ECLI:NL:CRVB:2026:1398 Centrale Raad van Beroep , 21-10-2026 / 25/1462 WIA

25/1462 WIA

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland van 13 juni 2025, 24/105 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 21 oktober 2026

SAMENVATTING

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht heeft geweigerd appellante met ingang van 6 mei 2021 een WIA-uitkering toe te kennen, omdat bij appellante geen sprake is van toegenomen beperkingen uit dezelfde ziekteoorzaak binnen vijf jaar na de beëindiging van de WIA-uitkering per 26 november 2017 in de zin van artikel 57, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wet WIA. Volgens appellante heeft zij meer (medische) beperkingen door haar klachten, dan het Uwv heeft aangenomen. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv terecht geen WIA-uitkering heeft toegekend.

PROCESVERLOOP

Namens appellante heeft mr. J.P.J. Franssen hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Appellante heeft nadere stukken ingediend, waarop het Uwv heeft gereageerd.

De Raad heeft de zaak gelijktijdig met de zaak met kenmerk 25/1478 behandeld op een zitting van 17 september 2026. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Franssen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. I.L.M. Dunselman. In de zaak met kenmerk 25/1478 wordt vandaag afzonderlijk uitspraak gedaan.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

1.1. Het Uwv heeft appellante heeft met ingang van 23 juni 2010 een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toegekend, waarbij de mate van arbeidsongeschiktheid is vastgesteld op 100%. Per 23 november 2011 is de uitkering gewijzigd naar een WGA-loonaanvullingsuitkering. De WIA-uitkering is per 26 november 2017 beëindigd omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Daarna heeft appellante haar werkzaamheden hervat. Zij was laatstelijk werkzaam als medewerkster klantenservice. Op 6 mei 2021 is appellante ziek uitgevallen. In het kader van een zogeheten Eerstejaars Ziektewetbeoordeling (EZWb) is bij een beslissing op bezwaar van 24 november 2022 de uitkering die appellante op grond van de Ziektewet (ZW) ontving met ingang van 25 november 2022 beëindigd. Over deze beëindiging gaat de hoger beroepsprocedure met kenmerk 25/1478.

1.2. Appellante heeft zich op 23 juni 2022 en 4 oktober 2022 bij het Uwv gemeld met toegenomen klachten met het verzoek weer voor een WIA-uitkering in aanmerking te worden gebracht. Na onderzoek door een verzekeringsarts van het Uwv heeft het Uwv bij besluit van 21 maart 2023 geweigerd appellante per 6 mei 2021 een WIA-uitkering toe te kennen, omdat de beperkingen van appellante (uit dezelfde oorzaak) niet zijn toegenomen binnen vijf jaar na de beëindiging van de WIA-uitkering per 26 november 2017.

1.3. Bij besluit van 2 november 2023 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep ten grondslag.

Uitspraak van de rechtbank

1. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten.

2.1. De rechtbank heeft geoordeeld dat het bestreden besluit zorgvuldig tot stand is gekomen. Het verzekeringsgeneeskundig onderzoek is gebaseerd op dossieronderzoek, een hoorzitting op 28 augustus 2023 in aanwezigheid van de verzekeringsarts bezwaar en beroep en een studie van de informatie van de behandelend sector en van een eerder spreekuur van de verzekeringsarts van 2 november 2022.

2.2. De rechtbank heeft geen aanknopingspunten gezien om te twijfelen aan de conclusies van de verzekeringsarts bezwaar en beroep. In dit verband heeft de rechtbank het volgende overwogen.

2.3. Appellante heeft in beroep een expertiserapport van P.J.A.J. van Amelsfoort van 3 september 2024 overgelegd. Van Amelsfoort heeft geconcludeerd dat sprake is van toegenomen beperkingen binnen vijf jaar na beëindiging van de WIAuitkering, heeft daarbij gewezen op de conclusies van de primaire verzekeringsarts in de EZWb-procedure en heeft geconcludeerd dat de Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 15 juli 2022 van toepassing moet zijn. In een aanvullend rapport van 23 oktober 2024 heeft Van Amelsfoort gesteld dat de symptomen van ADHD bij appellante relevant zijn voor een urenbeperking en zich afgevraagd waarom de verzekeringsarts bezwaar en beroep geen psychische problematiek heeft vastgesteld.

