Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2022:ARR.255.212 (2022-12-08)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 255.212 van 8 december 2022 Openbaar ambt - Federaal openbaar
ambt - Aanwerving en loopbaan Beslissing : Vernietiging Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
IXe KAMER
ARREST
nr. 255.212 van 8 december 2022
in de zaken A. 232.733/IX-9829 (I)
A. 233.694/IX-9887 (II)
In zake:
I + II
Goran PROOT
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Reiner Tijs en Laura Van Dooren
kantoor houdend te 2000 Antwerpen
Stijfselrui 48 bus 101
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de
staatssecretaris, belast met Wetenschapsbeleid
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Thomas Eyskens en Maartje Jongbloet
kantoor houdend te 1000 Brussel
Bischoffsheimlaan 33
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep in de zaak A. 232.733, ingesteld op 19 januari 2021,
strekt tot de nietigverklaring van:
“1. Het besluit van de Jury van de Koninklijke Bibliotheek van België van
29 juni 2020 waarbij de rangschikking van kandidaten wordt vastgesteld,
conform artikel 12 van het Koninklijk besluit van 25 februari 2008 tot
vaststelling van het statuut van het wetenschappelijk personeel van de
federale wetenschappelijke instellingen […];
2. Het besluit van de Jury van de Koninklijke Bibliotheek van België van
1 oktober 2020 waarbij de bij besluit van 29 juni 2020 vastgestelde
rangschikking van kandidaten wordt bevestigd en de rangschikking niet
wordt gewijzigd naar aanleiding van het, conform artikel 11 van het
Koninklijk besluit van 25 februari 2008 tot vaststelling van het statuut van
IX-9829-1/50
het wetenschappelijk personeel van de federale wetenschappelijke
instellingen, ingestelde beroep […];
3. Het besluit van de verwerende partij, van onbekende datum, waarbij de
eerst gerangschikte kandidaat wordt benoemd met in voorkomend geval,
de impliciete weigering om [Goran] Proot te benoemen.”
Het beroep in de zaak A. 233.694, ingesteld op 18 mei 2021,
strekt tot de nietigverklaring van:
“- Het besluit van de […] Staatssecretaris voor Wetenschapsbeleid, van 4
maart 2021 waarbij […] Jan Pauwels wordt aangesteld voor het ambt van
werkleider (klasse SW2) van de wetenschappelijke loopbaan –
conservator van de Dienst Oude en kostbare drukwerken van de
Koninklijke Bibliotheek (KBR);
- De impliciete weigeringsbeslissing om […] Goran Proot te benoemen
voor de voormelde functie;
- Het besluit van de directeur-generaal van de KBR, van onbekende
datum, waarbij […] Jan Pauwels wordt benoemd in het ambt van
conservator van de Dienst Oude en kostbare drukwerken.”
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft in de beide zaken een memorie van
antwoord ingediend en de verzoekende partij heeft in de beide zaken een
memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een verslag opgesteld.
De verzoekende partij en de verwerende partij hebben laatste
memories ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 28 november 2022.
Kamervoorzitter Geert Van Haegendoren heeft verslag
uitgebracht.
IX-9829-2/50
Advocaat Thibault Van de Ryse, die loco advocaten Reiner Tijs
en Laura Van Dooren verschijnt voor de verzoekende partij en advocaat Thomas
Eyskens, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft in de beide zaken een
andersluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Op 20 april 2020 wordt een vacature voor de functie van
conservator (werkleider) klasse SW2 voor de dienst Oude en kostbare
drukwerken van de Koninklijke Bibliotheek in het Belgisch Staatsblad
gepubliceerd.
3.2.
Onder anderen verzoeker en Jan Pauwels melden zich
kandidaat.
3.3.
Op 4 juni 2020 stelt de wetenschappelijke jury vast dat de
dertien ingediende kandidaturen ontvankelijk zijn. Vervolgens verdeelt de jury de
ontvankelijke kandidaturen over twee lijsten. Enerzijds wordt de lijst vastgesteld
van negen kandidaten die niet in aanmerking worden genomen, wat voor elk van
deze kandidaten ook wordt gemotiveerd. Anderzijds wordt een lijst vastgesteld
van vier in aanmerking genomen kandidaten, onder wie verzoeker en Jan
Pauwels. Nadien wordt nog een vijfde kandidaat aan deze lijst toegevoegd.
3.4.
Op 29 juni 2020 worden de vijf in aanmerking genomen
kandidaten gehoord door de jury. Elke kandidaat wordt gedurende 45 minuten
geïnterviewd. Na beraad komt de jury tot de volgende rangschikking:
IX-9829-3/50
IX-9829-4/50
Geschikt:
- Jan Pauwels
- (…)
- (…)
- verzoeker.
Een vijfde kandidaat wordt niet geschikt verklaard.
Hiervoor steunt de jury op volgende motieven:
“Pauwels Jan
De heer Pauwels licht zijn parcours en motivatie toe. Hij legt uit dat hij de
helft van zijn loopbaan in de ‘boekgeschiedenis’ heeft gewerkt, de andere
helft in ‘beleid en bestuur’. Hij is altijd actief geweest en gebleven in
bibliofiele en antiquarische kringen. Volgens de heer Pauwels beheert de
conservator van de Kostbare werken de mooiste (oude) boekencollectie van
het land. Zowel in omvang als in onderscheiden delen en specialiteiten is
het een bijzondere collectie. De heer Pauwels denkt dat hij daar iets mee
kan doen en dat hij er iets kan aan toevoegen, met name op het gebied van
publiekwerking, het naar buiten treden, de algemene culturele uitstraling
van de collectie. Die wordt nu zeer goed bestudeerd, maar buiten voor een
beperkte kring van mensen is ze weinig zichtbaar. De heer Pauwels heeft
ter voorbereiding op het interview een analyse gemaakt van waar de
afdeling nu staat en zich dan afgevraagd waar iemand nieuw ze naartoe zou
kunnen brengen.
De heer [D] vraagt of KBR en de Kostbare Werken in het bijzonder volgens
de kandidaat een coördinerende rol zouden kunnen spelen tussen de twee
gemeenschappen. Hij vraagt ook welke volgens de kandidaat in dat kader
de belangrijkste (gespreks)partners zouden zijn. De heer Pauwels antwoordt
dat hij zeker denkt aan de vereniging boekgeschiedenis en de groupe de
contact van de FNRS. Ook aan de Bibliofiele verenigingen. Hierin moet
KBR participeren. Ook de beroepsfederatie (netwerk dat 1 of 2 keer per jaar
samenkomt), mensen in dezelfde functie in Gent, Antwerpen, ... aan
verschillende de universiteitsbibliotheken moeten betrokken worden. De
bibliofiele verenigingen zijn ook belangrijk, dit zijn enthousiastelingen die
de collectie en de afdeling ‘gebruiken’.
De heer [D] vraagt wat KBR zou kunnen doen om te vermijden dat
verschillende actoren elkaar beconcurreren tijdens publieke verkopen. De
heer Pauwels antwoordt dat hij vindt dat er voor de afdeling andere
prioriteiten zijn volgens hem dan stukken gaan ‘bijkopen’ (catalogisering,
digitalisering van de bestaande collecties), en dat KBR pas geloofwaardig
een coördinerende of bemiddelende rol kan spelen als ze daar verder in
gevorderd zouden zijn. Wat de aankopen betreft, stelt hij dat wie een
IX-9829-5/50
netwerk heeft, weet wie wat koopt. Je bent da[n] altijd min of meer op de
hoogte van welke instelling in welke richting gaat bieden. Je moet dat
netwerk onderhouden en gebruiken.
De heer [S] vraagt hoe de kandidaat praktisch te werk zou gaan om de
erfgoedcollecties online te brengen. De heer Pauwels antwoordt daarop dat
alles vertrekt vanuit catalogisering. De catalogiseringsgraad en het
catalogiseringsritme moeten volgens hem omhoog. Hij toont cijfers aan de
jury en stelt dat bij ongewijzigd beleid de catalogisering van de volledige
collectie pas in 2145 zou afgerond zijn. Je kan geen stukken digitaliseren
als je ze niet gecatalogiseerd hebt. Volgens de kandidaat is het probleem dat
er te hoge standaarden gehanteerd worden bij het catalogiseren. Dat geeft
zeer nuttige en wetenschappelijk verantwoorde informatie, maar dat gaat te
traag. De heer Pauwels denkt dat de tijd gekomen is om de standaarden een
beetje te laten zakken en geeft enkele voorbeelden van beschrijvingen uit de
opac van KBR die hij heeft vergeleken met de beschrijvingen van dezelfde
stukken in andere catalogi.
Voor wat de digitalisering betreft stelt de heer Pauwels dat KBR de kranten
altijd als prioriteit heeft beschouwd en sinds enige tijd ook prenten en
munten. Er werden te weinig oude drukken gedigitaliseerd, daar zou hij
graag verandering in zien. Ook om dit punt te staven heeft hij een aantal
gegevens opgezocht, hij toont aan dat er vooral 17de en 18de eeuw werd
gedigitaliseerd, dat het vooral om stukken uit Frankrijk, Italië en Duitsland
gaat en dat we soms dingen digitaliseren die dat elders al werden. De heer
Pauwels stelt voor om te focussen op de ‘nationaalbibliotheek’, de
Belgische drukken uit de periode 1473-1600. Omdat dit volgens hem de
kerncollectie is, nauw aansluit bij de wettelijke opdracht van KBR en een
deel betreft dat goed ontsloten is, waarvoor al veel metadata bestaan.
De heer [S] vraagt hoe hij de rol van de conservator ziet. De heer Pauwels
antwoordt daarop dat de curator vroeger een wetenschapper was die zijn
‘silo’ beheerde, maar dat hij er vandaag heel veel taken moet bijnemen. De
conservator moet ook de publiekswerking verzorgen, een leeszaal
organiseren, een magazijn beheren, een people manager zijn, technisch
bekwaam zijn in catalogisering en digitalisering, als algemeen referent
optreden, onderzoek voeren, netwerken,... Hij denkt dat dit heel veel
uiteenlopende taken zijn voor 1 persoon. Volgens hem moet de rol van de
conservator evolueren van die van ‘scorende spits’ naar ‘spelverdeler’. De
nieuwe conservator moet volgens de heer Pauwels niet te veel onderzoek
doen, want onderzoek is niet altijd winst. Onderzoek neemt veel tijd in
beslag, en die tijd heb je nodig voor de andere prioriteiten zoals
catalogisering.
Mevrouw [VK] vraagt hoe de kandidaat zijn team zou overtuigen van zijn
visie en hoe hij het gaat aanpakken als hij op weerstand botst. De heer
Pauwels antwoordt daarop dat hij veel ervaring heeft met personeelsbeheer
en dat hij dat graag doet. Hij is ervan overtuigd dat we die mensen iets te
bieden hebben. De activiteitencijfers gaan langzaam naar beneden, zowel
qua lezers als qua catalogisering, en dat veel mensen dat beseffen. Hij stelt
daarom voor om samen naar de toekomst te zoeken, want sommigen maken
zich daar wat zorgen in. Hij wil ze graag ‘evidence based’ overtuigen. Hij
IX-9829-6/50
wil met een intellectueel eerlijke analyse komen, dat is volgens hem het
begin van elk veranderingstraject. Hij zou aantonen dat alle indicatoren
naar beneden gaan, en ze zelf proberen tot inzicht te brengen dat er
veranderd moet worden. Maar ook dat er voor hen ‘leven’ inzit. Hij zou ook
gaan ‘compartimenteren’, tussendoelen gaan stellen. Naast de lange
termijn-visie een aantal quick wins formuleren. En de mensen voldoende
loven en prijzen. De heer Pauwels geeft aan dat de conservator ook met
andere teams moet samenwerken, met name digitalisering,
catalogisering,… en dat hij beseft dat je daar compromissen mee zal
moeten maken. Hij zegt in het volste besef te leven dat alles stapje per
stapje en compromis per compromis moet worden gerealiseerd […]. Wat je
met zo’n afdeling wil doen moet je ook aftoetsen met de algemene directie,
de operationele directie, de wetenschappelijke raad, de beheerscommissie,
de jury,… Je moet handelen volgens de strategie die zij jouw aanreiken,
maar hen ook attenderen op de winst die er te boeken valt. Samenvattend
stelt hij dat een conservator mensen moet doen werken, compromissen en
draagvlak moet creëren, de strategie moet uitvoeren, maar bij een volgende
of nieuwe strategie ook aandacht voor ‘zijn zaak’ moet vragen.
