RECHTBANK Amsterdam
Civiel recht
Zaaknummer: C/13/781992 / HA ZA 26-54
Vonnis van 2 september 2026
in de zaak van
[eiser] ,
wonende te [woonplaats],
eisende partij,
hierna te noemen: [eiser],
advocaat: mr. G. Tajjiou,
tegen
UITVOERINGSINSTITUUT WERKNEMERSVERZEKERINGEN,
gevestigd te Amsterdam,
gedaagde partij,
hierna te noemen: het UWV,
advocaat: mr. K.M. Schuijt.
1De procedure
1.1.
Het verloop van de procedure blijkt uit:
-
de dagvaarding van 8 augustus 2025, zonder producties,
-
de conclusie van antwoord met productie 1 tot en met 6,
-
het tussenvonnis van 22 april 2026, waarin een mondelinge behandeling is bepaald,
-
het proces-verbaal van de mondelinge behandeling van 20 juli 2026 en de daarin genoemde stukken, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt die zich in het procesdossier bevinden.
1.2.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2De feiten
2.1.
[eiser] heeft in de periode van 6 januari 2003 tot 11 december 2003 een uitkering ontvangen op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO). In 2006 heeft [eiser] zich opnieuw ziekgemeld en op grond van de Ziektewet (Zw) een uitkering ontvangen voor de duur van twee jaar. In 2008 heeft het UWV vastgesteld dat in 2006 sprake was van dezelfde klachten als waarvoor [eiser] in 2003 een WAO-uitkering heeft ontvangen. Vervolgens heeft het UWV besloten om de WAO-uitkering met terugwerkende kracht toe te kennen, met als gevolg dat [eiser] in een bepaalde periode ten onrechte een Zw-uitkering heeft ontvangen. Bij besluit van 30 november 2009 heeft het UWV daarom een (naar later is gebleken te hoog) bedrag van [eiser] teruggevorderd.
Arbeidsongeschiktheidsbeoordeling van [eiser]
2.2.
Op 24 juli 2008 heeft een arbeidsdeskundige van het UWV een arbeidsongeschiktheidsbeoordeling opgesteld. In het rapport staat, voor zover van belang, het volgende:
“(...) Visie van cliënt op re-integratie.
Cliënt wilt t.z.t. graag via [bedrijf] aan de slag. Hij krijgt een aanvraagformulier indicatiestelling WSW toegezonden en kan zich daarmee dan melden bij CWI. Over 6 maanden si [sic] een arbeidsdeskundig heronderzoek afgesproken om dan begeleiding richting werk in te zetten. Mogelijk dat hierbij een jobcoach ingezet kan worden voor een stuk begeleiding op de werkplek. (...)
Ad heronderzoek januari 2009 (...)”
2.3.
Op dezelfde dag heeft de arbeidsdeskundige met [eiser] een “re-integratievisie” ingevuld. Daarin staat, voor zover van belang, onder 7.2 als reactie op de vraag of client direct benutbare mogelijkheden op de arbeidsmarkt heeft:
“(...) Nee, vooralsnog niet. De re-integratieactiviteiten worden uitgesteld, omdat client er nog niet klaar voor is. Hij vraagt wel een wsw-indicatie aan.
Prognose start re-integratieactiviteiten januari 2009 (...)”
2.4.
Op 24 oktober 2019 heeft (de advocaat van) [eiser] een brief gestuurd aan het UWV. Daarin staat, voor zover van belang, het volgende:
“(...) Middels deze brief stelt client u nogmaals aansprakelijk voor alle schade die hij heeft geleden en lijdt als gevolg van onrechtmatig optreden en besluitvorming.
In het bijzonder, maar niet uitsluitend:
-
De fouten die zijn gemaakt in de WAO besluitvorming, waaronder het niet nakomen van de reïntegratieplicht van uw zijde,
-
De fouten die zijn gemaakt in het ZW dossier en besluitvorming, zoals de onterechte inhouden en de onjuistheden in de besluitvorming, zoals bepleit bij de Centrale raad van Beroep. (...)
Dit schrijven kan – naast het bovenstaande – worden aangemerkt als:
-
Een verzoek tot schadevergoeding op grond van de Awb;
-
Een stuiting van iedere verjaringstermijn voor alle schade en alle fouten omdat uit deze brief blijkt dat client ondubbelzinnig nakoming blijft eisen van alle schade van welke aard dan ook door uw optreden (...)”
De bestuursrechtelijke procedure(s)
2.5.
De besluiten die ten grondslag liggen aan de onder 2.1 omschreven gang van zaken zijn aanleiding geweest voor verschillende bestuursrechtelijke procedures tussen [eiser] en het UWV.
2.6.
