Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.691 (2026-04-21)
Samenvatting (NL) :
Beschikking nr 16.691 van 21 april 2026 Vreemdelingen - Raad voor Vreemdelingenbetwistingen
Beslissing : Niet toegelaten
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 16.691 van 21 april 2026
in de zaak A. 247.146/VII-43.150
In zake :
XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Alexander Alenkin
kantoor houdend te 1050 Brussel
Louizalaan 390/13
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN EN
DE STAATLOZEN
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------Het cassatieberoep, ingesteld op 26 januari 2026, strekt tot de cassatie
van arrest nr. 338.476 van 22 december 2025 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het dossier van de zaak is op 13 februari 2026 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van
30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen,
vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op
12 januari 1973.
Eerste onderdeel van het enige middel: “rechtsfout – schending van de artikelen 48/3 en 48/4
van de wet van 5 december 1980, van artikel 1A(2) van het verdrag van Genève en van
artikel 3 EVRM – rechtsfout inzake het begrip gegronde vrees en de beoordeling van het
risico”.
Verzoeker voert aan dat het bestreden arrest de in het middelonderdeel
aangehaalde bepalingen schendt “doordat het de erkenning van een gegronde vrees voor
ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.691
VII-43.150-1/9
vervolging of van een reëel risico op het ondergaan van verboden behandelingen op onwettige
wijze afhankelijk stelt van het bestaan van elementen van persoonlijke vervolging die zich
reeds in het verleden zouden hebben voorgedaan”. Volgens verzoeker volstaat het ontbreken
van (toereikende) eerdere daden van vervolging niet om het bestaan van een gegronde vrees
uit te sluiten “wanneer het toekomstige risico wordt aangetoond of aannemelijk gemaakt door
samenlopende en objectieve elementen”.
De
Raad
voor
Vreemdelingenbetwistingen
overweegt
eerst
betreffende de algemene situatie voor Oeigoeren in Kirgizië:
“Verzoeker stelt zijn land van herkomst te hebben verlaten en niet te kunnen terugkeren
naar dit land omdat hij aldaar werd en/of zou riskeren te worden geviseerd of vervolgd
omwille van zijn etnische aanhorigheid als Oeigoer.
In de bestreden beslissing wordt in dit kader echter vooreerst met recht gemotiveerd:
‘Wat betreft de situatie van de Oeigoerse minderheid in Kirgizië moet vooreerst
onderstreept worden dat uit landeninformatie waarover het CGVS beschikt niet
geconcludeerd kan worden dat er in Kirgizië sprake is van systematische vervolging van
de Oeigoerse gemeenschap omwille van hun origine. […] Daaruit volgt dat u een vrees
voor vervolging omwille van uw etnische achtergrond individueel dient aan te tonen.’
Verzoeker slaagt er niet in om deze motieven te ontkrachten. De informatie die
verzoeker aanhaalt en waaruit verzoeker citeert, ligt namelijk volledig in dezelfde lijn
als en doet bijgevolg op generlei wijze afbreuk aan de informatie zoal gehanteerd door
verweerder. Uit het geheel van de beschikbare landeninformatie blijkt dat hoegenaamd
niet kan worden besloten dat de situatie in Kirgizië van zulke aard is dat aldaar sprake
is van een veralgemeende en systematische vervolging van de Oeigoerse gemeenschap.
Uit deze informatie kan niet worden afgeleid dat het loutere gegeven een Oeigoer te zijn
en afkomstig te zijn van Kirgizië zou kunnen volstaan om in hoofde van verzoeker te
besluiten tot het bestaan van een gegronde vrees voor vervolging in de
vluchtelingenrechtelijke zin. Verzoeker dient het bestaan van zulke vrees voor
vervolging aldus in concreto aan te tonen en aannemelijk te maken.”
