Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734 (2024-05-15)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 259.734 van 15 mei 2024 Sociale zaken en volksgezondheid - Artsen,
geneesheren-specialisten en dierenartsen en paramedische beroepen Beslissing
: Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
WAARNEMEND VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
ARREST
nr. 259.734 van 15 mei 2024
in de zaak A. 241.839/XIV-39.410
In zake :
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Benjamin Herman
kantoor houdend te 8300 Knokke-Heist
Natiënlaan 237
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister
van Sociale Zaken en Volksgezondheid
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Franky De Mil
kantoor houdende te 9000 Gent
Voskenslaan 34
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 3 mei 2024, strekt tot de schorsing
bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de beslissing
van 19 april 2024 van de Nederlandstalige multidisciplinaire kamer van de
Federale Commissie voor toezicht op de praktijkvoering in de gezondheidszorg
waarbij verzoekers visum wordt ingetrokken.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-1/12
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een nota en een administratief
dossier ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 14 mei 2024, om 11 uur.
Staatsraad Chantal Bamps heeft verslag uitgebracht.
Advocaat
Benjamin
Herman,
die
verschijnt
voor
de
verzoekende partij, en advocaat Franky De Mil, die verschijnt voor de
verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Ann Eylenbosch heeft een met
dit arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1
Verzoeker is huisarts.
3.2.
Bij brief van 18 januari 2024 richt de Orde der Artsen van
Antwerpen een schrijven aan de Nederlandstalige multidisciplinaire Kamer van
de Federale Commissie voor toezicht (hierna: de toezichtcommissie ) waarin zij
de vrees uit dat verzoeker niet meer over de fysieke of psychische geschiktheid
beschikt om zonder risico’s de uitoefening van de geneeskunde voort te zetten en
dat hij de regels inzake de kwaliteitsvolle praktijkvoering in de gezondheidszorg
niet naleeft zodat er voor zware gevolgen voor de patiënten of de
volksgezondheid kan worden gevreesd.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-2/12
3.3.
Naar aanleiding van het voormelde schrijven wordt verzoeker
bij brief van 13 februari 2024 door de toezichtcommissie opgeroepen om gehoord
te worden op de zitting van 1 maart 2024.
Op 1 maart 2024 wordt verzoeker gehoord door de
toezichtcommissie, bijgestaan door zijn collega en tevens huisarts V. V.
3.4.
Op 4 maart 2024 besluit de toezichtcommissie de beslissing uit
te stellen en verzoeker de mogelijkheid te bieden om voor 28 maart 2024 de
nodige bewijzen en documenten te verschaffen die hem vrijpleiten van de
beschuldigingen.
Er
wordt
tevens
meegedeeld
dat
een
toxicologisch
haaronderzoek bijkomend kan worden voorgelegd als bewijs. Tot slot wordt
meegedeeld dat indien blijkt dat toch niet aan de voorwaarden wordt voldaan, het
visum alsnog kan worden ingetrokken.
3.5.
Op 6 maart 2024 wordt door de Orde der Artsen nog een e-mail
meegedeeld van de arts inspecteur bij het RIZIV die er op wijst dat verzoeker de
voorwaarden waaronder zijn visum werd teruggegeven heeft geschonden door
medicatie aan zichzelf voor te schrijven.
3.6.
Op 19 april 2024 komt de toezichtcommissie tot de conclusie
dat er onvoldoende bewijsstukken werden aangeleverd door verzoeker en besluit
zijn visum in te trekken.
Dit is de bestreden beslissing.
IV. Regelmatigheid van de rechtspleging
Over de aanvullende nota van verzoeker
Op 13 mei 2024 legt verzoeker, daags voor de terechtzitting,
een aanvullende nota neer.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-3/12
Het koninklijk besluit van 5 december 1991 ‘tot bepaling van
de
rechtspleging in kort geding voor de Raad van State’ (hierna: het koninklijk
besluit van 5 december 1991)
voorziet niet in de mogelijkheid om een
aanvullende nota als een processtuk neer te leggen. Het is de partijen echter wel
toegestaan om nieuwe feiten die een invloed kunnen hebben op de
ontvankelijkheid en/of de gegrondheid van de vordering, aan de Raad van State
ter kennis te brengen. In zoverre de door verzoeker neergelegde aanvullende nota
op dergelijke feiten betrekking heeft, kan ze dan ook bij de zaak worden
betrokken. In zoverre de voornoemde nota geen betrekking heeft op dergelijke
feiten, maar de neerslag vormt van de uiteenzetting ter terechtzitting, zoals te
dezen, wordt ze niet als een processtuk, maar als een loutere inlichting in
aanmerking genomen.
V. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst
dringende noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de dubbele
voorwaarde dat minstens één ernstig middel wordt aangevoerd dat de
nietigverklaring van de akte of het reglement prima facie kan verantwoorden en
dat een uiterst dringende noodzakelijkheid voorhanden is die onverenigbaar is
met de behandelingstermijn van de gewone vordering tot schorsing.
VI. Uiterst dringende noodzakelijkheid
Uiteenzetting van de uiterst dringende noodzakelijkheid
Ter verantwoording van de uiterst dringende noodzakelijkheid,
laat verzoeker vooreerst gelden dat hij door de intrekking van zijn visum geen
enkele activiteit als huisarts meer kan verrichten en dat de verschillende
toegangen tot portalen vanaf 2 mei 2024 voor hem werden geblokkeerd. Hij
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-4/12
benadrukt dat hij niet meer kan tariferen en voorschrijven, dus niet meer kan
werken en dat evenmin de reeds uitgevoerde consultaties nog kunnen worden
aangerekend. Hieruit blijkt
volgens verzoeker dat de kwaliteit en de
toegankelijkheid van de zorg voor zijn patiënten meteen in het gedrang komt en
dat er geen alternatieve oplossingen mogelijk zijn door het gebrek aan huisartsen
in het algemeen en de beperkte capaciteit van andere huisartsen.
Daarnaast benadrukt verzoeker dat de bestreden beslissing
ernstige persoonlijke implicaties tot gevolg heeft, hierbij verwijzend naar een
verklaring van zijn behandelend arts waarin wordt gesteld dat “de opgelegde
maatregel ontwrichtend [is] voor [verzoeker] die zo in een psychisch kwetsbare
positie wordt gemanoeuvreerd” en waarbij door de betreffende arts “meerdere
risicofactoren [worden gezien] die kunnen leiden tot psychische decompensatie”,
hierbij “ [n]iet exhaustief [denkende] aan het gevoel onrecht te zijn aangedaan,
reputatieschade naar patiënten toe alsook naar andere [c]ollega’s […] en
financiële schade”. Tevens ervaart verzoeker het gegeven dat hij bij het intikken
van zijn naam “bij zorgverleners” niet meer is terug te vinden als denigrerend en
vernederend.
Tot slot laat verzoeker gelden dat er ook ernstige financiële
gevolgen zijn verbonden aan de intrekking, nu al zijn financiële middelen
wegvallen waardoor hij op heel korte termijn niet meer zal kunnen instaan voor
zijn levensbehoeftes. Dit blijkt volgens verzoeker ook uit de verklaring van de
boekhouder R. V. G.. Verzoeker benadrukt dat hij geen andere inkomsten heeft
dan deze uit zijn huisartsenpraktijk en door het opdrogen van deze inkomstenbron
hij zich geconfronteerd ziet met een cashmatig verlies van minstens 13.000,00
euro.
Beoordeling
De schorsingsprocedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid
houdt een ernstige verstoring in van het normale verloop van de rechtspleging
voor de Raad van State, herleidt de mogelijkheden tot onderzoek van de zaak tot
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-5/12
een strikt minimum en beperkt in aanzienlijke mate de uitoefening van de rechten
van verdediging van de verwerende partij.
De aanwending van die procedure moet dan ook zeer
uitzonderlijk blijven in die zin dat ze slechts mag worden aangewend in die
enkele gevallen dat het uiterst dringende karakter van de zaak meteen voor
iedereen zonder meer duidelijk is, of door de verzoekende partij op duidelijke en
onomstootbare wijze wordt aangetoond. Luidens artikel 16, § 1, eerste lid, 7°, van
het koninklijk besluit van 5 december 1991, bevat het verzoekschrift waarin de
uiterst dringende noodzakelijkheid wordt aangevoerd daartoe “een uiteenzetting
van de feiten die de uiterst dringende noodzakelijkheid rechtvaardigen”.
Dit impliceert dat een verzoekende partij aan de hand van
precieze en concrete gegevens aannemelijk maakt dat de schorsing van de
tenuitvoerlegging, indien ze pas na het afwikkelen van de gewone
schorsingsprocedure zou worden uitgesproken, onherroepelijk te laat zou komen
om het nadeel op te vangen of de belangen van de verzoekende partij veilig te
stellen.
De uiterst dringende noodzakelijkheid kan daarenboven niet
voortkomen uit de enkele omstandigheid dat ingevolge de doorlooptijd van de
zaak een uitspraak volgens de gewone schorsingsprocedure of een uitspraak ten
gronde zou tussenkomen in een min of meer verre toekomst, waardoor de gewone
schorsings- of annulatieprocedure een verzoeker niet toelaat een arrest te
verkrijgen voordat de bestreden handeling zijn volledige uitwerking heeft gehad.
