Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937 (2026-10-06)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 267.937 van 6 oktober 2026 Overheidsopdrachten en openbare werken
- Overheidsopdrachten Beslissing : Bevolen Inwilliging tussenkomst
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
ARREST
nr. 267.937 van 6 oktober 2026
in de zaak A. 249.133/XIV-40.284
In zake:
de BV P.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Charles-Henri de La Vallée Poussin en Claire Sponar
kantoor houdend te 1060 Brussel
Charleroisesteenweg 112
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de STAD MECHELEN
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Gitte Laenen
kantoor houdend te 2800 Mechelen
Antwerpsesteenweg 16-18
bij wie woonplaats wordt gekozen
Tussenkomende partij:
de BV Q.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Jos Timmermans
kantoor houdend te 9300 Aalst
Leo de Béthunelaan 46
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
1.
De vordering, ingesteld op 9 september 2026, strekt tot schorsing
bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van “de beslissing
van het college van burgemeester en schepenen van de Stad Mechelen d.d. 18
augustus 2026, waarbij het verslag van nazicht van de offertes werd goedgekeurd
en perceel 1 ‘Mechelen’ van de concessie voor diensten met als voorwerp ‘het
leveren, installeren, overnemen, onderhouden en exploiteren van publiek
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-1/18
toegankelijke normale Laadinfrastructuur voor Elektrische Voertuigen in
Mechelen en Leuven’ aan de [bv Q.] werd gegund”.
II. Verloop van de rechtspleging
2.
Bij beschikking van 10 september 2026 werd, in samenspraak
met het aangeduide lid van het auditoraat, de procedurekalender vastgesteld.
De verwerende partij heeft een nota en een administratief dossier
ingediend.
Met een verzoekschrift van 22 september 2026 heeft de bv Q.
gevraagd om in het administratief kort geding te mogen tussenkomen.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 30 september 2026 om 11 uur.
Staatsraad Inge Vos heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Mathilde Vilain XIV, die loco advocaten advocaten
Charles-Henri de La Vallée Poussin en Claire Sponar verschijnt voor de
verzoekende partij, advocaat Lander Maes, die loco advocaat Gitte Laenen
verschijnt voor de verwerende partij, en advocaat Jos Timmermans, die verschijnt
voor de tussenkomende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Frederic Eggermont heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-2/18
III. Feiten
3.1.
De verwerende partij schrijft samen met de stad Leuven een
concessie voor diensten uit met als voorwerp ‘het leveren, installeren, overnemen,
onderhouden en exploiteren van publiek toegankelijke normale Laadinfrastructuur
voor Elektrische Voertuigen in Mechelen en Leuven’.
De concessie omvat twee geografisch onderscheiden percelen:
één voor Mechelen en één voor Leuven. De voorliggende vordering heeft enkel
betrekking op perceel 1: stad Mechelen.
De concessie wordt gegund bij wege van vereenvoudigde
onderhandelingsprocedure met Europese bekendmaking.
3.2.
Luidens de concessieleidraad die op de concessie van toepassing
is omvat de concessie twee verplichte opties, waaronder optie 2 ‘Parkeersensoren’
die in de concessieleidraad als volgt wordt omschreven:
“De Concessieverlener kan beslissen om parkeersensoren te integreren in het
kader van deze Concessie. De integratie van dergelijke sensoren kan een
beperkte impact hebben op de Laaddienstprijs; een maximale stijging van
0,01 euro per kWh wordt hierbij als aanvaardbaar beschouwd.
- Voor Stad Mechelen perceel 1 geldt dat parkeersensoren optioneel binnen
deze Concessie kunnen worden opgenomen. Indien Mechelen beslist om
parkeersensoren te voorzien, rust op de Concessiehouder de verplichting om
de benodigde uitrusting en technische integratie te realiseren, conform OCPI
specificaties. (Bijlage 14 & 15).
- Voor Stad Leuven perceel 2 worden parkeersensoren buiten deze Concessie
geplaatst. De Concessiehouder moet in dat geval wel voldoen aan de
vereisten inzake gegevensuitwisseling via API’s, zodat de sensorinformatie
op een uniforme en betrouwbare manier kan worden ontsloten voor
handhaving en opvolging. Conform de technische vereisten en APIspecificaties zoals opgenomen in Bijlage 8.
In alle gevallen verbinden de steden zich ertoe om, wanneer parkeersensoren
worden ingezet, in te staan voor een effectieve handhaving op het gebruik
van de laadplaatsen.”
