Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958 (2026-10-08)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 267.958 van 8 oktober 2026 Vreemdelingen - Niet begeleide minderjarigen
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER
ARREST
nr. 267.958 van 8 oktober 2026
in de zaak A. 249.278/VII-43.379
In zake:
J.S.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Kati Verstrepen
kantoor houdend te 2060 Antwerpen
Rotterdamstraat 53
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de
COMMISSARIS-GENERAAL
VOOR
VLUCHTELINGEN EN DE STAATLOZEN
kantoor houdend te 1070 Brussel
Ernest Blerotstraat 39
DE
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 25 september 2026, strekt tot de
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de
beslissing van “de beslissing leeftijdsbepaling genomen op 26 augustus 2026”.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een nota en een administratief dossier
ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 5 oktober 2026, om 14 uur.
Kamervoorzitter Carlo Adams heeft verslag uitgebracht.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-1/15
Advocaat Arne Vermeerbergen, die loco advocaat Kati
Verstrepen verschijnt voor verzoeker, en gemachtigd ambtenaar Astrid Smis, die
verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Marijke Sterck heeft een met dit
arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
Verzoeker komt België binnen op 2 augustus 2026 en dient een
verzoek om internationale bescherming in op 4 augustus 2026. Hij verklaart
geboren te zijn op 9 april 2009, na eerst te hebben verklaard geboren te zijn in
2005. De dienst Vreemdelingenzaken uit twijfel over verzoekers voorgehouden
leeftijd.
Op 4 augustus 2026 vindt een leeftijdsbeoordelingsgesprek
plaats met verzoeker. Verzoekers dossier wordt overgemaakt aan een
deskundigencomité inzake de ontwikkeling van kinderen en leeftijdsbeoordeling.
Dit comité besluit dat verzoekers leeftijd wijst op meerderjarigheid.
De verwerende partij beslist op 26 augustus 2026 dat verzoeker
meerderjarig is en zij bepaalt verzoekers geboortedatum voor het verzoek om
internationale bescherming op 4 augustus 2008. Dit is de bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-2/15
IV. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op
de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende
noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat
minstens één ernstig middel wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte
of het reglement prima facie kan verantwoorden en dat een uiterst dringende
noodzakelijkheid voorhanden is die onverenigbaar is met de behandelingstermijn
van de gewone vordering tot schorsing.
V. Ernst van de middelen
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker werpt in het enige middel de schending op van de
artikelen 8 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van
de Mens (hierna: EVRM), van de artikelen 25 en 67 van Verordening (EU)
2024/1348 van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2024 ‘tot
vaststelling
van
een
gemeenschappelijke
procedure voor internationale
bescherming in de Unie en tot intrekking van Richtlijn 2013/32/EU’ (hierna:
verordening 2024/1348), van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991
‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’, van de
artikelen 7, 27 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
(hierna: het Handvest), van artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de
Rechten van het Kind (hierna: IVRK) en van “het zorgvuldigheidsbeginsel, de
motiveringsplicht, de individualisatieplicht, als beginselen van behoorlijk bestuur
naar
nationaal
recht
en
als
beginsel
van
het
Unierecht,
en
het
redelijkheidsbeginsel”.
Na een omstandige theoretische uiteenzetting, merkt verzoeker
in het algemeen op dat hij op grond van artikel 67.3 van verordening 2024/1348
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-3/15
recht heeft op een beroep met “een volledig onderzoek ex nunc van zowel de
feitelijke als de juridische gronden”.
In een eerste punt stelt verzoeker dat artikel 25 van verordening
2024/1348 niet bepaalt wat het betekent dat er geen twijfel zou zijn over de leeftijd.