2.4. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft op de rapporten van Van Amelsfoort gereageerd. Daarbij heeft hij erop gewezen dat het standpunt van de primaire verzekeringsarts die de EZWb heeft uitgevoerd, in bezwaar is verlaten. Verder heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep vermeld dat Van Amelsfoort op geen enkele wijze ingaat op het door de verzekeringsarts bezwaar en beroep gedane onderzoek en de overwegingen die daaruit voortvloeien. Van Amelsfoort heeft zonder zelf een lichamelijk onderzoek bij appellante uit te voeren ongemotiveerd aangesloten bij de primair in de EZWb gestelde fysieke beperkingen. Toen was echter ook geen lichamelijk onderzoek door de verzekeringsarts verricht. Dat heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep wel gedaan en daarbij konden geen ernstige afwijkingen worden gevonden.

2.5. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft volgens de rechtbank in zijn reactie van 25 september 2025 voldoende gemotiveerd waarom geen aanleiding bestaat voor een urenbeperking. Hij heeft toegelicht dat hij geen aanleiding ziet om op preventieve gronden een urenbeperking aan te nemen en ook toegelicht dat als bij appellante sprake is van ADHD, wat bij eerdere onderzoeken niet aan de orde is gekomen, dit niet betekent dat dit dan moet leiden tot een urenbeperking.

2.6. Ook heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep voldoende aandacht besteed aan de psychische problematiek van appellante. Hij heeft informatie opgevraagd bij de Bosgroep, waar appellante in behandeling was. Uit die informatie volgt dat bij appellante sprake is van een mengbeeld van depressieve, trauma gerelateerde klachten en overspanningsklachten, wat volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep aansluit bij zijn eigen observatie van de feitelijke situatie. Dat appellante onder behandeling is van een psycholoog is weliswaar een nieuw gegeven, maar dit leidt niet tot een toename van de beperkingen.

2.7.

Tegenover de onderbouwde heroverweging in bezwaar door de verzekeringsarts bezwaar en beroep staat volgens de rechtbank onvoldoende aan de zijde van Van Amelsfoort. Daarbij heeft de rechtbank in aanmerking genomen dat Van Amelsfoort appellante niet lichamelijk heeft onderzocht en de door Van Amelsfoort gestelde urenbeperking niet nader is onderbouwd maar slechts een herhaling betreft van wat door de primaire verzekeringsarts in de EZWb is geconstateerd.

Het standpunt van appellante

1. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Zij heeft, samengevat, aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het Uwv zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat bij appellante geen sprake is van een toename van lichamelijke en psychische beperkingen per 6 mei 2021. Ter onderbouwing hiervan heeft appellante nadere stukken overgelegd van Van Amelsfoort. Verder heeft appellante aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte geen uitspraak heeft gedaan over de te laat indiende stukken door het Uwv. Deze zijn bij het gerechtelijk onderzoek betrokken. Volgens appellante heeft de rechtbank hiermee in strijd gehandeld met de goede procesorde. Tot slot heeft appellante de Raad verzocht om een onafhankelijk deskundige te benoemen.

Het standpunt van het Uwv

1. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.

Het oordeel van de Raad

1. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de weigering een WIA-uitkering toe te kennen in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

5.1. Op grond van artikel 57, eerste lid, onderdeel b, onder 1˚, van de Wet WIA herleeft het recht op een WGA-uitkering op de dag dat de verzekerde weer gedeeltelijk arbeidsgeschikt is, als hij op de dag daaraan voorafgaand minder dan 35% arbeidsongeschikt was en de gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid intreedt binnen vijf jaar na de dag dat het recht op grond van artikel 56 is geëindigd en voortkomt uit dezelfde oorzaak als op grond waarvan hij eerder recht had op een WGA-uitkering.

5.2. Met de rechtbank wordt geoordeeld dat de verzekeringsartsen van het Uwv voldoende inzichtelijk hebben gemotiveerd dat geen sprake is van een toename van fysieke beperkingen per 6 mei 2021. Appellante heeft ter onderbouwing van haar standpunt geen medische gegevens overgelegd waaruit een toename blijkt. Het rapport van Van Amelsfoort van 3 september 2024 en zijn daarop volgende rapporten bieden evenmin een onderbouwing voor dit standpunt. Van Amelsfoort heeft appellante op 31 juli 2024 op een spreekuur gezien, maar heeft daarbij geen lichamelijk onderzoek verricht. Hij heeft volstaan met een verwijzing naar de primaire verzekeringsgeneeskundige beoordeling door het Uwv die in het kader van de EZWb plaatsvond en naar de naar aanleiding daarvan opgestelde FML van 15 juli 2022, zonder daarvoor een motivering te geven. Een dergelijke motivering was wel aangewezen, omdat bij die primaire verzekeringsgeneeskundige beoordeling ook geen lichamelijk onderzoek heeft plaatsgevonden en dit verzekeringsgeneeskundig oordeel in bezwaar tegen de EZWb is verlaten door de verzekeringsarts bezwaar en beroep. Daar komt bij dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep in het kader van dat bezwaar wel een lichamelijk onderzoek heeft verricht. Hieruit is naar voren is gekomen dat sprake is van een minimale hypertonie rechts van schouders en nek, dat de functie van de centrale wervelkolom, schouders en rug in alle richtingen ongestoord is en dat het loop- en bewegingspatroon niet afwijkend is. Medisch objectieve gegevens om een toename van beperkingen te onderbouwen ontbreken dus.