De
laaddienstprijs
wordt
in
de
concessieleidraad
gedefinieerd als: “De prijs per kWh die de Concessiehouder aan de Gebruiker
aanrekent voor de standaard Laaddienst (Slim Laden Concept 1)”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-3/18
Punt
2.17
van
de
concessieleidraad
vermeldt
twee
gunningscriteria: gunningscriterium prijs (40 punten) en gunningscriterium
kwaliteit (60 punten). Het eerste gunningscriterium prijs wordt als volgt
omschreven:
“De beoordeling van de prijs gebeurt op basis van het onderstaand
gunningscriterium dat overeenstemt met de prijscomponent dat voor deze
Concessie is vastgesteld, verder toegelicht onder hoofdstuk 2.18.:
Hoofdcriterium
Criterium
Gewicht
(punten)
Prijs
Totaal
40
Maximale
40
Laaddienstprijs
per
kWh aan de e-rijder
De Concessieverlener gaat uit van een exploitatiemodel, waarbij de
Concessiehouder het geheel van de diensten kan leveren zonder bijdrage van
de Concessieverlener of andere overheden. De enige wijze waarop de e-rijder
(al dan niet via de eMSP) kan bijdragen is via een energietarief (dit
gunningscriterium), mogelijk aangevuld met een rotatietarief (verplichte
optie en vastgelegd door de Concessieverlener, zie artikel 2.14.2. voor meer
details).
In het kader hiervan dient de Inschrijver aan te geven welke maximale
Laaddienstprijs (uitgedrukt in euro per kWh met twee cijfers na de komma,
exclusief BTW) gehanteerd zullen worden aan de normale Laadpalen per
Perceel (cluster van regio’s) waarop hij inschrijft. Deze maximale
laadprijzen per Perceel dienen ingevuld te worden op het offerteformulier
(Bijlage 1 – Offerteformulier) en de Prijsinventaris (Bijlage 2 –
Prijsinventaris).
De opgegeven maximale Laaddienstprijs geldt zowel wanneer de e-rijder een
activatiemiddel van zijn E-MSP gebruikt (bv. een Laadpas of app) of het
laden (de)activeert via een ad-hoc betaalmethode (bv. SMS/app/
Payconiq/Apple Pay/Bancontact/creditcard-betaling of anders). Het gaat in
ieder geval om de maximale Laaddienstprijs die de Inschrijver nietdiscriminatoir zal aanrekenen aan eender welke eMSP, ongeacht of het om
een in house E-MSP gaat, of een derde eMSP, aangezien het mogelijk is dat
een eMSP nog een eigen marge of tariefelement aanrekent.
Bij de beoordeling van dit gunningscriterium ontvangt de Inschrijver die
binnen een perceel de laagste prijs heeft opgenomen in zijn Offerte de
maximale score van 40 punten. De andere Inschrijvers krijgen een pro rata
aantal punten conform de volgende formule:
[…]”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-4/18
Punt 2.18 van de concessieleidraad, waarnaar in de voormelde
omschrijving van het prijscriterium verwezen wordt, heeft betrekking op de wijze
van prijsvaststelling en de prijscomponenten van de prijsinventaris. Wat de
prijscomponenten van de prijsinventaris betreft bepaalt de concessieleidraad onder
meer het volgende:
“Per Perceel van de Concessie waarvoor de Offerte geldt, geven de
Inschrijvers een prijs op voor de volgende posten van de Prijsinventaris (zie
ook Bijlage 2 – Prijsinventaris) zonder enig voorbehoud op de voorwaarden
zoals vastgelegd in de concessiedocumenten:
- Laaddienstprijs per kWh
De Concessieverlener gaat uit van een exploitatiemodel waarbij de
Concessiehouder alle diensten binnen deze Concessie levert zonder enige
financiële bijdrage van de Concessieverlener. De Concessiehouder is
daarentegen
een
concessievergoeding
verschuldigd
aan
de
Concessieverlener voor de exploitatie van de laadinfrastructuur, zoals
bepaald in dit bestek. Deze concessievergoeding staat los van de
Laaddienstprijs die aan de Gebruiker wordt aangerekend.
De Inschrijver dient in zijn Offerte aan te geven welke maximale
Laaddienstprijs per kWh hij zal hanteren voor E-rijders, zowel voor
laadsessies via een E-MSP als voor ad-hoc betalingen. De maximale
Laaddienstprijs wordt opgegeven in euro per kWh, exclusief btw, met twee
cijfers na de komma.
De Concessiehouder is volledig verantwoordelijk voor het innen van de
Laaddienstprijs bij de E-rijder of de E-MSP, alsook voor de correcte
afhandeling van de betalingsstromen. De Concessieverlener kan hiervoor in
geen geval aansprakelijk worden gesteld.”
