ECLI:NL:RBLIM:2026:6184 Rechtbank Limburg , 29-06-2026 / ROE 25/2173 en ROE 25/2174

RECHTBANK LIMBURG

Zittingsplaats Roermond

Bestuursrecht

zaaknummers: ROE 25/2173 en ROE 25/2174

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 29 juni 2026 in de zaken tussen

[eiser] , uit [woonplaats] , eiser (gemachtigde: mr. J. van Helden),

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Stein, het college (gemachtigde: Y.J.P. Pozun).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de beroepen van eiser tegen (i) de intrekking, herziening en terugvordering van zijn recht op bijstand (ROE 25/2174) en (ii) de oplegging van een bestuurlijke boete (ROE 25/2173). Eiser is het niet eens met die besluiten. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van die beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de beroepen.

1.1. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep tegen de intrekking, herziening en terugvordering ongegrond is en het beroep tegen de boete gegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

1. Eiser ontvangt sinds 10 april 2011 een bijstandsuitkering van het college.

2.1. Het college heeft op 27 mei 2024 een anonieme tip ontvangen via het UWV onder andere inhoudende dat eiser zou zwartwerken. Naar aanleiding van deze tip is het college een onderzoek naar de rechtmatigheid van de uitkering van eiser gestart. Eiser is verzocht verschillende bewijsstukken over te leggen en is op 8 oktober 2024 uitgenodigd voor een rechtmatigheidsgesprek. Tijdens dat gesprek heeft eiser onder andere verklaard dat hij een tegemoetkoming heeft ontvangen als gevolg van de toeslagenaffaire, hij een aantal keer Fair Play gokcenters heeft bezocht, hij een account op Unibet heeft, hij eenmalig een uitbetaling heeft gekregen op zijn bankrekening in april 2024, hij niet wist dat hij gokactiviteiten moest melden bij het college en dat het college niks te maken heeft met wat hij met het geld van de toeslagenaffaire doet.

2.2. Met het besluit van 10 oktober 2024 (het primaire besluit 1) heeft het college het recht op bijstand van eiser ingetrokken over de maand maart 2024 en herzien over de maanden april 2024 en juni 2024 in verband met inkomsten uit gokken. De ten onrechte verstrekte bijstand over de maand maart 2024 wordt van eiser teruggevorderd tot een bedrag van € 1.283,83 netto en de inkomsten over de maanden april 2024 (€ 200,-) en juni 2024 (€ 400,-) zijn verrekend met de uitkering over de maand september 2024.

2.3. Op 14 oktober 2024 heeft het college een voornemen tot het opleggen van een bestuurlijke boete uitgebracht. Eiser heeft op 1 november 2024 zijn zienswijze gegeven. Met het besluit van 4 november 2024 (het primaire besluit 2) heeft het college een bestuurlijke boete aan eiser opgelegd van € 641,91.

2.4. Met twee afzonderlijke besluiten van 11 augustus 2025 (de bestreden besluiten 1 en 2) op de bezwaren van eiser is het college bij de primaire besluiten van 10 oktober 2024 en 4 november 2024 gebleven.

2.5. Eiser heeft beroep ingesteld tegen de bestreden besluiten.

2.6. De rechtbank heeft de beroepen op 30 april 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de waarnemend gemachtigde van eiser mr. M. De Esch en de gemachtigde van het college.

Beoordeling door de rechtbank

Intrekking, herziening en terugvordering (ROE 25/2174)

Gokactiviteiten en schending van de inlichtingenverplichting

1. Eiser voert (samengevat) aan dat het hem niet kan worden verweten dat hij geen melding heeft gemaakt van de gokactiviteiten. Hij is immers erkend slachtoffer van de toeslagenaffaire, in dat kader heeft hij een compensatie ontvangen op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht). Deze compensatie wordt volledig vrijgelaten op grond van artikel 31, tweede lid, onder l, van de Participatiewet (Pw) in samenhang gezien met artikel 7, onder p, van de Regeling Participatiewet. Het was eiser dan ook niet ‘redelijkerwijs duidelijk’ dat hij er op grond van artikel 17 van de Pw melding van had moeten maken dat hij met de door hem ontvangen compensatie heeft gegokt. Ook hebben de gokactiviteiten onder de streep niet tot winst geleid. Zijn situatie is vergelijkbaar met het zogenaamde vervangingsvermoeden, zoals bedoeld in de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) van 4 juni 2019.