De heer [T] vraagt hoe de kandidaat KBR en de betrokken afdeling in het
bijzonder ziet evolueren en welke volgens hem, in volgorde van
belangrijkheid, de 3 grootste uitdagingen voor de nieuwe conservator zijn.
De heer Pauwels antwoord dat er heel veel is veranderd in KBR, maar dat
er inzake de erfgoedafdelingen nog weinig is veranderd. Aan de
universiteiten is er wel veel veranderd. De filologen in Antwerpen
bijvoorbeeld, die zijn bezig met data driven onderzoek, met digital
humanities,… KBR moet daar aansluiting op vinden. Hedendaags
onderzoek. Hij zegt dat hij ter voorbereiding van het interview bij een
aantal onderzoekers is nagegaan wat zij van KBR verwachten en kwam tot
de conclusie dat de praktijk van de bestudering van 1 document afneemt,
dat onderzoekers nu corpora willen. Dat soort onderzoek zal de komende
20-30 jaar ‘mode’ zijn. KBR mag die trein niet missen. De heer Pauwels
denkt dat dit een voornaam punt is en is blij het terug te vinden in het
actieplan van KBR. Hij zou onderzoekers eens uitnodigen, eens met hen
spreken, kijken wat KBR voor hen kan betekenen en hoe we dat gaan
aanpakken.
Motivatie
De heer Pauwels heeft zich bijzonder goed voorbereid op het interview en
spreidt een zeer duidelijke visie op de functie en op de evolutie van de
instelling tentoon. Hij komt energiek en overtuigend over en getuigt van
zeer veel maturiteit en zin voor realiteit. Hij komt met heel concrete,
doordachte en realistische voorstellen. Hij beschikt over een interessant en
nuttig netwerk. De jury raadt hem aan om voldoende energie te steken in
het betrekken van zijn team en collega’s om eventuele weerstand in een
vroeg stadium te counteren. De jury oordeelt dat de heer Pauwels geschikt
is voor de uitoefening van de functie.
Proot Goran
De heer Proot licht zijn parcours toe. Hij typeert zichzelf als bibliothecaris,
conservator, onderzoeker. Hij vervulde eerder al de rol van conservator en
IX-9829-7/50
vond dit een zeer diverse en uitgebreide functie, zowel in de diepte als in de
breedte. Hij heeft het over collecties, samenwerkingen, communicatie,
sociale media, digitalisering, behoud en beheer. Hij vindt het prettig om
samen te werken met de directie voor het definiëren van een strategie en die
dan ook uit te voeren. Hij houdt van het breder kader, maar ook van het
eigenlijke werk in leeszalen en magazijnen. Hij heeft een zeer brede
interesse en spreekt veel met mensen om goed te begrijpen waar lezers,
onderzoekers, naartoe willen, wat ze nodig hebben. Hij is gepassioneerd
door onderzoek naar oude drukken, door hoe erfgoedcollecties ten dienste
staan van de maatschappij.
De heer Proot had een voltijdse positie als onderzoeker aan de universiteit,
maar besloot toch om daar een halftijdse betrekking van te maken zodat hij
het kon combineren met het werk van een conservator. Hij heeft ook veel
interesse in moderne ontwikkelingen, moderne onderzoeksmethodes. KBR
past voor hem perfect: het is een combinatie van het managen van
collecties, het samenwerken met collega's van de afdeling en van andere
afdelingen en onderzoeken. Het is dat uitdragen van dat onderzoek en die
collecties naargelang van wat de maatschappij nodig heeft. KBR heeft een
enorm grote staff, veel personeel. Die grote schaal, ook de 300.000
collectiestukken laten toe om veel zaken te verwezenlijken. De heer Proot
stelt dat hij zijn ‘tour du monde’ heeft gedaan, dat hij nu graag school zou
maken. Alles is aanwezig in KBR om dat te doen.
De heer [D] vraagt of KBR en de Kostbare Werken in het bijzonder volgens
de kandidaat een coördinerende rol zouden kunnen spelen tussen de twee
gemeenschappen. Hij vraagt ook welke volgens de kandidaat in dat kader
de belangrijkste (gespreks)partners zouden zijn. De heer Proot antwoordt
dat hij zeer loyaal is en rekening houdt met de missie en visie van de
instelling waarvoor hij werkt. Dat hij een echte ambassadeur is en
diplomatisch aangelegd. Hij zal alles eerst intern aftoetsen en goede
afspraken maken. Hij is heel fier op ons land en op wat België is. Hij denkt
dat de rol die KBR speelt op nationaal niveau kan versterkt worden. Hij
denkt aan bibliofiele verenigingen, de groupe de contact van de FNRS, de
Vlaamse werkgroep boekgeschiedenis, maar ook aan de Vlaamse
Erfgoedbibliotheek, een evidente partner omdat zij ook dat soort rol
vervullen voor het Vlaamse landsgedeelte. Hij ziet daar alleen maar
mogelijkheden om synergiën te verwezenlijken. Ook op internationaal vlak
gaat hij al zijn troeven uitspelen. Hij gaat zijn goede relaties met SHARP
gebruiken en expo’s organiseren met Folger, of met andere bibliotheken
waarmee hij vertrouwd is. Ook op het vlak van het boekhistorische
onderzoek wil hij samenwerken. Hij zou fondsen aanvragen bij het FWO of
bij de federale overheid voor wetenschap. Hij denkt dat er binnen STCV
meer samenwerking moet zijn met UCL bijvoorbeeld. Er is interesse
daarvoor, maar tot hiertoe is het nog niet gelukt. De heer Proot denkt dat
het op een dag wel zal lukken als de omstandigheden goed zijn en er
fondsen ter beschikking zijn.
De heer [D] vraagt wat KBR zou kunnen doen om te vermijden dat
verschillende actoren elkaar beconcurreren tijdens publieke verkopen. De
heer Proot antwoordt dat de acquisitiepolitiek van KBR op scherp gesteld
IX-9829-8/50
moet worden, want dan kan je niet structureel in concurrentie komen met
andere instellingen. Als een stuk in KBR moet zijn, moet het in KBR zijn
en
dan moeten we daar alles aan doen zegt de heer Proot. KBR kan zaken
verwezenlijken die bij andere instellingen moeilijker liggen. Veel van de
collega’s richten zich op gewone acquisities en worden in hun ambitie
beperkt door hun budgetten. Je kan eventueel een beroep doen op
Foundations. Eigenlijk is er geen probleem, er is nog genoeg op de markt,
ook internationaal.
De heer [S] vraagt hoe de kandidaat praktisch te werk zou gaan om de
erfgoedcollecties online te brengen. De heer Proot stelt dat eerst de
metadata goed in orde moeten zijn. De bibliothecarissen kunnen die data
maken, verbeteren,... in samenwerking met de wetenschapper. Die metadata
moeten aangeleverd worden en stroken met de protocols. In de Mazarine
heeft de heer Proot de digitale bibliotheek ontwikkeld. Eerst moet je al die
protocols goed klaar hebben, dan identificeren, dan een masterplan maken
waarbij je zegt waar je binnen 5 jaar wil staan en welke de tussentijdse
mijlpalen zijn. Daarna ga je samen met het DIGIT-departement kijken hoe
je je doel kan behalen. Kan dat intern of moeten er budgetten moeten
gezocht om dat extern te doen? Tot slot komt de laatste stap:
rentabiliseren/valoriseren van dat werk. Het moet vlot toegankelijk zijn
voor eindgebruiker. Je moet de gebruiksvriendelijkheid voor de
stakeholders in gedachten houden.
Mevrouw [L] vraagt wie het publiek van de afdeling is. De heer Proot
antwoordt daarop dat je voldoende maatschappelijk draagvlak moet hebben
en dat je rekening moet houden met de toekomst van morgen. En dat is de
jeugd van vandaag. Hij denkt aan onderzoekers, bachelorstudenten, master,
doctoraat,... die heel veel onderzoek doen. Die moet je bedienen zodat zij
deze collecties ook naar waarde leren schatten. Er zijn daartoe verschillende
methodes: met de stakeholders aan universiteiten en hogescholen samen
een programma opstellen waarbij de toegang tot de collectie wordt
begeleid, toegangsinstrumenten op maat van universiteiten en hogescholen
ontwikkelen,… Zowel voor collectieitems als collectieclusters. Je kan ook
ideeën genereren voor mogelijke onderzoeksvragen, zelf mee
onderzoeksvragen ontwikkelen. De heer Proot denkt ook aan show and
talks, waarbij je een 20-tal objecten plaatst rond een tafel en groepen
uitnodigt. Verder denkt hij aan internationale congressen, summerschools,...
Onlangs gaf hij een workshop in een boekhandel voor leken. Daar komt
altijd iets van terug. Er is nog veel potentieel.
De heer [S] vraagt hoe hij de rol van de conservator ziet. De heer Proot
antwoordt daarop dat het in een beperkte équipe belangrijk is om een goede
cohesie te hebben. De cultuur die heerst in een privé-bib als de Folger is
anders dan die in een bibliotheek met ambtenaren zoals de Mazarine. Daar
moet je gevoelig voor zijn. De heer Proot zegt dat hij al in verschillende
werkomgevingen heeft gefunctioneerd. In de Mazarine heeft hij gevraagd
om ook de afdeling behoud en beheer te mogen leiden, hij vindt grotere
equipes interessant. Daar krijg je een bepaalde dynamiek. De heer Proot
organiseerde ook
IX-9829-9/50
dingen die men niet gewoon was: ze uitnodigen voor je verjaardag om een
stuk taart te eten bijvoorbeeld. Hij heeft ook een wekelijkse korte
vergadering geïntroduceerd. En hij vroeg om het atelier tegen vrijdagavond
op te ruimen.
Mevrouw [L] vraagt om concreter te beschrijven hoe de functie van
conservator eruit ziet. De heer Proot antwoordt daarop dat je moet kijken
met de collega’s wat er moet gebeuren, wat er op stapel staat.
- Collectie: hoe is de toestand? Zijn de magazijnen in orde?
- Alles wat gepland is voor het beschrijven en ter beschikking stellen van
de collecties, zitten we op koers? Projecten: loopt alles naar wens?
Wekelijkse teamvergadering. Management zeer belangrijk. Loopt alles
op personeel en materieel vlak zoals het moet lopen?
- Onderzoek: 20% en communicerende vaten. Hij doet zijn onderzoek in
het weekend en ’s avonds. Het is belangrijk om andere te stimuleren en
te helpen. Dit is een echte troef van de leeszaal. Gebruikers weten niet
dat dat aanbod er is.
De heer Proot zegt dat met 270 personeelsleden in verschillende afdelingen
je niet alles zelf hoeft te doen. De conservator moet bijvoorbeeld geen ICT
doen.
Mevrouw [VK] vraagt hoe de kandidaat zijn team zou overtuigen van zijn
visie en hoe hij het gaat aanpakken als hij op weerstand botst. Hoe hij zijn
‘zaak’ gaat bepleiten bij de overige diensten, ICT bijvoorbeeld.
De heer Proot antwoordt daarop dat als hij een plan heeft voor wat hij wil
doen en dat gedragen wordt door de directie, hij dan gaat vragen wanneer
men hem kan verder helpen. Hij is het gewoon om een project te leiden. Als
je tegen een muur loopt of ‘we hebben geen tijd’ te horen krijgt, dan klop je
op de tafel en verwijs je naar de afspraken en deadlines.
De heer Proot zegt dat het coachen van 6 mensen niet echt een grote job is;
dat het aangenaam is, een schaal die zeer prettig is.
De 5 bibliothecarissen moeten instaan voor continuïteit van de dienst. Hij
gaat ze niet naar universiteiten sturen om presentaties te geven en zeker niet
als ze daar geen zin in hebben. Daarvoor gaat hij beroep doen op de
wetenschappelijke staf van KBR. Hij gaat daarbinnen met de collega’s
afspreken om samen te werken.
Op de vraag wat hij gaat doen als zijn collega’s niet mee willen antwoordt
de heer Proot dat als het zaken betreft die we als organisatie willen
realiseren, hij een manier zal vinden, dat hij zeer oplossingsgericht
ingesteld is. Hij zal dan wel zien hoe hij iets zal gaan doen, dat kan hij nu
niet zeggen, hij weet niet welke mogelijkheden er zijn. Hij besluit dat hij al
voor moeilijkheden heeft gestaan en altijd oplossingen heeft gevonden.