Als bijlage 2 bij de concessieleidraad is een prijsinventaris
gevoegd die eruitziet als volgt:
“
”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-5/18
3.3.
Uit de nota van inlichtingen van 18 mei 2026 waarvan de
kandidaat-inschrijvers kennis konden nemen, blijkt dat één van de gegadigden de
volgende vraag (nummer 71) stelde met betrekking tot de concessieleidraad wat de
parkeersensoren betreft:
“Aan Stad Mechelen betreffende parkeersensoren: gelieve te verduidelijken
wie instaat voor de kosten van de aankoop en installatie van de
parkeersensoren. Bijkomend, dienen de sensoren gelijktijdig geplaatst te
worden met de laadinfrastructuur of nadien. Hieraan gelinkt, kan men
bevestigen of de 0.01€/kWh door de Concessiehouder gebruikt kan worden
om de recurrente kosten te dekken die enkel gepaard gaan met de
dataintegratie met de leverancier van de parkeersensoren. Deze wordt
bijgevolg ook meegenomen bij elke prijsherziening?”
Deze vraag werd door de verwerende partij als volgt beantwoord:
“Voor perceel 1 - Stad Mechelen - moet worden verduidelijkt dat de aankoop,
installatie, beheer- en integratiekosten van parkeersensoren ten laste van de
Concessiehouder zijn, indien de stad gebruik wenst te maken van deze optie
zoals vermeld in het bestek. De maximale stijging van 0,01 euro per kWh die
in het bestek wordt vermeld, dekt alle mogelijke kosten voor de optionele
plaatsing van sensoren door de concessiehouder. De werkwijze voor
plaatsing van sensoren, hetzij bij alle laadpunten dan wel voor een deel kan
door de indiener worden voorgesteld in een plan van aanpak. Desgevallend
mag deze meerkost verrekend worden bovenop de maximale
Laad[d]ienstprijs. Dit is enkel van toepassing voor perceel 1.”
3.4.
Vijf inschrijvers dienen een eerste offerte in, onder wie de
verzoekende partij en de verzoekende partij tot tussenkomst.
3.5.
Op basis van een initiële rangschikking wordt beslist om enkel
hen als de twee best gerangschikte inschrijvers uit te nodigen om een finale offerte
(BAFO) in te dienen.
Beiden dienen een finale offerte in.
3.6.
Er wordt een verslag van nazicht opgesteld waarin onder punt 2
‘Beoordelingsmethodiek’ onder meer wordt gesteld:
“Prijsbeoordeling en verplichte optie voor perceel 1
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-6/18
Voor perceel 1 Mechelen hield de aanbestedende overheid bij de
prijsbeoordeling rekening met de verplichte optie inzake parkeersensoren.
Deze verplichte optie maakt deel uit van de economisch te beoordelen
aanbieding voor perceel 1. De prijsimpact van deze optie werd daarom
meegenomen in de berekening van de maximale laaddienstprijs en de
prijsscore voor perceel 1.
Deze werkwijze steunt op de regels uit het bestek over verplichte opties en
prijsbeoordeling. Verplichte opties maken deel uit van de offerte en worden,
wanneer de aanbestedende overheid ze in aanmerking neemt, samen met de
basisofferte beoordeeld. Het bestek bepaalt daarnaast dat de prijs wordt
beoordeeld op basis van de maximale laaddienstprijs per kWh aan de e-rijder.
Voor perceel 1 werd die maximale laaddienstprijs dus beoordeeld inclusief
de prijsimpact van de verplichte optie.
Voor perceel 2 Leuven is deze verplichte optie niet van toepassing. De
prijsbeoordeling voor perceel 2 steunt bijgevolg op de maximale
laaddienstprijs zonder deze optie.”
Uit het verslag van nazicht blijkt dat de verzoekende partij tot
tussenkomst de hoogste finale score behaalt (95/100), met een score van 40/40 voor
het criterium prijs en een score van 55/60 voor het criterium kwaliteit. De
verzoekende partij behaalt de tweede hoogste score (94,62/100), met een score van
38,62/40 voor het criterim prijs en 56/60 voor het criterium kwaliteit.
Voorgesteld wordt om perceel 1 van de concessieopdracht te
gunnen aan de verzoekende partij tot tussenkomst die aldus de hoogste totaalscore
behaalt voor perceel 1 hetgeen in het gunningverslag nog als volgt wordt
toegelicht:
“[bv Q.] behaalt de maximale score op prijs en scoort zeer sterk op kwaliteit.
