ECLI:NL:GHARL:2026:7108 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden , 04-11-2026 / 21-004635-25

Afdeling strafrecht

Parketnummer: 21-004635-25

Uitspraakdatum: 4 november 2026

TEGENSPRAAK

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, zittingsplaats Leeuwarden, gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel, zittingsplaats Almelo, van 4 november 2025 met parketnummer 08-257375-24 in de strafzaak tegen

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 1972 in [geboorteplaats] ,

wonende te [woonplaats] .

Hoger beroep

Verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van het hof van 21 oktober 2026 en het onderzoek op de terechtzitting bij de rechtbank.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, strekkende tot bevestiging van het vonnis van de rechtbank met uitzondering van de straf en de beslissing op de vordering van de [benadeelde partij] . Deze vordering is na voorlezing aan het hof overhandigd.

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat verdachte en zijn raadsvrouw mr. J. Klomp naar voren hebben gebracht en van hetgeen door de [benadeelde partij] (hierna: [benadeelde partij] ) en zijn advocaat mr. E.W. Baan is aangevoerd.

Het vonnis waarvan beroep

De rechtbank heeft bij vonnis van 4 november 2025, waartegen het hoger beroep is gericht, de verdachte ter zake van het onder 1 primair tenlastegelegde feit (zware mishandeling) veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden met aftrek van het voorarrest. Daarnaast heeft de rechtbank de vordering van [benadeelde partij] toegewezen tot een bedrag van € 8.436,39, bestaande uit € 3.436,39 aan materiële schade en € 5.000,00 aan immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het hof is van oordeel dat de rechtbank ten aanzien van de bewezenverklaring (zware mishandeling) op juiste wijze en gronden heeft beslist. Het vonnis wordt in zoverre bevestigd. Ten aanzien van de opgelegde straf en de beslissing op de vordering van [benadeelde partij] komt het hof tot een andere beslissing dan de rechtbank, zodat het vonnis op die punten wordt vernietigd en het hof opnieuw recht doet.

Door de verdediging is geen verweer gevoerd ten aanzien van het tenlastegelegde en er is geen vrijspraak bepleit.

Oplegging van straf

Standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal stelt zich op het standpunt dat aan verdachte een gevangenisstraf voor de duur van 18 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk moet worden opgelegd met een proeftijd van 3 jaren. Daarnaast vordert de advocaat-generaal dat aan het voorwaardelijke strafdeel bijzondere voorwaarden worden gekoppeld, namelijk een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling (met de mogelijkheid tot kortdurende klinische opname), medewerking verlenen aan middelencontrole en ambulante begeleiding.

Standpunt van de verdediging

De verdediging stelt zich op het standpunt dat de door de rechtbank opgelegde gevangenisstraf van 12 maanden te hoog is. Zij voert hiertoe aan dat de rechtbank onvoldoende rekening heeft gehouden met de omstandigheden van het geweldsincident, te weten dat verdachte geen wapen heeft meegenomen of heeft gebruikt, dat hij niet de intentie had om zwaar lichamelijk letsel toe te brengen en dat hij enkel wilde opkomen voor zijn zoon.

Oordeel van het hof

Bij het bepalen van de straf houdt het hof rekening met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte.

Ernst van het feit

Verdachte heeft zich samen met zijn (minderjarige) zoon schuldig gemaakt aan de zware mishandeling van [benadeelde partij] . Met zijn handelen heeft verdachte een grove inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit en de persoonlijke levenssfeer van [benadeelde partij] .

Verdachte geeft als verklaring voor het toepassen van het geweld dat hij heeft gehandeld uit ouderlijk instinct omdat hij in de (onjuiste) veronderstelling verkeerde dat zijn zoon werd bedreigd. Het forse geweld dat verdachte op [benadeelde partij] heeft uitgeoefend is echter op geen enkele manier te rechtvaardigen. Verdachte geeft er met zijn zienswijze blijk van dat hij zijn emoties niet onder controle heeft gehad en dat hij de oorzaak daarvan buiten zichzelf zoekt.