Hij voert aan dat het hoger belang van het kind de eerste overweging moet vormen
bij de beoordeling of er twijfel bestaat, welke mate van twijfel vereist is om de
leeftijdsbeoordeling stop te zetten en of de vaststelling van de specifieke leeftijd
van het kind noodzakelijk is. Indien de Raad van State een andere mening zou zijn
toegedaan, vraagt verzoeker hierover een prejudiciële vraag te stellen aan het Hof
van Justitie van de Europese Unie. Volgens verzoeker wordt het hoger belang van
het kind noch in het advies van het comité van deskundigen noch in de bestreden
beslissing in kaart gebracht en afgewogen. Het is ook in verzoekers belang te
beschikken over een specifieke leeftijd, die deel uitmaakt van zijn privéleven als
beschreven in artikel 8 van het EVRM en artikel 7 van het Handvest van de
grondrechten van de Europese Unie. Deze specifieke leeftijd beïnvloedt immers
van de duur van de toegang tot beschermingsmaatregelen voor de minderjarige.
Verzoeker merkt op dat de twijfel niet is weggenomen door het verslag van de
deskundigen. Door het hoger belang niet vast te stellen en dit hoger belang niet te
toetsen aan de noodzaak om de procedure voort te zetten en een leeftijdstest te
organiseren, acht verzoeker de in het opschrift van het middel aangehaalde
bepalingen en beginselen geschonden.
In een tweede punt vindt verzoeker het onduidelijk waarom de
twijfel over zijn leeftijd zou zijn opgehouden na het deskundig verslag. Hij voert
aan dat de motiveringsplicht en de zorgvuldigheidsplicht zijn geschonden doordat
de bestreden beslissing steunt op een geloofwaardigheidsanalyse terwijl het
deskundig verslag uitgaat van de vraag of de voorhanden zijnde verklaringen en
stukken overeenstemmen met een meerderjarige dan wel met een minderjarige.
In een derde punt wijst verzoeker op de nood aan een ruimere
leeftijdsbepaling. Zijn geboortedatum is bepaald op 4 augustus 2008, zonder de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-4/15
door het Asielagentschap van de Europese Unie, de Hoge Commissaris van de
Verenigde Naties voor de Vluchtelingen en het arrest van het Europees Hof voor
de Rechten van de Mens van 21 juli 2022 in de zaak 5797/17, Darboe en Camara
tegen Italië, vereiste margin of error te vermelden. Er wordt ook nergens
gemotiveerd waarom precies 4 augustus 2008 als geboortedatum wordt gekozen.
Het niet gebruiken van de margin of error ontneemt het vermoeden van
minderjarigheid en is derhalve niet in het hoger belang van het kind. Aldus acht
verzoeker artikel 25 van verordening 2024/1348 en artikel 24 van het Handvest
geschonden, evenals artikel 47 van dat Handvest en artikel 67 van die verordening
omdat hem door een gebrek aan motivering een efficiënt rechtsmiddel is ontnomen.
Door zonder motivering ook verzoekers geboortedatum op een bepaalde dag vast
te stellen, is ook de individualiseringsplicht geschonden.
In een vierde punt voert verzoeker aan dat een leeftijdsbepaling
evidence based moet zijn en moet steunen op een objectief-wetenschappelijke
methodiek. Te dezen nemen de deskundigen, een orthopedagoog en een
antropoloog, de twijfels niet weg en behoort het beoordelen van Eurodac-gegevens
niet tot hun specifieke expertise. In de bestreden beslissing wordt de gevolgde
methodiek ook nergens beschreven, zodat de objectiviteit ervan niet blijkt. Volgens
verzoeker gaat het om een subjectieve beoordeling. De deskundigen hebben
verzoeker nooit gezien en zij steunen zich blijkbaar niet enkel op het schriftelijk
verslag van het leeftijdsbeoordelingsgesprek met verzoeker maar ook op een reeds
gevormde opinie naar aanleiding van dat gesprek. Verzoeker acht zowel de
motiveringsplicht, de zorgvuldigheidsplicht, het evenredigheidsbeginsel en het
hoger belang van het kind als de artikelen 25 en 67 van verordening 2024/1348 en
de artikelen 24 en 47 van het Handvest geschonden.