[bv P.] scoort inhoudelijk licht hoger op kwaliteit, maar de prijsbeoordeling
voor perceel 1 houdt rekening met de verplichte optie inzake
parkeersensoren. Door de prijsimpact van deze optie behaalt [bv P.] een
lagere prijsscore voor perceel 1. Daardoor behaalt [bv Q.] voor perceel 1 de
hoogste totaalscore.”
3.7.
Op 18 augustus 2026 beslist het college van burgemeester en
schepenen van de stad Mechelen om het verslag van nazicht goed te keuren en
perceel 1 ‘stad Mechelen’ van de concessie voor diensten met als voorwerp ‘het
leveren, installeren, overnemen, onderhouden en exploiteren van publiek
toegankelijke normale Laadinfrastructuur voor Elektrische Voertuigen in
Mechelen en Leuven’ te gunnen aan de bv Q.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-7/18
Dit is de bestreden beslissing.
IV. Tussenkomst
4.
De bv Q. blijkt voordeel te halen uit de bestreden beslissing en
heeft er belang bij dat de vordering wordt afgewezen. Bijgevolg wordt haar verzoek
tot tussenkomst ingewilligd.
V. Regelmatigheid van de rechtspleging
5.
Alle partijen vragen om de vertrouwelijke behandeling van
bepaalde door hen neergelegde stukken die zij in de inventaris als vertrouwelijk
aanduiden en waarbij zij ook de redenen opgeven waarom zij om die
vertrouwelijke behandeling vragen.
Er zijn geen gronden aangevoerd door de partijen om het
aangevoerde vertrouwelijk karakter ervan, althans in deze fase van het geding, te
lichten.
6.
De verzoekende partij dient daags voor de terechtzitting nog een
pleitnota in bij het verzoekschrift, waarvan zij aangeeft dat zij deze elementen ter
terechtzitting zal aanhalen als antwoord op de uiteenzettingen van de verwerende
partij in de nota met opmerkingen.
De procedureregeling voorziet niet in de mogelijkheid om een
aanvullende nota als een processtuk neer te leggen, noch werd erom gevraagd door
de Raad van State of het Auditoraat. Het is de partijen echter wel toegestaan om
nieuwe feiten die een invloed kunnen hebben op de ontvankelijkheid of de
beoordeling van de middelen, aan de Raad van State ter kennis te brengen. In
zoverre een aanvullende nota een reactie vormt op dergelijke nieuwe feiten, kan ze
bij de zaak worden betrokken. In zoverre een aanvullende nota geen betrekking
heeft op dergelijke feiten, maar de neerslag vormt van het pleidooi ter zitting van
de verzoekende partij, zoals te dezen het geval lijkt te zijn, wordt ze niet als een
processtuk, maar als een loutere inlichting in aanmerking genomen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-8/18
VI. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden
7.
Krachtens artikel 17, §§ 1, 5 en 6, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State, gelezen in samenhang met de artikelen 15 en 31 van de wet
van 17 juni 2013 ‘betreffende de motivering, de informatie en de rechtsmiddelen
inzake overheidsopdrachten, bepaalde opdrachten voor werken, leveringen en
diensten en concessies’ (hierna: wet van 17 juni 2013), moet enkel worden
onderzocht of in de voorliggende vordering tot schorsing die is ingesteld volgens
de procedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid, een ernstig middel waarvan
het onderzoek zich leent voor een versnelde behandeling of een klaarblijkelijke
onwettigheid wordt aangevoerd.
VII. Onderzoek van het eerste onderdeel van het enig middel
Standpunt van de partijen
8.
De verzoekende partij voert in het verzoekschrift een enig middel
aan genomen uit de schending van de artikelen 24, 46 en 55 van de wet van 17 juni
2016 ‘betreffende de concessieovereenkomsten’ (hierna: wet van 17 juni 2016),
artikelen 4/1 en 5/1 van de wet van 17 juni 2013, artikelen 2 en 3 van de wet van
29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’
(hierna: wet 29 juli 1991), artikel 30 van het koninklijk besluit van 25 juni 2017
‘betreffende
de
plaatsing
en
de
algemene
uitvoeringsregels
van
de
concessieovereenkomsten’ (hierna: koninklijk besluit van 25 juni 2017),
de
algemene beginselen van transparantie, van gelijke behandeling van de
inschrijvers, het beginsel patere legem quam ipse fecisti, de zorgvuldigheidsplicht,
het beginsel van de onveranderlijkheid van de offertes, de artikelen 2.17, 2.18.1 en
2.18.2, alsook van bijlage 2 van de concessieleidraad, de kennelijke
beoordelingsfout en machtsoverschrijding.
