Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804 (2024-05-21)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 259.804 van 21 mei 2024 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu
en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen
Beslissing : Vernietiging Overschrijving en verwijzing
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VIIe KAMER
ARREST
nr. 259.804 van 21 mei 2024
in de zaak A. 237.986/VII-41.822
In zake :
de NV CAMPUS LUITENANT COPPENS
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Nicolas Janssens
kantoor houdend te 2820 Bonheiden
Mechelsesteenweg 339
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Chris Schijns en Jef Goffings
kantoor houdend te 3600 Genk
Grotestraat 122
bij wie woonplaats wordt gekozen
Tussenkomende partij :
de BV BOLCKMANS WAREHOUSING & OFFICES
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Greg Jacobs
kantoor houdend te 1210 Brussel
Kunstlaan 1
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het cassatieberoep, ingesteld op 21 december 2022, strekt tot de
nietigverklaring van arrest nr. RvVb-A-2223-0229 van de Raad voor
Vergunningsbetwistingen van 10 november 2022 in de zaak 2122-RvVb-0238-A.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-1/12
II. Verloop van de rechtspleging
Het cassatieberoep is toelaatbaar verklaard bij beschikking van
26 januari 2023.
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord
ingediend.
De bv Bolckmans Warehousing & Offices heeft een
verzoekschrift tot tussenkomst ingediend. De tussenkomst is toegestaan bij
beschikking van 12 april 2023. De tussenkomende partij heeft een memorie
ingediend.
Eerste auditeur Wouter De Cock heeft op 4 juli 2023 een verslag
opgesteld, op grond van artikel 16 van het koninklijk besluit van 30 november
2006 ‘tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State’.
De verzoekende partij heeft een verzoek tot voortzetting van de
procedure teneinde te worden gehoord ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 18 april 2024.
Staatsraad Francis Van Nuffel heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Pieter Jongbloet, die loco advocaat Nicolas Janssens
verschijnt voor de verzoekende partij, advocaat Hannelore Donné, die loco
advocaten Chris Schijns en Jef Goffings verschijnt voor de verwerende partij en
advocaat Greg Jacobs, die verschijnt voor de tussenkomende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Wouter De Cock heeft een met dit arrest
andersluidend advies gegeven.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-2/12
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973 (hierna: RvS-wet).
III. Feiten
3.1.
De tussenkomende partij vraagt een omgevingsvergunning voor
de bouw van een complex bestaande uit 10 KMO-units, 24 ateliers, 24 half
ondergrondse garages en een energiesysteem. De deputatie van de provincieraad
van Antwerpen weigert de gevraagde vergunning op 11 maart 2021. Na beroep van
de tussenkomende partij besluit de verwerende partij op 6 oktober 2021 om de
vergunning onder voorwaarden te verlenen.
3.2.
Het bestreden arrest verwerpt het beroep van de verzoekende
partij tegen de beslissing van 6 oktober 2021. Het verklaart daartoe de exceptie
gegrond dat de verzoekende partij niet getuigt van het vereiste belang bij het
beroep.
IV. Onderzoek van het eerste onderdeel van het eerste middel
Uiteenzetting van het onderdeel
De verzoekende partij voert de schending aan van artikel 105,
§ 2, 2°, gelezen in samenhang met artikel 2, eerste lid, 1°, van het decreet van
25 april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’, de artikelen 13 en 149 van
de Grondwet, artikel 6, § 1, van het Europees Verdrag voor de Rechten van de
Mens, artikel 9 van het Verdrag van 25 juni 1998 ‘betreffende de toegang tot
informatie, inspraak in besluitvorming en toegang tot de rechter inzake
milieuaangelegenheden’ en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van
de Europese Unie.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-3/12
Zij komt op tegen de beoordeling van de Raad voor
Vergunningsbetwistingen dat zij niet getuigt van het vereiste belang bij haar
beroep, specifiek met betrekking tot de door haar aangevoerde mobiliteitshinder.
Het bestreden arrest zou volgens de verzoekende partij de belangvereiste op een
overdreven formalistische en té restrictieve wijze hebben beoordeeld, en daardoor
de voormelde bepalingen schenden.
De verzoekende partij zet uiteen dat zij in haar beroepsschrift
uitdrukkelijk had gesteld dat zij niet enkel eigenaar is van de naastliggende
kantoorsite, doch dat zij die ook exploiteert door de daar aanwezige kantoorruimte
te verhuren. De zeer geringe afstand tussen het voorwerp van de vergunning en
haar eigendom vormen volgens de verzoekende partij reeds een belangrijke
objectieve maatstaf om te beoordelen of zij gevolgen ondervindt of waarschijnlijk
ondervindt van de afgeleverde vergunning. Zo ook zou door de verzoekende partij
een voldoende link zijn gelegd tussen de vermeende hinder en haar activiteiten
doordat zij heeft aangevoerd te vrezen voor de negatieve impact op de mobiliteit en
de bedrijfsvoering in de onmiddellijke omgeving van de projectsite.
Standpunt van de andere partijen
De verwerende partij antwoordt dat het middelonderdeel niet kan
worden aangenomen omdat het de Raad van State zou verplichten om de feitelijke
omstandigheden van de zaak te beoordelen, wat hem als cassatierechter niet is
toegestaan. Verder zou het middelonderdeel volgens de verwerende partij in elk
geval ongegrond zijn omdat de verzoekende partij zich ertoe beperkt een visie op te
werpen
die
verschilt
van
het
standpunt
van
de
Raad
voor
Vergunningsbetwistingen, en geen relevante rechtspraak kan aanhalen die haar
visie bevestigt.
