Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978 (2024-02-29)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.978 van 29 februari 2024 Vreemdelingen - Niet begeleide
minderjarigen Beslissing : Verwerping Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER
ARREST
nr. 258.978 van 29 februari 2024
in de zaak A. 239.755/VII-42.157
In zake:
A.N.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Dimitri Vandenbroucke en Hannelore Bourry
kantoor houdend te 8940 Wervik
Steenakker 28
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Justitie
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Ine De Cneudt
kantoor houdend te 3054 Vaalbeek
Maurits Noëstraat 145
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Verzoeker dient met een enig verzoekschrift op 4 augustus 2023
een vordering tot schorsing en een beroep tot nietigverklaring in van de beslissing
van de Federale Overheidsdienst Justitie, dienst Voogdij, van 12 juli 2023 waarbij
wordt beslist verzoeker te beschouwen als ouder dan 18 jaar en dat verzoeker geen
voogd zal krijgen.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een nota met opmerkingen en een
administratief dossier ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
VII-42.157-1/11
Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een verslag
opgesteld over het beroep tot nietigverklaring met toepassing van artikel 93, eerste
lid, van het besluit van de Regent van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de
rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State’, en over
de vordering tot schorsing met toepassing van artikel 12 van het koninklijk besluit
van 5 december 1991 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding voor de
Raad van State’.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 21 december 2023, om 14.00 uur.
Kamervoorzitter Carlo Adams heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Ine De Cneudt, die verschijnt voor de verwerende
partij, is gehoord.
Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
Verzoeker komt België binnen en hij wordt op 6 februari 2023
als niet-begeleide minderjarige vreemdeling aangemeld door de dienst
Vreemdelingenzaken bij de dienst Voogdij. Hij heeft verklaard van Afghaanse
nationaliteit te zijn en geboren te zijn op 12 november 2005.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
VII-42.157-2/11
Op 3 juli 2023 informeert de dienst Vreemdelingenzaken de
dienst Voogdij dat verzoeker reeds internationale bescherming heeft aangevraagd
in Duitsland onder een andere identiteit, namelijk A.S., geboren op 1 januari 2005.
De dienst Vreemdelingenzaken uit twijfels over verzoekers voorgehouden leeftijd.
In het Algemeen Ziekenhuis Sint-Jan Brugge-Oostende
ondergaat verzoeker op 5 juli 2023 een medisch onderzoek om na te gaan of hij al
dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. De arts besluit dat verzoeker ouder is
dan 18 jaar.
Op 12 juli 2023 beslist de dienst Voogdij verzoeker te
beschouwen als ouder dan 18 jaar en dat verzoeker geen voogd zal krijgen. Dit is
de bestreden beslissing.
IV. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker werpt in een eerste middel de schending op van de
wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van administratieve
bestuurshandelingen’ (hierna: de wet van 29 juli 1991), van de artikelen 3, § 2,
eerste lid, 2°, 6, § 2, 1°, en 7, § 1, van Titel XIII, Hoofdstuk 6 “Voogdij
niet-begeleide minderjarige vreemdelingen” van de programmawet (I) van
24 december 2002 (hierna: voogdijwet) en van artikel 3 van het koninklijk besluit
van 22 december 2003 ‘tot uitvoering van Titel XIII, Hoofdstuk 6 “Voogdij over
niet-begeleide minderjarige vreemdelingen” van de programmawet (I) van
24 december 2002’ (hierna: koninklijk besluit van 22 december 2003). Hij licht dit
als volgt toe:
“De uitdrukkelijke motiveringsplicht vervat in de artikelen 2 en 3 van de wet
van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen heeft tot doel de belanghebbende in kennis te stellen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
VII-42.157-3/11
van de redenen waarom de desbetreffende administratieve overheid tot de
bestreden beslissing is gekomen zodat de betrokkene in staat is te weten of
het wenselijk is zich tegen die handeling te verweren met de middelen die het
recht hem verschaft.
In de akte moeten de juridische en feitelijke overwegingen worden vermeld
die aan de bestreden beslissing ten grondslag liggen en deze moeten
afdoende zijn, wat betekent dat de motivering pertinent en draagkrachtig
moet zijn. Het eerste houdt in dat de redengeving duidelijk in verband moet
staan met de bestreden beslissing, het tweede dat de aangehaalde redenen
moeten volstaan om de beslissing te dragen. De motivering van de bestreden
beslissing bevat geen informatie over de aard van het onderzoek dat hij
onderging.
