ECLI:NL:CRVB:2026:1428 Centrale Raad van Beroep , 22-10-2026 / 25/1284 WMO15

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

25/1284 WMO15

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland van 15 mei 2025, 22/1097 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

het College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Apeldoorn (college)

Datum uitspraak: 22 oktober 2026

SAMENVATTING

Het hoger beroep slaagt niet. De rechtbank heeft het beroep terecht niet-ontvankelijk verklaard omdat appellant geen procesbelang heeft bij een inhoudelijke beoordeling.

PROCESVERLOOP

Appellant heeft hoger beroep ingesteld.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar de enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 10 september 2026.

Appellant is verschenen. Het college heeft zich niet laten vertegenwoordigen.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

1.1. Appellant, geboren in 1968, is bekend met niet-aangeboren hersenletsel en een autisme spectrum stoornis.

1.2. Met een besluit van 28 maart 2019 heeft het college op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2105) aan appellant voor de periode van 1 april 2019 tot en met 31 maart 2020 een maatwerkvoorziening begeleiding individueel complex verstrekt voor drie uur per week (zorg in natura). Met ingang van 1 april 2019 heeft appellant ondersteuning van Professionals in NAH ontvangen totdat hij in oktober 2019 vrijwillig is opgenomen in een instelling van GGNet.

1.3. Appellant heeft bezwaar gemaakt tegen het besluit van 28 maart 2019. Het college heeft dit bezwaar met een besluit van 11 december 2019 kennelijk niet-ontvankelijk verklaard omdat door de opname van appellant een nieuwe situatie is ontstaan en hij niet meer kan bereiken dat de omvang van de voordien aan hem verleende zorg in natura wordt uitgebreid.

1.4. De rechtbank heeft met een uitspraak van 5 november 2020 geoordeeld dat het college het bezwaar van appellant ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard omdat het verzoek om proceskosten belang oplevert en heeft de beslissing van 11 december 2019 vernietigd. Met een nieuw besluit van 19 januari 2022 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar van appellant tegen het besluit van 28 maart 2019 ongegrond verklaard.

Uitspraak van de rechtbank

1. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit niet-ontvankelijk verklaard omdat appellant geen procesbelang heeft. De periode van de toegekende maatwerkvoorziening in de vorm van zorg in natura is versteken. Appellant heeft ondersteuning gekregen. Het standpunt van appellant dat de door hem opgevoerde kosten en misgelopen inkomsten voorkomen hadden kunnen worden als het college de door hem gevraagde maatwerkvoorziening door de zorgaanbieder van zijn keuze had verstrekt, kan de rechtbank dan ook niet volgen. Bovendien is het naar het oordeel van de rechtbank op voorhand niet aannemelijk dat appellant als gevolg van de besluitvorming de schade heeft geleden die hij stelt te hebben geleden. Zonder nadere toelichting en bewijsstukken kan niet worden gezegd dat deze schade in verband kan worden gebracht met de in dit geding aan de orde zijnde besluitvorming.

Het standpunt van appellant

1. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Tijdens de zitting bij de Raad heeft hij toegelicht dat het probleem er in zijn ogen vooral in bestaat dat hij door toedoen van het college, en met name door de weigering om hem toe te laten tot de schuldhulpverlening, zijn (te dure) woning heeft moeten verlaten, waarmee de ellende is begonnen en waardoor de gestelde schade (onder meer gemiste inkomsten en bewindvoerderskosten) is ontstaan.

Het oordeel van de Raad

1. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het beroep niet-ontvankelijk heeft verklaard aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

4.1. Zoals de rechtbank terecht heeft overwogen is pas sprake van (voldoende) procesbelang als het resultaat dat de indiener van een bezwaar- of beroepschrift met het maken van bezwaar of het indienen van (hoger) beroep nastreeft, daadwerkelijk kan worden bereikt en het realiseren van dat resultaat voor deze indiener feitelijk betekenis kan hebben. Het hebben van een louter formeel of principieel belang is onvoldoende voor het aannemen van (voldoende) procesbelang. Als sprake is van een periode die al verstreken is, blijft procesbelang aanwezig als een inhoudelijk oordeel over het bestreden besluit van belang kan zijn voor een toekomstige periode. Daarnaast kan procesbelang aanwezig blijven in verband met de beoordeling van een verzoek om schadevergoeding, tenzij op voorhand onaannemelijk is dat schade als gevolg van de besluitvorming is geleden.

4.2. Met de rechtbank is de Raad van oordeel dat het geschil ziet op een maatwerkvoorziening in de vorm van ondersteuning in natura over een periode die is verstreken. Appellant heeft die ondersteuning ontvangen. Bij latere besluiten zijn opnieuw maatwerkvoorzieningen verstrekt voor nieuwe periodes. Tegen geen van deze besluiten heeft appellant bezwaar gemaakt. Daaruit volgt dat een oordeel over het bestreden besluit niet van belang kan zijn voor een toekomstige periode.

4.3. De Raad merkt verder op dat appellant ook in hoger beroep de gestelde schade niet in verband heeft kunnen brengen met de onderhavige besluitvorming. Uit wat hij op de zitting naar voren heeft gebracht blijkt juist dat appellant niet de bestreden besluitvorming, maar andere besluiten en handelingen van het college beschouwt als de oorzaak van zijn gestelde financiële problemen en schade. De Raad is dan ook, net als rechtbank, van oordeel dat op voorhand onaannemelijk is dat appellant als gevolg van de bestreden besluitvorming schade heeft geleden.

Conclusie en gevolgen

4.4. Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd.

1. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellant het betaalde griffierecht niet terug.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door K.H. Sanders in tegenwoordigheid van A.M. van Oorschot als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 22 oktober 2026.

(getekend) K.H. Sanders

(getekend) A.M. van Oorschot

ECLI:NL:RBGEL:2020:5878.

ECLI:NL:RBGEL:2025:3672.

Zie onder meer de uitspraak van 8 april 2020, ECLI:NL:CRVB:2020:887.