3.1. De rechtbank stelt allereerst vast dat tussen partijen niet in geschil is dat eiser in de te beoordelen periode online en fysieke gokactiviteiten heeft verricht en dat hij hiervan geen mededeling heeft gedaan aan het college. Volgens vaste rechtspraak van de CRvB is gokken op zichzelf een bezigheid die gemeld moet worden. Eisers stelling dat hij geen winst heeft gemaakt bij het gokken doet er niet aan af dat uit de aard van gokken voortvloeit dat er inkomsten mee kunnen worden verworven. Het college moet hiervan op de hoogte worden gesteld, zodat het kan onderzoeken of inderdaad inkomsten zijn verworven en tot welk bedrag. Dit maakt dat gokken van invloed kan zijn op het recht op bijstand. Dit moest eiser redelijkerwijs duidelijk zijn. Dit betekent dat eiser de gokactiviteiten uit eigen beweging had moeten melden bij het college.

3.2. Door zijn gokactiviteiten niet bij het college te melden, heeft eiser de op hem rustende inlichtingenverplichting geschonden. De rechtbank is van oordeel dat het feit dat de tegemoetkoming op grond van artikel 31 van de Pw wordt vrijgelaten als middel en de ontvangst van de tegemoetkoming op die manier geen invloed heeft op het recht op bijstand niet betekent dat eiser in dit specifieke geval niet had hoeven te melden dat hij met dit geld heeft gegokt. Dat betekent namelijk niet dat dan niet meer aan de andere verplichtingen van de Pw hoeft te worden voldaan, in dit geval de verplichting te melden dat eiser met dat geld is gaan gokken en daar inkomsten mee kunnen worden verworven. De vrijstelling geldt niet daarvoor. Op zitting is hierover bijvoorbeeld besproken dat eiser dat geld voor een vakantie kan gebruiken (zonder dat dit gevolgen heeft voor zijn recht op bijstand), maar dat hij dan nog wel moet melden bij het college dat hij langer dan vier weken in het buitenland is. Die verplichting om het gokken met dat geld te melden had hem ook dan redelijkerwijs duidelijk moeten zijn, omdat staan blijft dat inkomsten kunnen worden verworven door met dat geld te gokken. En dat is en blijft relevant voor eisers recht op bijstand. Dat het hier gaat om geld ter compensatie van de toeslagenaffaire dat om die reden als middel is vrijgelaten, doet dáár niet aan af. Dat eiser vervolgens vindt dat het hem niet kan worden verweten dat hij dit niet heeft begrepen en daarom niet heeft gemeld, is geen aanleiding voor een ander oordeel. De inlichtingenplicht is namelijk een objectief geformuleerde verplichting waar verwijtbaarheid geen rol bij speelt: beoordeeld moet worden of eiser de gokactiviteiten had moeten melden en dit heeft nagelaten. En dat is hier het geval. De rechtbank begrijpt dat eiser het wellicht onduidelijk heeft gevonden op welke manier hij zijn tegemoetkoming uit de Wht nu mocht besteden terwijl hij bijstand ontving, maar dat is dus niet doorslaggevend voor het antwoord op de vraag of eiser zijn inlichtingenplicht heeft geschonden door zijn gokactiviteiten met (een deel van) die tegemoetkoming niet te melden.

3.3. De rechtbank is verder van oordeel dat eisers beroepsgrond over het vervangings-vermoeden niet slaagt. De uitspraak waar eiser naar verwijst ziet (kort gezegd) op de zeer specifieke situatie dat algemeen gebruikelijke of noodzakelijke gebruiksgoederen worden verkocht, maar dat het vermoeden gerechtvaardigd is dat de betrokkene van die opbrengst een nieuw gebruiksgoed moet aanschaffen dat het oude vervangt. Het geld dat vrijkomt met de verkoop wordt dan op grond van artikel 34, tweede lid, van de Pw niet tot het vermogen van de betrokkene gerekend. Naar het oordeel van de rechtbank is deze rechtspraak niet van toepassing in het geval van de gokactiviteiten van eiser. In eisers geval gaat het namelijk niet om vervanging van gebruiksgoederen en het vermoeden dat de verkoopopbrengst daarvan dáárvoor wordt gebruikt. Zijn gokactiviteiten zijn daar ook niet mee te vergelijken. Intrekking en herziening