Vervolgens citeert de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen de
beoordeling uit de voor hem aangevochten beslissing van de verwerende partij betreffende de
door verzoeker aangehaalde elementen en bijgebrachte stukken om in concreto een gegronde
vrees voor vervolging aannemelijk te maken, waarbij hij zich aansluit:
“Verzoeker blijft op dit vlak echter kennelijk in gebreke. Dienaangaande, wordt in de
bestreden beslissing namelijk op geheel gerechtvaardigde wijze gemotiveerd:
‘U blijft hier echter in gebreke omwille van een aantal redenen. Zo kon u geen enkel
concreet voorbeeld geven van Oeigoeren die gediscrimineerd worden. U zei dat andere
etniciteiten in Kirgizië in het algemeen vervolgd worden, zowel Russen, Oezbeken als
Oeigoeren. Zakenmensen van die etniciteit moeten bijvoorbeeld meer belastingen of
boetes betalen of hun zaak wordt afgenomen. Er vinden ook gevallen van plundering en
brandstichting plaats in de Oezbeekse en Oeigoerse wijken. […] U laat echter na om
eender welk bewijs neer te leggen om deze beweringen te concretiseren of te staven. U
ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.691
VII-43.150-2/9
verwees daarnaast naar twee aanslagen op uw leven omwille van uw Oeigoerse afkomst.
[…] De eerste keer was toen u onderweg was naar een hoorzitting en u in de gang van
het gerechtsgebouw hard op uw hoofd werd geslagen. Men vertelde u nadien dat een
familielid van het slachtoffer u had geslagen. Hoewel de rechter ervan op de hoogte
werd gesteld, werd er niet op teruggekomen. […] Dit incident is echter niet
zwaarwichtig of ernstig genoeg zodat er sprake zou zijn van vervolging in de
vluchtelingrechtelijke zin, noch ernstige schade veroorzaakt zoals bedoeld in de context
van subsidiaire bescherming. De tweede aanslag vond plaats toen u in […] zat. U had
samen met vier of vijf andere gevangenen de officieuze interne regels van de gevangenis
geschonden waardoor jullie door de leidinggevende groep vernederd werden. Iemand
trok een mes en ze wilden jullie bang maken. Dit incident houdt echter geen verband
met uw etniciteit. De oorzaak van de vete was het feit dat u en andere gevangenen de
regels niet hadden gevolgd. Daarenboven waren de andere gedupeerden van Russische
en Kirgizische afkomst, wat verder aantoont dat uw Oeigoerse etniciteit hier niets mee
te maken had. […] Als voorbeeld van hoe u nog te maken kreeg met racisme, legde u
uit dat u onterecht werd veroordeeld in een rechtszaak nadat u op 30 juni 2018 per
ongeluk een man had aangereden die de dag erop overleed. U beweerde dat u omwille
van uw etnie en inmenging van de familie van het slachtoffer onrechtmatig en
buitenproportioneel gestraft werd. […] Het is echter niet aannemelijk dat uw etnie een
rol speelde bij de veroordeling of het bepalen van de strafmaat.
Ten eerste werd uw zaak door drie verschillende rechtbanken behandeld. Zowel de
districtsrechtbank, de stedelijke rechtbank als het hof van beroep heeft zich
uitgesproken over uw zaak, op respectievelijk 16 januari 2019, 2 april 2019 en
15 juli 2019. […] Het feit dat drie verschillende rechtbanken zich over uw dossier
hebben gebogen, is een tegenindicatie dat u tijdens de rechtszaak geframed zou zijn.
Ten tweede kan uit de door u voorgelegde documenten niet worden afgeleid dat de
opgelegde straf onrechtmatig of disproportioneel was. U haalde aan dat dat u werd
veroordeeld voor het toebrengen van zware schade met gevaar of de dood als gevolg.
De wettelijk bepaalde straf voor dat wetsartikel is volgens u één tot drie jaar
voorwaardelijke gevangenisstraf en een boete. Toch had de procureur om vijf jaar
gevraagd, u denkt dat de familie van het slachtoffer dat met hem had afgesproken of dat
ze hem onder druk zetten. De familie zou sterke connecties hebben met de procureur.