5.3. De rechtbank wordt ook gevolgd in haar oordeel dat de verzekeringsartsen van het Uwv afdoende hebben gemotiveerd dat niet is gebleken van toegenomen psychische beperkingen, zodat geen aanleiding bestaat voor een urenbeperking. Appellante heeft gewezen op de informatie van de Bosgroep van 11 september 2023, waaruit volgens haar blijkt dat zij is gediagnosticeerd met een depressieve stoornis en met PTSS en dat dit al twee jaar, en dus ook in 2021, speelt. Uit de informatie van de Bosgroep blijkt echter dat de PTSS als differentiaaldiagnose is gesteld, wat inhoudt dat deze diagnose net als de als hoofddiagnose gestelde depressieve stoornis een mogelijke verklaring zou kunnen zijn voor de psychische klachten van appellante. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft deze psychische klachten in zijn beoordeling meegenomen. In zijn rapport van 18 oktober 2023 heeft hij vastgesteld dat uit de informatie van de Bosgroep volgt dat bij appellante sprake is van een mengbeeld van depressieve klachten, trauma gerelateerde klachten en overspanningsklachten, wat haar situatie volgens hem feitelijk goed beschrijft. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft er verder in zijn rapport van 25 september 2024 terecht op gewezen dat Van Amelsfoort bij het door hem uitgevoerde psychisch onderzoek, dat op 31 juli 2024 heeft plaatsgevonden en dus dateert van na de hier te beoordelen periode, geen depressieve equivalenten heeft beschreven en geen aanwijzingen heeft gezien voor bijzondere angsten of daarmee verband houdende uitingen. De door Van Amelsfoort beschreven nachtmerries en herbelevingen heeft appellante destijds, ten tijde van de te beoordelen periode, niet bij de verzekeringsartsen gemeld. Tijdens de hoorzitting op 2 november 2022 (in het kader van het bezwaar tegen de EZWb) heeft appellante nog gereageerd op het door de verzekeringsarts op 15 juli 2022 beschreven dagverhaal, waarin is opgenomen dat het slapen wisselend gaat en er soms gebroken nachten zijn, en aangevuld dat zij ook slapeloze nachten heeft. Tot slot is, anders dan waarvan Van Amelsfoort is uitgegaan, bij appellante de diagnose van ADHD (nog) niet vastgesteld, zoals zij ter zitting heeft bevestigd. Navolgbaar hebben de verzekeringsartsen geconcludeerd dat appellante nog steeds beperkingen heeft in het persoonlijk en sociaal functioneren, maar dat deze hetzelfde zijn als in 2017.

5.4. Omdat niet wordt getwijfeld aan de conclusies van de verzekeringsartsen van het Uwv bestaat er geen aanleiding om een deskundige te benoemen, zoals door appellante verzocht.

5.5. De grond van appellante dat de rechtbank in strijd heeft gehandeld met de goede procesorde slaagt evenmin. Uit de zittingsaantekeningen blijkt dat de rechtbank heeft besloten dat de stukken die het Uwv binnen de tien dagen termijn heeft ingediend worden meegenomen en dat appellante na de zitting in de gelegenheid wordt gesteld om nog te reageren op die stukken. Appellante is daarmee akkoord gegaan, heeft gebruik gemaakt van de gelegenheid om op de stukken van het Uwv te reageren, heeft in het vervolg bij de rechtbank geen grond aangevoerd over de goede procesorde en heeft – na hiertoe door de rechtbank in de gelegenheid te zijn gesteld – niet verklaard nogmaals gebruik te willen maken van het recht ter zitting te worden gehoord. De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak dan ook terecht geen uitspraak gedaan over het indienen van deze stukken.

Conclusie en gevolgen

5.6. Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de weigering appellante per 6 mei 2021 een WIA-uitkering toe te kennen in stand blijft.

1. Omdat het hoger beroep niet slaagt, krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door D.S. de Vries als voorzitter en L.A. Kjellevold en W.A. Timmer als leden, in tegenwoordigheid van L. Siebes als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 21 oktober 2026.

(getekend) D.S. de Vries

(getekend) L. Siebes