Op de vraag naar wat hij doet bij wrijvingen binnen het team zegt hij dat hij
eerst met de directie gaat spreken en zich gaat laten inlichten over de
achtergrond. Dan gaat hij kijken met de directie welke de mogelijkheden
zijn want je zit met 4 ambtenaren. In de dagelijkse praktijk gaat cohesie
proberen te brengen en autonomie geven. Je gaat een gemeenschappelijk
project ontwikkelen zoals bijvoorbeeld het samen proper houden van de
afdeling. Als er fricties zijn, met mensen spreken en zeggen dat een conflict
niet in het belang van de instelling is. De heer Proot gaat niet als
IX-9829-10/50
‘scheidsrechter’ optreden. Hij stelt dat waar mensen zijn, altijd wrijvingen
of conflicten zijn.
De heer [T] vraagt hoe de kandidaat KBR en de betrokken afdeling in het
bijzonder ziet evolueren en welke volgens hem, in volgorde van
belangrijkheid, de 3 grootste uitdagingen voor de nieuwe conservator zijn.
De heer Proot antwoordt daarop het volgende:
l. Hij kent cijfers voor digitale raadpleging niet, maar de fysieke
raadpleging gaat naar beneden. De digitale consultatie moet dus
verzorgd worden. Er moet toegang geboden worden tot de collecties.
2. Hij zou hoge kwaliteitstentoonstellingen organiseren. Hij denkt aan
enkele samenwerkingsprojecten zoals het groene boek over
verzamelaars. Dat is kwaliteit die hier geleverd kan worden. Hij verwijst
[o]ok naar de samenwerking met Thomas More en de expo over
Ovidius. Dit waren prachtige tentoonstellingen volgens de heer Proot die
KBR ook in huis kan proberen te verwezenlijken. Zeker nu het museum
er komt. Voor 2023 denk[t] hij aan 550 jaar Johannes van Westfalen en
Dirk Martens. Hij vindt dat KBR terug die rol moet gaan spelen.
3. Er ligt een uitdaging in het bereiken van verschillende doelpublieken.
Hij zou dat doen via sociale media, blogs,... Zo mensen naar binnen
halen.
Motivatie
De heer Proot toont zich erg gemotiveerd voor de functie en heeft zich goed
voorbereid op het interview. Hij beschikt over verschillende soorten
ervaring in verscheidene omgevingen die zeer nuttig zijn voor de te
begeven functie. Hij spreidt een omvangrijk netwerk tentoon en schuift heel
wat interessante partners naar voren. De jury mist een duidelijke visie op de
digitale ontsluiting van de collectie en op het onderzoek binnen de Digital
Humanities. De jury acht de heer Proot geschikt voor de functie.”
3.5.
Op 6 juli 2020 brengt de voorzitter van de jury verzoeker ervan
op de hoogte dat hij als vierde gerangschikt staat. Als bijlage wordt een uittreksel
uit het verslag van de jury over de kandidatuur van verzoeker gevoegd.
Verzoeker wordt gewezen op de mogelijkheid om hiertegen
klacht in te dienen, wat hij vervolgens ook doet. Hij verzoekt om te worden
gehoord door de jury.
Een vraag van verzoeker om bijstand van een raadsman op de
hoorzitting, wordt door de voorzitter van de jury afgewezen. Ook wordt zijn
verzoek om inzage in andere documenten in verband met de procedure –
IX-9829-11/50
inzonderheid de motivering met betrekking tot de rangschikking van de andere
kandidaten – afgewezen.
Op 1 oktober 2020 worden de drie kandidaten die tegen de op
29 juni 2020 vastgestelde rangschikking klacht hebben ingediend – onder wie
ook verzoeker – door de jury gehoord. Dit leidt niet tot een wijziging van de
rangschikking.
Wat verzoeker betreft, kan in de notulen van deze vergadering
van 1 oktober 2020 het volgende worden gelezen:
“De jury benadrukt dat alle elementen die deel uitmaken van het dossier
van de kandidaat, alsook alle elementen die tijdens de hoorzitting werden
uiteengezet, in rekening werden gebracht. Het document dat de heer Proot
tijdens de hoorzitting heeft afgegeven aan de jury, maakt eveneens
integraal deel uit van het dossier en wordt bijgevoegd aan dit PV omdat
ernaar verwezen wordt.
De wetenschappelijke productie werd eveneens geëvalueerd. Dat
gebeurde meer bepaald ter gelegenheid van de selectie van de
kandidaturen tijdens de eerste vergadering van de jury. De jury heeft de
grote waarde van de wetenschappelijke productie van de heer Proot
erkend en hem onder meer op die basis toegelaten tot de hoorzitting.
De jury mag geen elementen uit de dossiers van andere kandidaten
doorgeven en kan dus niet antwoorden op de verschillende vragen en
opmerkingen hierover van de kandidaat. Conform artikel 11 paragraaf 4
van het KB van 25 februari 2008 tot vaststelling van het statuut van het
wetenschappelijk personeel van de federale wetenschappelijke
instellingen krijgen de kandidaten bij de notificatie van de resultaten enkel
een uittreksel uit het PV, ieder wat hem aangaat.
De heer Proot stelt zich tijdens deze hoorzitting bijzonder agressief op
tegenover de leden van de jury; hij roept en richt zich verschillende keren
tot de juryleden voor persoonlijke aanvallen. Hij uit niet gestaafde
beschuldigingen ten aanzien van de juryleden en vertoont totaal
onaanvaardbaar en onprofessioneel gedrag tijdens de hele hoorzitting.
De heer Proot stelt dat hij onvoldoende tijd heeft gekregen om zijn
antwoorden te ontwikkelen tijdens de eerste hoorzitting. De jury wenst op
te merken dat hij even veel tijd heeft gekregen dan de andere kandidaten.
De jury blijft bij haar eerdere motivatie. Ze zegt niet dat de heer Proot niet
voldoet aan bepaalde criteria, maar ze heeft alle elementen van alle
kandidaten samen genomen en de kandidaten tegen elkaar afgewogen. De
heer Proot legt een mooi parcours voor en de jury erkende dan ook dat hij
geschikt is voor de uitoefening van de functie, maar de jury oordeelde dat
IX-9829-12/50
andere kandidaten meer geschikt zijn. Ze behoudt voor de heer Proot de
4de plaats in de rangschikking.”
3.6.
Op 4 maart 2021 beslist de staatssecretaris, belast met
Wetenschapsbeleid, dat Jan Pauwels als eerst gerangschikte laureaat wordt
aangesteld in de functie van conservator (werkleider) klasse SW2 voor de dienst
Oude en kostbare drukwerken.
IX-9829-13/50
IV. Samenvoeging
Het past, met het oog op een efficiënte rechtspleging, de beide
zaken samen te voegen.
V. Verwijzing naar de tweetalige kamer
In haar laatste memorie dringt de verwerende partij niet langer
aan op haar verzoek tot samenvoeging van deze zaken met de door een andere
teleurgestelde kandidaat ingediende beroepen, bekend onder rolnummers
A. 232.577/VIII-11.577 en A. 233.510/VIII-11.672 om ze dan te verwijzen naar
de tweetalige kamer.
VI. Ontvankelijkheid van de beroepen
Het beroep tegen het besluit “van onbekende datum, waarbij de
eerst gerangschikte kandidaat wordt benoemd” in de eerste zaak is gericht tegen
een toekomstige beslissing. In zoverre is dat beroep voorbarig, maar het volstaat
om vast te stellen dat verzoeker dat benoemingsbesluit, dat de eindbeslissing is
van deze complexe administratieve verrichting, heeft aangevochten in de tweede
zaak.
Het antwoord op de vraag of het beroep tegen de impliciete
weigering om verzoeker te benoemen ontvankelijk is – wat de verwerende partij
betwist – hangt samen met de grond van de zaak, namelijk met de aard van de
eventuele vernietigingsgrond. De verwerende partij, die zelf de arresten nrs.
222.357 en 222.358 van de algemene vergadering van de afdeling
Bestuursrechtspraak van 1 februari 2013 vermeldt, kent zeer wel de rechtspraak
daarover van de Raad van State.
Over het beroep tegen “[het] besluit van de directeur-generaal
van de KBR, van onbekende datum, waarbij […] Jan Pauwels wordt benoemd in
IX-9829-14/50
het ambt van conservator van de Dienst Oude en kostbare drukwerken” – derde
voorwerp in de tweede zaak – kon verzoeker het volgende lezen in het
auditoraatsverslag:
“Van een verzoekende partij wordt vereist dat hij het voorwerp van zijn
beroep met voldoende precisie aangeeft en dat hij het niet aan de Raad
van State overlaat om het voorwerp van zijn vordering geheel in zijn
plaats te bepalen. Door als derde voorwerp van zijn beroep algemeen en
vaag te refereren aan een benoemingsbesluit van onbepaalde datum van
J.P. dat zou zijn genomen door de directeur-generaal van de KBR, zonder
verdere identificatie, is verzoeker niet voldoende precies. Het is allerminst
duidelijk welk besluit verzoeker nu precies beoogt, temeer daar uit artikel
16, § 1, eerste en tweede lid, van het koninklijk besluit van 25 februari
2008 volgt dat de benoeming gebeurt door de minister (thans de
staatssecretaris) en dus niet door de directeur-generaal van de KBR. Het
derde voorwerp van het beroep blijft in het verzoekschrift (en ook in de
memorie van wederantwoord trouwens) bijgevolg onbepaald.
Op dit punt is voorliggend beroep tot nietigverklaring derhalve eveneens
onontvankelijk.”
Ook in zijn laatste memorie laat verzoeker na hierover enige
opheldering of precisering te verschaffen, zodat het standpunt van het auditoraat
wordt bijgevallen.
In die mate is het beroep A. 233.694 onontvankelijk.
VII. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel in de zaak A. 232.733 en tweede middel in de zaak A. 233.694
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in het eerste middel in de zaak A. 232.733,
tweede middel in de zaak A. 233.694, de schending aan van de artikelen 11 en 13
van het koninklijk besluit van 25 februari 2008 ‘tot vaststelling van het statuut
van het wetenschappelijk personeel van de federale wetenschappelijke
instellingen’ (“het koninklijk besluit van 25 februari 2008” of “het statuut”), van
de formelemotiveringsplicht zoals vervat in de artikelen 2 en 3 van de wet van 29
IX-9829-15/50
juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’
en van de materiëlemotiveringsplicht als beginsel van behoorlijk bestuur.
Het middel heeft betrekking op de beslissing van de jury van
4 juni 2020, waarbij de lijst is vastgesteld met geschikte kandidaten die worden
uitgenodigd voor het interview.
Verzoeker betoogt dat noch uit de notulen van de beraadslaging
van 4 juni 2020, noch uit het schrijven waarmee deze notulen werden
meegedeeld, blijkt dat de jury een objectieve vergelijking en weging heeft
doorgevoerd van de titels, de verdiensten en de ervaring van verzoeker ten
opzichte van de overige kandidaten. Verzoeker kan niet nagaan of zijn titels,
verdiensten en ervaring correct en in redelijkheid zijn beoordeeld. Hij stelt er
belang bij te hebben om kennis te hebben van de motieven van de jury met
betrekking tot zijn titels, verdiensten en ervaring in vergelijking met de andere
kandidaten, aangezien de weging ervan in het volgende stadium niet meer aan
bod lijkt te komen.
In zijn laatste memories stelt verzoeker dat de onwettigheid van
de beslissing van 4 juni 2020 de onwettigheid tot gevolg heeft van de met zijn
beroepen bestreden beslissingen. Daarin ziet hij zijn belang bij het middel.
Beoordeling
Artikel 11 van het koninklijk besluit van 25 februari 2008 luidt:
Ҥ 1. De jury bepaalt welke kandidaten van de ontvankelijke kandidaturen
zij het meest geschikt acht om de te begeven functie uit te oefenen. Het
aantal kandidaten dat in aanmerking komt, mag niet groter zijn dan vijf
per vacante betrekking, zoals vermeld in het in artikel 10 bedoeld bericht.
Alleen deze kandidaten worden uitgenodigd om te verschijnen voor de
jury en worden opgenomen in de rangschikking bedoeld in artikel 12 van
dit besluit.
De jury neemt de in het eerste lid bedoelde beslissing op basis van het
door de kandidaten ingezonden dossier. Zij beslist in het bijzonder of de
IX-9829-16/50
titels, verdiensten en ervaring van de kandidaten beantwoorden aan de
vereisten die bij de werving worden gesteld.