In een vijfde punt acht verzoeker het deskundig verslag
gebrekkig wat de beoordeling van de Eurodac-gegevens betreft. De Eurodac-Iverordening voorzag enkel het opslaan van vingerafdrukken en niet van de naam
of de geboortedatum van de betrokkene. De deskundigen hebben deze gegevens
dus onzorgvuldig en niet correct geïnterpreteerd, waardoor verzoeker artikel 25
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-5/15
van verordening 2024/1348, de motiveringsplicht en de zorgvuldigheidsplicht
geschonden acht.
In een zesde punt laat verzoeker gelden dat geen rekening is
gehouden met een aantal persoonlijke elementen bij de beoordeling van de
inconsistenties in zijn relaas, zoals het feit dat hij niet geschoold is, dat hij een
lange en moeilijke reisweg heeft afgelegd, dat hij op straat slaapt enz. Verder
moeten documenten op grond van artikel 25 van verordening 2024/1348 als echt
worden beschouwd, tenzij het tegendeel wordt bewezen. In de bestreden beslissing
wordt enkel twijfel gezaaid doch wordt niet aangetoond dat en waarom verzoekers
taskara frauduleus zou zijn verkregen of niet geldig zou zijn. Door de bewijslast
aldus om te draaien, zijn volgens verzoeker het voornoemde artikel 25, artikel 8
van het EVRM, de individualisatieplicht, de motiveringsplicht en de
zorgvuldigheidsplicht geschonden.
In een zevende punt richt verzoeker zich tegen de overweging
van de deskundigen dat zijn voorgehouden reisweg en elfjarige leeftijd minder
aansluiten bij zijn minderjarigheid. Uit statistieken van de Europese Unie blijkt
volgens verzoeker echter dat duizenden Afghaanse jongens van minder dan 14 jaar,
waaronder ook elfjarigen, hun land ontvluchten. Hij acht aldus artikel 25 van
verordening 2024/1348 en de motiveringsplicht geschonden.
In een achtste punt voert verzoeker aan dat hij tijdens het
onderhoud bij de dienst Vreemdelingenzaken niet werd bijgestaan door een voogd
of een raadsman, hoewel dit volgens de rechtspraak van het Europees Hof voor de
Rechten van de Mens is vereist. Dit tast zijn recht op een adequaat rechtsmiddel
aan en is in strijd met het hoger belang van het kind.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-6/15
Beoordeling
Algemeen
Verzoeker verwijst vooraan in zijn uiteenzetting naar artikel 67.3
van verordening 2024/1348, waaruit hij het recht op een rechtsmiddel met “een
volledig onderzoek ex nunc van zowel de feitelijke als de juridische gronden”
meent te kunnen putten.
Het voormelde artikel 67.3 luidt:
“Een doeltreffende voorziening in rechte als bedoeld in lid 1 omvat een
volledig onderzoek ex nunc van zowel de feitelijke als de juridische gronden
bij, ten minste, een rechterlijke instantie van eerste aanleg, met inbegrip van,
indien van toepassing, een onderzoek van de behoefte aan internationale
bescherming op grond van Verordening (EU) 2024/1347.”
Verzoeker gaat eraan voorbij dat het volledig onderzoek ex nunc
van zowel de feitelijke als de juridische gronden dus is voorbehouden voor de in
artikel 67.1 van verordening 2024/1348 vermelde beslissingen, namelijk:
“a) een beslissing waarbij een verzoek als niet-ontvankelijk wordt
afgewezen;
b) een beslissing waarbij een verzoek als ongegrond of kennelijk ongegrond
wordt afgewezen met betrekking tot zowel de vluchtelingenstatus als de
subsidiairebeschermingsstatus;
c) een beslissing waarbij een verzoek wordt afgewezen als impliciet
ingetrokken;
d) een beslissing tot intrekking van internationale bescherming;
e) een overeenkomstig artikel 37 uitgevaardigd terugkeerbesluit.”
Het voorliggend afzonderlijk beroep tegen een beslissing inzake
leeftijdsbeoordeling lijkt hier niet onder te vallen, zodat verzoeker zich niet
dienstig op artikel 67 van verordening 2024/1348 kan beroepen. Verder heeft het
Europees Hof voor de Rechten van de Mens in zijn arrest van 6 maart 2025 in de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-7/15
zaak 47836/21, F.B. tegen België, bevestigd dat een beroep bij de Raad van State
een afdoende en effectief rechtsmiddel is.