Opdat aan de voorwaarde van de uiterst dringende noodzakelijkheid voldaan is,
moet deze vaststelling ten minste gepaard gaan met andere feitelijke gegevens die
eigen zijn aan de voorliggende zaak en die aantonen dat de uiterst dringende
noodzakelijkheid eraan inherent is.
Niet minder dan het geval is in de gewone schorsingsprocedure,
is daartoe vereist dat de verzoekende partij het resultaat van de procedure ten
gronde niet kan afwachten om haar beslissing te verkrijgen, “op straffe zich in
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-6/12
een toestand te bevinden met onherroepelijke schadelijke gevolgen” (memorie
van toelichting, Parl.St. Senaat 2012-2013, 5-2277/1, 13).
Hoewel de Raad van State geen reden ziet die ertoe noopt te
besluiten dat verzoeker niet met gepaste spoed en diligentie zijn vordering heeft
ingesteld eenmaal hij van de bestreden beslissing kennis heeft gekregen, volstaat
dit evenwel op zich niet om de uiterst dringende noodzakelijkheid aan te tonen.
Diligent optreden bij het inleiden van een procedure tot schorsing bij uiterst
dringende noodzakelijkheid is weliswaar een noodzakelijke maar geen voldoende
voorwaarde opdat aan het vereiste van de uiterst dringende noodzakelijkheid zou
zijn voldaan.
In zoverre verzoeker zich beroept op een financieel nadeel,
dient vooreerst te worden vastgesteld dat hij dat nadeel koppelt aan de intrekking
van zijn visum.
Hoewel het zich laat verstaan dat deze intrekking voor
verzoeker ingrijpende gevolgen heeft op financieel vlak en dat het volledig
wegvallen van zijn beroepsinkomen als huisarts op een wezenlijke wijze zijn
levensstandaard aantast, dan nog is vereist dat verzoeker, wil hij spoedeisendheid
-te dezen een schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid-, verantwoorden,
concreet aantoont aan de hand van verifieerbare gegevens én stavingstukken, dat
de schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing, indien ze pas
na het afwikkelen van de gewone schorsingsprocedure zou worden uitgesproken,
onherroepelijk te laat zou komen om het nadeel op te vangen of om zijn belangen
veilig te stellen. Een financieel-economisch nadeel verantwoordt immers in de
regel niet de spoedeisendheid -laat staan de uiterst dringende noodzakelijkheidtenzij verzoeker concreet kan aantonen in een zodanige penurie te zitten dat hij de
normale afloop van de schorsingsprocedure niet kan afwachten, bewijs dat zoals
hierna zal blijken door verzoeker niet wordt geleverd.
Ter staving van zijn standpunt legt verzoeker een verklaring van
zijn boekhouder voor. Dit stuk volstaat niet, nu, op basis van deze verklaring, los
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-7/12
van de vraag of dit een afdoend, overtuigend boekhoudkundig document vormt,
weliswaar wordt bevestigd dat zijn vennootschap tijdelijk zal worden
geconfronteerd met een cash-out van om en bij de 13.000 euro, zonder dat
evenwel een overtuigend inzicht wordt verschaft over de impact door het teloor
gaan van zijn beroepsinkomen verworven op grond van verzoekers hoedanigheid
van huisarts, op zijn financiële en vermogenstoestand vooraleer de gewone
schorsingsprocedure is doorlopen. Vermits het hoe dan ook aan verzoeker
toekomt om door middel van overtuigende stukken een globaal en betrouwbaar
inzicht te geven van de financiële toestand, zodat de Raad van State het door
verzoeker aangevoerde financieel nadeel met kennis van zaken kan beoordelen,
volstaat de vaststelling dat verzoeker met het enige stuk dat hij bijbrengt verzuimt
ter zake enig zicht te geven in zijn financiële toestand op een wijze die de Raad
van State zou toelaten een getrouw beeld te krijgen van het geclaimde financiële
nadeel.
Het bijgebrachte stuk toont bijgevolg niet aan dat verzoeker
door de bestreden beslissing in een dermate precaire financiële situatie
terechtkomt dat hij de duur die een gewone vordering tot schorsing in beslag
neemt niet zal kunnen dragen en die zou verantwoorden dat zijn vordering bij
voorrang dient te worden behandeld.
Uit wat voorafgaat, volgt dat verzoeker niet op afdoende wijze
aantoont dat hij de duur van de gewone schorsingsprocedure niet kan
overbruggen alvorens hij in zware onherstelbare financiële problemen geraakt.
Het door hem ingeroepen financieel nadeel volstaat te dezen op zich niet om een
behandeling bij uiterst dringende noodzakelijkheid van het voorliggende beroep
te verantwoorden.