[…] De districtsrechtbank veroordeelde u op 16 januari 2019 op basis van
artikel 281, lid 5 (editie 1997) uiteindelijk tot vijf jaar gevangenisstraf en twee of
drie jaar rijverbod. (Uw advocaat vermeldt in zijn beroep 3 jaar, het hof van beroep
2 jaar […]) Daarnaast moest u een materiele schadevergoeding betalen ter waarde van
413.830 som en een morele schadevergoeding van 800.000 som. U legde geen enkel
objectief bewijs neer om uw bewering te onderbouwen dat de wettelijk bepaalde straf
voor de door u gepleegde feiten één tot drie jaar voorwaardelijke gevangenisstraf is. Uit
het cassatieberoep van uw advocaat blijkt evenmin dat de opgelegde straf van 5 jaar
gevangenisstraf onwettig was. Hij haalde immers aan dat volgens artikel 281, deel 5 het
veroorzaken van een verkeersongeval door een bestuurder, met als gevolg ernstig letsel
of de dood van een verkeersdeelnemer, bestraft wordt met een gevangenisstraf van
drie tot vijf jaar en een rijverbod van één tot drie jaar. […] De strafmaat die u door de
districtsrechtbank werd opgelegd, valt dus weldegelijk binnen de wettelijke bepaling.
Omdat de familie van het slachtoffer niet tevreden was met het eerste vonnis, gingen ze
in beroep bij de stedelijke rechtbank. […] U werd op 2 april 2019 door de stedelijke
rechtbank veroordeeld tot zeven jaar gevangenisstraf en twee/drie jaar rijverbod.
(cf. supra i.v.m. verschil advocaat – hof van beroep) Het bedrag van de
schadevergoeding bleef ongewijzigd. U toonde niet aan dat de hogere straf in beroep
omwille van uw etnie was of het resultaat was van inmenging van de familie van het
slachtoffer. Uit uw gerechtelijk dossier kan immers afgeleid worden dat de stedelijke
rechtbank u, in tegenstelling tot de districtsrechtbank, veroordeelde voor
ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.691
VII-43.150-3/9
artikel 121, lid 2 (versie 1997). Dit heeft betrekking op het achterlaten van een
slachtoffer zonder hulp, terwijl deze zich in een levens- of gezondheidsbedreigende
toestand bevindt. […] De beoordeling van de stedelijke rechtbank werd bevestigd door
het hof van beroep, dat stelde dat uit u dossier onomstotelijk blijkt dat u na de aanrijding
de plaats van het ongeval verlaten hebt zonder hulp te verlenen aan het slachtoffer en u
zich pas in het ziekenhuis meldde toen het slachtoffer werd geopereerd. […] De
verlenging van de strafmaat tot zeven jaar opsluiting heeft dus alles te maken met
verzwarende omstandigheden en niet met uw origine of inmenging van de familie van
het slachtoffer.
Daarnaast zijn er andere tegenindicaties voor de stelling dat u een strengere straf werd
opgelegd omwille van de connecties of invloed van de familie van het slachtoffer. U
vertelde dat de familie van het slachtoffer twaalf jaar gevangenisstraf wilde. Het feit dat
de procureur desondanks vijf jaar vroeg en zich zodoende hield aan de wettelijk
bepaalde strafmaat voor de gepleegde feiten (cf. supra) toont aan dat de invloed van de
familie op de procureur toch eerder beperkt was. […] Verder bleek uit uw verklaringen
dat de familie een grote som geld had gevraagd ter compensatie (volgens u
120.000 dollar). De rechtbank keurde dit echter niet goed omdat het een groot bedrag
betrof. […] Uit het cassatieberoep van uw advocaat blijkt dat de familie een bedrag van
413.830 som aan materiële schade en 5.000.000 som aan morele schade had gevraagd.
[…] De districtsrechtbank beperkte de te betalen morele schadevergoeding uiteindelijk
tot 800.000 som. […] Ook dit gegeven strookt niet met de idee dat de familie dermate
invloedrijk was om uitspraken van de rechtbank naar believen te beïnvloeden. Het feit
dat zowel de procureur als de districtsrechtbank de eisen van de familie niet volgden,
indiceert een onafhankelijke werking tijdens de rechtszaak.
Er moet geconcludeerd worden dat u niet hard kon maken dat u onterecht veroordeeld
werd omwille van het auto-ongeluk, dat uw proces oneerlijk is verlopen of dat u
disproportioneel gestraft werd omwille van uw Oeigoerse origine of door toedoen van
de familie van het slachtoffer die niet kon aanvaarden dat u een andere afkomst hebt.