Eerste punt
Op het eerste gezicht dient bij de leeftijdsbeoordeling van een
verzoeker om internationale bescherming die zichzelf minderjarig verklaart, het
hoger belang van het kind in aanmerking te worden genomen. Te dezen heeft de
verwerende partij in die zin gehandeld door na de toekenning van een voorlopige
voogd aan verzoeker een leeftijdsbeoordelingsgesprek te voeren met verzoeker, in
aanwezigheid van die voogd, en het volledige dossier voor advies over te maken
aan twee deskundigen. Geen bepaling van verordening 2024/1348 verplicht de
verwerende partij op afzonderlijke en uitdrukkelijke wijze dit hoger belang vast te
stellen. In dit verband kan nog worden benadrukt dat volgens het arrest van het
Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 6 maart 2025 in de zaak 47836/21,
F.B. tegen België, de toepassing van een leeftijdsbeoordelingsprocedure op een
verzoeker om internationale bescherming die zichzelf minderjarig verklaart, een
wettig doel heeft.
Het enkele feit dat de verwerende partij geen medisch
leeftijdsonderzoek heeft georganiseerd, doet prima facie geen afbreuk aan het
voorgaande. De verwerende partij is op grond van het door haar gevoerde
onderzoek immers tot het besluit gekomen dat er geen twijfel bestaat over
verzoekers meerderjarigheid, zodat de in artikel 25.2 voorziene situatie van twijfel
die blijft, gevolgd door de mogelijkheid van een medisch onderzoek “als laatste
uitweg”, te dezen niet van toepassing is (zie randnummer 8 infra).
Verzoekers stelling dat zijn specifieke leeftijd de duur van de
toegang tot beschermingsmaatregelen voor de minderjarige beïnvloedt, is te dezen
niet dienstig: de bestreden beslissing houdt immers in dat verzoeker als
meerderjarig wordt beschouwd.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-8/15
De door verzoeker aangehaalde bepalingen en beginselen lijken
derhalve niet te zijn geschonden
Tweede punt
Artikel 25.2 van verordening 2024/1348 luidt:
“Wanneer er na de multidisciplinaire beoordeling twijfel blijft over de
leeftijd van een verzoeker, kunnen medische onderzoeken als laatste uitweg
worden gebruikt om de leeftijd van de verzoeker te bepalen in het kader van
de behandeling van een verzoek. Indien het resultaat van de in dit lid
bedoelde leeftijdsbeoordeling geen uitsluitsel geeft over de leeftijd van de
verzoeker of de verzoeker indeelt in een leeftijdsgroep jonger dan 18 jaar,
gaan de lidstaten ervan uit dat de verzoeker minderjarig is.”
Te
dezen
beslist
de
verwerende
partij
na
het
leeftijdsbeoordelingsgesprek en na het advies van het comité van deskundigen op
grond van de voorhanden zijnde elementen van het dossier dat verzoeker
meerderjarig is, zodat er net geen “twijfel blijft”. Zoals uit de beoordeling van de
overige punten van het enige middel blijkt, toont verzoeker op het eerste gezicht
niet de onwettigheid aan van die beslissing.
Waar verzoeker aanvoert dat het ophouden van de bestaande
twijfel niet gerechtvaardigd was na het deskundig verslag en dat een medisch
leeftijdsonderzoek wel noodzakelijk was, dient te worden opgemerkt dat hij met
het weergeven van zijn eigen standpunt op het eerste gezicht geen schending van
de aangehaalde bepalingen en beginselen aannemelijk maakt, temeer daar de Raad
van State zich niet in de plaats van het bestuur mag stellen om die beoordeling over
te doen.
