ECLI:NL:RBDHA:2026:32987 Rechtbank Den Haag , 06-11-2026 / NL26.57148 en NL26.57149

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Amsterdam

Bestuursrecht

zaaknummers: NL26.57148 (beroep) en NL26.57149 (voorlopige voorziening)

V-nummer: [V-nummer]

uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen

[eiser] ,

geboren op: [geboortedag] 2004, van Jordaanse nationaliteit, eiser en verzoeker, hierna: eiser

(gemachtigde: mr. E.C. Kaptein),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder, hierna: de minister

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. De minister heeft deze aanvraag niet in behandeling genomen omdat Slovenië verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.

1.1. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

1. Eiser heeft op 22 augustus 2026 een asielaanvraag als bedoeld in artikel 28 van de Vw 2000 ingediend. Hij stelt van Jordaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedag] 2004. De minister heeft met het bestreden besluit van 21 september 2026 deze aanvraag niet in behandeling genomen.

2.1. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Daarnaast heeft eiser een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend, die ertoe strekt zijn uitzetting te verbieden tot op zijn beroep is beslist.

2.2. De rechtbank/voorzieningenrechter (hierna: rechtbank) doet op grond van artikelen 8:54 en 8:83 van de Awb uitspraak zonder zitting.

Beoordeling door de rechtbank

Totstandkoming van het besluit

1. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Asiel- en migratiebeheerverordening (AMB-verordening). Op grond van de AMB-verordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.

3.1. Uit Eurodac is gebleken dat eiser asiel heeft gevraagd in Slovenië. Nederland heeft op 1 september 2026 bij Slovenië een verzoek om kennisgeving inzake terugname gedaan. Slovenië heeft de terugname op 10 september 2026 aanvaard op grond van artikel 38, vierde lid, van de AMB-verordening.

Beoordeling van het beroep

1. Eiser voert aan dat hij als gevolg van de overdracht aan Slovenië een reëel risico zal lopen op schending van zijn grondrechten die neerkomt op onmenselijke of vernederende behandelingen in de zin van artikel 4 van het Handvest. Eiser is kort na zijn aankomst in Slovenië beroofd en aangevallen door een groep mensen. Volgens eiser is hij niet in de gelegenheid gesteld hiervan aangifte te doen bij de politie en heeft de politie ook geen poging gedaan zijn aanvallers op te sporen en aan te houden. Op basis hiervan kan er naar de mening van eiser niet onverkort van het interstatelijk vertrouwensbeginsel worden uitgegaan en komt de bewijslast bij de minister te liggen om zich ervan te vergewissen dat de behandeling in Slovenië zich niet opnieuw zal voordoen in geval van overdracht. Ook blijkt volgens eiser uit landeninformatie dat in Slovenië sprake is van structurele problemen rondom de asielprocedure en opvangvoorzieningen, waardoor ook om die reden ten aanzien van Slovenië niet kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Eiser verwijst hierbij naar het AIDA rapport van mei 2026.

2. De minister heeft zich in het bestreden besluit op het standpunt gesteld dat hij ten aanzien van Slovenië mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel.

3. De rechtbank overweegt als volgt. De minister mag er in het algemeen op vertrouwen dat de lidstaten die partij zijn bij de AMB-verordening, waaronder ook Slovenië, hun internationale verplichtingen nakomen. Dit betekent dat de minister mag uitgaan van het vermoeden dat de behandeling van eiser na overdracht aan Slovenië in overeenstemming is met de bepalingen uit het EVRM, het Handvest en het Vluchtelingenverdrag. Van dit uitgangspunt wordt slechts afgeweken als eiser aannemelijk maakt dat het asiel- en opvangsysteem dusdanige tekortkomingen vertonen dat hij bij overdracht aan Slovenië een reëel risico loopt op een behandeling strijdig met artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest. Van een schending van de voormelde bepalingen zal, in geval eiser aannemelijk maakt dat er sprake is van tekortkomingen in het Sloveense asiel- en opvangsysteem, pas sprake zijn als die tekortkomingen structureel zijn en een bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid bereiken.

6.1. Naar het oordeel van de rechtbank is eiser hier niet in geslaagd. De minister mag er, gelet op het interstatelijk vertrouwensbeginsel, in beginsel van uitgaan dat Slovenië zijn verdragsverplichtingen nakomt. Dit heeft de Afdeling geoordeeld in de recente uitspraak van 29 juli 2026. De Afdeling heeft hierbij ook het AIDA rapport van mei 2026 betrokken. Hetgeen eiser heeft gesteld is onvoldoende om niet (langer) van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uit te gaan. Eiser heeft geen concrete aanwijzingen naar voren gebracht die aannemelijk maken dat hij geen aanspraak zou kunnen maken op opvangvoorzieningen in Slovenië. Als eiser in Slovenië wordt geconfronteerd met tekortkomingen bij de behandeling van zijn asielaanvraag of problemen ervaart ten aanzien van zijn opvang, ligt het op zijn weg hierover bij de Sloveense autoriteiten te klagen. Eiser heeft zijn stelling dat hij na een beroving niet in de gelegenheid zou zijn gesteld aangifte te doen bij de politie ook niet onderbouwd. Niet is gebleken dat eiser heeft geprobeerd aangifte te doen, maar dat dit niet zou zijn gelukt. Een overdracht van eiser aan Slovenië is naar het oordeel van de rechtbank dan ook niet in strijd met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest.

Conclusie en gevolgen

1. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Eiser krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

2. Omdat de rechtbank op het beroep heeft beslist, is er geen aanleiding meer tot het treffen van de gevraagde voorlopige voorziening.

Beslissing

De rechtbank, in de zaak NL26.57148:

• verklaart het beroep ongegrond.

De voorzieningenrechter, in de zaak NL26.57149:

• wijst het verzoek af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.B. de Boer, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. M.A.H. Gonera, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over verzet

Als partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden. Tegen de uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening staat geen rechtsmiddel open.

Vreemdelingenwet 2000.

Algemene wet bestuursrecht.

Dit staat in artikel 30, eerste lid, van de Vw 2000.

Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Asylum Information Database.

Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.

Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) van 19 maart 2019 in de zaak C-163/17, ECLI:EU:C:2019:218.

Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State

ECLI:NL:RVS:2026:4375, rechtsoverweging 5.1 tot 7.