Artikel 3§2, eerste lid, 2° van Titel XIII, Hoofdstuk 6 ‘Voogdij over
niet-begeleide minderjarige vreemdelingen’ bepaalt [dat] de Dienst Voogdij
o.a. belast is met volgende taak:
2° overgaan tot identificatie van de niet-begeleide minderjarigen en, indien
de staat van minderjarigheid wordt aangevochten, de leeftijd laten nagaan
door middel van een medisch onderzoek, onder de voorwaarden bedoeld in
artikel 7;
Artikel 7 §1 van Titel XIII, Hoofdstuk 6 ‘Voogdij over niet-begeleide
minderjarige vreemdelingen’ van de programmawet (I) van 24 december
2002 bepaalt:
Wanneer de dienst Voogdij of de overheden bevoegd voor asiel, toegang tot
het grondgebied, verblijf en verwijdering twijfel koesteren omtrent de
leeftijd van de betrokken persoon, laat de dienst Voogdij onmiddellijk een
medisch onderzoek door een arts uitvoeren teneinde na te gaan of deze
persoon al dan niet jonger is dan 18 jaar.
De bevoegdheid van de Dienst Voogdij strekt zich niet uit tot het vaststellen
van een nieuwe geboortedatum van de vreemdeling, anders dan wat hij
verklaarde. Dit blijkt uit artikel 6, §2, 1° van de Voogdijwet en artikel 3 van
het KB tot uitvoering van Hoofdstuk 6 van de Voogdijwet.
Door te oordelen de verklaarde leeftijd niet in overweging te kunnen nemen,
en te bepalen dat de verzoeker een leeftijd heeft van 26,07 jaar met een
standaarddeviatie van 2,5 jaar, kent de bestreden beslissing verzoeker
impliciet maar zeker een andere, fictieve geboortedatum toe.
Op die manier overschrijdt de Dienst Voogdij zijn bevoegdheid tot
identificatie en verificatie van de verklaarde leeftijd van verzoeker.
Verzoeker dient vast te stellen dat door de Dienst Voogdij geen medisch
onderzoek werd uitgevoerd. De schending van artikel 7 §1 van Titel XIII,
Hoofdstuk 6 ‘Voogdij over niet-begeleide minderjarige vreemdelingen’ van
de programmawet (I) van 24 december 2002 staat dan ook vast.
Uit de best[r]eden beslissing kan geenszins afgeleid worden op welke wijze
en op grond waarvan besloten kon worden dat verzoeker bovenvermelde
leeftijd heeft.
Op medisch vlak bestaan er (in theorie) diverse methodes om de leeftijd van
een bepaalde persoon te onderzoeken. Een van de oudste methodes betreft
het leeftijdsonderzoek via een röntgenfoto van de linker hand en de pols, op
basis waarvan, aan de hand van de atlas van Greulich en Pyl, iemands
zogenaamde skeletleeftijd wordt vastgesteld (de rijping of volgroeiing van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
VII-42.157-4/11
het skelet), waaruit men vervolgens de reële (of zogeheten chronologische)
leeftijd van de betrokkene inschat. Nauw hiermee verwant zijn de medische
testen waarmee iemands (skelet)leeftijd wordt nagetrokken via een
onderzoek van de gebitsontwikkeling (volgroeiing van de wijsheidstanden).
Andere leeftijdsonderzoeken zijn veeleer gericht op de externe kenmerken
van de lichaamsbouw in het algemeen of op de ontwikkeling van de
secundaire geslachtskenmerken. Er zijn ook sociaalpedagogische
leeftijdsonderzoeken, waarbij hoofdzakelijk via vraaggesprekken, gepeild
wordt naar het intellectuele ontwikkelingsniveau, evenals de psychologische
en emotionele maturiteit van een persoon.
Verzoeker heeft minstens het recht te weten aan welke onderzoeken hij
onderworpen werd en welke methode hiervoor werd aangewend.
Bovendien wijst verzoeker erop dat er in de medische wereld heel wat
bezwaren worden geuit bij het gebruik van de verschillende methodes om de
leeftijd van een niet-begeleide minderjarige te bepalen.
Vooreerst dient erop gewezen te worden dat de leeftijdsonderzoeken
geenszins ontwikkeld werden met de bedoeling om de reële leeftijd van een
bepaalde persoon zo nauwkeurig mogelijk vast te leggen.
Bovendien dient er rekening gehouden te worden met een grote foutenmarge.
