met geen enkel stuk aannemelijk dat haar huidige reserves, of nog, de middelen die de Vlaamse overheid daartoe ter beschikking stelt, onvoldoende zouden zijn om aan die verplichtingen te voldoen.

Voor zover de verzoekende partij enkele dagen voor de

terechtzitting, zonder nadere toelichting, nog een aantal bijkomende stukken neerlegt “die na het verzoekschrift zijn ontstaan en die relevant zijn voor de beoordeling van de voorliggende vordering”, blijkt de relevantie van deze bijkomende stukken voor de spoedeisendheid van haar vordering op het eerste gezicht niet. ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-11/13

Gelet op wat voorafgaat, toont de verzoekende partij de

spoedeisendheid van haar vordering niet aan.

Besluit

Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld

in artikel 17, § 1, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing worden toegewezen.

De Raad van State geeft de partijen ter overweging dat er,

behalve het voeren van gerechtelijke procedures, nog andere mogelijkheden bestaan om te komen tot een oplossing van het conflict dat tussen hen bestaat. Zo kan ook worden geopteerd voor een open dialoog, op grond waarvan de partijen kunnen komen tot duidelijke en werkbare afspraken.

Indien partijen zelf niet tot een dergelijk gesprek kunnen komen, kan ook een beroep worden gedaan op de techniek van bemiddeling (zie de artikelen 1723/1 tot 1737 van het Gerechtelijk Wetboek), met de ondersteuning van een erkende bemiddelaar.

BESLISSING

De Raad van State verwerpt de vordering.

ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-12/13

Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op zevenentwintig mei tweeduizend zesentwintig, door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:

Patricia De Somere,

waarnemend voorzitter, staatsraad,

bijgestaan door Silvan De Clercq,

griffier.

De griffier

De voorzitter

Silvan De Clercq

Patricia De Somere

ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.811

X-19.282-13/13