U verklaarde verder dat u op illegale wijze bent vrijgekomen uit de gevangenis door het
betalen van een grote som geld en om die reden bij terugkeer naar Kirgizië opnieuw
opsluiting vreest. […] Er kan echter niet worden aangenomen dat uw vrijlating onwettig
was. Uit de vertaling van het document dat u kreeg bij vrijlating blijkt immers dat u op
8 mei 2020 werd vrijgelaten op grond van amnestie. […] Informatie die werd
toegevoegd aan uw administratief dossier […] bevestigt dat het in Kirgizië mogelijk is
om amnestie aan te vragen en dat het een courante praktijk is om er voor te betalen. Het
feit dat uw familie dus een grote som geld betaalde, verandert niets aan het feit dat u
werd vrijgelaten nadat u officieel amnestie kreeg.
Op het document dat u kreeg bij vrijlating staat dat u op 8 mei 2020 werd vrijgelaten.
[…] U beweerde zelf dat u op 6 september 2019 werd vrijgelaten maar zich tot
8 mei 2020 maandelijks moest gaan melden op een politiekantoor om aan te tonen dat
u nog in het land was en de wet niet overtrad. Dit was een voorwaarde die uw was
opgelegd door de gevangenis waar u gevangen had gezeten. […] Op 23 november 2021
reisde u legaal met het vliegtuig vanuit Kirgizië naar Istanbul. Het feit dat u op die
manier het land kon verlaten, is een tegenindicatie dat u op dat moment gezocht werd
door de autoriteiten. Niets wijst erop dat u probatievoorwaarden zou geschonden hebben
en om die reden iets te vrezen hebt bij terugkeer naar Kirgizië. Gezien met uw vrijlating
en het afronden van de periode waarin u zich maandelijks moest gaan melden de
stafrechtelijke kous af was, is er geen reden om te veronderstellen dat u bij terugkeer
naar Kirgizië door uw vrijlating of vertrek uit het land problemen zou krijgen met de
autoriteiten.
Dat wordt bevestigd door het feit dat u niet kon aantonen dat u momenteel gezocht wordt
door de Kirgizische autoriteiten omwille van uw vrijlating. U heeft zich daar ook niet
naar geïnformeerd. […] Uw desinteresse wijst erop dat u geen acute vrees heeft omwille
ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.691
VII-43.150-4/9
van uw vrijlating. Uw gedrag na aankomst in België staat eveneens haaks op het bestaan
van een acute vrees voor de Kirgizische autoriteiten. U kwam aan in België op
26 november 2021 en heeft gewacht tot 11 januari 2022 om zich te wenden tot de
asielinstanties. Gevraagd waarom u wachtte met het indienen van een verzoek om
internationale bescherming, antwoordde u dat u zich wilde voorbereiden, niet begreep
wat u moest doen en dat u dacht dat het geen zin had omdat u reeds eerder in België was
geweest. […] Dit is echter geen afdoende verklaring voor het laattijdig indienen van uw
asielaanvraag. Gezien uw moeder reeds in januari 2011 een asielaanvraag indiende in
België […], wist u wat u te doen stond. Uw passieve houding relativeert danig uw vrees
voor vervolging. Immers kan van een verzoeker om internationale bescherming
redelijkerwijze worden verwacht dat hij meteen na aankomst in een veilig land op zoek
gaat naar internationale bescherming, en ernstige inspanning onderneemt om deze te
bekomen. Uit uw handelswijze blijkt aldus geen dwingende nood aan bescherming.
U kon evenmin aantonen dat u bij terugkeer naar Kirgizië slachtoffer zou worden van
bloedwraak vanwege de familie van het slachtoffer. […] Eerst en vooral waren uw
verklaringen over de problemen die uw familieleden hebben gehad met de familie van
het slachtoffer incoherent. Op het CGVS verklaarde u initieel dat uw ouders in 2020
vertrokken zijn uit Kirgizië omdat ze vervolgd werden door de familie van het
slachtoffer. […] Later gaf u toe dat uw ouders eigenlijk niet bedreigd of vervolgd
werden en er niets concreets is gebeurd. Uw nicht had echter wel problemen. […] U
verklaarde op de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) dat men het huis van uw nicht al
verschillende keren in brand had proberen steken en vernielingen had aangebracht. […]
Op het CGVS legde u uit dat onbekenden ’s nachts naar het huis van uw nicht waren
gekomen en de ramen vernielden. U linkte dit incident aan uw eigen problemen. […] In
het document opgesteld door […] staat tevens vermeld dat u en uw familie tijdens de
procedure te maken kregen met aanvallen, beledigingen, doodsbedreigingen en fysiek
geweld. […] Erop gewezen dat u op de DVZ sprak van verschillende (pogingen tot)
brandstichtingen, zei u dat u dat niet meer wist en verwees u opnieuw naar die keer toen
ze de ramen vernielden. Gevraagd of uw nicht nog iets anders meemaakte, gezien u op
de DVZ over ‘verschillende keren’ sprak, verwees u naar de intimidaties tijdens de
rechtszittingen. Dit slaat echter op uw nicht T. (…). Uw nicht met het huis was immers
niet aanwezig op de hoorzittingen. […] De uiteenlopende verklaringen over de
problemen van uw familie doen afbreuk aan de geloofwaardigheid van uw bewering dat
u vandaag de dag in Kirgizië problemen te vrezen hebt omwille van de familie van het
slachtoffer.