In strafverzwarende zin weegt het hof mee dat uit het dossier volgt dat verdachte op meerdere manieren ervoor heeft gezorgd dat hij en zijn zoon niet te linken waren aan dit strafbare handelen om daarmee te voorkomen dat hij en zijn zoon zich voor hun handelen zouden moeten verantwoorden. Lange tijd was het onduidelijk of de dader van het geweld zou worden opgespoord. Deze periode van onzekerheid heeft de impact van het geweldsincident bij [benadeelde partij] en zijn familie nog verder vergroot.

Dat de impact groot is geweest blijkt uit de schriftelijke slachtofferverklaring die door [benadeelde partij] ter zitting is voorgedragen. [benadeelde partij] kampt met fysieke klachten zoals hoofdpijn, braken en pijn aan de oogkas en hij heeft veel last van de beschadigde zenuw in zijn gezicht. Voorts heeft [benadeelde partij] ernstige psychische klachten overgehouden aan het geweldsincident zoals slaap- en concentratieproblemen, last van overprikkeling, angstklachten en depressieve gedachten. [benadeelde partij] is doorverwezen naar een psycholoog voor traumabehandeling en heeft in dat kader EMDR-therapie gevolgd en medicatie voorgeschreven gekregen. Hij voelt zich nog altijd niet de oude.

Persoonlijke omstandigheden van de verdachte

De verdediging heeft de persoonlijke omstandigheden van verdachte ter zitting in hoger beroep toegelicht. Verdachte woont alleen in zijn huurwoning en ontvangt een WIA-uitkering omdat hij vanwege lichamelijke klachten is afgekeurd. Hij heeft weinig tot geen contact meer met zijn kinderen. Verdachte geeft aan veel te vissen om rust te vinden. Hij gaat mensen uit de weg om confrontaties te voorkomen, want hij weet dat hij een kort lontje heeft. Daarnaast heeft hij een nieuwe relatie. Verdachte maakt zich zorgen om het verlies van zijn huurwoning en andere praktische zaken indien hij voor langere tijd in detentie moet verblijven. Daarnaast verklaart verdachte dat hij spijt heeft van de gebeurtenissen en dat hij inziet dat hij zijn gedrag moet veranderen. Hij heeft zich enkele maanden voorafgaand aan de zitting in hoger beroep opnieuw aangemeld bij de hulpverlening. Vanwege de huidige wachtlijst is er nog geen behandeling van start gegaan. De verdachte heeft ter zitting aangegeven gemotiveerd te zijn voor behandeling.

Het hof heeft verder acht geslagen op het strafblad van verdachte (uitdraai van 18 september 2026). Daaruit blijkt dat verdachte al eerder onherroepelijk is veroordeeld voor strafbare feiten, waaronder geweldsdelicten, maar dat dit bijna tien jaar geleden voor het laatst was.

Het hof heeft verder gelet op de reclasseringsrapporten van 31 december 2024 en van 1 oktober 2025. In het reclasseringsrapport van 31 december 2024 staat beschreven dat verdachte om een verwijzing bij de huisarts had gevraagd voor ambulante behandeling bij Dimence. Deze behandeling is uiteindelijk van korte duur geweest, omdat verdachte na ongeveer drie maanden een tia kreeg (mei 2025). Verdachte heeft de behandeling toen stopgezet en deze is (nog) niet opnieuw opgestart. De reclassering adviseert om aan verdachte - bij een veroordeling - een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen met bijzondere voorwaarden, te weten een meldplicht bij reclassering, ambulante behandeling (met mogelijkheid tot kortdurende klinische opname), medewerking aan middelencontrole en medewerking aan ambulante begeleiding. De reclassering acht het noodzakelijk dat ambulante behandeling met mogelijkheid kortdurende klinische opname wordt opgenomen om tot gedragsverandering en recidivebeperking te komen. Enkel dan kan er gewerkt worden aan de agressieregulatie problematiek, vermijdende coping mechanisme en mogelijk PTSS.

Strafoplegging

Gelet op de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder het feit heeft plaatsgevonden acht het hof een forse onvoorwaardelijke straf op zijn plaats. Het hof vindt daarvoor aansluiting bij het LOVS-oriëntatiepunt waarbij voor het opzettelijk toebrengen van zeer zwaar lichamelijk letsel, zonder gebruik te maken van een wapen, een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 8 maanden als passend wordt beschouwd. Daarnaast is het hof met de reclassering van oordeel dat een kale gevangenisstraf niet zal leiden tot duurzame gedragsverandering. Het hof acht het noodzakelijk dat verdachte ambulant behandeld wordt om te werken aan zijn psychosociaal functioneren.