Indien de jury het noodzakelijk acht, kan zij de kandidaten vragen om
eender welke bijkomende proef af te leggen die zij bepaalt om hun
geschiktheid voor de te begeven functie te beoordelen. Zij organiseert de
proef over een onderwerp dat een nuttig verband heeft met het
vastgestelde functieprofiel. De kandidaten worden op de hoogte gebracht
door middel van een brief die de datum, de plaats en het onderwerp van
de proef vermeldt. Deze proef mag ten vroegste op de tiende werkdag na
de datum van voornoemde brief plaatsvinden. Een kandidaat die niet
verschijnt, wordt automatisch van de rest van de selectieprocedure
uitgesloten.
§ 2. De jury tekent haar beraadslaging op in notulen die op zijn minst de
volgende elementen bevatten:
1° de indeling van de kandidaten in twee lijsten, naargelang zij al dan niet
in aanmerking werden genomen overeenkomstig § 1;
2° de motivering van deze indeling voor elke kandidaat;
3° het verslag betreffende de stemmen.
§ 3. Indien de jury meent dat geen enkele kandidaat over de vereiste
bekwaamheden beschikt om de te begeven functie uit te oefenen, stelt zij
gemotiveerde notulen van afsluiting van de selectieprocedure op en deelt
ze mee aan de Voorzitter.
§ 4. Alle kandidaten worden, ieder wat hem aangaat, per aangetekende
brief verstuurd door de voorzitter van de jury op de hoogte gebracht van
de beslissing die de jury overeenkomstig dit artikel heeft genomen, en van
de bijhorende motivering.
§ 5. Vóór de in § 2 bedoelde beraadslaging, deelt de voorzitter van de jury
aan de bevoegde stafdienst Personeel en Organisatie de documenten mee
ingediend door iedere kandidaat om zijn titels, verdiensten en vroegere
wetenschappelijke activiteiten te wettigen. De betrokken dienst
onderzoekt deze documenten en gaat met name de regelmatigheid ervan
na. Hij deelt zijn advies mee aan de voorzitter van de jury.”
Artikel 13 van het koninklijk besluit van 25 februari 2008 luidt:
“De in artikelen 11 en 12 bedoelde aangetekende brieven omvatten op
zijn minst de volgende elementen:
1° de beslissing van de jury en haar motieven. Alleen de elementen die de
kandidaat persoonlijk aangaan, worden aan hem meegedeeld;
2° de aanwijzing voor de kandidaat die zich benadeeld acht, dat hij de
mogelijkheid heeft om binnen de tien werkdagen na de kennisgeving een
schriftelijke klacht in te dienen bij de voorzitter van de jury om eventueel
te vragen om door de jury gehoord te worden;
3° het deel van de notulen van de vergadering van de jury dat betrekking
heeft op die beslissing.”
IX-9829-17/50
Terecht heeft verzoeker niet de nietigverklaring gevorderd van
de beslissing van de jury van 4 juni 2020 waarbij de shortlist is vastgesteld. Wat
hem betreft, is die beslissing in het geheel van de te beoordelen complexe
administratieve verrichting immers een louter voorbereidende handeling die zijn
rechtstoestand niet definitief nadelig bepaalt en is ze dus geen voor vernietiging
vatbare rechtshandeling.
Verzoeker is door de jury opgenomen op de lijst van de voor
het interview in aanmerking te nemen kandidaten, dit zijn de kandidaten die zij
“het meest geschikt acht om de te begeven functie uit te oefenen”.
Die lijst is vreemd aan de latere rangschikking. Ze geeft de erin
opgenomen kandidaten enkel een uitnodiging om te verschijnen voor de jury en
uitzicht op de latere rangschikking.
De waardering van de kandidaten, de vergelijking van hun titels
en verdiensten met het oog op hun finale rangschikking gebeurt – en moet
gebeuren – na en mede op grond van het interview. Wat de jury ertoe heeft
gebracht om de vijf kandidaten te selecteren, is dan niet meer relevant. De
rangschikking heeft een autonome motivering.
Verzoeker is door de sluis van de preselectie geraakt; hij toont
niet aan welk nadeel hij heeft ondervonden door een eventueel motiveringsgebrek
bij die beslissing. Hij heeft geen belang bij het middel, zoals het in het inleidend
verzoekschrift is uiteengezet.
Voorts mag worden vastgesteld dat verzoeker in de memorie
van wederantwoord ingaat op de overzichtstabel die de jury heeft gehanteerd bij
het opstellen van de preselectie. Die lijst roept bij verzoeker vragen op waarom
de niet geschikt bevonden kandidaat op de shortlist is opgenomen en een andere
kandidaat niet. Hij heeft ook vragen bij de latere aanvulling van de lijst met een
vijfde kandidaat. Geen van deze kandidaten is evenwel als eerste gerangschikt en
IX-9829-18/50
verzoeker beweert alvast niet dat Jan Pauwels ten onrechte op de lijst is
opgenomen. Zijn opmerkingen tonen nog steeds niet aan dat hij belang heeft bij
het middel.
Verzoeker toont niet aan dat een eventuele onwettigheid van de
beslissing van 4 juni 2020 een determinerend
effect
had
op
zijn
benoemingskansen of anderszins de navolgende beslissingen vitieert.
Het middel is onontvankelijk.
B. Tweede middel in de zaak A. 232.733 en derde middel in de zaak A. 233.694
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in een tweede middel in de zaak A. 232.733,
derde middel in de zaak A. 233.694, de schending aan van de artikelen 105 en
107 van de Grondwet, van artikel 14 van het koninklijk besluit van 25 februari
2008, van de “hoorplicht” als “beginsel van behoorlijk bestuur”, van “het recht
om gehoord te worden” als “algemeen rechtsbeginsel van behoorlijk bestuur met
wettelijke waarde” en van het zorgvuldigheidsbeginsel als “beginsel van
behoorlijk bestuur”.
Volgens verzoeker schenden de bestreden beslissingen de
aangevoerde bepalingen omdat:
“1. [verzoeker], voorafgaand aan de hoorzitting naar aanleiding van de
ingediende klacht, niet over de essentiële stukken van het dossier
beschikte om op nuttige wijze op te komen voor zijn belangen en zijn
verweer voor te bereiden.
2. de jury ‘nieuwe’ elementen die worden aangevoerd tijdens de
hoorzitting naar aanleiding van de ingediende klacht niet in overweging
neemt voor het nemen van de beslissing inzake de rangschikking zodat de
hoorzitting de facto ‘een lege doos’ is.
3. de beweegredenen van de jury om geen rekening te houden met
‘nieuwe’ elementen die in het kader van de hoorzitting naar aanleiding
van de ingediende klacht worden aangebracht manifest ongegrond zijn
IX-9829-19/50
aangezien de andere kandidaten in geval van een wijziging van de
rangschikking, naar aanleiding van een klacht die is ingediend hiervan
immers op de hoogte worden gebracht zodat zij op hun beurt eveneens
een klacht kunnen indienen.
4. het verbod om zich te laten bijstaan of vertegenwoordigen, eventueel
door een raadsman, tijdens de hoorzitting naar aanleiding van de
ingediende klacht het recht om gehoord te worden op disproportionele
wijze beperkt.”
Verzoeker zet in zijn procedurestukken uitvoerig uiteen dat hij
op de hoorzitting een schriftelijke argumentatie heeft neergelegd en dat die nota
geen bijkomende informatie betreft en geenszins nieuwe elementen bevat.
Verzoeker heeft zijn visie op digitale ontsluiting en onderzoek binnen Digital
Humanities “maar liefst drie maal” toegelicht aan de jury. De jury laat na deze
argumentatie te beoordelen. Uit de notulen van de beraadslaging van 1 oktober
2020 blijkt volgens verzoeker dat de jury geen van zijn fundamentele,
inhoudelijke argumenten in overweging heeft genomen. Nergens wordt immers
verwezen naar de bijkomende verduidelijkingen die hij heeft aangebracht met
betrekking tot het enige beoordelingselement dat de jury ten aanzien van hem in
aanmerking nam.
Hij wijst erop dat hij met het oog op de hoorzitting vergeefs
gevraagd heeft om inzage van de notulen van de beraadslaging van 29 juni 2020,
in het bijzonder de motivering met betrekking tot de rangschikking van elke
kandidaat.
Beoordeling
Ook
nadat
verzoeker
hierop
gewezen
is
in
het
auditoraatsverslag, verduidelijkt hij niet wat hij precies bedoelt met “het recht om
gehoord te worden als algemeen rechtsbeginsel van behoorlijk bestuur met
wettelijke waarde”, naast de eveneens ingeroepen hoorplicht als algemeen
beginsel van behoorlijk bestuur.
IX-9829-20/50
In die mate is het middel onontvankelijk, of valt de beoordeling
ervan minstens samen met de beoordeling van de hoorplicht als algemeen
beginsel van behoorlijk bestuur.
De hoorplicht als algemeen beginsel van behoorlijk bestuur
vindt behoudens uitdrukkelijk andersluidend voorschrift, geen toepassing op
benoemingsprocedures, zelfs niet ten opzichte van kandidaten die worden
afgewezen.
Het middel dat uitgaat van een tegenovergestelde opvatting,
faalt naar recht.
Het koninklijk besluit van 25 februari 2008, en meer in het
bijzonder Titel II ‘Wetenschappelijke loopbaan’ – Hoofdstuk III ‘Selectie,
werving en bevestiging van wetenschappelijke personeelsleden’, beoogt enkel de
selectie- en wervingsprocedure te bepalen, zodat niet kan worden ingezien dat
hierdoor afbreuk wordt gedaan aan de artikelen 105 en 107 van de Grondwet.
In zoverre is het middel niet gegrond.
Artikel 13 van het koninklijk besluit van 25 februari 2008 is
hiervóór aangehaald sub 11.
Artikel 14 van het koninklijk besluit van 25 februari 2008 luidt:
Ҥ 1. De kandidaat dient klacht in per aangetekend schrijven, waarin hij
zijn argumenten vermeldt. Indien hij vraagt gehoord te worden, verschijnt
hij in persoon: hij mag zich niet laten bijstaan of vertegenwoordigen.
Indien de kandidaat, ofschoon correct opgeroepen, zonder geldige reden
niet verschijnt, wordt de procedure wat hem betreft als afgesloten
beschouwd. De jury beoordeelt soeverein de geldigheid van de door de
kandidaat opgegeven reden.
De jury doet uitspraak op basis van de schriftelijke klacht, zelfs indien de
kandidaat een geldige reden heeft, zodra de klacht in een tweede zitting
wordt besproken.
[…]
IX-9829-21/50
§ 3. De in artikel 12 bedoelde beslissing zal, indien de jury na onderzoek
van de klacht haar beslissing niet wijzigt, enkel worden bekendgemaakt
aan de kandidaat die de klacht heeft ingediend.
Indien de jury daarentegen een nieuwe rangschikking opstelt, dan wordt
deze per aangetekend schrijven bekendgemaakt aan alle kandidaten die
zich op geldige wijze hebben kandidaat gesteld.
Indien opnieuw een kandidaat zich benadeeld acht, kan hij volgens
dezelfde procedure een schriftelijke klacht indienen.
Op het einde van een nieuwe beraadslaging maakt de jury de definitieve
rangschikking bekend aan alle kandidaten die zich op geldige wijze
hebben kandidaat gesteld en maakt deze over aan de Minister.”
21.
Het statuut regelt een welomschreven klachtprocedure.
Verzoeker vergist zich hierin een volwaardig georganiseerd administratief beroep
te zien, of het daarmee op het vlak van inhoud en gevolgen gelijk te stellen.
Verzoeker heeft dan ook enkel het recht om in het kader van
die klachtprocedure gehoord te worden, in de mate waarin en volgens de
procedure zoals het statuut ze regelt. De voorzitter van de jury heeft dit op 14
september 2020 aan verzoeker correct meegedeeld, door erop te wijzen dat de
klachtprocedure beoogt “om de kandidaat […] de mogelijkheid te bieden om […]
de jury opmerkzaam te maken over eventuele vergissingen in de interpretatie van
de informatie die in het dossier is opgenomen of tijdens het onderhoud werd
meegedeeld, of nog, over elementen waarmee volgens de kandidaat niet of
onvoldoende rekening werd gehouden” en dat die procedure “uitsluitend
betrekking [heeft] op de materiële elementen uit het dossier”. De behandeling van
een klacht is, met andere woorden, alleszins geen “herkansing” voor wat een
kandidaat mogelijk heeft laten mislopen tijdens het interview.
