ECLI:NL:CRVB:2026:1447 Centrale Raad van Beroep , 28-10-2026 / 24/253 WIA

24/253 WIA

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 22 december 2023, 22/3147 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 28 oktober 2026

SAMENVATTING

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht heeft geweigerd aan appellant een WIA-uitkering toe te kennen, omdat volgens het Uwv geen sprake is van toegenomen beperkingen uit dezelfde ziekteoorzaak binnen vijf jaar na 28 augustus 2018 in de zin van artikel 55, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wet WIA. In de tussenuitspraak heeft de Raad geoordeeld dat de medische grondslag van het bestreden besluit onvoldoende is gemotiveerd en het Uwv opgedragen het gebrek in het bestreden besluit te herstellen. Hierin is het Uwv geslaagd. De WIA-uitkering is terecht geweigerd.

PROCESVERLOOP

De Raad heeft in het geding tussen partijen op 14 januari 2026 een tussenuitspraak gedaan.

Ter uitvoering van de tussenuitspraak heeft een verzekeringsarts bezwaar en beroep nader onderzoek verricht. De bevindingen zijn neergelegd in een rapport van 11 maart 2026.

Appellant heeft hierop gereageerd. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft vervolgens een aanvullend rapport opgesteld.

Met toepassing van artikel 8:57, tweede lid, aanhef en onder c, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), gelezen in verbinding met artikel 8:108, eerste lid, van de Awb, is een nader onderzoek ter zitting achterwege gelaten, waarna het onderzoek is gesloten.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Voor een uitgebreide weergave van de in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden verwijst de Raad naar de tussenuitspraak. Daaraan wordt het volgende toegevoegd.

1.1. In de tussenuitspraak is geoordeeld dat het bestreden besluit berust op een gebrekkige motivering. De verzekeringsarts bezwaar en beroep is gevolgd in het standpunt dat de fysieke klachten van appellant uit dezelfde ziekteoorzaak niet zijn toegenomen, maar onvoldoende deugdelijk is gemotiveerd dat de psychische klachten niet zijn toegenomen. Het standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat bij einde wachttijd sprake was van spanningsklachten bij een arbeidsconflict en dat dat een andere diagnose betreft dan de depressieve stoornis of somatische symptoomstoornis, die door de GZ-psycholoog eind 2022 bij appellant is vastgesteld, is onvoldoende inzichtelijk en deugdelijk gemotiveerd. Niet kenbaar is beoordeeld of sprake is van toegenomen psychische beperkingen in de te beoordelen periode, waarbij van belang is dat appellant noch bij de primaire verzekeringsarts noch bij de verzekeringsarts bezwaar en beroep op het spreekuur is geweest. Ook is onvoldoende aandacht geweest voor wat appellant bij de beoordeling per einde wachttijd op het spreekuur heeft verklaard en voor de door appellant overgelegde informatie van de GZ-psycholoog. Tot slot kan uit het rapport van 11 oktober 2024 worden afgeleid dat de situatie op 1 januari 2019 is vergeleken met die in de medische informatie uit 2021 en 2022, terwijl de situatie per einde wachttijd op 28 augustus 2018 diende te worden vergeleken met de periode vanaf 1 januari 2019 tot het onderzoek van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 6 november 2022. De motivering is daarmee onvoldoende.

1.2. Het Uwv is opgedragen het gebrek in het bestreden besluit te herstellen door alsnog een fysiek onderzoek door een verzekeringsarts te laten verrichten naar de vraag of sprake is van een toename van de psychische klachten in de te beoordelen periode en zo ja, of sprake is van een andere ziekteoorzaak dan wel van dezelfde ziekteoorzaak. Als dit leidt tot een gewijzigde medische beoordeling, dan dient het Uwv een nader arbeidskundige beoordeling te verrichten en te bezien welke gevolgen dat heeft voor de aanspraken van appellant op een WIA-uitkering.

1.3. Ter uitvoering van de tussenuitspraak heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep appellant op 9 maart 2026 op een spreekuur onderzocht. In het rapport van 11 maart 2026 heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep geconcludeerd dat in de te beoordelen periode geen sprake is van toegenomen beperkingen in het functioneren als gevolg van psychische klachten.

Het standpunt van appellant

1. Appellant heeft zich op het standpunt gesteld dat wel sprake is van toegenomen beperkingen als gevolg van toegenomen psychische klachten. Uit de brief van de GZpsycholoog van 9 december 2022 volgt dat sprake is van een toename van de ernst van de problematiek in de te beoordelen periode. Daarnaast heeft appellant een brief van klinisch neurofysioloog dr. A. Snijders van 30 december 2022 ingebracht over zijn lichamelijke klachten.