Heel wat leeftijdsonderzoeken zijn geschraagd op onderzoeksgegevens [van]
vaak tientallen jaren geleden. Sindsdien verloopt de lichaamsontwikkeling
van jongeren in het algemeen echter in een verhoogd tempo. Specifiek naar
niet-begeleide minderjarige vreemdelingen toe stelt zich bovendien het
probleem dat de ontwikkeling van de botstructuur mede afhangt van factoren
die verband houden met de levenswijze, de voedingsgewoonten en vooral de
etnische afkomst. Hetzelfde geldt voor de ontwikkeling van het gebit.
Aangezien omzeggens alle medische leeftijdsonderzoeken (op basis van
fysieke lichaamskenmerken) stoelen op onderzoeksgegevens omtrent de
lichaamsontwikkeling van blanke Amerikaanse of Engelse jongeren uit de
middenklasse en de biologische ontwikkeling van met name negroïde
jongeren gemiddeld een sneller verloop kent, is het risico reëel dat men de
leeftijd op basis van de thans gehanteerde onderzoeksgegevens
onnauwkeurig
vaststelt.
Bijkomen[d]
zouden
de
(fysieke)
leeftijdsonderzoeken in onvoldoende mate rekening houden met
groeistoringen op grond van ondervoeding, of ziekte, of nog met het
verrichten van zware (fysieke) arbeid en de invloed daarvan op de
lichaamsontwikkeling.
De onderzoeksmethode houdt tevens onvoldoende rekening met de
specifieke achtergrond van niet-begeleide buitenlandse minderjarigen, wordt
ook geuit ten overstaan van het zogenaamd sociaal-pedagogische
leeftijdsonderzoek.
Dergelijk onderzoek vereist allereerst en in nog sterkere mate dan hij
lichamelijke leeftijdstesten, een kwaliteitsvolle communicatie tussen de
onderzoeker en de betrokken minderjarige, hetgeen bij niet-begeleide
buitenlandse minderjarige er niet is.
Verzoeker stelt zich dan ook terecht de vraag hoe de verwerende partij zich
kan baseren op leeftijdsonderzoeken waarvan de betrouwbaarheid door de
medische wereld zelf in vraag wordt gesteld.
Verzoeker wijst er tenslotte op dat het medisch verslag niet werd gevoegd
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
VII-42.157-5/11
met de beslissing. Verzoeker kan onmogelijk achterhalen op welke manier
de aangestelde dienst(en) tot hun conclusie zijn gekomen.
De schending van de Wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen staat dan ook vast.
De redenen die worden aangegeven zijn noch voldoende noch afdoende
gemotiveerd zodat er dient besloten te worden dat de beslissing de
motiveringsplicht geschonden heeft.”
Beoordeling
5.
Wat het medisch onderzoek betreft, is de bestreden beslissing
formeel afdoende gemotiveerd wanneer het resultaat van dat onderzoek in de
bestreden beslissing wordt vermeld. Te dezen geeft de bestreden beslissing de
conclusie van dat onderzoek weer, waaruit blijkt dat verzoeker meer dan 18 jaar
oud is. Het is hierbij niet vereist dat de beslissing eveneens aangeeft welke
medische onderzoeken werden uitgevoerd noch dat de resultaten van het medisch
onderzoek samen met de bestreden beslissing worden betekend. Overigens bevindt
het verslag van het medisch onderzoek, waarin wordt aangegeven welke
onderzoeken zijn uitgevoerd en welke deviatiemarge wordt gehanteerd, zich in het
administratief dossier. Verzoeker toont niet aan dat hij er geen kennis van heeft
kunnen nemen.
Verzoekers kritiek dat hem met de bestreden beslissing “een
andere, fictieve geboortedatum” wordt toegekend waardoor de dienst Voogdij zijn
bevoegdheid zou overschrijden, mist feitelijke grondslag. Met de bestreden
beslissing wordt immers enkel bepaald dat de medische test aantoont dat verzoeker
“ouder dan 18 jaar” is en dat hij geen voogd zal krijgen.
Concreet bestaat het besluit van het medisch leeftijdsonderzoek
hierin dat verzoekers leeftijd op 5 juli 2023 20,80 jaar is waarbij wegens het
benaderend karakter van de leeftijdsschatting echter rekening moet worden
gehouden met een deviatiemarge van 1,70 jaar, zodat verzoekers leeftijd op die
datum ook 19,10 jaar kon bedragen. In het licht hiervan heeft de verwerende partij
dus noch de in het middel aangehaalde bepalingen van de voogdijwet noch
artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december 2003 geschonden door
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
VII-42.157-6/11
verzoekers leeftijd te schatten op meer dan 18 jaar en hem geen voogd toe te
kennen.
Verzoeker weidt verder uit over de (on)betrouwbaarheid van het
medisch onderzoek en de kritiek erop vanuit de medische wereld.