Ten tweede bent u na uw vrijlating nog één à twee jaar in Kirgizië verbleven zonder
problemen te ervaren met de familie van het slachtoffer. U beweerde dat u die periode
ondergedoken leefde bij een vriend en uw oom en dat u omwille van veiligheidsredenen
niet meer naar uw eigen huis kon terugkeren. […] Het is niet aannemelijk dat u effectief
ondergedoken leefde. Zo ging u maandelijks nog steeds naar dorp […] om zich daar te
melden na uw vrijlating. […] In het midden gelaten of u die periode in uw eigen huis
verbleef of bij uw vriend en oom, blijkt uit uw verklaringen en uit de voorgelegde
documenten dat u na vrijlating in het dorp verbleef waar u uw domicilieadres had, meer
bepaald in […]. In de documenten van de rechtbank staat immers dat u daar uw adres
had. […] Gezien dit informatie is waartoe de advocaten van de tegenpartij en bij
uitbreiding dus ook de familie van het slachtoffer toegang hadden, maar u desondanks
na uw vrijlating geen problemen hebt ervaren met de familie van het slachtoffer, kan
aangenomen worden dat u ook bij terugkeer evenmin een vrees dient te koesteren ten
opzichte van de familie van het slachtoffer.
Ten derde blijkt dat u niet eens zeker weet of de familieleden van het slachtoffer op de
hoogte zijn van uw vrijlating uit de gevangenis. U neemt aan dat ze het niet wisten toen
u Kirgizië verliet, maar u vermoedt dat ze ondertussen wel op de hoogte zijn. […] U
kon geen concrete aanwijzingen geven om aan te nemen dat de familie effectief op de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.691
VII-43.150-5/9
hoogte is. […] Daarnaast valt uw gedrag in België niet te rijmen met een acute en
ernstige vrees voor de familie van het slachtoffer bij terugkeer naar Kirgizië. Zoals reeds
aangehaald, diende u uw verzoek om internationale bescherming laattijdig in, wat niet
het gedrag is van iemand die vreest vermoord te worden bij terugkeer naar zijn land van
herkomst.
Zelfs al zou worden aangenomen dat de familie van het slachtoffer u op één of andere
manier zou viseren bij terugkeer – quod non – dan nog toonde u niet aan dat de
Kirgizische autoriteiten onwillig of niet bij machte zouden zijn om u indien nodig
bescherming te bieden of maatregelen te treffen. Gevraagd waarom u in de toekomst
niet op bescherming zou kunnen rekenen indien u door de familie zou worden lastig
gevallen, antwoordde u dat de politie u zou zeggen dat het uw eigen zaak is. […] Dit is
echter een loutere bewering die u op geen enkele manier onderbouwt. Daarnaast zou de
politie volgens u ontdekken dat u vroeger bent vrijgekomen. […] Zoals hierboven reeds
uiteengezet, heeft u niets te vrezen voor de autoritten omwille van uw vrijlating. Dit kan
dan ook niet als reden beschouwd worden waarom u in de toekomst niet op bescherming
zou kunnen rekenen van de nationale autoriteiten. Ten slotte kan nog toegevoegd
worden dat er geen reden is om aan te nemen dat u niet in staat zou zijn om elders in
Kirgizië te gaan wonen om op die manier te ontkomen aan mogelijke toekomstige
problemen met de familie van het slachtoffer.