Het eerste onderdeel van het enig middel wordt door de
verzoekende partij als volgt samengevat in haar verzoekschrift:
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-9/18
“In een eerste onderdeel verwijt de verzoekende partij de verwerende partij
in wezen dat zij de prijs van 0,28 EUR/kWh die zij in de bij haar offerte
gevoegde inventaris voor de enige post « Maximale Laaddienstprijs per kWh
aan de e-rijder » had ingediend, met 0,01 EUR/kWh heeft verhoogd, terwijl
de aanbesteder, behoudens een uitdrukkelijk door de regelgeving voorziene
uitzondering, een offerte niet mag wijzigen.
De verzoekende partij verwijt de bestreden beslissing bovendien dat zij geen
enkele formele motivering bevat die de aangebrachte wijziging
verantwoordt. Aangenomen dat deze verhoging overeenstemt met de prijs
die de verzoekende partij aan de optie « Parkeersensoren » had verbonden,
merkt de verzoekende partij op dat niets in de concessieleidraad aankondigde
dat die prijs zou worden opgeteld bij de prijs van 0,28 EUR/kWh die zij voor
de enige post van de inventaris had ingediend, teneinde de offertes op het
prijscriterium met elkaar te vergelijken.”
9.
De verwerende partij werpt in de nota met opmerkingen in
hoofdorde een exceptie van niet-ontvankelijkheid van het eerste onderdeel van het
enig middel op, genomen uit een gebrek aan belang. Aangezien uit het
administratief dossier blijkt dat er geen aanwijsbare elementen zijn waaruit blijkt
dat de verzoekende partij mogelijks een andere prijs had opgegeven, bestaat geen
reden om aan te nemen dat het middelonderdeel, zo het al ernstig zou zijn,
aanleiding zou kunnen geven tot een wijziging in de finale rangschikking.
In ondergeschikte orde betoogt zij dat het eerste onderdeel van
het enig middel niet ernstig is omdat de verzoekende partij wist of minstens
behoorde te weten dat de prijs voor de verplichte optie ‘parkeersensoren’ zou
worden betrokken bij de beoordeling op het gunningscriterium ‘prijs’, en wel om
drie redenen, die achtereenvolgend in de nota met opmerkingen worden behandeld:
“a. De concessieleidraad laat geen twijfel bestaan dat de prijs voor de
verplichte optie ‘parkeersensoren’ diende te worden opgeteld bij de
“Laaddienstprijs” die diende te worden opgegeven in de inventaris bij de
offerte, om te worden samengeteld tot de “Maximale Laaddienstprijs” die bij
het gunningscriterium prijs zou worden beoordeeld. De verzoekende partij
kan geen aberrante interpretatie van de concessieleidraad opdringen aan de
verwerende partij.
b. De integratie van de verplichte optie in het gunningscriterium ‘prijs’
weerspiegelt het best de economische werkelijkheid.
c. De formele motivering inzake de verplichte optie in het gunningsverslag
is sluitend.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-10/18
Ook de tussenkomende partij werpt in haar verzoekschrift een
exceptie van niet-ontvankelijkheid van het eerste onderdeel van het middel op
genomen uit een gebrek aan belang.
Wat de ernst van het eerste onderdeel van het enig middel betreft,
doet zij gelden dat de handelswijze van de verwerende partij, waarbij de verplichte
optie mee in rekening werd genomen bij de beoordeling van de offertes op basis
van het gunningscriterium prijs voor overheidsopdrachten uitdrukkelijk wordt
voorzien in artikel 87, § 1, derde lid, van het koninklijk besluit van 18 april 2017
‘plaatsing overheidsopdrachten in de klassieke sectoren’, zodat niet valt in te zien
dat een vergelijkbare handelwijze niet kon of mocht worden gevolgd door de
verwerende partij bij de gunning van perceel 1 van de concessie.
Aangezien de motivering in de bestreden beslissing en het
gunningsverslag duidelijk de handelswijze van de verwerende partij bij de
beoordeling van het prijscriterium weergeeft, kan van een schending van de
formelemotiveringsplicht volgens haar geen sprake zijn.
De maximale laaddienstprijs wordt volgens haar bepaald op basis
van de laaddienstprijs opgegeven in de inventaris, maar niet per definitie
uitsluitend, gelet op de verplichte optie “parkeersensoren”. Indien voor deze optie
een meerprijs in de offerte wordt opgegeven, dient de laaddienstprijs opgegeven in
de inventaris met deze meerprijs verhoogd te worden om de maximale
laaddienstprijs te bekomen. De gevraagde meerprijs voor de optie behoort immers
eveneens tot de “Offerte” van de inschrijver.