Naar luid van artikel 7, § 1, van de voogdijwet laat de dienst
Voogdij, indien hij twijfel koestert omtrent de leeftijd van de betrokken persoon,
onmiddellijk een medisch onderzoek door een arts uitvoeren teneinde na te gaan of
die persoon al dan niet jonger is dan achttien jaar. Het medisch onderzoek is door
de wet zelf ingesteld als ultiem bewijsmiddel om na te gaan of de betrokkene al dan
niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt indien er twijfel is omtrent zijn leeftijd.
Verzoeker beperkt zich tot vage kritiek omtrent de betrouwbaarheid van dergelijk
medisch onderzoek zonder evenwel in te gaan op de concrete vaststellingen van
dat onderzoek. Hij toont derhalve geen schending aan van artikel 7, § 1, van de
voogdijwet doordat de bestreden beslissing is gesteund op het resultaat van
dergelijk onderzoek.
Het eerste middel is, voor zover ontvankelijk, ongegrond.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
9.
Verzoeker werpt in een tweede middel de schending op van
artikel 2, tweede lid, van de voogdijwet en van artikel 3 van het internationaal
verdrag inzake de Rechten van het Kind (hierna: het IVRK). Hij licht dit als volgt
toe:
“Verzoeker is de mening toegedaan dat er in casu sprake is van een
schending van artikel 2, §2 van Titel XIII, Hoofdstuk 6 ‘Voogdij
niet-begeleide minderjarige vreemdelingen’ van de programmawet van 24
december 2002.
Dit artikel bepaalt:
‘Bij iedere beslissing die op de minderjarige betrekking heeft, vormen zijn
belangen de eerste overweging’.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
VII-42.157-7/11
Door de beslissing van de Dienst Voogdij wordt verzoeker behandeld als een
meerderjarige. De bestreden beslissing heeft dan ook verstrekkende
gevolgen.
Verzoeker heeft in België asiel aangevraagd. De taak van de aangestelde
voogd zal evenwel vroegtijdig worden beëindigd.
Dit betekent dat deze voor verzoeker zijn wettelijke taak slechts voor korte
periode kan uitoefenen.
Zo wordt verzoeker o.a. niet meer bijgestaan in de zoektocht naar elementen
die zijn minderjarigheid zouden kunnen bewijzen. Er zal er niet voor gezorgd
worden dat verzoeker een adequate opvang krijgt, hangende de
asielprocedure of mogelijk ook daar na nog. Voor de ontwikkeling van
verzoeker is het vereist dat zij wel degelijk de nodige bijstand krijgt die de
wet voor niet-begeleide minderjarigen voorziet.
Het gebrek aan bijstand heeft voor verzoeker dus ernstige gevolgen en gaat
in tegen zijn belangen.
Op deze wijze wordt de ontwikkeling een halt toegeroepen en de rechten van
verzoeker definitief geschonden.
In dit kader dient voormelde Omzendbrief nogmaals aangehaald te worden,
in de mate dat deze stelt dat ‘het fundamenteel principe van het Verdrag van
de Verenigde Naties inzake de Rechten van het Kind (I.V.R.K.) van 20
november 1989 is dat voor alle beslissingen met betrekking tot kinderen, van
welke instantie zij ook mogen uitgaan, het hoger belang van het kind de
eerste overweging vormt.’
Het is duidelijk dat de rechten van de minderjarige niet als doorslaggevende
leidraad hebben gediend in de besluitvorming van de Dienst Voogdij.
Dit maakt een schending uit van de internationaalrechtelijke regels, zoals het
Verdrag van de Verenigde Naties inzake de Rechten van het Kind, die hun
neerslag vinden in voormelde Programmawet in haar artikel 479-2, §2
volgens hetwelk ‘bij iedere beslissing die op de minderjarige betrekking
heeft, vormen zijn belangen de eerste overweging’.
Art. 3 I.V.R.K. bepaalt :
Bij alle maatregelen betreffende kinderen, ongeacht of deze worden
genomen door openbare of particuliere instellingen voor maatschappelijk
welzijn of door rechterlijke instanties, bestuurlijke autoriteiten of
wetgevende lichamen, vormen de belangen van het kind de eerste
overweging.
De schending van een internationaalrechtelijke regel is een grond tot
nietigverklaring.”
Beoordeling
10.
Daargelaten de vraag naar de directe werking van artikel 3 van
het internationaal verdrag inzake de Rechten van het Kind in het Belgische recht,
blijkt uit het medisch onderzoek en de bestreden beslissing dat verzoeker meer dan
18 jaar oud is. Verzoeker toont de onwettigheid van deze vaststelling niet aan,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
VII-42.157-8/11
zodat hij zich niet kan beroepen op die verdragsbepaling. Hetzelfde geldt voor wat
artikel 2, tweede lid, van de voogdijwet betreft.