Het standpunt van het Uwv

1. Het Uwv heeft een rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 4 juni 2026 ingediend. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft opgemerkt dat de medische informatie waar appellant naar heeft verwezen geen aanleiding geeft voor het wijzigen van het standpunt.

Het oordeel van de Raad

1. De Raad beoordeelt of het Uwv het in de tussenuitspraak geconstateerde gebrek heeft hersteld. De Raad komt tot het oordeel dat dit het geval is.

4.1. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft inzichtelijk en deugdelijk gemotiveerd dat in de te beoordelen periode geen sprake is van toegenomen beperkingen in het functioneren als gevolg van psychische klachten. Uit het onderzoek van maart 2026 blijkt dat sprake is van psychische klachten die zijn ontstaan na het ontslag van appellant in 2016. Sindsdien is sprake van acceptatie- en verwerkingsproblematiek, met spanningsklachten, stemmingsklachten en een ongehoord en machteloos gevoel. Dit blijkt uit de anamnese van appellant en uit de beschikbare medische informatie uit het dossier. Appellant heeft verklaard dat zijn psychische klachten na ontstaan hiervan niet wezenlijk zijn veranderd. Ook uit de brieven van de psychologen blijkt niet dat er veranderingen zijn opgetreden. Bij het psychisch onderzoek zijn ook geen aanwijzingen dat er iets is veranderd in de psychische problematiek van appellant. De bevindingen bij dit onderzoek komen namelijk grotendeels overeen met de bevindingen bij eerdere psychische onderzoeken, zoals onder meer blijkt uit het medisch onderzoeksverslag van 13 juli 2018. Het dagelijks functioneren van appellant is evenmin wezenlijk veranderd, aangezien het dagverhaal en activiteitenpatroon van appellant bij het onderzoek in grote lijnen overeenkomt met dat ten tijde van de eerdere beoordelingen. Gezien het feit dat er geen veranderingen zijn opgetreden in de psychische problematiek en het niveau van dagelijks functioneren is er ook geen aanleiding om aan te nemen dat de psychische belastbaarheid van appellant is gewijzigd. Er is dan ook geen aanleiding om aan te nemen dat sprake is van toegenomen beperkingen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep kan hierin worden gevolgd.

4.2. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in het aanvullend rapport van 4 juni 2026 navolgbaar overwogen dat de brief van de klinisch neurofysioloog geen nieuwe medische gegevens bevat die aanleiding geven om het eerdere medische oordeel te wijzigen. Ook de brief van de GZ-psycholoog van 9 december 2022 is reeds meegewogen in de beoordeling van de belastbaarheid. Uit deze brief blijkt weliswaar dat de depressieve klachten van appellant worden geclassificeerd als ernstig, maar hieruit blijkt niet dat appellant op dat moment forser beperkt werd in het functioneren als direct gevolg van deze klachten. Enkel op basis van de diagnose is er onvoldoende aanleiding om aan te nemen dat sprake is van toegenomen beperkingen in het persoonlijk en sociaal functioneren op dat moment. Gelet op de overige onderzoeksbevindingen, waaruit blijkt dat er geen wezenlijke verandering is opgetreden in de psychische klachten of in het functioneren van appellant, is er geen reden om toegenomen beperkingen aan te nemen. Ook hierin kan de verzekeringsarts bezwaar en beroep worden gevolgd.

4.3. Geconcludeerd wordt dat het Uwv het gebrek in het bestreden besluit heeft hersteld en dat het Uwv terecht heeft geweigerd appellant een WIA-uitkering toe te kennen.

Conclusie en gevolgen

4.4. Omdat pas na de tussenuitspraak in hoger beroep sprake is van een afdoende motivering van het bestreden besluit, bestaat aanleiding om de aangevallen uitspraak te vernietigen, het beroep tegen het bestreden besluit gegrond te verklaren, dit besluit te vernietigen en te bepalen dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven.

1. Er is aanleiding het Uwv te veroordelen in de door appellant gemaakte proceskosten. Deze worden begroot op € 1.868,- in beroep (1 punt voor het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter de zitting) en € 2.335,- in hoger beroep (1 punt voor het hogerberoepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting en 0,5 punt voor de zienswijze). In totaal dus een bedrag van € 4.203,-. Ook moet het Uwv het door appellant in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht vergoeden.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep

• vernietigt de aangevallen uitspraak;

• verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 15 november 2022;

• bepaalt dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven;

• veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 4.203,-;

• bepaalt dat het Uwv aan appellant het in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 188,- vergoedt.

Deze uitspraak is gedaan door M.E Fortuin, in tegenwoordigheid van M.G.J. van Eck als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 28 oktober 2026.

(getekend) M.E. Fortuin

(getekend) M.G.J. van Eck

CRvB 14 januari 2026, ECLI:NL:CRVB:2026:73.