Het verhogen van de laaddienstprijs, die de inschrijver in de
inventaris diende op te geven, met de meerprijs die de inschrijver vooropstelde
voor de verplichte optie “parkeersensoren”, verandert de offerte ook niet,
aangezien deze meerprijs is opgenomen in zijn offerte.
De verzoekende partij kan volgens haar ook niet beweren
hierdoor verschalkt te zijn, nu zowel de verzoekende partij als de tussenkomende
Partij, ingevolge de expliciete vraagstelling op dit punt van de verwerende Partij in
de BAFO-fase, de gelegenheid kregen om duidelijk aan te geven of zij aan de optie
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-11/18
“parkeersensoren” al dan niet een meerprijs verbonden. Aangezien in de inventaris
geen afzonderlijke post voor de optie was opgenomen en de concessieleidraad de
inschrijvers evenmin verplichtte de meerprijs van de optie in de inventaris te
vermelden, dan wel deze te verrekenen in de hierin op te geven laaddienstprijs,
dienden de inschrijvers er zich volgens haar juist aan te verwachten dat hun
eventuele meerprijs nog bij de laaddienstprijs geteld zou worden.
Beoordeling
11.
Luidens artikel 55, § 1, van de wet van 17 juni 2016 worden
concessies gegund op basis van objectieve criteria die voldoen aan de in de
artikelen 24, eerste lid, 25, § 1, en 38 genoemde beginselen en die ervoor zorgen
dat de offertes onder voorwaarden van daadwerkelijke mededinging worden
beoordeeld, waardoor een algeheel economisch voordeel voor de aanbesteder kan
worden vastgesteld.
Artikel 24, eerste lid, van dezelfde wet bepaalt dat de
aanbestedende overheid zorgt voor de plaatsing en uitvoering van concessies
overeenkomstig de beginselen van niet-discriminatie en gelijke behandeling van
de ondernemers en dat zij op transparante en evenredige wijze handelt.
Het
door
de
verzoekende
partij
geschonden
geachte
transparantiebeginsel heeft tot doel te waarborgen dat elk risico van favoritisme en
willekeur door de aanbestedende dienst wordt uitgebannen. Het impliceert dat de
voorwaarden en de nadere regels van de plaatsingsprocedure in de aankondiging
of in de concessieleidraad duidelijk, nauwkeurig en ondubbelzinnig worden
geformuleerd, opdat alle gemiddeld vakkundige inschrijvers bij inachtneming van
de gebruikelijke zorgvuldigheid de precieze betekenis kunnen begrijpen en deze
op dezelfde manier kunnen interpreteren, en de aanbestedende dienst in staat is
metterdaad na te gaan of de offertes van de inschrijvers beantwoorden aan de
criteria die op de betrokken opdracht van toepassing zijn.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-12/18
De aanbestedende overheid dient aldus zowel bij het vaststellen
van de gunningscriteria in de concessieleidraad, als bij het verstrekken van
inlichtingen over dit opdrachtdocument aan de inschrijvers, de nodige
zorgvuldigheid aan de dag te leggen, onder meer om te vermijden dat de
opdrachtdocumenten voor dubbele interpretatie vatbaar zijn.
partij,
De verzoekende partij voert in essentie aan dat de verwerende
in
strijd
met
onder
meer
de
opdrachtdocumenten
en
het
transparantiebeginsel, de prijs van 0,01 euro per kWh die zij aan de optie
‘parkeersensoren’ heeft verbonden, bij de door haar in de inventaris opgegeven
laadprijs van 0,28 euro per kWh heeft opgeteld voor de beoordeling van het
prijscriterium, waardoor haar finale offerte uiteindelijk als tweede werd
gerangschikt, na de finale offerte van de tussenkomende partij.
De te dezen relevante bepalingen van de concessieleidraad waar
de partijen zich op beroepen werden hoger reeds weergegeven onder het
feitenrelaas. Er wordt naar verwezen.
Op het eerste gezicht is er sprake van een duidelijk verschil in
interpretatie van de concessieleidraad tussen de verzoekende partij, enerzijds, en
de verwerende partij en de tussenkomende partij, anderzijds, over wat wordt
bedoeld met ‘maximale laaddienstprijs’. Volgens de ene mag de prijs opgegeven
voor de verplichte optie van de parkeersensoren niet worden meegerekend voor de
bepaling van het prijscriterium ‘maximale laaddienstprijs’, volgens de anderen
wel.
De verwerende partij werpt in de nota met opmerkingen op dat
in de prijsinventaris de laaddienstprijs per kWh aan de e-rijder moet worden
opgeven, te onderscheiden van de maximale laaddienstprijs.