De jury, die in het kader van de klachtprocedure aan verzoeker
alleen de elementen meedeelt die hem persoonlijk aangaan, die verzoeker
bijstand van een raadsman weigert en die de klacht enkel onderzoekt in de mate
waarin ze betrekking heeft op het verloop van de procedure zonder aan verzoeker
een nieuwe kans te geven om zijn titels en verdiensten opnieuw te verdedigen,
schendt niet artikel 14 van het koninklijk besluit van 25 februari 2008.
IX-9829-22/50
In zoverre faalt het middel naar recht.
Verzoeker is op 6 juli 2020 in kennis gesteld van de bij artikel
13 van het koninklijk besluit van 25 februari 2008 bedoelde gegevens.
Verzoeker heeft op 10 juli 2020 een beargumenteerde klacht
ingediend, waarin hij onder meer ingaat tegen het motief dat de jury bij verzoeker
een duidelijke visie mist op de digitale ontsluiting van de collectie en op het
onderzoek binnen de Digital Humanities. Verzoeker wordt gehoord door de jury
op 1 oktober 2020. Hij beschikt daarvoor over een tijdsbestek van 45 minuten en
overhandigt daar nog een dertig bladzijden tellend document met zijn
argumentatie.
Daaropvolgend beslist de jury om de op 29 juni 2020
vastgestelde rangschikking niet te wijzigen. Zij notuleert ook dat zij blijft bij haar
vroegere motivatie. Verzoeker mag het liever anders gezien hebben, maar hieruit
blijkt dat zijn argumenten de jury niet hebben overtuigd om de rangschikking te
wijzigen, noch om de motivatie voor die rangschikking aan te passen, te wijzigen
of
aan
te
vullen.
Hierbij
mag
worden
herhaald
dat
thans
een
benoemingsprocedure voorligt met een welomschreven klachtprocedure – geen
beroepsprocedure – en dat niet is vereist dat verzoekers argumentatie in een
formele motivering wordt ontmoet. Het volstaat dat de motivering voor de
rangschikking draagkrachtig is, maar het onderzoek daarvan is vreemd aan huidig
middel dat enkel ziet op het verloop van de klachtprocedure.
Ook in die mate is geen schending van artikel 14 van het
koninklijk besluit van 25 februari 2008 aangetoond en is het middel ongegrond.
Verzoeker heeft geen belang bij zijn grief over het genotuleerde
standpunt van de jury dat zij “geen rekening [zal] houden met eventuele door de
kandidaten aangedragen nieuwe elementen ten opzichte van de hoorzitting van
29.06.2020”.
IX-9829-23/50
Verzoeker stelt immers zelf dat hij géén nieuwe elementen
heeft voorgelegd aan de jury en hiervóór is gebleken dat verzoekers argumenten
door de jury zijn ontvangen en beoordeeld, zonder dat ze als “nieuw” zijn
weerhouden. Zelfs zo de jury al heeft overwogen om geen rekening te houden
met zogezegde nieuwe argumenten die in een klacht worden aangebracht, heeft
zij de door verzoeker aangehaalde argumenten blijkbaar niet als zodanig
gekwalificeerd. Dat de jury geen nieuwe argumenten in overweging zou nemen
en haar motivering daartoe, hebben verzoeker dan ook geen enkel nadeel
toegebracht.
Het middel, voor zover ontvankelijk, is ongegrond.
C. Derde middel in de zaak A. 232.733 en vierde middel in de zaak A. 233.694
Uiteenzetting van het middel
Het derde middel in de zaak A. 232.733, vierde middel in de
zaak A. 233.694, is geput uit de schending van de artikelen 12, § 2, en 13 van het
koninklijk besluit van 25 februari 2008, van de formelemotiveringsplicht zoals
vervat in de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991, van het
gelijkheidsbeginsel zoals vervat in de artikelen 10 en 11 van de Grondwet en van
de
materiëlemotiveringsplicht,
het
redelijkheidsbeginsel
en
het
zorgvuldigheidsbeginsel als algemene beginselen van behoorlijk bestuur.
De bestreden beslissingen schenden volgens verzoeker de
aangevoerde bepalingen en beginselen doordat:
- de jury de aanspraken en de verdiensten van de kandidaten niet heeft
onderzocht en vergeleken op basis van objectieve, redelijke en pertinente criteria.
Dit blijkt niet, alleszins niet afdoende, uit de bestreden beslissingen.
IX-9829-24/50
- uit de bestreden beslissingen – of het administratief dossier – niet blijkt om
welke redenen verzoeker als vierde wordt gerangschikt, laat staan waarom Jan
Pauwels als eerste wordt gerangschikt en wordt benoemd.
Hoewel het vacaturebericht een competentieprofiel bevat, blijkt
de afweging van de criteria uit dit competentieprofiel volgens verzoeker niet
(afdoende) uit de bestreden beslissingen. De afweging is alleszins niet correct
gebeurd, minstens wordt hiervan geen blijk gegeven in de bestreden beslissingen.
Noch uit het besluit van 29 juni 2020, noch uit het besluit van
1 oktober 2020 blijkt dat de jury het profiel van de kandidaten heeft getoetst aan
de criteria zoals bepaald in het competentieprofiel, laat staan dat er een objectieve
vergelijking van de profielen van de kandidaten heeft plaatsgevonden.
Wanneer meerdere kandidaten in aanmerking komen om te
worden benoemd, moet de benoemende overheid niet enkel aantonen dat een
vergelijking van titels en verdiensten van de betrokken kandidaten heeft
plaatsgevonden, maar dient zij ook de redenen aan te duiden waarom precies de
benoemde kandidaat werd gekozen. De redenen moeten duidelijk en feitelijk juist
zijn, pertinent en niet tegenstrijdig. De motivering van de jury is evenwel een
algemene en vage motivering. Geen enkele beslissing geeft blijkt van een
vergelijking van titels en verdiensten van de kandidaten op basis van objectieve,
redelijke en pertinente criteria – namelijk de criteria bepaald in het
competentieprofiel – die laat begrijpen waarom verzoeker als vierde en Jan
Pauwels als eerste wordt gerangschikt.
De verwerende partij antwoordt dat zij zowel bij het vaststellen
als bij het wegen van de criteria waaraan de kandidaturen moeten worden getoetst
over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt.
De objectieve, redelijke en pertinente criteria waaraan de
kandidaturen moeten worden getoetst kunnen worden gevonden in het
IX-9829-25/50
vacaturebericht. De verwerende partij onderstreept dat het functieprofiel moet
worden begrepen tegen de achtergrond van de “functiecontext” en van de
“inhoud van de functie”, zoals eveneens opgenomen in het vacaturebericht.
De verwerende partij stelt vast dat verzoeker niet betwist dat de
vereisten uit het functieprofiel objectief, redelijk en pertinent zijn. Verzoeker
maakt wel (te veel) abstractie van de “functiecontext” en de “inhoud van de
functie”, waardoor hij een kandidatuur heeft ingediend die sterk gericht is op het
aspect van de wetenschappelijke titels en verdiensten, maar te weinig concrete
aandacht heeft voor de vernieuwende rol die van de conservator wordt verwacht,
namelijk op het vlak van het naar voor brengen van ideeën, het samenwerken in
team en het aantrekkelijk maken van de instelling voor een nieuwe generatie
Belgen. Deze “functiecontext” en “inhoud van de functie” komen samen in de
noties van de vereiste visie en de Digital Humanities. Dit alles komt naar het
oordeel van de verwerende partij tot uiting in de beoordeling van de jury over
verzoeker
en
Jan
Pauwels.
Deze
beoordeling
vindt
steun
in
de
kandidaatstellingsdossiers. Het dossier van Jan Pauwels “is geen ellenlange
opsomming van wetenschappelijke titels en verdiensten, maar een evenwichtige
kandidatuur waarin zowel een visie op een voldragen wijze wordt naar
voorgebracht, als aandacht uitgaat naar de wetenschappelijke vereisten”.
Op 29 juni 2020 heeft de jury de kandidaten gehoord om de
motivatie, de technische competenties en de gedragscompetenties zoals bedoeld
in punt 5 van het functieprofiel te testen en daartoe wordt elke kandidaat
gedurende 45 minuten geïnterviewd. Elk van de vijf uitgenodigde kandidaten
krijgt eerst het woord om zijn afgelegd parcours en motivatie toe te lichten.
Daarna leggen de juryleden elke kandidaat dezelfde set vragen voor om te testen
of zij beantwoorden aan de criteria uit het functieprofiel. Aan bepaalde
kandidaten wordt ook nog gevraagd om hun antwoord toe te lichten. De jury
heeft de antwoorden van de kandidaten met elkaar vergeleken en op basis hiervan
een rangschikking opgesteld. Elke keuze van de jury om een kandidaat in de
rangschikking te plaatsen wordt door de jury gemotiveerd.
IX-9829-26/50
Alle
geselecteerde
kandidaten
worden
aan
dezelfde
behandeling onderworpen door de jury. Ze krijgen elk 45 minuten om hun
kandidatuur toe te lichten en ze krijgen elk dezelfde vragen van de jury
voorgeschoteld. Uit de notulen blijkt op welke plaats elke kandidaat wordt
gerangschikt en waarom de jury voor de betrokken rangschikking heeft gekozen.
Door aan elke kandidaat dezelfde vragen voor te leggen en de antwoorden op
deze vragen te vermelden in de notulen, heeft de jury de motivatie, technische
competenties en gedragscompetenties van elke geselecteerde kandidaat getest en
onderling met elkaar vergeleken. In de motieven van de notulen blijkt het
resultaat van deze vergelijking, aangezien de jury hier aangeeft welke kandidaat
op welke plaats wordt gerangschikt.
De verwerende partij volgt verzoeker niet waar hij stelt dat de
afweging van de criteria uit het functieprofiel niet zou blijken uit de bestreden
akten. Op 4 juni 2020 heeft de jury de ingediende kandidaturen getoetst aan het
functieprofiel om de vijf meest passende kandidaten te kunnen selecteren. Op 29
juni 2020 heeft de jury de vijf geselecteerde kandidaten met elkaar vergeleken
door aan elk van hen dezelfde set vragen voor te leggen. De jury heeft op basis
van de door hen gegeven antwoorden gemotiveerd waarom ze de kandidaten in
een bepaalde volgorde heeft gerangschikt. Ten slotte werd aan verzoeker de kans
gegeven argumenten aan te voeren om de rangschikking te laten wijzigen. De
jury heeft op 1 oktober 2020 omstandig gemotiveerd waarom de interventie van
verzoeker niet van aard was om de rangschikking te wijzigen. Op dat ogenblik
zijn de kandidaten niet meer met elkaar vergeleken, aangezien niet elke kandidaat
een schriftelijke klacht heeft neergelegd, maar zijn de schriftelijke klachten
inhoudelijk beoordeeld. Uit de notulen van de verschillende vergaderingen blijkt
dat de jury telkens de criteria uit het functieprofiel als uitgangspunt neemt en de
kandidaturen aan deze criteria toetst. De verenigbaarheid van de kandidaturen
met deze criteria wordt door de jury gemotiveerd en deze motivering wordt aan
de kandidaten bezorgd.
IX-9829-27/50
De verwerende partij volgt verzoeker ook niet waar hij stelt dat
zijn kandidatuur niet met de andere kandidaten is vergeleken. Door tijdens de
vergadering van 29 juni 2020 dezelfde vragen voor te leggen aan de geselecteerde
kandidaten heeft de jury de antwoorden van deze kandidaten op een objectieve en
relevante wijze met elkaar kunnen vergelijken. De verwerende partij plaatst ter
illustratie hiervan de antwoorden van verzoeker naast de antwoorden van Jan
Pauwels. Daaruit blijkt volgens haar dat de jury redelijkerwijze kon besluiten dat
verzoeker geen duidelijke visie op de digitale ontsluiting van de collectie en op
het onderzoek binnen de Digital Humanities uiteenzet. Waar Jan Pauwels
concrete oplossingen voorstelt voor de situatie waarin de bibliotheek zich
bevindt, wijst verzoeker op verschillende methodes die in verschillende contexten
toepassing vinden. Verzoeker toont het onredelijk en onzorgvuldig karakter van
de beoordeling van de antwoorden van de kandidaten door de jury niet aan. Hij
duidt geen feitelijke onjuistheden of rechtens onaanvaardbare motieven aan. Hij
bewijst evenmin dat de jury zijn kandidatuur anders heeft beoordeeld dan de
andere kandidaturen of dat de criteria uit het functieprofiel verschillend zijn
toegepast op zijn kandidatuur. Dat de beoordeling van de kandidatuur van
verzoeker “algemeen” en “vaag” zou zijn, vindt geen grond in de notulen van de
verschillende vergaderingen. De jury heeft de kandidaturen getoetst aan
objectieve, relevante en pertinente criteria en heeft de titels en verdiensten van de
kandidaten zorgvuldig met elkaar vergeleken. Hierbij heeft zij elke kandidatuur
aan een gelijke beoordeling onderworpen en duidelijk gemotiveerd waarom de
kandidaturen een bepaalde plaats in de rangschikking hebben ingenomen.
