ECLI:NL:CRVB:2026:1400 Centrale Raad van Beroep , 08-10-2026 / 24/1684 WLZ

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

24/1684 WLZ

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 5 juni 2024, 22/7194 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

CZ Zorgkantoor B.V. (zorgkantoor)

Datum uitspraak: 8 oktober 2026

SAMENVATTING

Deze uitspraak gaat over de afwijzing van een aanvraag voor een pgb op grond van de Wlz. Het zorgkantoor heeft de aanvraag mogen weigeren, omdat de voorgestelde gewaarborgde hulp onvoldoende waarborg biedt voor het nakomen van de verplichtingen van het pgb door appellant.

PROCESVERLOOP

Namens appellant heeft mr. W.G.H. van de Wetering hoger beroep ingesteld. Mr. M. de Boorder, advocaat, heeft zich als opvolgend gemachtigde gesteld en een nader stuk ingediend.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 16 juli 2026. Appellant is verschenen, vergezeld van zijn broer [naam broer] en zijn vader [naam vader] en bijgestaan door mr. De Boorder. Het zorgkantoor is niet verschenen.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

1.1. Appellant, geboren in 1992, is geïndiceerd voor zorg op grond van het bepaalde bij en krachtens de Wet langdurige zorg (Wlz) voor zorgprofiel VG Wonen met begeleiding en intensieve verzorging. Na een eerdere afwijzing heeft appellant op 17 februari 2022 bij het zorgkantoor opnieuw een aanvraag ingediend voor een persoonsgebonden budget (pgb). Appellant heeft hierbij laten weten van welke gewaarborgde hulp hij gebruik wil maken. Hij wil met het pgb de zorg die zijn partner aan hem verleent betalen.

1.2. Met een besluit van 13 april 2022, na bezwaar gehandhaafd met een besluit van 13 oktober 2022 (bestreden besluit) heeft het zorgkantoor geweigerd om aan appellant een pgb te verlenen. Het bestreden besluit berust op het standpunt dat de voorgestelde gewaarborgde hulp onvoldoende waarborg biedt voor het nakomen van de verplichtingen van een pgb. Uit het Bewuste Keuze Gesprek met de beoogd gewaarborgde hulp kwam naar voren dat zij maar één keer per kwartaal contact zal hebben met de budgethouder en dat zij verder afhankelijk zal zijn van de signalen van de broer en de partner van appellant, die ook de zorgverlener is. Volgens het zorgkantoor is dit in de voorliggende situatie onvoldoende om de taak van de gewaarborgde hulp naar behoren te kunnen uitvoeren. De gewaarborgde hulp dient zelfstandig vast te stellen hoe de zorgverlening verloopt en naar eigen waarnemingen te handelen en niet (hoofdzakelijk) af te gaan op signalen van de broer en de partner.

Uitspraak van de rechtbank

1. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De rechtbank heeft overwogen dat het zorgkantoor zich op het standpunt mocht stellen dat de beoogd gewaarborgde hulp onvoldoende waarborg zou bieden voor het nakomen van de aan het pgb verbonden verplichtingen, omdat één contactmoment per kwartaal onvoldoende is om de taak van gewaarborgde hulp naar behoren te kunnen uitvoeren. Zoals in het bestreden besluit is toegelicht, is daarbij van belang dat de gewaarborgde hulp ervoor verantwoordelijk is dat de budgethouder goede zorg ontvangt en moet controleren of de geleverde zorg passend, verantwoord en van goede kwaliteit is. Het zorgkantoor mocht eisen dat de gewaarborgde hulp door middel van eigen waarnemingen invulling zou geven aan haar taak en niet in belangrijke mate af zou gaan op signalen van derden. Anders dan appellant ter zitting heeft betoogd, hoefde het zorgkantoor niet te overleggen over een acceptabele frequentie van contactmomenten, aangezien de beoogd gewaarborgde hulp zelf heeft verklaard niet vaker dan eenmaal per kwartaal langs te kunnen komen. Wegens het ontbreken van voldoende waarborgen mocht het zorgkantoor de aanvraag voor een pgb afwijzen.

Het standpunt van appellant

1. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellant heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat de rechtbank het belang van appellant bij het ontvangen van een op zijn situatie toegesneden zorgvoorziening ondergeschikt stelt aan een gevoel dat het pgb wel eens anders zou kunnen worden aangewend dan waarvoor het is bedoeld. Er is volgens appellant al het mogelijke gedaan om zoveel als mogelijk garanties te bieden voor een juiste aanwending van de pgb-gelden.

Het oordeel van de Raad

1. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

4.1. De Raad stelt voorop dat de te beoordelen periode de periode van 17 februari 2022 (datum aanvraag) tot en met 13 oktober 2022 (datum bestreden besluit) is.

4.2. Appellant heeft in hoger beroep over de waarborg voor het nakomen van de aan het pgb verbonden verplichtingen in de kern herhaald wat hij bij de rechtbank heeft aangevoerd. De rechtbank heeft deze beroepsgronden in de aangevallen uitspraak besproken en afdoende gemotiveerd waarom deze niet leiden tot vernietiging van het bestreden besluit. De Raad verenigt zich met het oordeel van de rechtbank over deze beroepsgronden en onderschrijft de overwegingen van de rechtbank, zoals die hiervoor onder rechtsoverweging 2 zijn weergegeven. Het zorgkantoor heeft dus op basis van de ten tijde van de te beoordelen periode beschikbare gegevens over de inzet van de beoogd gewaarborgde hulp mogen weigeren aan appellant een pgb te verlenen.

4.3. Wat appellant verder heeft aangevoerd behoeft daarom geen bespreking.

Conclusie en gevolgen

4.4. Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat het bestreden besluit in stand blijft.

1. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellant geen vergoeding voor zijn proceskosten en het betaalde griffierecht.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door D. Hardonk-Prins als voorzitter en K.H. Sanders en B. Serno als leden, in tegenwoordigheid van F.M. Gerritsen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 8 oktober 2026.

(getekend) D. Hardonk-Prins

(getekend) F.M. Gerritsen