1. Bij gokken in een fysiek casino wordt er op grond van vaste rechtspraak van uitgegaan dat, behoudens tegenbewijs, de winst gelijk is aan de inleg en dat dit aan de hand van pinopnames in een gokinstelling aannemelijk kan worden gemaakt. Eiser heeft op basis van dit uitgangspunt in maart 2024 € 3.000,- en in juni 2024 € 400,- aan winsten verkregen uit het gokken in een fysiek casino. Dit zijn immers de door eiser gepinde (en daarmee de ingelegde) bedragen. Dit bedrag overschrijdt in de maand maart 2024 de toepasselijke bijstandsnorm. Het college heeft het recht op bijstand over de maand maart 2024 daarom terecht ingetrokken en het recht op bijstand over de maand juni 2024 terecht herzien. Bij gokken bij een online gokinstelling worden alle gebeurtenissen geregistreerd in het desbetreffende gokaccount van de betrokkene, zodat naar vaste rechtspraak aan de hand daarvan de gokopbrengsten kunnen worden vastgesteld. Het college heeft zich hier beperkt tot de op de bankrekening van eiser uitgekeerde bedragen. Dat is gunstig voor eiser. Op de bankrekening van eiser is in de maand april 2024 een uitbetaling van € 200,- van Unibet zichtbaar. Het college heeft het recht op bijstand over de maand april 2024 daarom terecht herzien. Eiser heeft hier verder niets concreet tegen aangevoerd wat maakt dat niet van die bedragen kan worden uitgegaan, anders dan dat hij stelt geen winst te hebben behaald. Maar dat is dus onvoldoende om hem daar in te volgen. Terugvordering

2. Eiser voert (samengevat) aan dat er dringende redenen zijn op grond waarvan het college had moeten afzien van terugvordering en verrekening. Eiser is erkend slachtoffer van de toeslagenaffaire en hij heeft hierdoor ernstige financiële en psychische gevolgen ondervonden. De compensatie is wettelijk vrijgesteld en had geen invloed mogen hebben op het recht op bijstand.

5.1. De rechtbank overweegt dat het college verplicht is om de te veel betaalde bijstand terug te vorderen, omdat eiser ten onrechte bijstand heeft ontvangen als gevolg van het niet nakomen van de inlichtingenverplichting. Indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn kan het college besluiten geheel of gedeeltelijk van terugvordering af te zien.

5.2. De CRvB heeft in vier uitspraken van 10 december 2024 tot uitdrukking gebracht dat een besluit om al dan niet van deze mogelijkheid gebruik te maken moet zijn gebaseerd op een belangenafweging. Daarbij geldt het uitgangspunt dat wat ten onrechte is ontvangen in beginsel moet worden terugbetaald en verder dat met alle relevante feiten en omstandigheden van het geval rekening wordt gehouden. Die feiten en omstandigheden kunnen zien op de gevolgen van de terugvordering, maar ook op de oorzaak daarvan. De afweging zal een toetsing aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, waaronder het evenredigheidsbeginsel, moeten kunnen doorstaan.

5.3. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college dat wat eiser heeft aangevoerd bij de afweging van de betrokken belangen niet als dringende redenen hoeven aan te merken om van terugvordering af te zien. Daarbij heeft het college van belang mogen vinden dat de terugvordering niet door toedoen van het college is ontstaan, maar door de schending van de inlichtingenverplichting door eiser. Door geen melding te maken van (de inkomsten uit) zijn gokactiviteiten heeft eiser het college benadeeld, omdat hierdoor teveel bijstand is betaald. Uitgangspunt is dat dit moet worden terugbetaald. In de omstandigheid dat eiser slachtoffer is van de toeslagenaffaire en dat dit ingrijpend voor hem is geweest (en wellicht nog steeds is), heeft het college geen aanleiding hoeven zien om geheel of gedeeltelijk af te zien van de terugvordering van het geld dat eiser teveel aan bijstand heeft ontvangen door te gokken met geld van de compensatie daarvoor. Het college heeft zich in dat verband op het standpunt kunnen en mogen stellen dat eiser een schadevergoeding heeft ontvangen om deze gevolgen van de toeslagenaffaire te compenseren. Dat eiser vindt dat die schadevergoeding dan geen invloed heeft dan wel mag hebben op zijn bijstand (en ook het gokken daarmee dus niet) en zich op het standpunt stelt dat het voor hem onvoldoende duidelijk was dat dit anders was, is geen reden om niet te kunnen of mogen terugvorderen. Daarvoor verwijst de rechtbank ook naar wat daarover hiervoor al is overwogen. Daarnaast heeft het college zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser zijn financiële situatie niet inzichtelijk heeft gemaakt. Dat de financiële gevolgen van de terugvordering voor eiser onaanvaardbaar zijn, is dan ook niet gebleken. Op de zitting is overigens nog duidelijk geworden dat eiser elke maand aflost (rond de € 65,-). De rechtbank vindt verder van belang dat eiser bij de invordering van het teruggevorderde bedrag wordt beschermd door de regels over de beslagvrije voet. Van andere omstandigheden die de terugvordering disproportioneel of onredelijk zouden maken is de rechtbank niet gebleken. De rechtbank begrijpt dat eiser zich weer benadeeld voelt door deze besluitvorming, maar op grond van het voorgaande is de intrekking, herziening en terugvordering van het recht op bijstand over de maanden maart 2024, april 2024 en juni 2024 rechtmatig.