Het tweede middel is, voor zover ontvankelijk, ongegrond.
C. Derde middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker werpt in een derde middel de schending op van de
artikelen 27 en 34 van de wet van 16 juli 2004 ‘houdende het Wetboek van
internationaal privaatrecht’ en van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de
uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’. Hij licht dit als volgt toe:
“Overeenkomstig art. 34 Wetboek IPR wordt de staat van de persoon
beheerst door het recht van de staat waarvan deze persoon de nationaliteit
heeft. Gezien verzoeker Afghaan is, dient Afghaans recht worden toegepast.
Verzoeker wijst erop dat hij een foto van zijn paspoort heeft voorgelegd.
Overeenkomstig art. 27 Wetboek IPR dient aan dit stuk bewijswaarde te
worden toegekend. Bovendien dient vastgesteld te worden dat door
verwerende partij met betrekking tot deze documenten in haar bestreden
beslissing niets stelt.
Verzoeker mag er in deze dan ook van uitgaan dat zijn paspoort niet alleen
bewijswaarde bezit maar tevens primeert boven een leeftijdsonderzoek.
Bovendien dient vastgesteld te worden dat de verwerende partij in haar
bestreden beslissing totaal niet motiveert waarom er met dit paspoort geen
rekening zou gehouden kunnen worden.
In de akte moeten de juridische en feitelijke overwegingen worden vermeld
die aan de bestreden beslissing ten grondslag liggen en deze moeten
afdoende zijn, wat betekent dat de motivering pertinent en draagkrachtig
moet zijn. Het eerste houdt in dat de redengeving duidelijk in verband moet
staan met de bestreden beslissing, het tweede dat de aangehaalde redenen
moeten volstaan om de beslissing te dragen.
De motivering van de bestreden beslissing bevat geen informatie over de
reden waarom er geen rekening kon gehouden worden met de het
voorgelegde foto van zijn paspoort.”
Beoordeling
In het administratief dossier bevindt zich geen foto van een
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
VII-42.157-9/11
paspoort dat verzoeker zou hebben overgelegd, waarover hij zou beschikken of
waarnaar hij zou hebben verwezen. De fiche ‘niet-begeleide minderjarige
vreemdeling’ vermeldt dat verzoeker heeft verklaard dat hij een foto van zijn
paspoort heeft op zijn gsm en dat zijn originele taskara zich in Afghanistan
bevindt, doch uit niets blijkt dat hij deze heeft voorgelegd aan de dienst Voogdij.
Bijgevolg blijkt uit geen enkel element dat de verwerende partij kon of moest
rekening houden met verzoekers paspoort.
Daarenboven is de dienst Voogdij er niet toe gehouden een foto
van een paspoort te laten primeren op de resultaten van het medisch onderzoek.
Hiervoor kan, onder meer, worden gewezen op artikel 28, § 2 van het WIPR, naar
luid waarvan het tegenbewijs van de door de buitenlandse overheid vastgestelde
feiten mag worden aangebracht met alle middelen. Het resultaat van een medische
leeftijdsbepaling vormt dergelijk (tegen)bewijsmiddel.
In de mate dat verzoeker een schending opwerpt van artikel 34
van het WIPR, dient te worden opgemerkt dat met de bestreden beslissing niet de
staat van de persoon wordt vastgesteld, doch dat ze enkel een schatting van
verzoekers leeftijd inhoudt om na te gaan of verzoeker al dan niet de leeftijd van 18
jaar heeft bereikt.
Het derde middel is, voor zover ontvankelijk, ongegrond.
V. Over de vordering tot schorsing
Deze zaak vereist slechts korte debatten zodat er grond is om
toepassing te maken van artikel 93 van het besluit van de Regent van
23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’. Er is bijgevolg geen grond meer om
de vordering tot schorsing verder te onderzoeken.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
VII-42.157-10/11
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep tot nietigverklaring.
-
De Raad van State verwerpt de vordering tot schorsing.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring,
begroot
op
een
rolrecht
van
200
euro
en
een
rechtsplegingsvergoeding van 154 euro, die verschuldigd is aan de
verwerende partij.
Dit
arrest
is
uitgesproken
te
Brussel,
op
negenentwintig februari
tweeduizend vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
De griffier
Bart Tettelin
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.978
griffier.
De voorzitter
Carlo Adams
VII-42.157-11/11