In zoverre verzoeker aanvoert dat de kwaliteit en de
toegankelijkheid van de zorg voor zijn patiënten meteen in het gedrang komt en
dat er geen alternatieve oplossingen mogelijk zijn door het gebrek aan huisartsen
in het algemeen en de beperkte capaciteit van andere huisartsen, volstaat de
vaststelling dat deze nadelen evenmin ter adstructie van de uiterst dringende
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-8/12
noodzakelijkheid kunnen worden aangevoerd, nu de uiterst dringende
noodzakelijkheid in hoofde van verzoeker moet bestaan. Gevolgen voor derden,
zoals te dezen
in hoofde van patiënten, kunnen de uiterst dringende
noodzakelijkheid bijgevolg niet aantonen, nu zulks immers niet aantoont dat
verzoeker door deze vermeende nadelen, zich persoonlijk in een toestand bevindt
“met onherroepelijke schadelijke gevolgen”.
In zoverre verzoeker zich beroept op “reputatieschade”, in het
bijzonder naar patiënten toe alsook naar andere collega’s en een gebeurlijke
psychische schade, laat het zich verstaan dat de bestreden maatregel van de
intrekking van zijn visum verzoeker onmiskenbaar moreel schaadt. Verzoeker
maakt evenwel niet aannemelijk dat die morele schade van die aard is dat de
bestreden beslissing, in afwachting van een uitspraak volgens de gewone
schorsingsprocedure, hem in een schadelijke toestand brengt die niet te verdragen
valt. Het volstaat immers niet te wijzen op de nadelige gevolgen van de bestreden
beslissing en te stellen dat enkel een schorsing bij uiterst dringende
noodzakelijkheid dit moreel nadeel ongedaan kan maken en zijn naam opnieuw
kan zuiveren. Tevens moet worden aangetoond dat de nadelen van die aard en
omvang zijn dat verzoeker ze niet kan lijden totdat over de gewone vordering tot
schorsing van de zaak uitspraak wordt gedaan.
Verzoeker tracht zulks aan te tonen aan de hand van een
verklaring van zijn behandelend arts. Daarnaast beklemtoont hij dat hij het niet
meer verschijnen van zijn naam “bij zorgverleners” als denigrerend en
vernederend ervaart. Daargelaten de vaststelling dat het nadeel, veroorzaakt door
het niet meer verschijnen van zijn naam, zich reeds heeft voltrokken en een
gebeurlijke schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid dit nadeel bijgevolg
niet meer kan voorkomen, maakt zijn betoog, louter gesteund op een verklaring
van zijn behandelend arts, niet aannemelijk dat het aangevoerde moreel nadeel en
in het bijzonder de reputatieschade van dien aard en omvang zijn dat verzoeker ze
niet kan lijden totdat over de gewone vordering tot schorsing van de zaak
uitspraak wordt gedaan en zulks los van de vraag of de ingeroepen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-9/12
reputatieschade van dien aard is dat een eventueel later tussen te komen
vernietigingsarrest niet voldoende genoegdoening zou kunnen verschaffen.
Tot slot lijkt de verwerende partij te moeten worden bijgevallen
in haar verweer dat verzoeker de ingeroepen nadelen mogelijks had kunnen
voorkomen door
tijdig gevolg te geven aan de eerdere beslissing van de
verwerende partij tot uitstel met suggestie om een toxicologisch haaronderzoek
bij te brengen als bewijs, los van de interpretatie door verzoeker naar de
relevantie hiervan.
Uit wat voorafgaat, volgt dat geen uiterst dringende
noodzakelijkheid is aangetoond hoewel die procedure slechts mag worden
aangewend in die enkele gevallen dat het uiterst dringende karakter door een
verzoekende partij op duidelijke en onomstootbare wijze wordt aangetoond,
daarbij in acht genomen dat de vordering tot schorsing, ook deze bij uiterst
dringende noodzakelijkheid, “op elk moment” kan worden ingesteld. Evenmin is
aangetoond dat het doorlopen van de gewone schorsingsprocedure onherroepelijk
te laat zou komen, op straffe zich in een toestand te bevinden met onherroepelijke
schadelijke gevolgen.
15.
De uiterst dringende noodzakelijkheid is derhalve niet
aangetoond.
VII. Conclusie
16.
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden
gesteld in artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van
State die cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing bij
uiterst dringende noodzakelijkheid worden toegewezen.
BESLISSING
- De Raad van State verwerpt de vordering.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-10/12
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-11/12
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van de vordering tot schorsing bij
uiterst dringende noodzakelijkheid, begroot op een rolrecht van 200 euro,
een bijdrage van 24 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die
verschuldigd is aan de verwerende partij.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoeker niet bekendgemaakt.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op vijftien mei tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Chantal Bamps,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Johan Pas,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Johan Pas
Chantal Bamps
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.734
XIV-39.410-12/12