Dit heeft uiteindelijk (onder meer) geresulteerd in een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 12 februari 2025. Daarin is – voor zover hier relevant – het volgende geoordeeld:
“4.5 Tot slot wordt appellant niet gevolgd in zijn standpunt dat de rechtbank zich ten onrechte onbevoegd heeft verklaard voor zover het schadeverzoek ziet op de re-integratieverplichting uit 2008/2009. Uit de aangevallen uitspraak volgt dat de rechtbank zich niet bevoegd acht kennis te nemen van het verzoek om schadevergoeding voor zover dit verzoek verband houdt met de stelling van appellant dat het Uwv hem ten onrechte in 2008/2009 geen passend werk heeft aangeboden bij [bedrijf], omdat dit feitelijk handelen betreft. In overeenstemming met artikel 8:71 van de Awb heeft de rechtbank terecht overwogen dat de burgerlijke rechter bevoegd is over een dergelijke vordering te oordelen. De rechtbank heeft ook overwogen dat voor zover appellant zich op het standpunt stelt dat genoemde schade verband houdt met het besluit van 30 november 2009 appellant niet heeft onderbouwd waarom er een oorzakelijk verband zou zijn tussen dat besluit, dat ziet op de terugvordering van de ZW-uitkering en het mislopen van een baan bij [bedrijf]. Ook in hoger beroep heeft appellant niet duidelijk gemaakt in welk opzicht dit aspect van zijn verzoek verband houdt met dat besluit dan wel de op de zitting van de Raad op 29 oktober 2014 gemaakte afspraken.”
2.7.
[eiser] heeft op enig moment zijn dossier bij het UWV opgevraagd en deze ook ontvangen.
3Het geschil
3.1.
[eiser] vordert, samengevat, dat de rechtbank bij uitvoerbaar bij voorraad te verklaren vonnis:
voor recht verklaart dat het UWV onrechtmatig heeft gehandeld, althans toerekenbaar is tekortgeschoten in de nakoming van zijn verplichtingen,
het UWV veroordeelt tot betaling van € 490.264,45 of van een in goede justitie te bepalen bedrag als voorschot aan schadevergoeding,
bepaalt dat het overige dient te worden opgemaakt bij staat.
3.2.
[eiser] legt daar, samengevat, het volgende aan ten grondslag. Het UWV heeft onrechtmatig gehandeld of is tekortgeschoten in de nakoming van (schriftelijke) toezeggingen die zien op de re-integratieverplichting van [eiser]. In 2008 is met een arbeidsdeskundige van het UWV afgesproken dat [eiser] herkeurd zou worden in de WAO en passend werk zou worden aangeboden bij de sociale werkplaats [bedrijf]. Deze afspraak staat in het verslag van 24 juli 2008. [eiser] heeft zoals afgesproken een WSW-indicatie aangevraagd (dat blijkt uit de gestempelde aanvraag) en zich aangemeld bij het CWI, maar hij is vervolgens nooit herkeurd noch is hem een sociale werkplaats aangeboden. Als dat wel zou zijn gebeurd, zou hij bij de sociale werkplaats zijn laatstverdiende dagloon hebben verdiend in plaats van het lagere salaris van 70% van zijn dagloon, wat hij sinds 2008 van het UWV heeft ontvangen. Dit verschil wil hij over de periode van 1 januari 2009 tot aan zijn pensioenleeftijd vergoed zien, alsmede een verlies aan arbeidskorting en misgelopen pensioenaanspraken. Verder vordert hij betaling van € 25.000 aan immateriële schadevergoeding en misgelopen carrièrekansen bij [bedrijf]. Subsidiair legt [eiser] aan zijn vorderingen ten grondslag dat het UWV verplichtingen op grond van de Archiefwet en de selectielijst heeft geschonden. In het dossier van [eiser] ontbreken klantcontacten van voor maart 2018. Als het dossier wel volledig was geweest, had [eiser] kunnen aantonen dat zijn vordering is gestuit. Ook als de vordering is verjaard, is het UWV daarom alsnog aansprakelijk voor de gevorderde schade. Verder brengt dit een verzwaarde stelplicht voor het UWV met zich mee, aldus steeds [eiser].
3.3.
Het UWV wil dat de vorderingen van [eiser] worden afgewezen, met een uitvoerbaar bij voorraad te verklaren proceskostenveroordeling van [eiser] in de proceskosten van het UWV.
3.4.
Het UWV legt daar, samengevat, het volgende aan ten grondslag. De rechtsvordering tot schadevergoeding is verjaard, zoals bepaald in 3:310 lid 1 BW. Verder heeft het UWV niet onrechtmatig gehandeld. Tussen het gestelde onrechtmatig handelen en de gestelde schade ontbreekt causaal verband. Ook ontbreekt een inzichtelijke onderbouwing van het schadebedrag, aldus het UWV.