5.4.

Het beroep tegen de intrekking, herziening en terugvordering (ROE 25/2174) is ongegrond. Voor een vergoeding van de proceskosten of het griffierecht is geen aanleiding.

Boete (ROE 25/2173)

1. Eiser voert (samengevat) aan dat het college niet heeft gemotiveerd dat het opleggen van de boete evenredig is in het geval van eiser. De evenredigheidstoets moet niet beperkt blijven tot de financiële uitvoerbaarheid van de invordering, maar moet ook zien op de vraag of het opleggen van de boete zelf proportioneel is. Er is geen concrete overweging gemaakt van de individuele omstandigheden van eiser, er is ook niet onderzocht of het opleggen van een boete bijdraagt aan het doel van de wet. Eiser voert verder aan dat hij niet verwijtbaar heeft gehandeld. Eiser heeft geen materieel voordeel behaald wat hij had moeten melden aan het college. Daar komt bij dat eiser redelijkerwijs niet kon weten dat deze besteding gevolgen zou kunnen hebben voor zijn uitkering. Het college heeft eiser niet voldoende geïnformeerd dat het gebruik van de compensatie (bijvoorbeeld voor gokken), alsnog gemeld moest worden. Door de centrale overheid en het college is juist steeds benadrukt dat de compensatie is bedoeld als een vrij besteedbare vergoeding om gedupeerden van de toeslagenaffaire een nieuwe start te geven. Eiser voert ten slotte aan dat het college van het opleggen van een boete had moeten afzien. Eiser heeft door de toeslagenaffaire ingrijpende financiële, emotionele en psychische schade geleden. Gelet op het ontbreken van verwijtbaarheid, de afwezigheid van financieel voordeel, de complexe en misleidende regelgeving rondom de hersteloperatie en de bijzondere persoonlijke omstandigheden van eiser, is het opleggen van een boete volgens hem onevenredig en onrechtmatig.

6.1. De rechtbank stelt voorop dat het vaste rechtspraak is dat het bestuursorgaan bij het opleggen van een boete wegens schending van de inlichtingenverplichting de feiten moet stellen en, voor zover betwist, aantonen dat betrokkene de inlichtingenverplichting heeft geschonden. Er geldt dus een zwaardere bewijslast voor het college. Ook als de besluitvorming over de intrekking en de terugvordering vast staat, dient in het kader van de boete een zelfstandig oordeel over de schending van de inlichtingenverplichting te worden gegeven. Bij het opleggen van de boete moet vervolgens rekening worden gehouden met de omstandigheden waaronder de schending is begaan en de persoonlijke situatie van eiser.