Verzoeker repliceert in de memorie van wederantwoord als
volgt.
Hij ontkent niet dat de wegingscriteria op wettige wijze zijn
vastgesteld maar voert aan dat er gedurende de gehele wervingsprocedure geen
weging is gemaakt van titels en verdiensten. Met haar apodictische
standaardformulering toont de jury niet aan de argumentatie van verzoeker in
haar beoordeling te hebben betrokken. Dat een hoorzitting heeft plaatsgevonden
IX-9829-28/50
en dat de jury stelt dat zij de kandidaturen heeft onderzocht en met elkaar heeft
vergeleken, volstaat niet om aan te tonen dat zulks daadwerkelijk is gebeurd.
Verzoeker heeft, zo stelt hij, precies het tegendeel aangetoond.
In zijn laatste memorie voegt verzoeker nog hieraan toe dat op
geen enkele wijze uit het functieprofiel, noch uit de bestreden beslissingen blijkt
dat “het aantonen van een duidelijke visie op de functie en op de evolutie van de
instelling” het determinerend criterium was voor de jury bij de beoordeling van
de kandidaten. In elk geval blijkt uit de bestreden beslissingen niet dat de jury
alle kandidaten in hoofdzaak op basis van dit criterium heeft vergeleken en
gerangschikt.
Volgens verzoeker waren de vragen die op het interview zijn
gesteld er ook niet op gericht een betoog uit te lokken over zijn visie inzake
Digital Humanities. Indien de jury dit criterium daadwerkelijk als het
determinerende criterium beschouwde, dan had zij hierover een duidelijke vraag
moeten stellen teneinde alle kandidaten in staat te stellen om hun visie duidelijk
te kennen te geven.
In haar laatste memorie dupliceert de verwerende partij dat de
criteria waaraan de in aanmerking genomen kandidaten werden getoetst, in het
bijzonder de volgende zijn, namelijk de “bijkomende rangschikkingscriteria”,
opgenomen onder punt 5.2.2 en de “generieke competenties”, opgenomen onder
punt 5.3 van het vacaturebericht, zoals gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad
van 20 april 2020. Uit de weergave van de interviews blijkt dat aan elk van de
kandidaten in eerste instantie de mogelijkheid werd gegeven zijn parcours toe te
lichten en dat zij vervolgens allemaal onderworpen werden aan dezelfde
typevragen. Er valt dus niet goed in te zien op welke wijze er sprake kan zijn van
een schending van het gelijkheidsbeginsel, waaromtrent dit middel toch in
belangrijke mate draait.
De verwerende partij herhaalt dat het gaat om zeer open
vragen, die duidelijk verband houden met de te begeven betrekking en die voor
IX-9829-29/50
de kandidaten een aanzet (kunnen) zijn om zelf de rangschikkingscriteria in hun
antwoorden erop verder te betrekken en aldus te verduidelijken in welke mate
hun kandidatuur (het best) beantwoordt aan deze verschillende criteria. Het komt
aan de kandidaat zelf toe om op basis van de toelichting van zijn parcours en op
basis van zijn antwoorden op de voornoemde typevragen uit te leggen waarom hij
meent de meest geschikte kandidaat te zijn voor de functie doordat hij het beste
beantwoordt aan de verschillende criteria uit het competentieprofiel, dewelke de
kandidaten op voorhand aan de hand van het vacaturebericht kenden.
IX-9829-30/50
Beoordeling
a. algemeen
Het past in herinnering te brengen hoe het bestuur zich door de
in het middel aangevoerde rechtsbeginselen moet laten leiden, wil het een
benoemingsprocedure tot een goed einde brengen.
Het gelijkheidsbeginsel inzake benoemingen en bevorderingen,
krachtens hetwelk iedere burger gelijke toegang heeft tot de betrekkingen bij de
overheid, houdt in dat de aanspraken en verdiensten van de kandidaten moeten
worden onderzocht en vergeleken aan de hand van objectieve en pertinente
criteria. Het vergelijken van de aanspraken en verdiensten van de kandidaten
betekent dat ze tegen elkaar worden afgezet om de gelijkenissen en de verschillen
te doen uitkomen, inzonderheid in het licht van het te verlenen ambt. Het
zorgvuldigheidsbeginsel vereist dat de overheid zich daartoe grondig informeert
en haar beslissing met zorg voorbereidt.
De materiëlemotiveringsplicht houdt in dat het bestreden
benoemingsbesluit wordt gedragen door rechtens aanvaardbare motieven die
kunnen blijken, hetzij uit de beslissing zelf, hetzij uit de stukken van het dossier.
Dit betekent onder meer dat die motieven steunen op werkelijk bestaande en
concrete feiten die relevant zijn en met de vereiste zorgvuldigheid werden
vastgesteld. Bovendien moet de overheid de gegevens die in rechte en in feite
juist zijn, correct beoordelen en op grond van deze gegevens in redelijkheid tot
een beslissing komen. Een beslissing schendt de materiëlemotiveringsplicht
wanneer de motieven waarop ze steunt onjuist of onwettig zijn of de beslissing
niet kunnen dragen.
Het benoemingsbesluit – minstens: het juryverslag waarop dat
besluit stelt te steunen – dient overeenkomstig de formelemotiveringswet de
feitelijke en juridische overwegingen te bevatten die eraan ten grondslag liggen
IX-9829-31/50
en die vermeldingen moeten afdoende zijn. Het afdoende karakter van de
motivering betekent dat de motivering pertinent moet zijn, dit wil zeggen dat ze
duidelijk met de beslissing te maken moet hebben en dat ze draagkrachtig moet
zijn, dit wil zeggen dat de aangehaalde redenen moeten volstaan om de beslissing
te dragen.
De bestreden bevordering is een bevordering naar keuze. Bij
het vergelijken van de aanspraken en verdiensten van de kandidaten beschikt de
overheid over een ruime beoordelingsbevoegdheid, inzonderheid wat de criteria
betreft die zij voor de vergelijking van de titels en verdiensten van de kandidaten
in aanmerking neemt en het gewicht dat zij aan deze criteria toekent,
vooropgesteld dat ze objectief en pertinent zijn en op alle kandidaten op gelijke
wijze worden toegepast. De Raad van State mag zich op dit vlak niet in de plaats
van de overheid stellen. Hij mag wel nagaan of de overheid op een willekeurige
wijze van haar beoordelingsbevoegdheid gebruik heeft gemaakt. Dit zal enkel het
geval zijn indien de overheid handelt op een wijze waarop geen ander naar kennis
en kunde redelijk bekwaam en naar feitelijk optreden redelijk handelend bestuur
in dezelfde omstandigheden zou handelen. Dan moet worden vastgesteld dat het
bestuur onredelijk heeft gehandeld en dient de Raad van State beteugelend op te
treden.
De Raad van State is aldus bevoegd om na te gaan of het
bestuur bij de vergelijking van de kandidaten objectieve criteria, die verband
houden met de functie, heeft gehanteerd en of het bestuur, afgaand op de
feitelijke gegevens die voorlagen en die het juist heeft bevonden, niet elke
redelijkheid te buiten is gegaan door aan de bevorderde kandidaat de voorkeur te
geven.
b. in concreto
Tussen partijen is er geen betwisting over dat de criteria waarop
de kandidaten beoordeeld worden, zijn terug te vinden in het vacaturebericht.
IX-9829-32/50
Verzoeker betwist voorts niet dat deze wettig zijn, te weten
objectief en pertinent voor de functie.
De verwerende partij merkt terecht op dat niet enkel het
“competentieprofiel” relevant is, maar dat het gehele vacaturebericht in
aanmerking moet worden genomen om een totaalbeeld te hebben van wat
verwacht wordt van de kandidaten. Ook de onderdelen ‘functiecontext’ en
‘inhoud van de functie’ zijn niet zonder reden opgenomen in het vacaturebericht.
Daarin is onder meer te lezen:
- “De gewijzigde verwachtingen van gebruikers en de digitale
omwenteling of digital shift van onze samenleving dwingen nationale
bibliotheken ertoe om hun traditionele opdracht in vraag te stellen. De
nieuwe profielen die worden gezocht, zijn die van vakmensen die kunnen
evolueren in deze context van voortdurende veranderingen en die blijk
kunnen geven van zin voor innovatie.”
- “De functie van Collectieconservator is een centrale functie in de
verwezenlijking van deze opdracht. Ze wordt uitgeoefend op drie niveaus:
- Beheer, bewaring en verrijking van de collecties.
- Organisatie van een wetenschappelijke dienst voor de verschillende
doelgroepen, met inbegrip van een publiek van onderzoekers ten aanzien
van wie de conservator een faciliterende rol vervult.
- Wetenschappelijke studie van de collecties via de verwezenlijking en
de verspreiding van onderzoekswerk alsook door het toezicht op en de
begeleiding van onderzoeksprojecten.
In elk van deze domeinen dienen de gewijzigde verwachtingen van
gebruikers en de digitale omwenteling of digital shift van onze
samenleving te worden opgenomen. De collecties zijn niet langer alleen
fysiek maar voortaan ook digitaal van aard.
De openstelling van de collecties moet worden bekeken onder de
invalshoek van de productie en het delen van metadata en door een
dynamische ondersteuning van de digitalisering en het online brengen van
de collecties. Op het vlak van wetenschappelijk onderzoek openen de
digital humanities, de technieken van tekst doorzoeken evenals de virtuele
onderzoekinfrastructuren nieuwe perspectieven.”
- Bij het kernresultaatgebied ‘wetenschappelijke dienstverlening’: “Op
basis van de eigen inhoudelijke kennis en expertise, op actieve wijze
bijdragen tot het beleid van ontsluiting van de collecties: […] de
behoeften van de verschillende gebruikers analyseren en bijdragen tot de
definitie van een beleid van ontsluiting van de collecties van KBR o.a.
met betrekking tot de Open Access en Open Science; […] meewerken aan
IX-9829-33/50
de ontwikkeling en de verrijking van de interfaces voor online zoeken en
van elektronische bronnen; […].”
- Bij het resultaatgebied ‘wetenschappelijk onderzoek’: “in zijn onderzoek
de concepten en methoden in verband met de digital humanities
opnemen.”
IX-9829-34/50
In het competentieprofiel is onder de technische kundigheden
ook vermeld:
“Kennis van de mogelijkheden en de bestaande initiatieven in het domein
van de digital humanities.”
De lectuur hiervan moet de kandidaten dan ook voldoende
duidelijk maken dat de digitale ontsluiting van de collectie en de zogenaamde
Digital Humanities als onderzoeksmethode beschouwd worden als belangrijke
aspecten voor de hedendaagse invulling van de functie, zodat hun kandidatuur
hierop zou worden beoordeeld.
Uit het juryverslag blijkt dat elke kandidaat de gelegenheid
kreeg zich te introduceren en dat vervolgens aan elke kandidaat dezelfde zes
vragen zijn gesteld, namelijk:
- Zouden de Koninklijke Bibliotheek en de Kostbare Werken in het bijzonder
een coördinerende rol kunnen spelen tussen de twee gemeenschappen en welke
zouden in dat kader de belangrijkste (gespreks)partners zijn?
- Wat zou de Koninklijke Bibliotheek kunnen doen om te vermijden dat
verschillende actoren elkaar beconcurreren tijdens publieke verkopen?
- Hoe zou de kandidaat praktisch te werk gaan om de erfgoedcollecties online te
brengen?
- Hoe ziet de kandidaat de rol van de conservator?
- Hoe zou de kandidaat zijn team overtuigen van zijn visie en hoe gaat hij het
aanpakken als hij op weerstand botst?
- Hoe ziet de kandidaat de Koninklijke Bibliotheek en de betrokken afdeling in
het bijzonder evolueren en welke zijn volgens hem, in volgorde van
belangrijkheid, de drie grootste uitdagingen voor de nieuwe conservator?