4De beoordeling
Bevoegdheid rechtbank
4.1.
De rechtbank stelt voorop dat [eiser] zijn vorderingen baseert op onrechtmatige daad. Het onrechtmatig handelen zou zijn gelegen in een onrechtmatig feitelijk nalaten van het UWV, zonder dat daar een besluit van het UWV aan ten grondslag ligt. Dat betekent dat de civiele rechter bevoegd is om van de vorderingen kennis te nemen. Tegen dergelijk feitelijk handelen staat geen bestuursrechtelijke rechtsgang open. [eiser] is daarom ontvankelijk in zijn vorderingen.
Conclusie
4.2.
De rechtbank is van oordeel dat de rechtsvordering tot schadevergoeding van [eiser] is verjaard en dat het gestelde ontbreken van klantcontacten in zijn dossier ook niet kan leiden tot toewijzing van de vorderingen van [eiser]. Hierna wordt dit oordeel uitgelegd.
Juridisch kader
4.3.
Als meest verstrekkende verweer beroept het UWV zich op verjaring. Daarvoor geldt het volgende juridisch kader.
4.4.
Een vordering tot schadevergoeding verjaart ingevolge artikel 3:310 BW na verloop van vijf jaar. Op het moment dat de benadeelde ([eiser]) bekend is geworden met zowel de schade als de aansprakelijk persoon, begint deze termijn te lopen. De verjaringstermijn begint pas te lopen op de dag na die waarop de benadeelde ([eiser]) daadwerkelijk in staat is een rechtsvordering tot vergoeding van de door hem geleden schade stellen. Daarvan zal sprake zijn als de benadeelde ([eiser]) voldoende zekerheid – die niet een absolute zekerheid behoeft te zijn – heeft verkregen dat schade is veroorzaakt door tekortschietend of foutief handelen van de betrokken persoon (het UWV). Wanneer de benadeelde ([eiser]) voldoende zekerheid heeft verkregen, is afhankelijk van de relevante omstandigheden van het geval. Het UWV moet feiten en omstandigheden stellen waaruit volgt dat [eiser] daadwerkelijk bekend was met de schade en met de daarvoor aansprakelijke persoon.
4.5.
[eiser] stelt vervolgens dat de verjaring is gestuit door erkenning. [eiser] doet daarmee een beroep op artikel 3:318 BW. Dat artikel ziet op het afbreken van een lopende verjaring als de schuldenaar (het UWV) het recht heeft erkend. [eiser] moet feiten en omstandigheden stellen waaruit volgt dat het UWV de vordering, uitdrukkelijk of stilzwijgend, heeft erkend.
Toepassing
4.6.
Tussen partijen is niet in geschil dat de eerste aansprakelijkheidsstelling van het UWV door [eiser] voor de in deze procedure gevorderde schade, van 24 oktober 2019 dateert (zie 2.4). Ook is niet tussen partijen in geschil dat het vermeende onrechtmatig handelen in 2008/2009 heeft plaatsgevonden.
4.7.
Volgens het UWV betekent dit dat de vordering verjaard is, omdat de eerste aansprakelijkheidsstelling pas 11 jaar na het vermeend onrechtmatig handelen heeft plaatsgevonden. Niet kan worden gezegd dat [eiser] niet eerder bekend is geworden met de schade en de aansprakelijke organisatie. Ook zijn er vanaf 2009 juridische procedures gevoerd, waarbij dit niet aan de orde is geweest, aldus het UWV.
4.8.
[eiser] stelt echter dat de verjaring gestuit is, doordat zijn vordering door het UWV is erkend. Er zijn verschillende klantcontacten geweest met het UWV. Hij heeft in januari 2009 gebeld met het UWV. Ook is hij (onder meer met zijn vader) bij het UWV langs gegaan. Dat moet in april 2009 zijn geweest. Verder heeft hij een paar keer gesproken met iemand van de klantenservice, die hem toezeggingen heeft gedaan. De medewerker heeft gezegd dat als hij schade heeft geleden door een onjuiste beslissing van het UWV, hij die schade kan declareren. Ook heeft een medewerker van het UWV gezegd dat de schade in behandeling zou worden genomen. Dat is de erkenning, aldus steeds [eiser].
4.9.
De rechtbank oordeelt dat de hierboven omschreven klantcontacten tussen [eiser] en het UWV geen handelingen of gedragingen van het UWV betreffen waarbij het UWV de schuld erkent, zoals bedoeld in artikel 3:318 BW. Dit betekent dat [eiser] de verjaring niet heeft gestuit. Nu [eiser] het UWV voor het eerst aansprakelijk heeft gesteld in oktober 2019, het onrechtmatig handelen zou hebben plaatsgevonden in 2008/2009 en in de tussenliggende periode de verjaring niet is gestuit, betekent dit dat de vordering van [eiser] tot betaling van schadevergoeding (ii) is verjaard. De schade moet [eiser] immers ruim voor oktober 2014 (vijf jaar voor de eerste aansprakelijkheidsstelling) bekend zijn geweest.