6.2. Aan de boete van € 641,91 is ten grondslag gelegd dat eiser de inlichtingenplicht heeft geschonden omdat hij geen melding heeft gemaakt van zijn gokactiviteiten. Dat eiser dat niet heeft gemeld, is niet in geschil. Echter, gelet op alle feiten en omstandigheden van dit geval is de rechtbank van oordeel dat deze boete daaraan geen recht doet en het daarom niet evenredig is om deze boete op te leggen. Van belang is daarvoor allereerst dat eiser in verband met die gokactiviteiten ook al de teveel betaalde bijstand moet terugbetalen. Daar komt deze boete (hoewel uit de wet de verplichting daartoe voortvloeit) bovenop. Daarbij merkt de rechtbank nog op dat nergens uit blijkt dat eiser doelbewust niet heeft gemeld dat hij ging gokken of (zoals hij dacht dat hem werd verweten) misbruik heeft gemaakt van het geld dat hij wegens de toeslagenaffaire heeft gekregen door daar (stiekem) mee te gokken, en dat werpt het college hem ook niet tegen. Verder weegt voor de rechtbank mee dat eiser tijdens de zitting ook nog (onweersproken) heeft gesteld dat hij op het moment dat hij ging gokken geen casemanager had waar hij zijn eventuele twijfels aan had kunnen melden, dat het hier om een relatief beperkte en afgesloten periode gaat (drie maanden), eiser sindsdien niet meer gegokt heeft (en in dat verband heeft verklaard dat dit achteraf ook onverstandig was om te doen) en dat hij tijdens het rechtmatigheidsgesprek onmiddellijk duidelijkheid en openheid heeft gegeven over de gokactiviteiten en (financieel) inzicht daarin heeft verschaft. Ook betrekt de rechtbank dat tijdens de zitting is gesproken over de begeleidende brief die eiser bij de compensatie in het kader van de toeslagenaffaire heeft gekregen. Eiser heeft daarover toegelicht dat in deze brief te kennen is gegeven dat de compensatie bedoeld is om het vertrouwen in de overheid te herstellen, dat de compensatie vrij kan worden besteed en de compensatie geen invloed heeft op zijn recht op bijstand, zodat hij dacht dat hij daarmee ‘kon doen wat hij wilde’. Het komt de rechtbank, mede gezien de complexe regelgeving over vrijlating van de compensatie en de gevolgen daarvan voor het recht op bijstand, niet ongeloofwaardig of onbegrijpelijk voor dat eiser niet goed in de gaten heeft gehad dat hij wel moest melden dat hij ging gokken met het geld van de compensatie. Dat doet weliswaar niet af aan de rechtmatigheid van de intrekking, herziening en terugvordering (wat hiervoor al is geoordeeld), maar weegt wel mee in de beoordeling van de vraag of er (ook nog) een bestraffende boete moet worden opgelegd wegens het niet melden van de gokactiviteiten met (een deel van) het bedrag van die compensatie. De rechtbank vindt tot slot ook nog van belang dat eiser tijdens de zitting heeft toegelicht dat hij jarenlang medische klachten heeft ondervonden en psychische hulp nodig heeft gehad – en nog steeds heeft – als gevolg van de toeslagenaffaire, en dat het hem erg raakt dat hij – mede door ook nog deze boete – weer het gevoel heeft dat hij onheus wordt bejegend en benadeeld. In dit licht en in deze specifieke context bezien is de rechtbank van oordeel dat de boete niet kon worden opgelegd.

6.3. Het beroep ROE 25/2173 is dus gegrond. Dit betekent dat de boete daarom van de baan is. Het bestreden besluit dient daarom te worden vernietigd. In het kader van een finale geschilbeslechting zal de rechtbank zelf voorzien en het primaire boetebesluit herroepen.

6.4. Omdat het beroep ROE 25/2173 gegrond is moet het college het griffierecht aan eiser vergoeden en krijgt eiser ook een vergoeding van zijn proceskosten. In bezwaar heeft elke proceshandeling een waarde van € 666,- per punt. De gemachtigde van eiser heeft op 9 december 2024 bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit in de boetezaak. Ook heeft de gemachtigde op 30 juni 2025 deelgenomen aan de hoorzitting. In het bestreden besluit heeft het college geen proceskosten toegekend. De proceskosten in bezwaar worden door de rechtbank vastgesteld op € 1.332,- (twee proceshandelingen maal € 666,- per proceshandeling). De proceskostenvergoeding in beroep stelt de rechtbank vast op € 1.868,- (één punt voor het indienen van een beroepschrift en één punt voor de aanwezigheid op de zitting, met een waarde per punt van € 934,-, wegingsfactor 1).

Beslissing

De rechtbank:

• verklaart het beroep tegen de intrekking, herziening en terugvordering van het recht op bijstand (ROE 25/2174) ongegrond;

• verklaart het beroep tegen de boete (ROE 25/2173) gegrond;

• vernietigt het bestreden besluit van 11 augustus 2025;

• herroept het primaire boetebesluit van 4 november 2024;

• veroordeelt het college in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 3.200,-;

• bepaalt dat het college het griffierecht van € 53,- (ROE 25/2173) aan eiser vergoedt.

Deze uitspraak is gedaan door mr. P.H. Broier, rechter, in aanwezigheid van mr. M.P.A. Jacobs-van Wijlick, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 29 juni 2026.

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: 29 juni 2026.

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.

Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Wettelijk kader

Op grond van artikel 17 van de Pw doet de belanghebbende aan het college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze van invloed kunnen zijn op het recht op bijstand.