De hierboven gedane vaststellingen versterken stuk voor stuk de beoordeling dat er geen
geloof kan worden gehecht aan de problemen omwille van uw etniciteit. Bijgevolg
maakt u geen nood aan internationale bescherming aannemelijk.
De door u voorgelegde documenten zijn niet van die aard dat ze afbreuk kunnen doen
aan bovenstaande argumentatie. Uw Kirgizische paspoort bevat louter
persoonsgegevens en toont uw nationaliteit aan, wat niet in twijfel getrokken wordt. De
Cd-rom met videobeelden van het ongeval en de foto’s van het ongeval tonen het autoongeval waarin u betrokken was. Het feit dat u betrokken was bij een ongeval wordt
door niemand betwist. De foto van uzelf in de rechtbank en de inhoud van de USB stick
(zijnde twee filmpjes tijdens en hoorzitting en een Russisch transcript van een
hoorzitting) onderbouwen het feit dat er na het ongeval een rechtszaak plaatsvond. Dat
op zich doet niets af aan de vaststellingen die werden gedaan in verband met uw vrees
voor vervolging.
In de brief van de organisatie […] (met Engelse en Nederlandse vertaling) wordt
gevraagd aan de bevoegde autoriteiten om tegen de familie van het slachtoffer op te
treden voor de strafbare feiten die ze pleegden ten opzichte van u en uw familie op basis
van jullie etniciteit, zoals bijvoorbeeld beledigingen en u proberen aan te vallen. Zoals
eerder besproken, zijn de problemen van uw familie met de familie van het slachtoffer
niet geloofwaardig en haalt het incident waarbij u in de rechtbank werd geslagen de
drempel van vervolging niet. Hetzelfde geldt voor beledigingen naar u toe.
De volgende documenten zijn stuk voor stuk gerelateerd aan het gerechtelijk onderzoek
in verband met uw strafzaak en werden reeds besproken: het cassatieberoep voor het
hooggerechtshof, het vonnis van het hooggerechtshof en het document dat u kreeg toen
u de gevangenis verliet. Het document in verband met de bloedanalyse toont aan dat er
in nasleep van het ongeval bij u een bloedname gebeurde. Dit gegeven op zich kan niet
aantonen dat u vervolging omwille van uw etnie te vrezen hebt in Kirgizië. De twee
bankuittreksels tonen aan dat u de schadevergoeding van 413.830 en 800.000 som heeft
betaald. De brief van uw werkgever in België toont aan dat u sinds 23 mei 2022 tot op
heden voltijds tewerkgesteld bent. Dit houdt geen verband met uw asielmotieven ten
opzichte van Kirgizië. Geen van bovenstaande documenten kan bijgevolg een ander
licht werpen op de bevindingen in uw asielrelaas.’
Verzoeker voert ter weerlegging van deze motieven blijkens een lezing van het
verzoekschrift niet één concreet en dienstig argument aan. Hij vergenoegt zich er
immers toe eenvoudigweg en op algemene, ongefundeerde, niet-gestaafde en niet nader
ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.691
VII-43.150-6/9
uitgewerkte wijze te herhalen dat hij slecht zou zijn behandeld door de Kirgizische
justitie en dat de familie van het slachtoffer dat hij aanreed uit zou zijn op wraak.
Verzoeker kan hiermee bezwaarlijk volstaan om afbreuk te doen aan of een ander licht
te werpen op de veelheid aan voormelde, concrete motieven. Derhalve blijven deze
motieven onverminderd overeind.”
Uit
het
voorgaande
blijkt
dat
de
Raad
voor
Vreemdelingenbetwistingen ingaat op de algemene situatie voor Oeigoeren in Kirgizië en op
de door verzoeker zelf aangehaalde concrete elementen en bijgebrachte stukken. Daarmee stelt
de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen niet als voorwaarde dat verzoeker reeds vervolging
heeft ondergaan in Kirgizië maar beantwoordt hij enkel de argumenten waarop verzoeker zich
zelf steunt om een gegronde vrees voor vervolging of een reëel risico op ernstige schade
aannemelijk te maken. Verzoekers kritiek is in die mate gesteund op een foutieve lezing van
het bestreden arrest.
In de mate dat verzoeker een andere beoordeling van de elementen
van het dossier voorstaat, vraagt hij in wezen een nieuwe beoordeling van de zaak zelf. De
Raad van State is hiervoor als cassatierechter echter niet bevoegd.