Deze benadering bevordert de gelijke behandeling van de
kandidaten. Dat in functie van de gegeven antwoorden aan sommige kandidaten
bijvragen zijn gesteld, is een verschil in behandeling dat niet volstaat om een
ongelijkheid aan te tonen.
IX-9829-35/50
De jury heeft geoordeeld dat van de kandidaten – die geacht
worden het vacaturebericht te kennen – mag worden verwacht dat zij zichzelf
kunnen “verkopen” op het interview door aan te tonen wat zij in hun mars hebben
bij de eigen introductie en bij de antwoorden op de open vragen. Dat is een
benadering die, hoewel misschien atypisch, daarom niet onwettig is.
Door aan sommige relevante criteria zoals de digitale kennis
van de kandidaat een groter en mogelijk zelfs doorslaggevend gewicht te geven
gaat de jury niet per se haar discretionaire bevoegdheid te buiten.
Tot daar de punten waarop de Raad van State de verwerende
partij kan bijvallen.
Volgens de verwerende partij heeft zij de kandidaten op een
objectieve en relevante wijze met elkaar kunnen vergelijken middels de
antwoorden die zij op de voormelde zes vragen gaven.
Het kan dan al zijn dat de jury die vergelijking heeft kúnnen
maken, verzoeker zijnerzijds heeft het bij het rechte eind als hij stelt te mogen
verwachten die effectieve vergelijking die beweerdelijk is gebeurd, en het
resultaat ervan, ook in de formele motivering te mogen terugvinden.
Dat verzoeker en Jan Pauwels op 4 juni 2020 op de shortlist
zijn terechtgekomen, leert hem enkel dat zij beiden volgens de jury voldoen aan
de minimumvereisten inzake titels, verdiensten en ervaring die in het
vacaturebericht zijn vooropgesteld en dat zij onder alle kandidaten het meest
potentie vertonen. Een vergelijking tussen de aldus geselecteerde kandidaten
onderling is op dat ogenblik niet gemaakt. Het verklaart geenszins verzoekers
plaats in de rangschikking of de redenen waarom aan Jan Pauwels de voorkeur is
gegeven.
IX-9829-36/50
Partijen zijn het voorts erover eens dat de klachtprocedure niet
heeft geleid tot een andere rangschikking en zelfs niet eens tot een nieuwe of
minstens aanvullende inschatting van verzoekers titels en verdiensten. Zoals de
verwerende partij het over het juryverslag van 1 oktober 2020 zelf schrijft in de
memorie van antwoord: “Op dat ogenblik zijn de kandidaten niet meer met elkaar
vergeleken”.
Dat betekent dat enkel de motivering die te lezen is in het
juryverslag van 29 juni 2020 dienstig is om de deugdelijkheid van de vergelijking
van de aanspraken van de kandidaten en de daaruit resulterende rangschikking te
beoordelen.
Die motivering is kort en kan niet overtuigen. Het verslag bevat
een weergave van de antwoorden op de gestelde vragen, zonder dat de jury daar
kanttekeningen bij maakt, en voorts een korte motivatie die leert dat Jan Pauwels
en verzoeker beiden ‘geschikt’ zijn voor de functie.
Het enige voor verzoeker negatieve element is het gemis aan
visie op de digitale ontsluiting van de collectie en op het onderzoek binnen de
Digital Humanities. Voor zover andere criteria ter sprake komen – zoals
“netwerken” – luiden ze enkel positief en verzoeker wordt in globo ‘geschikt’
bevonden. Ook Jan Pauwels is ‘geschikt’, zonder meer, met enkele eveneens
gunstige bemerkingen en een mogelijk als kritisch op te vatten opmerking over
“het betrekken van zijn team en collega’s”.
Een onderlinge vergelijking ontbreekt. Mogelijk kan zulke
vergelijking ook impliciet blijken uit de motivering, maar zelfs dat is hier niet het
geval.
Nu bovendien het énige uitdrukkelijk negatieve gegeven voor
verzoeker gelegen is in de digitale kennis, mocht worden verwacht dat uit de
“motivatie” met betrekking tot Jan Pauwels uitdrukkelijk of impliciet zou blijken
IX-9829-37/50
waarom deze kandidaat de bovenhand heeft op dat vlak én waarom dit gegeven
blijkbaar het doorslaggevend motief moet zijn om, ongeacht de andere
verdiensten van de kandidaten, aan hem de voorkeur te geven.
De verwerende partij plaatst in haar procedurestukken de
antwoorden van verzoeker en Jan Pauwels naast elkaar om te verantwoorden dat
de jury mocht besluiten dat verzoeker geen visie had op de digitale ontsluiting
van de collectie en op het onderzoek binnen de Digital Humanities. De
verwerende partij nodigt daarmee de Raad van State uit om zelf door middel van
een vergelijking van de gegeven antwoorden tot een inhoudelijke beoordeling van
de aanspraken van de kandidaten te komen. Zoals hiervóór is vastgesteld, heeft de
jury immers net nagelaten die vergelijking te formaliseren in het juryverslag. Het
ligt niet op de weg van de Raad van State om zich in de plaats te stellen van de
jury.
De formelemotiveringsplicht is geschonden.
Het middel is in de aangegeven mate gegrond.
D. Vierde middel in de zaak A. 232.733 en vijfde middel in de zaak A. 233.694
Uiteenzetting van het middel
Het vierde middel in de zaak A. 232.733, vijfde middel in de
zaak A. 233.694, ontleent verzoeker aan de schending van artikel 9 van het
koninklijk besluit van 25 februari 2008 en van het onpartijdigheidsbeginsel, het
redelijkheidsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel als algemene beginselen
van behoorlijk bestuur.
De bestreden beslissingen schenden volgens verzoeker de
aangevoerde bepalingen en beginselen doordat:
IX-9829-38/50
- jurylid D een rechtstreeks en persoonlijk belang heeft bij de benoeming van de
kandidaat die als eerste gerangschikt wordt én uit de beraadslagingen van de jury
en de omstandigheden tijdens de hoorzitting duidelijk blijkt dat de partijdigheid
van jurylid D een invloed heeft gehad op het gehele college.
- indien de verwerende partij daadwerkelijk een objectieve en zorgvuldige
vergelijking van titels en verdiensten had gevoerd, zij verzoeker onmiskenbaar
als eerste kandidaat had gerangschikt en niet Jan Pauwels, zodat zij de
klaarblijkelijk grotere aanspraken van verzoeker terzijde heeft geschoven op
grond van criteria die kennelijk geen verband houden met de te begeven functie.
Verzoeker legt in een eerste middelonderdeel uit dat de
betreffende vacature op 20 april 2020 in het Belgisch Staatsblad werd
gepubliceerd. Welnu, op 15 april 2020 hebben jurylid D en de eerst gerangschikte
kandidaat samen het project “Expression of interest” geschreven. Zij dienden dit
project
in
bij
de
verwerende
partij
die
de
aanwerving
doet.
De
subsidiemogelijkheid werd op 1 april 2020 binnen de universiteit Antwerpen
aangekondigd. Het project moest uiterlijk op 19 mei 2020 worden ingediend, wat
is gebeurd. Jurylid D en Jan Pauwels hebben met andere woorden tijdens de
selectie- en aanwervingsprocedure samen een project ingediend bij de dienst die
in casu de aanwerving doet. Er is derhalve sprake van redelijke twijfel over de
onpartijdigheid van jurylid D. Uit de omstandigheden van de zaak blijkt naar het
oordeel van verzoeker voorts dat de partijdigheid van jurylid D een invloed heeft
gehad op de jury als college.
Verzoeker stelt vast dat de jury in de motivatie van de eerst
gerangschikte kandidaat aanraadt “om voldoende energie te steken in het
betrekken van zijn team en collega’s om eventuele weerstand in een vroeg
stadium te counteren”. Jan Pauwels krijgt dus zelfs al tijdens de hoorzitting deze
specifieke raad van de jury voor het bekleden van de functie. Er moet worden
vastgesteld dat uitsluitend aan Jan Pauwels raad wordt gegeven door de jury, en
niet aan andere kandidaten. Hieruit leidt verzoeker af dat de jury blijkbaar al
IX-9829-39/50
tijdens het gesprek met Jan Pauwels wist dat hij als eerste zou worden
gerangschikt.
Jan Pauwels wordt volgens verzoeker daarnaast “bevoorrecht”,
terwijl de overige kandidaten benadeeld worden. De jury stelt namelijk geen
bijkomende vragen aan de overige kandidaten over zaken waarvan zij achteraf
motiveert dat zij hierover onvoldoende informatie heeft. Zo heeft de jury
verzoeker tijdens de hoorzitting van 29 juni 2020 op geen enkel moment
gevraagd om zijn visie op de digitale ontsluiting van de collectie en op het
onderzoek binnen de Digital Humanities te verduidelijken. Uit de motieven van
de jury blijkt nochtans dat dit het enige element is op basis waarvan verzoeker
‘ongunstig’ werd beoordeeld. Van een zorgvuldig bestuur mag evenwel verwacht
worden dat het, met het oog op de aanwerving van de meest geschikte kandidaat,
tijdens de sollicitatie bijkomende vragen stelt wanneer bepaalde elementen uit de
kandidatuur voor haar onduidelijk zijn. Jan Pauwels wist bovendien als enige
kandidaat (toevallig?) wel met welke gewenste kwaliteiten en eigenschappen de
jury rekening zou houden.
De partijdigheid van de jury, beïnvloed door jurylid D, blijkt
volgens verzoeker ook uit de (bewust) niet afdoende, vage en onjuiste motieven
die zij aanvoert om Jan Pauwels als eerste te rangschikken. Verzoeker verwijst
daartoe naar zijn derde middel.
Vervolgens tracht verzoeker in een tweede middelonderdeel
aan te tonen dat hij onmiskenbaar een grotere aanspraak maakt op de betrokken
functie dan Jan Pauwels. Daartoe maakt verzoeker een omstandige vergelijking
van titels en verdiensten tussen hemzelf en Jan Pauwels op basis van de criteria
uit het competentieprofiel. Deze diverse criteria werden in de bestreden besluiten
niet gehanteerd – althans niet volledig – noch werd op basis van die criteria de
vergelijking gemaakt. Uit de vergelijking die verzoeker maakt, leidt hij af dat hij
onmiskenbaar als eerste kandidaat had moeten worden gerangschikt. De
klaarblijkelijk grotere aanspraken van verzoeker heeft de verwerende partij
IX-9829-40/50
terzijde geschoven op grond van criteria die kennelijk geen verband houden met
de te begeven functie.
In een memorie van wederantwoord wijst verzoeker erop dat de
procedure met betrekking tot het gezamenlijke project van jurylid D en
Jan Pauwels nog niet was afgerond ten tijde van de hoorzittingen. Hij citeert
voorts passages over verboden belangenvermenging uit reglementen van FWOVlaanderen, het Nederlandse Wetenschappelijk Onderzoeksinstituut en Belspo
die sporen met zijn stelling dat D geen lid mocht zijn van de jury. Al die
reglementen hanteren een embargoperiode van drie tot vijf jaar in het geval van
samenwerking tussen kandidaten en hun beoordelaars.
Verzoeker stipt vervolgens diverse punten aan in het cv van Jan
Pauwels die volgens hem niet stroken met de werkelijkheid, voornamelijk met
betrekking tot het onderdeel ‘bestuurders- en redacteurschappen’. Het zijn
volgens verzoeker vaak onwaarheden die aan jurylid D bekend waren.
Voorts wijst verzoeker erop dat uit de in het Belgisch
Staatsblad gepubliceerde vacature niet kan worden opgemaakt dat de
vernieuwende rol van de conservator een doorslaggevend motief zou betreffen,
zoals de verwerende partij beweert. Bovendien suggereert de verwerende partij
onterecht dat verzoeker uitsluitend op het wetenschappelijk aspect van de functie
zou concentreren. Verzoeker heeft met alle in de vacature gepubliceerde criteria
rekening gehouden, voldoet aan alle vereisten en heeft aan alle gepubliceerde
criteria aandacht besteed. Tot slot wijst verzoeker op de door het bestuur
gepubliceerde vacature zelf waar op 25 plaatsen verwezen wordt naar het
“wetenschappelijk” karakter van de instelling, de functie en de invulling ervan.
Verzoeker verfijnt nog de tabel die hij ter toelichting bij het
tweede middelonderdeel heeft opgesteld aan de hand van het administratief
dossier en van de hem ondertussen in het kader van de openbaarheid van bestuur
bekendgemaakte gegevens.