Het hof legt om die reden aan verdachte een gevangenisstraf op voor de duur van 14 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met aftrek van het voorarrest. Dat betekent dat verdachte een deel van de gevangenisstraf niet hoeft uit te zitten als hij zich houdt aan de algemene voorwaarden en de door het hof opgelegde bijzondere voorwaarden. Het hof legt de bijzondere voorwaarden op zoals die door de reclassering zijn geadviseerd bij het rapport van 1 oktober 2025, namelijk meldplicht bij reclassering, ambulante behandeling, meewerken aan middelencontrole en meewerken aan ambulante begeleiding. De verzochte kortdurende klinische opname zal het hof niet op voorhand toewijzen. Zo nodig kan de reclassering de rechter verzoeken de behandeling met deze mogelijkheid aan te vullen. De voorwaardelijke straf dient als stok achter de deur zodat verdachte daadwerkelijk met ambulante behandeling zal starten en deze niet voortijdig zal beëindigen. Het hof stelt de proeftijd, gelet op de problematiek van verdachte, vast op 3 jaren.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Vordering van de [benadeelde partij]

De benadeelde partij heeft een vordering tot schadevergoeding van € 12.574,68 ingediend, bestaande uit € 5.074,68 aan materiële schade en € 7.500,00 aan immateriële schade. De gevorderde materiële kosten bestaat uit:

€ 25,00 voor T-shirt

€ 385,00 voor eigen risico 2023;

€ 27,45 voor eigen bijdrage medicatie;

€ 165,19 voor reiskosten vanwege zorg en consulten bij artsen en professionals;

€ 2.389,50 voor huishoudelijke hulp voor de eerste twaalf weken na de zware mishandeling, omdat de benadeelde een aandeel van 75% had in het huishouden;

€ 369,93 voor eigen risico 2025;

€ 1.637,32 voor tandheelkundige kosten;

€ 75,00 voor toekomstige eigen bijdrage medicatie.

De rechtbank heeft de vordering voor een deel toegewezen tot een bedrag van € 8.436,39, bestaande uit € 3.436,39 en € 5.000,00 aan immateriële schade. De benadeelde partij heeft in hoger beroep aangegeven dat het oorspronkelijke bedrag nog steeds wordt gevorderd. Het hof moet daarom een beslissing nemen over de bij de rechtbank gevorderde schadevergoeding.

Standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat de gehele vordering kan worden toegewezen. Ten aanzien van de huishoudelijke kosten stelt de advocaat-generaal dat de bijdrage van het slachtoffer in het huishouden groter is geweest dan de door de rechtbank vastgestelde bijdrage van 25%. Gelet op de aanvullende onderbouwing die in hoger beroep is overgelegd kan worden aangenomen dat het slachtoffer 75% van het huishouden op zich nam. Ook de overige posten zijn voldoende onderbouwd en kunnen worden toegewezen.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich ten aanzien van het T-shirt, eigen risico 2023 en 2025, de eigen bijdrage medicatie en de reiskosten gerefereerd aan het oordeel van het hof. De posten huishoudelijke hulp, tandheelkundige kosten en immateriële schade zijn door de verdediging gemotiveerd betwist. De verdediging heeft – kort gezegd – aangevoerd dat de post huishoudelijke hulp dient te worden afgewezen vanwege onvoldoende onderbouwing, dat de tandartskosten niet kunnen worden toegewezen omdat het enkel een begroting betreft en dat de immateriële schade dient te worden gematigd.

Oordeel van het hof

Op de zitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij rechtstreeks schade heeft geleden door het primair bewezenverklaarde strafbare handelen van verdachte. De verdachte moet die schade vergoeden.

Materiële schade

De volgende posten zijn door de verdediging niet betwist en komen voor vergoeding in aanmerking.