Hoewel de concessieleidraad op het eerste gezicht een aantal
aanknopingspunten lijkt te bevatten die de interpretatie van de verwerende partij
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-13/18
kunnen ondersteunen, wordt de lezing die de verwerende partij aldus geeft aan de
bepalingen van de concessieleidraad op het eerste gezicht aan het wankelen
gebracht door wat is opgenomen onder de omschrijving van het gunningscriterium
“prijs” in de concessieleidraad, waar onder meer wordt gesteld:
“In het kader hiervan dient de Inschrijver aan te geven welke maximale
Laaddienstprijs (uitgedrukt in euro per kWh met twee cijfers na de komma,
exclusief BTW) gehanteerd zullen worden aan de normale Laadpalen per
Perceel (cluster van regio’s) waarop hij inschrijft. Deze maximale
laadprijzen per Perceel dienen ingevuld te worden op het offerteformulier
(Bijlage 1 – Offerteformulier) en de Prijsinventaris (Bijlage 2 –
Prijsinventaris)” (onderlijning toegevoegd).
De tabel in bijlage 2 ‘Prijsinventaris’ waarin de ‘laaddienstprijs
per kWh aan de e-rijder’ dient te worden opgegeven als enige post, vermeldt als
hoofding van de eerste kolom ‘Prijscriterium’.
De verzoekende partij wijst op het eerste gezicht ook terecht naar
het antwoord op vraag 71 in de nota van inlichtingen waarin over de maximale
stijging van 0,01 euro per kWh die in het bestek wordt vermeld voor de integratie
van parkeersensoren zoals voorzien in de verplichte optie 2 wordt gesteld dat
“desgevallend […] deze meerkost [mag] verrekend worden bovenop de maximale
Laaddienstprijs”.
Voormelde bepalingen en voormeld antwoord lijken veeleer de
interpretatie van de verzoekende partij te ondersteunen dat naast de maximale
laaddienstprijs die moet worden opgenomen in de inventaris, de prijs van de
parkeersensoren staat. De Raad van State kan hieruit in elk geval geen “aberrante
lezing van de concessieleidraad” afleiden, zoals de verwerende partij voorhoudt.
De verwerende partij kan op het eerste gezicht niet worden
gevolgd dat de concessieleidraad geen twijfel liet bestaan dat de prijs voor de
verplichte optie ‘parkeersensoren’ diende te worden gevoegd bij de laaddienstprijs
om te worden samengeteld tot de maximale laaddienstprijs. De verzoekende partij
kon op het eerste gezicht ook de mening zijn toegedaan dat de prijs van de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-14/18
verplichte optie níét zou worden gevoegd bij de maximale laaddienstprijs voor de
bepaling van het prijscriterium. Was dat niet de intentie van de verwerende partij,
dan lijkt de verzoekende partij in elk geval op het verkeerde gezet door de
voormelde bewoordingen in de concessieleidraad en de nota van inlichtingen, ook
al zou de tussenkomende partij de interpretatie van de verwerende partij hebben
gevolgd.
Op het eerste gezicht was er op dit punt dan ook een gebrek aan
duidelijkheid in de concessieleidraad waardoor één van de twee gunningscriteria,
met een weging van 40 punten, op een verschillende manier kon worden
geïnterpreteerd en, zoals blijkt uit de stukken van het administratief dossier, ook
tot verschillende interpretaties bij de inschrijvers lijkt te hebben geleid.
De verwerende partij lijkt ook niet te kunnen worden bijgevallen
in haar verweer dat de verzoekende partij niet is opgetreden als een zorgvuldige
inschrijver, omdat zij bij interpretatieproblemen de verwerende partij om
opheldering kon verzoeken.
Op het eerste gezicht getuigt het niet van een gebrek aan
gebruikelijke zorgvuldigheid in hoofde van de verzoekende partij dat zij van
oordeel was, op grond van de bewoordingen van de concessieleidraad en het
antwoord 71 van de nota van inlichtingen dat daarmee congruent was, dat haar
invulling van het begrip ‘maximale laaddienstprijs’ te volgen was zonder dat zij
daarover de verwerende partij nog bijkomend diende te bevragen. De
uitdrukkelijke instructie om de ‘maximale’ prijs in de inventaris in te vullen, samen
met de vermelding dat de meerkost desgevallend mag worden verrekend
“bovenop” de maximale Laaddienstprijs, leidt ertoe dat te dezen niet lijkt te kunnen
worden gesproken van een voor een normaal en voorzichtig handelend inschrijver
kenbare tegenstrijdigheid.