Derde punt
Met de bestreden beslissing wordt op grond van verzoekers
verklaringen, zijn afgelegde reisweg, zijn vingerafdrukken en de persoonlijke
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-9/15
informatie die hij in elk land heeft gegeven, zijn uiterlijke kenmerken, de
bevindingen van de deskundigen inzake de ontwikkeling van kinderen en
leeftijdsbeoordeling, waarvan de volledige analyse zich in het administratief
dossier bevindt, en het gebrek aan bewijswaarde van de door verzoeker ingediende
taskara, besloten dat verzoeker meerderjarig is. Zoals blijkt uit de beoordeling van
de verschillende punten van het enige middel, toont verzoeker op het eerste gezicht
niet de onwettigheid aan van de conclusie dat verzoeker meerderjarig is.
Het aangeven van een foutmarge (margin of error) om de
afwijkingen die kunnen bestaan door verzoekers origine en specifieke kenmerken,
in de eindconclusie te verrekenen, vormt prima facie te dezen geen verplichting.
De verwerende partij besluit immers op omstandig gemotiveerde wijze dat
verzoeker meerderjarig moet zijn geweest op de dag dat hij zijn verzoek om
internationale bescherming deed. Er bestaat volgens de bestreden beslissing dus
geen twijfel aan het feit dat verzoeker ouder is dan 18 jaar, zonder dat een medisch
onderzoek is uitgevoerd.
In het licht van het voorgaande lijkt verzoeker geen belang te
hebben bij zijn kritiek dat de verwerende partij niet adequaat motiveert waarom
vervolgens 4 augustus 2008 als verzoekers geboortedatum wordt aangeduid,
zonder weergave van een foutmarge. Een gebeurlijke onwettigheid bij de
vaststelling van de exacte geboortedatum doet immers geen afbreuk aan het feit dat
verzoeker in de eerste plaats als meerderjarig wordt beschouwd, waarna het niet
meer relevant is hoeveel ouder dan 18 jaar verzoeker precies is. Waar verzoeker
minstens 18 jaar oud wordt beschouwd op het ogenblik van het indienen van zijn
verzoek om internationale bescherming, zijnde 4 augustus 2026, is 4 augustus 2008
zijn laatste mogelijke geboortedatum. Zonder uitdrukkelijk een foutmarge toe te
passen, wordt dus reeds – in het voordeel van verzoeker – de laatste mogelijke
geboortedatum in aanmerking genomen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-10/15
Vierde punt
De vaststellingen door de deskundigen dat verzoeker volgens
zijn eigen thans verklaarde leeftijd twaalf jaar oud zou zijn geweest op het ogenblik
dat zijn vingerafdrukken in Oostenrijk werden genomen terwijl hij in dat land als
meerderjarig werd beschouwd, en dat verzoeker zowel in Zwitserland als in
Frankrijk een meerderjarige leeftijd heeft opgegeven, zijn gesteund op eenvoudige
lezing van de meegedeelde gegevens. Deze vaststellingen vergen op het eerste
gezicht geen “specifieke expertise” waardoor ze niet door een antropoloog en een
orthopedagoog zouden kunnen worden gemaakt of geïnterpreteerd.
Dat deze deskundigen zich behalve op het verslag van het
leeftijdsbeoordelingsgesprek ook hebben gebaseerd op andere gegevens in het
bestuur, betekent niet dat zij zich niet op objectieve gegevens hebben gesteund of
op “een reeds gevormde opinie naar aanleiding van het persoonlijk onderhoud”,
zoals verzoeker voorhoudt. Verder doet een andere beoordeling in een andere zaak
voor de Raad van State van Nederland evenmin besluiten tot onwettigheden in de
bestreden beslissing.
Tot slot legt geen door verzoeker aangevoerde bepaling of
beginsel de verwerende partij op een beschrijving van de toegepaste methodiek op
te nemen in de beschreven beslissing.