De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overweegt op wettige
wijze dat hij in het kader van een beroep tegen de weigering van de vluchtelingenstatus en de
subsidiaire beschermingsstatus geen uitspraak doet over een maatregel tot terugleiding of
verwijdering, dat de toetsing of verzoeker in aanmerking komt voor de vluchtelingenstatus in
de zin van artikel 48/3 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het
grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’
(hierna: vreemdelingenwet) dan wel de subsidiaire beschermingsstatus in de zin van
artikel 48/4 van die wet integraal deel uitmaakt van het bestreden arrest en dat een bijkomend
onderzoek naar een eventuele schending van artikel 3 van het EVRM dus niet aan de orde is.
In artikel 48/4, § 2, b), van de vreemdelingenwet worden de bewoordingen van artikel 3 van
het EVRM immers letterlijk overgenomen.
Met de stelling dat het bestreden arrest “echter de grondslag tot een
verwijderingsmaatregel” is, gaat verzoeker eraan voorbij dat de verwijderingsmaatregel een
afzonderlijke beslissing is waartegen hij desgewenst een schending van artikel 3 van het
EVRM kan opwerpen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.691
VII-43.150-7/9
Tweede onderdeel van het enige middel: “schending van artikel 149 van de Grondwet onvoldoende motivering met betrekking tot de neergelegde stukken en bewijselementen”
De door artikel 149 van de Grondwet aan de rechter opgelegde
jurisdictionele motiveringsplicht heeft het karakter van een vormvereiste. Een uitspraak is
gemotiveerd in de zin van de voornoemde bepaling wanneer de rechter duidelijk en
ondubbelzinnig de redenen uiteenzet die hem ertoe brengen die beslissing te nemen. Om te
voldoen aan de jurisdictionele motiveringsplicht is het niet relevant of die motieven in rechte
of in feite juist zijn. Alleen een gemis aan motivering of daarmee gelijkgestelde gevallen, zoals
tegenstrijdigheid in de motieven, maken een schending uit van de voornoemde bepalingen.
Wanneer de motivering een verkeerde gevolgtrekking in rechte maakt, kan dit een schending
van de wet uitmaken, maar is er nog geen sprake van een motiveringsgebrek. De rechterlijke
motiveringsverplichting houdt niet in dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen moet
antwoorden op elk argument dat tot staving of weerlegging van een middel is aangevoerd,
maar dat geen afzonderlijk middel of afzonderlijke weerlegging vormt.
Zoals blijkt uit het citaat uit het bestreden arrest in punt 1 supra, gaat
de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen wel concreet en omstandig in op de door verzoeker
bijgebrachte elementen en documenten, door de desbetreffende motieven uit de beslissing van
de verwerende partij over te nemen en er zich bij aan te sluiten. Verzoeker, die aanvoert dat
het niet zou gaan om een “voldoende, precieze en begrijpelijke motivering” doch slechts om
een “algemene en stereotiepe vaststelling”, toont dan ook geen schending aan van de
jurisdictionele motiveringsplicht.
Verzoekers kritiek dat het bestreden arrest “ver van enige
objectiviteit” is en “geen rekening [houdt] met concrete vrees tot vervolging in hoofde van de
verzoeker” betreft opnieuw de beoordeling van de zaak zelf en houdt geen verband met de
jurisdictionele motiveringsplicht als vormvereiste.
Derde onderdeel van het enige middel: “schending van de materiële motiveringsplicht”
De materiëlemotiveringsplicht is als algemeen beginsel van
behoorlijk bestuur niet van toepassing op jurisdictionele beslissingen zoals het bestreden
arrest, waarmee te dezen uitspraak met hervormingsbevoegdheid is gedaan.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.691
VII-43.150-8/9
Conclusie
Het enige middel is in zijn drie onderdelen, voor zover ontvankelijk,
kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
-
Het cassatieberoep is niet toelaatbaar.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een
rolrecht van 200 euro en een bijdrage van 26 euro.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op eenentwintig april tweeduizend
zesentwintig, door:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Bryan Geerts,
toegevoegd griffier.
De griffier
De voorzitter
Bryan Geerts
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.691
VII-43.150-9/9