€ 25,00 voor T-shirt;

€ 385,00 voor eigen risico 2023;

€ 27,45 voor eigen bijdrage medicatie;

€ 165,19 voor reiskosten vanwege zorg en consulten bij artsen en professionals;

€ 369,93 voor eigen risico 2025;

€ 75,00 voor toekomstige eigen bijdrage medicatie.

Totaal: € 1.047,57

Ten aanzien van de tandheelkundige kosten en de kosten huishoudelijke hulp overweegt het hof als volgt.

Tandheelkundige kosten

De gevorderde tandheelkundige kosten komen voor vergoeding in aanmerking. Ter onderbouwing van de kosten heeft het slachtoffer een door [praktijk] opgestelde begroting voor tandheelkundige kosten overgelegd van

€ 1.637,32. Dit bedrag is toewijsbaar. Dat het daadwerkelijke herstel van het tandletsel nog niet heeft plaatsgevonden doet daar niet aan af.

Huishoudelijke hulp

De benadeelde heeft vergoeding van kosten voor huishoudelijke hulp (€ 2.389,50) gevorderd, ter onderbouwing waarvan is verwezen naar ‘ [huishoudelijke hulp] ’ van de Letselschade Raad. De benadeelde voert hiertoe aan dat hij het grootste gedeelte (75%) van het huishouden op zich nam en dat dit na het geweldsincident is overgenomen door het gezin, familie en vrienden. Deze huishoudelijke hulp uitgevoerd door derden komt volgens benadeelde voor vergoeding in aanmerking.

In geval van letselschade moeten de kosten van huishoudelijke hulp door de aansprakelijke persoon aan de benadeelde worden vergoed indien deze ten gevolge van het letsel niet in staat is de desbetreffende werkzaamheden zelf te verrichten, voor zover het gaat om werkzaamheden waarvan het in de situatie waarin het slachtoffer verkeert normaal en gebruikelijk is dat zij worden verricht door professionele, voor hun diensten gehonoreerde hulpverleners. Dit is niet anders indien die werkzaamheden in feite worden verricht door personen die daarvoor geen kosten in rekening (kunnen) brengen.

Het hof is van oordeel dat uit het dossier voldoende blijkt dat de benadeelde enige tijd zelf geen huishoudelijke werkzaamheden heeft kunnen verrichten. Het hof acht voldoende aannemelijk dat de omvang van deze werkzaamheden in elk geval 50% van het totaal bedroegen. Gelet op het letsel en de gevolgen neemt het hof - overeenkomstig de vordering - aan dat de eerste zes weken sprake was van een zware beperking en vervolgens zes weken van lichte tot matige beperking. Het hof schat de schade ten aanzien van de post huishoudelijke hulp naar redelijkheid en billijkheid daarom op een bedrag van ((167 x 6 + 334 x 6) x 50% =) € 1.503,00.

De totale materiële schade bedraagt daarmee € 1.047,57 + € 1.637,32 + € 1.503,00 = € 4.187,89

Immateriële schade

Op basis van het dossier en wat ter zitting over de vordering is besproken, stelt het hof vast dat de benadeelde partij door het bewezenverklaarde schade heeft geleden als bedoeld in artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek (BW). De benadeelde partij heeft immers lichamelijk letsel opgelopen. Het hof heeft bij het vaststellen van de omvang van de immateriële schade acht geslagen op de Rotterdamse Schaal. Het hof heeft gekeken naar de schadebedragen die worden genoemd bij een breuk aan de voorkant van het hoofd waarbij botdelen zijn verschoven (€ 2.675 tot € 3.500), naar het schadebedrag bij afgebroken kiezen (€ 500,00 tot € 1.000 per tand) en naar het schadebedrag bij PTSS (€ 5.000 tot € 16.000). Naar maatstaven van billijkheid zal het hof de immateriële schade op een bedrag van € 7.500,00 vaststellen.

In mindering te brengen bedrag

Het hof stelt vast dat de schade het gevolg is van de onrechtmatige gedragingen van twee personen (verdachte en [naam] ). Gelet op artikel 6:102, eerste lid, BW is verdachte voor de schade naar burgerlijk recht met zijn mededader hoofdelijk aansprakelijk. Omdat ter zitting is gebleken dat benadeelde de schadevergoeding die door de kinderrechter is toegewezen in de zaak van [naam] (te weten € 222,51 voor materiële schade en € 500,00 voor immateriële schade) inmiddels heeft ontvangen, worden deze bedragen telkens in mindering gebracht op de toe te wijzen bedragen. De schadevergoeding zal om die reden niet hoofdelijk worden opgelegd.