Vijfde punt
Verzoeker voert aan dat de Eurodac-I-verordening enkel zou
hebben voorzien in de opslag van vingerafdrukken en niet van de naam of
geboortedatum van de betrokkene, doch dit neemt niet weg dat deze gegevens in
Oostenrijk zijn opgenomen in het dossier en zijn meegedeeld aan de Belgische
autoriteiten. Verzoeker toont in de huidige stand van het geding niet aan dat
foutieve gegevens zouden zijn meegedeeld, noch dat de meegedeelde gegevens
verkeerd zouden zijn geïnterpreteerd. Hij gaat ook voorbij aan de vaststelling door
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-11/15
de deskundigen, die in de bestreden beslissing wordt geciteerd, dat verzoeker in
Zwitserland bij het afnemen van zijn vingerafdrukken een meerderjarige leeftijd
heeft opgegeven en dat hij ook in Frankrijk een meerderjarige leeftijd heeft
opgegeven.
Zesde punt
Met verwijzing naar artikel 25 van verordening 2024/1348 voert
verzoeker aan dat zijn taskara als echt moet worden beschouwd, tenzij het
tegendeel wordt bewezen, doch dat de verwerende partij nalaat dit te doen.
In de bestreden beslissing wordt aangaande verzoekers taskara
overwogen:
“U verklaart 17 jaar, drie maanden en 24 dagen oud te zijn. U verklaart op 9
april 2009 geboren te zijn. Deze info heeft u vergaard via uw 'taskara'
(Afghaans identiteitsdocument; zie documenten), die u twee of drie dagen
voor het leeftijdsbeoordelingsgesprek heeft ontvangen van uw vader via
WhatsApp (LBG, p.6 & p.11). Dat u voordien geen enkele notie had van uw
geboortedatum of leeftijd, hoewel u reeds sinds 2019 of 2020 Afghanistan
heeft verlaten én u sinds 2021 in Europa vertoeft (zie informatie in het
administratief dossier), kan men op z'n minst merkwaardig noemen, temeer
u in verschillende landen vingerafdrukken heeft afgestaan en bijgevolg
minstens uw naam en geboortedatum diende op te geven (cfr. infra).
Gevraagd om welke reden u deze taskara niet eerder heeft kunnen
bemachtigen, verklaart u dat u niet vaak in contact staat met uw vader. Als
hij de kans krijgt, contacteert hij u (LBG, p.6). Ook deze verklaring kan de
vreemde gang van zaken niet verduidelijken. U bent immers reeds sinds 2021
in Europa. Dat u niet vaak contact heeft, betekent dat u wél af en toe contact
heeft. U heeft dus tijdens de afgelopen vijf jaar ruimschoots de kans gehad
om uw taskara te verkrijgen via uw vader.
Daarnaast dient opgemerkt te worden dat de taskara die u neerlegt in het
Engels werd opgemaakt. Gevraagd naar de originele versie in het Pashtou,
stelt u dat deze onbestaande is. U heeft immers meteen een Engelse versie
laten maken, zo geeft u aan, om ons de moeite te besparen de taskara te
moeten vertalen (LBG, p.16). Deze verklaring kan allerminst serieus
genomen worden, daar een papieren taskara steeds in het Pashtou of Dari
wordt opgemaakt volgens de algemene informatie. Daarenboven wijst het
CGVS nog op het opvallende verschil in opmaak tussen uw geboortedatum
en de rest van de taskara, wat doet vermoeden dat er enig knip- en plakwerk
bij de aanmaak van dit stuk aan te pas kwam (zie overeenstemmende
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-12/15
informatie: Cedoca, COl Focus: Afghanistan: (E- )taskara (10 april 2026) te
raadplegen op https:/Icgvs-cgra.govshare.fed.be/sites/afghanistan/basicI
COI%20Focus%20Afghanistan. %20(E-)taskara.pdf).”
De verwerende partij geeft aldus duidelijk aan waarom zij
verzoekers taskara niet aanvaardt als bewijs van zijn voorgehouden leeftijd.
Hieraan moeten worden toegevoegd de overwegingen betreffende verzoekers
verklaringen over zijn leven in Afghanistan, zijn reisweg, zijn vingerafdrukken en
persoonlijke informatie in andere landen en verzoekers uiterlijke kenmerken en
gedragingen, evenals de vaststellingen van het deskundigencomité. Uit dit alles
blijkt op het eerste gezicht duidelijk dat en waarom de verwerende partij verzoekers
taskara niet als echt beschouwt. Dat verzoeker ter zake een andere mening huldigt,
doet hier geen afbreuk aan. Verder vermag de Raad van State zich niet in de plaats
van het bestuur te stellen om de in de bestreden beslissing gemaakte beoordeling
over te doen.