4.10.
Nu de rechtsvordering tot betaling van schadevergoeding van [eiser] is verjaard, wijst de rechtbank ook de gevorderde verklaring voor recht (i) af wegens gebrek aan belang, zoals is bepaald in artikel 3:303 BW. Zonder rechtsvordering tot betaling van schadevergoeding heeft [eiser] immers geen kenbaar belang bij toewijzing van de gevorderde verklaring voor recht. Het voorgaande betekent ook dat de rechtbank de gevorderde verwijzing naar de schadestaat (iii) afwijst.
Subsidiaire grondslag
4.11.
Ook de door [eiser] aangevoerde subsidiaire grondslag leidt niet tot toewijzing van de gevorderde verklaring voor recht (i) en schadevergoeding (ii). Gelet op wat hiervoor is overwogen, is niet in te zien welke schade [eiser] heeft geleden als gevolg van het ontbreken van de gestelde klantcontacten in het dossier. Uit de stellingen van [eiser] over de inhoud van zijn klantcontacten, die niet goed zouden zijn gedocumenteerd in zijn dossier, is immers geen erkenning van het UWV af te leiden. In het voorgaande ligt tevens besloten dat de rechtbank geen reden ziet om een verzwaarde stelplicht voor het UWV aan te nemen, zoals betoogd door [eiser]. Aangezien de mogelijkheid van schade onaannemelijk is, heeft [eiser] (nog steeds) onvoldoende belang bij de gevorderde verklaring voor recht.
4.12.
De slotsom is dat de rechtbank de vorderingen van [eiser] afwijst.
Proceskosten
4.13.
[eiser] vordert om de proceskosten alsnog te compenseren als [eiser] in het ongelijk wordt gesteld. Het UWV vindt een proceskostenveroordeling van [eiser] wel gepast.
4.14.
Het uitgangspunt is dat de partij die in het ongelijk wordt gesteld in de proceskosten wordt veroordeeld, zoals bepaald in artikel 237 Rv. Er zijn onvoldoende omstandigheden aangevoerd om af te wijken van dit uitgangspunt. Volgens [eiser] heeft het UWV pas laat gereageerd op de aansprakelijkheidsstelling, maar de datum van 3 november 2025 (de datum waarop het UWV reageerde op de aansprakelijkheidsstelling) is gelegen voor het aanbrengen van de dagvaarding op 21 januari 2026. Er was dus nog tijd om af te zien van dagvaarden. Dat het UWV een bestuursorgaan is, zoals betoogd door [eiser], maakt het voorgaande niet anders.
4.15.
Wel ziet de rechtbank aanleiding om in het kader van de proceskostenveroordeling liquidatietarief II (€ 653 per punt) toe te passen. [eiser] verwijt het UWV van een onrechtmatige daad en vordert betaling van € 490.264,45. Dit laatste neemt niet weg dat de inzet van het geschil in eerste plaats is of het UWV onrechtmatig heeft gehandeld. De gevorderde verklaring voor recht sluit hierbij aan. Het geschil draait dus in de eerste plaats om of het UWV onrechtmatig heeft gehandeld en slechts in afgeleide zin over de hoogte van de schade.
4.16.
De proceskosten (inclusief nakosten) van het UWV worden begroot op:
€
6.861,00
€
1.306,00
(2 punten × € 653,00)
€
189,00
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing)
Totaal
€
8.356,00
4.17.
De door het UWV gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
Uitvoerbaar bij voorraad
4.18.
De proceskostenveroordelingen wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Dit betekent dat de veroordelingen ook moeten worden uitgevoerd als tegen dit vonnis hoger beroep wordt ingesteld en zolang daarop niet anders is beslist.
5De beslissing
De rechtbank
5.1.
wijst de vorderingen van [eiser] af,
5.2.
veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 8.356,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
5.3.
veroordeelt [eiser] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over deze proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn voldaan,
5.4.
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordelingen uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. A.C.J. Klaver, rechter, bijgestaan door mr. L.M. Garritsen, griffier en in het openbaar uitgesproken op 2 september 2026.
Centrale Raad van Beroep 12 februari 2025, ECLI:NL:CRVB:2025:254.
Zie onder meer Hoge Raad 21 april 2023, ECLI:NL:HR:2023:653, rov. 3.1.2; Hoge Raad 9 oktober 2020, ECLI:NL:HR:2020:1603, rov. 3.3.3; Hoge Raad 31 maart 2017, ECLI:NL:HR:2017:552, rov. 3.3.2.