IX-9829-41/50
Beoordeling
a. ontvankelijkheid
Verzoeker citeert telkens in de toelichting bij het middel, onder
“in abstracto”, artikel 9 van het statuut, maar brengt onder “in concreto” niet
meer ter sprake hoe de verwerende partij volgens hem dit artikel miskent bij het
nemen van de bestreden beslissingen.
In die mate is het middel niet ontvankelijk.
b. eerste middelonderdeel
Het onpartijdigheidsbeginsel, voor zover van toepassing op
organen van het actief bestuur zoals de wetenschappelijke jury, waarborgt zowel
de persoonlijke onpartijdigheid van de leden van bestuurlijke organen die (mee)
een beslissing nemen, als de structurele onpartijdigheid van die leden en
bestuurlijke organen, op het vlak van de organisatie van deze organen, het
verloop van de procedure en het tot stand komen van hun beslissingen.
De beschuldiging van subjectieve, persoonlijke partijdigheid
van de jury of een lid ervan, of tenminste de schijn ervan, kan slechts worden
aangenomen indien ze gewettigd voorkomt, of dus voldoende gerechtvaardigd is
door concrete en precieze feiten.
Bij de beoordeling of er verifieerbare gegevens zijn die ten
minste een schijn van verdenking kunnen wettigen ten aanzien van een lid van de
jury, moet weliswaar de optiek van de rechtzoekende in aanmerking worden
genomen, maar speelt ze geen doorslaggevende rol. Doorslaggevend is of de
beweerde vrees voor een gebrek aan onpartijdigheid als objectief verantwoord
kan worden beschouwd.
IX-9829-42/50
De aanleiding voor verzoeker om te twijfelen aan de
onpartijdigheid van jurylid D situeert hij in het feit dat dit jurylid samen met Jan
Pauwels bij de verwerende partij een onderzoeksproject heeft ingediend om de
werken van de Koninklijke Bibliotheek met erfgoedwaarde te beheren in het
kader van de tweede fase van het kaderprogramma voor wetenschappelijk
onderzoek BRAIN-be (Belgian Research Action through Interdisciplinary
Networks).
Dit project is niet geselecteerd voor financiering, maar de
procedure was volgens verzoeker nog niet afgesloten op het ogenblik van de
interviews met de jury.
Op basis van dit enkele argument van verzoeker kan weliswaar
worden afgeleid dat D en Jan Pauwels elkaar kennen aan de hand van het
betreffende onderzoeksproject en dat dit met zich kan meebrengen dat D in zijn
hoedanigheid van jurylid van de selectie- en wervingsprocedure voor een functie
binnen de Koninklijke Bibliotheek mogelijk een iets andere kijk heeft op Jan
Pauwels dan op de andere kandidaten. Dit volstaat evenwel niet om aan te tonen
dat D niet in staat zou zijn om de verschillende kandidaten in het kader van de
voorliggende selectie- en wervingsprocedure op een voldoende objectieve wijze
te beoordelen. D heeft elke kandidaat dezelfde vraag gesteld en verzoeker toont
niet aan dat precies door die vraagstelling Jan Pauwels anders is behandeld dan
de andere kandidaten, laat staan dat D op een andere manier enige blijken van
vooringenomenheid heeft getoond. Uit het juryverslag blijkt ook niet spontaan
enige vooringenomenheid van D.
Dat sommige niet op deze zaak toepasselijke interne
reglementen van instellingen anders en strenger omgaan met de samenstelling
van beoordelingscommissies, doet hieraan geen afbreuk.
IX-9829-43/50
Verzoeker slaagt er ook aan de hand van zijn drie specifieke
argumenten niet in aan te tonen dat de jury – al dan niet onder invloed van jurylid
D – niet onpartijdig is geweest:
-
Bij Jan Pauwels blijkt er een aandachtspunt te zijn om voldoende energie te
steken in het betrekken van zijn team en collega’s. Dat dit door de jury in de
motivatie wordt geformuleerd als een “aanraden” is niet meer dan een wijze van
formulering waaruit alleszins niet kan worden afgeleid dat de jury Jan Pauwels op
voorhand reeds bevoordeeld zou hebben tegenover de andere kandidaten.
Overigens is de motivatie allicht uitgeschreven op een ogenblik dat de jury al
beslist had om Jan Pauwels als eerste te rangschikken, wat eveneens het gebruik
van het woord ‘aanraden’ kan verklaren.
-
Aan verzoeker zijn, naast de zes hoofdvragen, door de jury effectief nog
bijkomend andere vragen gesteld. Dit bood hem de kans nadere verduidelijking te
verschaffen bij zijn antwoorden. Aan Jan Pauwels zijn geen bijkomende vragen
gesteld. Dit levert niet het bewijs van partijdigheid in hoofde van de jury.
-
Dat de jury de rangschikking niet afdoende en vaag heeft gemotiveerd, zoals is
vastgesteld bij de bespreking van het derde middel, is een onwettigheid die een
schending oplevert van de in dat middel aangevoerde formelemotiveringsplicht,
maar niet ipso facto ook de partijdigheid van de jury aantoont.
De schending van de in het eerste middelonderdeel
aangevoerde beginselen is niet aangetoond.
c. tweede middelonderdeel
Hiervóór is bij de bespreking van het derde middel vastgesteld
dat de verwerende partij niet behoorlijk toelicht hoe zij tot een concrete en
effectieve vergelijking van de aanspraken van de kandidaten is overgegaan en dat
zij het gewicht dat zij aan de onderscheiden criteria geeft niet voldoende
inzichtelijk heeft gemaakt. Er is ook aan herinnerd dat het niet de plaats is van de
Raad van State, om die vergelijking uit te voeren als ware hij de benoemende
overheid.
IX-9829-44/50
Verzoeker mag er zelf van overtuigd zijn dat hij onmiskenbaar
de beste aanspraken heeft. De verwerende partij, die verzoeker op de vierde
plaats heeft gerangschikt, zag het duidelijk anders.
Het is niet uitgesloten dat, als de verwerende partij na de hierna
uit te spreken nietigverklaring tot een herbeoordeling komt, een andere en voor
verzoeker gunstige rangschikking uit de bus komt. De kans dat dit gebeurt,
verantwoordt net het belang van verzoeker bij zijn beroepen. Maar evengoed kan
het zijn, dat de huidige rangschikking met een meer gestoffeerde motivering
behouden blijft.
De dossiers van de tweede en de derde kandidaat, waarover het
benoemingsbesluit zich niet uitspreekt, komen binnen de grenzen van de huidige
rechtsstrijd zelfs niet ter sprake. Zelfs áls voor het debat wordt aangenomen dat
verzoeker grotere aanspraken heeft op de functie dan Jan Pauwels, toont dat nog
niet aan dat hij ook grotere aanspraken heeft dan de nummers twee en drie.
Het middelonderdeel kan niet tot nietigverklaring leiden.
d. besluit
Het middel, voor zover ontvankelijk, is ongegrond.
E. Vijfde middel in de zaak A. 232.733
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in een vijfde middel in de zaak A. 232.733 de
schending aan van artikel 2, 4°, van de wet van 11 april 1994 ‘betreffende de
openbaarheid van bestuur’ en van het zorgvuldigheidsbeginsel:
IX-9829-45/50
“De bestreden beslissing van 1 oktober 2020, waarbij de rangschikking
van de jury wordt bevestigd, schendt de aangevoerde bepaling en het
aangevoerde beginsel doordat de beroepsmogelijkheden hierin niet
vermeld worden én omdat wordt nagelaten om de verzoekende partij
hierover te informeren wanneer hier (meermaals) uitdrukkelijk om wordt
verzocht.”
Het middel wordt in de zaak A. 233.694 niet hernomen.
IX-9829-46/50
Beoordeling
Artikel 2, 4°, van de wet van 11 april 1994 heeft betrekking op
de wijze van kennis geven of van kennis nemen van beslissingen maar niet op de
beslissingen zelf: luidens die bepaling “vermeldt elk document waarmee een
beslissing of een administratieve handeling met individuele strekking uitgaande
van een federale administratieve overheid ter kennis wordt gebracht van een
bestuurde, de eventuele beroepsmogelijkheden, de instanties bij wie het beroep
moet worden ingesteld en de geldende vormen en termijnen; bij ontstentenis
neemt de verjaringstermijn voor het indienen van het beroep geen aanvang”.
Bijgevolg, en daargelaten of dit artikel toepassing heeft op de
beslissing van 1 oktober 2020, faalt de grief in rechte. De miskenning van het
aangevoerde
voorschrift
heeft
immers
enkel
gevolgen
voor
de
verjaringstermijnen maar tast de wettigheid van de bedoelde beslissing zelf niet
aan. Daarenboven heeft verzoeker de weg naar de Raad van State tijdig
gevonden, ook zonder de bedoelde vermelding van de beroepsmogelijkheden.
Het middel wordt verworpen.
F. Zesde middel in de zaak A. 232.733 en eerste middel in de zaak A. 233.694
Uiteenzetting van het middel
In het zesde middel in de zaak A. 232.733, eerste middel in de
zaak A. 233.694, voert verzoeker de schending aan van artikel 16 van het
koninklijk besluit van 25 februari 2008 en van het zorgvuldigheidsbeginsel als
algemeen beginsel van behoorlijk bestuur, doordat uit het gegeven dat de
selectieprocedure en de daaruit volgende besluiten inzake de rangschikking
onwettig zijn, volgt dat ook het besluit tot benoeming onwettig is.
IX-9829-47/50
Beoordeling
Aangezien het zesde middel in de zaak A. 232.733 gericht is
tegen een nog onbestaande beslissing, is dat middel in die zaak onontvankelijk.
Dat is evenwel een slechts academische opmerking, aangezien dezelfde
onwettigheid op ontvankelijke wijze is aangevoerd als eerste middel in de zaak
A. 233.694.
Uit het gedeeltelijk gegrond bevinden van het derde middel
blijkt de onwettigheid van de rangschikking door de jury. De minister heeft zich
bij dit juryverslag aangesloten, zodat het benoemingsbesluit eveneens onwettig is.
Het eerste middel in de zaak A. 233.694 is gegrond.
VIII. Omvang van de uit te spreken nietigverklaring – de impliciete weigering om
verzoeker te benoemen
De nietigverklaring van het benoemingsbesluit heeft tot gevolg
dat ook de weigeringsbeslissing niet meer aan het bestuur kan worden
toegerekend, aangezien het bestaan van de laatstgenoemde precies slechts kon
worden afgeleid uit het bestaan van de eerste, ten gevolge van de nietigverklaring
uit het rechtsverkeer verdwenen beslissing.
Zoals sub 51 is aangegeven, behoudt de verwerende partij haar
discretionaire bevoegdheid wanneer zij na de hierna uit te spreken
nietigverklaring de procedure herneemt. De gegrond bevonden middelen
verantwoorden niet de nietigverklaring van de impliciete weigering om verzoeker
te benoemen. De gevorderde nietigverklaring van de weigeringsbeslissing zal
hem geen verder reikende aanspraak op rechtsherstel verschaffen dan hij zou
bezitten op grond van de nietigverklaring van het benoemingsbesluit alleen.
De beroepen zijn in die mate niet ontvankelijk.
IX-9829-48/50
BESLISSING
-
De zaken nrs. A. 232.733/IX-9829 en A. 233.694/IX-9887 worden
samengevoegd.
-
De Raad van State vernietigt het besluit van de staatssecretaris voor
Wetenschapsbeleid van 4 maart 2021 waarbij Jan Pauwels wordt aangesteld
in het ambt van werkleider (klasse SW2) van de wetenschappelijke loopbaan
– conservator van de Dienst Oude en kostbare drukwerken van de
Koninklijke Bibliotheek en de daaraan voorafgaande rangschikking van de
kandidaten, zoals vastgesteld door de wetenschappelijke jury op 29 juni 2020
en bevestigd op 1 oktober 2020.
-
De Raad van State verwerpt de beroepen voor het overige.
-
De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van de beroepen tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 400 euro, een bijdrage van 40
euro en een rechtsplegingsvergoeding van 1540 euro, die verschuldigd is aan
de verzoekende partij.
IX-9829-49/50
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van acht december
tweeduizend tweeëntwintig, door de Raad van State, IXe kamer, samengesteld
uit:
Geert Van Haegendoren,
kamervoorzitter,
Bruno Seutin,
staatsraad,
Bert Thys,
staatsraad,
bijgestaan door
Vera Wauters,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Vera Wauters
Geert Van Haegendoren
IX-9829-50/50