Ook de vraagstelling van de verwerende partij in de BAFO-fase
doet hier op het eerste gezicht niet aan af.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-15/18
De verwerende partij wijst er tevens op dat de verzoekende partij
wist of minstens behoorde te weten dat de prijs voor de verplichte optie
‘parkeersensoren’ zou worden betrokken bij de beoordeling van het
gunningscriterium ‘prijs’ omdat de integratie van de verplichte optie in het
gunningscriterim ‘prijs’ het best de economische werkelijkheid zou weerspiegelen
nu het in dit dossier duidelijk is dat de stad Mechelen de verplichte optie zal lichten
en in het kader van de gunning van overheidsopdrachten artikel 87, § 1, derde lid,
van het koninklijk besluit van 18 april 2017 hiertoe zelfs in een wettelijke
verplichting voorziet.
Die omstandigheid lijkt op het eerste gezicht evenwel geen
afbreuk te doen aan het gegeven dat de verzoekende partij minstens omwille van
de gehanteerde bewoordingen in de concessieleidraad en antwoord 71 van de nota
van inlichtingen om begrijpelijke redenen dwaalde over de inhoud van het concept
‘maximale laaddienstprijs’.
Dat de verwerende partij mogelijk bij analogie toepassing kon
maken van de regeling vervat in artikel 87, § 1, derde lid, van het koninklijk besluit
van 18 april 2017, zoals van toepassing in geval van gunning van
overheidsopdrachten bij openbare of niet-openbare procedures, toont op het eerste
gezicht niet aan dat de verzoekende partij te dezen de concessieleidraad, mede in
het licht van de verstrekte toelichting, in die zin diende te begrijpen.
Uit wat voorafgaat volgt dat de verwerende partij niet op
transparante en zorgvuldige wijze lijkt te hebben gehandeld, waardoor inschrijvers
een verschillende interpretatie konden geven aan het prijscriterium. Dienvolgens
lijkt de bestreden beslissing tot stand te zijn gekomen met schending van artikel
24, eerste lid, van de wet van 17 juni 2016, alsook van artikel 55, § 1, van die wet,
en het zorgvuldigheidsbeginsel.
Luidens het te dezen toepasselijke artikel 14 van de wet van 17
juni 2013, waarnaar artikel 15, eerste lid van diezelfde wet verwijst voor
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-16/18
vorderingen tot schorsing, moeten de beweerde schendingen de verzoekende partij
benadelen of dreigen te benadelen. Het staat aan de Raad van State te oordelen of
een verzoeker die een zaak voor hem brengt, doet blijken van een belang bij het
aangevoerde middel. De Raad van State dient er evenwel over te waken dat het
belangvereiste niet op een buitensporig restrictieve of formalistische wijze wordt
toegepast.
Uit de bestreden beslissing en het verslag van nazicht zelf blijkt
dat de litigieuze wijze van beoordeling van het prijscriterium door de verwerende
partij tot gevolg heeft gehad dat de offerte van de tussenkomende partij de hoogste
totaalscore behaalde voor perceel 1.
De verzoekende partij blijkt door de vastgestelde schendingen
ook te zijn benadeeld nu niet blijkt dat zij bij indiening van haar offerte als normaal
zorgvuldige inschrijver de juiste draagwijdte van het prijscriterium voor perceel 1
kon inschatten en haar de waarborg werd ontzegd dat alle inschrijvers dit criterium
op dezelfde wijze konden interpreteren.
De verzoekende partij blijkt dan ook wel degelijk belang te
hebben bij het eerste onderdeel van het enig middel. De exceptie van gebrek aan
belang zoals opgeworpen door de verwerende partij en de tussenkomende partij
wordt verworpen.
Het eerste onderdeel van het enig middel is in de aangegeven
mate ernstig.
VIII. Besluit
23.
Het eerste onderdeel van het enig middel is in de aangegeven
mate ernstig gebleken. De vordering tot schorsing bij uiterst dringende
noodzakelijkheid wordt dan ook ingewilligd.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-17/18
BESLISSING
- Het verzoek van de bv Q. tot tussenkomst in het administratief kort geding
wordt ingewilligd.
- De Raad van State beveelt de schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst
dringende noodzakelijkheid van de beslissing van het college van
burgemeester en schepenen van de stad Mechelen van 18 augustus 2026
waarbij perceel 1 ‘stad Mechelen’ van de concessie voor diensten met als
voorwerp ‘het leveren, installeren, overnemen, onderhouden en exploiteren
van publiek toegankelijke normale Laadinfrastructuur voor Elektrische
Voertuigen in Mechelen en Leuven’ aan de bv Q. wordt gegund.
Dit arrest is uitgesproken op zes oktober tweeduizend zesentwintig, door de Raad
van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Inge Vos,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Johan Pas,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Johan Pas
Inge Vos
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.937
XIV-40.284-18/18