De materiële schade wordt toegewezen voor een bedrag van € 4.187,89 - € 222,51 = € 3.965,38. De immateriële schade wordt toegewezen tot een bedrag van € 7.500,00 - € 500,00 = € 7.000,00.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op.

Wetsartikelen

De straf is gebaseerd op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 36f, 47 en 302 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast zoals zij golden op het moment van het bewezenverklaarde.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de strafoplegging en doet in zoverre opnieuw recht.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 14 (veertien) maanden.

Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 6 (zes) maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 3 (drie) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt dan wel gedurende de proeftijd de hierna te noemen bijzondere voorwaarde(n) niet heeft nageleefd.

Stelt als bijzondere voorwaarden dat:

1. verdachte zich meldt binnen drie dagen na het ingaan van de proeftijd bij [reclassering] op het [adres] . Verdachte blijft zich melden op afspraken met de reclassering, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt.

2. verdachte laat zich behandelen door forensische [polikliniek] of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering. De behandeling start zo spoedig mogelijk. De behandeling duurt de gehele proeftijd of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. Verdachte houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling. Gelet op de problematiek kan hieronder ook het innemen van medicijnen vallen, als de zorgverlener dat nodig vindt. Bij een terugval in middelengebruik of verslechtering van het psychiatrische ziektebeeld kan de reclassering een indicatiestelling aanvragen voor een kortdurende opname voor detoxificatie, stabilisatie, observatie of diagnostiek. Als de voor indicatie verantwoordelijke instantie een kortdurende opname indiceert, zal verdachte zich, na goedkeuring door de rechter, laten opnemen in een zorginstelling voor zeven weken of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. De justitiële instantie die verantwoordelijk is voor plaatsing in forensische zorg, bepaalt in welke zorginstelling de opname plaatsvindt. Verdachte houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorginstelling geeft voor de behandeling. Gelet op de problematiek kan hieronder ook het innemen van medicijnen vallen, als de zorginstelling dat nodig vindt.

3. verdachte mee werkt aan controle van het gebruik van alcohol/drugs om het middelengebruik te beheersen. De reclassering kan urineonderzoek en ademonderzoek (blaastest) gebruiken voor de controle. De reclassering bepaalt hoe vaak verdachte wordt gecontroleerd.

4. verdachte mee dient te werken aan ambulante begeleiding, indien dit noodzakelijk wordt geacht.

Van rechtswege gelden hierbij als voorwaarden dat de verdachte:

• meewerkt aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een geldig identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt.

• meewerkt aan het hierna te noemen reclasseringstoezicht als bedoeld in artikel 14c van het Wetboek van Strafrecht, waaronder het meewerken aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang als de reclassering dat noodzakelijk vindt.

Geeft opdracht dat de reclassering toezicht houdt op de naleving van de voorwaarden en de verdachte ten behoeve daarvan begeleidt.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Vordering van de [benadeelde partij]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de [benadeelde partij] ter zake van het primair bewezenverklaarde tot het bedrag van € 10.965,38 (tienduizend negenhonderdvijfenzestig euro en achtendertig cent) bestaande uit € 3.965,38 (drieduizend negenhonderdvijfenzestig euro en achtendertig cent) materiële schade en € 7.000,00 (zevenduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Wijst de vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding voor het overige af.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde partij] , ter zake van het primair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 10.965,38 (tienduizend negenhonderdvijfenzestig euro en achtendertig cent) bestaande uit € 3.965,38 (drieduizend negenhonderdvijfenzestig euro en achtendertig cent) materiële schade en € 7.000,00 (zevenduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 79 (negenenzeventig)) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op

30 augustus 2024 en van de immateriële schade op 30 juni 2023.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige.

Dit arrest is gewezen door mr. H.J. Deuring, mr. M.C. van Linde en mr. H.K. Elzinga, in aanwezigheid van de griffier mr. E.M.M. Hendriks Vettehen en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 4 november 2026.