Op grond van artikel 18a, eerste lid, van de Pw legt het college een bestuurlijke boete op van ten hoogste het benadelingsbedrag wegens het niet of niet behoorlijk nakomen door de belanghebbende van de verplichting als bedoeld in artikel 17 van de Pw. Op grond van artikel 18a, zevende lid, van de Pw kan het college afzien van het opleggen van een bestuurlijke boete indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn.

Op grond van artikel 31, tweede lid, onder l, van de Pw, worden niet tot de middelen van de belanghebbende worden gerekend:bij ministeriële regeling aan te wijzen uitkeringen en vergoedingen voor materiële en immateriële schade;

Als een bijstandsgerechtigde niet aan de inlichtingenplicht voldoet en als gevolg daarvan ten onrechte of tot een te hoog bedrag bijstand ontvangt, moet het college de bijstandsuitkering herzien of intrekken. Dit staat in artikel 54, derde lid, van de Pw.

Op grond van artikel 58, eerste lid, van de Pw, vordert het college de kosten van bijstand terug die onterechte of tot een te hoog bedrag zijn ontvangen. Op grond van artikel 58, achtste lid, van de Pw, kan het college afzien van terugvordering indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn.

Artikel 7, onderdeel p, van de Regeling Participatiewet, IOAW en IOAZNiet tot de middelen, bedoeld in artikel 31 van de wet, worden gerekend:betalingen door de Dienst Toeslagen inzake:

1°.de compensatie of aanvullende compensatie, bedoeld in artikel 2.1, artikel 2.9a, eerste lid, onderdeel a, subonderdeel 1, of tweede lid, artikel 2.9b, eerste lid, onderdeel a, subonderdeel 1, of tweede lid, of artikel 2.14h van de Wet hersteloperatie toeslagen;

2°.de O/GS-tegemoetkoming en aanvullende O/GS-tegemoetkoming, bedoeld in artikel 2.6, artikel 2.9a, eerste lid, onderdeel a, subonderdeel 2, of tweede lid, of artikel 2.9b, eerste lid, onderdeel a, subonderdeel 2, of tweede lid, van de Wet hersteloperatie toeslagen;

3°.het forfaitair bedrag, bedoeld in artikel 2.7, artikel 2.9a, eerste lid, onderdeel a, subonderdeel 3, of artikel 2.9 b, eerste lid, onderdeel a, subonderdeel 3, van de Wet hersteloperatie toeslagen;

4°.de incidentele noodvoorziening, bedoeld in artikel 2.8 of artikel 2.14i van de Wet hersteloperatie toeslagen;

5°.de bijzondere tegemoetkoming kinderopvangtoeslag, bedoeld in artikel 2.9 van de Wet hersteloperatie toeslagen;

6°.de eenmalige tegemoetkoming, bedoeld in artikel 49g van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen, zoals dat luidde op 25 januari 2021;

7°.de tegemoetkoming aan een kind, pleegkind of voormalig pleegkind als bedoeld in afdeling 2.2 van de Wet hersteloperatie toeslagen, of de tegemoetkoming aan de nabestaanden van een overleden kind als bedoeld in afdeling 2.2a van de Wet hersteloperatie toeslagen;

8°.de tegemoetkoming, bedoeld in Afdeling 2.5 van de Wet hersteloperatie toeslagen.

De voor deze uitspraak relevante wet- en regelgeving is opgenomen in de bijlage.

ECLI:NL:CRVB:2019:1942.

Zie bijvoorbeeld de uitspraken van de CRvB van 23 februari 2021 (ECLI:NL:CRVB:2021:483), 4 april 2023 (ECLI:NL:CRVB:2023:502) en 2 september 2025 (ECLI:NL:CRVB:2025:1384).

Zie bijvoorbeeld de uitspraken van de CRvB van 28 juni 2022 (ECLI:NL:CRVB:2022:1475) en 31 maart 2026 (ECLI:NL:CRVB:2026:402.

Zie bijvoorbeeld de uitspraken van de CRvB van 30 april 2024 (ECLI:NL:CRVB:2024:1789) en van 6 mei 2025 (ECLI:NL:CRVB:2025:760).

Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de CRvB van 6 mei 2025 (ECLI:NL:CRVB:2025:760).

ECLI:NL:CRVB:2024:2192, ECLI:NL:CRVB:2024:2193, ECLI:NL:CRVB:2024:2194, ECLI:NL:CRVB:2024:2195.

Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de CRvB van 22 juni 2021 (ECLI:NL:CRVB:2021:1476).

Artikel 18a, eerste lid, van de Pw.