Zevende punt
In de bestreden beslissing wordt aangegeven dat verzoekers
verklaring als zou hij helemaal alleen op tien- of elfjarige leeftijd Afghanistan
hebben verlaten, niet overtuigt. Het gaat hier slechts om één vaststelling die geen
determinerend motief vormt doch samen met andere vaststellingen moet worden
gelezen, zoals de overweging dat verzoeker volgens zijn eigen leeftijdsverklaring
slechts twaalf jaar oud zou zijn geweest ten tijde van zijn verzoek in Oostenrijk
terwijl hij er toen reeds als meerderjarige werd geregistreerd. De door verzoeker
bijgebrachte algemene informatie doet geen afbreuk aan de concrete vaststellingen
in de bestreden beslissing. Verzoekers kritiek lijkt op een verkeerde en onvolledige
lezing van de bestreden beslissing te steunen.
Achtste punt
Artikel 23.2, eerste lid, van verordening 2024/1348 luidt:
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-13/15
“Indien een verzoek wordt gedaan door een persoon die beweert minderjarig
te zijn of ten aanzien van wie er objectieve redenen zijn om aan te nemen dat
hij of zij minderjarig is, en die niet begeleid is, gaan de bevoegde autoriteiten
over tot het volgende:
a) het, zo spoedig mogelijk en in ieder geval tijdig voor de toepassing van lid
6 en, in voorkomend geval, lid 7, aanwijzen van een persoon die over de
nodige vaardigheden en deskundigheid beschikt om de minderjarige
voorlopig bij te staan teneinde zijn of haar belang en algemeen welzijn te
beschermen, waardoor de minderjarige aanspraak kan maken op de rechten
uit hoofde van deze verordening, en die, in voorkomend geval, als
vertegenwoordiger kan optreden totdat er een vertegenwoordiger is
aangesteld;
b) het, zo spoedig mogelijk en uiterlijk 15 werkdagen na de datum waarop
het verzoek is gedaan, aanstellen van een vertegenwoordiger.”
Artikel 23.6, b), van verordening 2024/1348 bepaalt:
“De in lid 2, eerste alinea, punt a), bedoelde persoon ontmoet de nietbegeleide minderjarige en voert onder meer de volgende taken uit, indien
passend samen met de juridisch adviseur:
[…]
b) in voorkomend geval, bijstaan van de niet-begeleide minderjarige in de in
artikel 25 bedoelde leeftijdsbeoordelingsprocedure;”
In de bestreden beslissing staat vermeld en uit het administratief
dossier blijkt dat verzoeker tijdens het leeftijdsbeoordelingsgesprek op 4 augustus
2026 werd bijgestaan door een tolk die het Pashtou machtig is en dat zijn tijdelijke
voogd tijdens het hele gesprek aanwezig was. Hiermee is voldaan aan de in het
voormelde
artikel
23.6
vermelde
vereiste
van
bijstand
tijdens
het
leeftijdsbeoordelingsgesprek. Geen enkele bepaling lijkt te vereisen dat reeds bij
het eerste contact met de dienst Vreemdelingenzaken een (voorlopige) voogd of
raadsman aanwezig zou zijn. In dit verband blijkt overigens dat de motieven van
de bestreden beslissing terug te vinden zijn in het verslag van het
leeftijdsbeoordelingsgesprek doch niet zijn gesteund op verzoekers eerste contact
met de dienst Vreemdelingenzaken.
Het enige middel is niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-14/15
Conclusie
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die
cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing bij uiterst dringende
noodzakelijkheid worden toegewezen.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt de vordering.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van de vordering tot schorsing bij
uiterst dringende noodzakelijkheid, begroot op een rolrecht van 200 euro.
Dit arrest is uitgesproken op acht oktober tweeduizend zesentwintig, door de Raad
van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Bart Tettelin
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.958
VII-43.379-15/15