De tussenkomende partij merkt op dat de Raad voor
Vergunningsbetwistingen het belangvereiste geenszins restrictief heeft toegepast,
nu hij aanvaardt dat mobiliteitshinder in aanmerking kan worden genomen. Wat
het bestreden arrest echter vaststelt, is dat de verzoekende partij er niet in slaagt op
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-4/12
voldoende aannemelijke wijze, voldoende duidelijk en concreet aan te tonen welke
persoonlijke mobiliteitshinder zij zal ondervinden. Dergelijke vaststelling heeft
volgens de tussenkomende partij geen uitstaans met het restrictief toepassen van de
belangvereiste, maar wel met de vraag of de verzoekende partij zich op een
afdoende wijze heeft gekweten van haar stelplicht betreffende haar belang. De
kritiek van de verzoekende partij zou de Raad van State verplichten de feiten
opnieuw te beoordelen en zelf te oordelen of de verzoekende partij over het
vereiste belang beschikt, wat de Raad van State als cassatierechter niet is
toegestaan.
Beoordeling
Het bestreden arrest verwerpt het beroep van de verzoekende
partij op grond van volgende redenen :
“1.
Het ‘betrokken publiek’ (artikel 105, §2, eerste lid, 2° [van het decreet van 25
april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’]) heeft belang bij het
rechterlijk beroep, bedoeld in §1 van die bepaling, gericht tegen een in laatste
bestuurlijke aanleg genomen beslissing over een omgevingsvergunning.
Artikel 2, eerste lid, 1° [van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de
omgevingsvergunning’] definieert het ‘betrokken publiek’ als:
‘elke natuurlijke persoon of rechtspersoon alsook elke vereniging,
organisatie of groep met rechtspersoonlijkheid die gevolgen ondervindt of
waarschijnlijk ondervindt van of belanghebbende is bij de besluitvorming
over de afgifte of bijstelling van een omgevingsvergunning of van
vergunningsvoorwaarden waarbij niet-gouvernementele organisaties die
zich voor milieubescherming inzetten, geacht worden belanghebbende te
zijn.’
Een verzoekende partij die zich aandient als ‘betrokken publiek’ moet
voldoende aannemelijk maken dat zij ofwel belang heeft bij de
besluitvorming ofwel door de bestreden beslissing gevolgen zal
ondervinden. Ze moet vervolgens de aard en de omvang van die gevolgen
voldoende concreet omschrijven en aantonen dat er een rechtstreeks of
onrechtstreeks oorzakelijk verband kan bestaan tussen de uitvoering van de
bestreden beslissing en de impact die zij persoonlijk ondervindt of kan
ondervinden. Hoewel de vereiste van het belang bij een rechterlijk beroep,
dat aan het recht op toegang tot de rechter raakt, niet overdreven restrictief of
formalistisch mag worden toegepast ([Grondwettelijk Hof] 17 juni 2021, nr.
92/2021), spreekt het voor zich dat de verzoekende partij het persoonlijk
karakter van de aangevoerde gevolgen, de concrete aard en omvang ervan,
alsook het oorzakelijk verband met de bestreden beslissing, voldoende
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-5/12
aannemelijk maakt, op een wijze dat het niveau van een louter theoretische
bewering overstijgt. Niet zomaar om het even welke uiteenzetting kan dus
volstaan ter adstructie van het vereiste belang en het bestaan van een
persoonlijk belang wordt evenmin vermoed.
Bij het onderzoek en de beoordeling van het belang van een verzoekende
partij, kan de Raad rekening houden met het volledig verzoekschrift en dus
ook met het deel waarin een verzoekende partij haar kritiek op de wettigheid
van de bestreden beslissing formuleert.
De Raad kan ook rekening houden met eventuele verduidelijkingen in de
wederantwoordnota, toelichtende nota, of nota korte debatten, voor zover
daarin geantwoord wordt op excepties van de verwerende partij of van de
tussenkomende partij, maar wel op voorwaarde dat de verzoekende partij
binnen de krijtlijnen blijft van het debat dat ze in haar inleidend
verzoekschrift zelf heeft afgebakend.
2.
De verzoekende partij voert in eerste instantie aan dat ze als ‘eigenaar en
exploitant van de naastliggende kantoorsite […] kan worden beschouwd als
‘betrokken publiek’’. In tegenstelling tot wat ze lijkt aan te nemen, beschikt
zij evenwel niet over een evident belang louter en alleen omdat haar
eigendom gelegen is naast het projectgebied waarop de bestreden beslissing
betrekking heeft. Het feit dat men beschikt over een zakelijk recht op een
aanpalend perceel kan de onderbouwing van het belang van een verzoekende
partij faciliteren of vereenvoudigen, maar kan op zichzelf niet volstaan om
als ‘betrokken publiek’ een beroep te kunnen instellen bij de Raad
(overeenkomstig artikel 105, §2, eerste lid, 2° juncto artikel 2, eerste lid, 1°
[van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de omgevingsvergunning’]).
De verzoekende partij moet ook in dat geval blijk geven van nadelige
gevolgen die ze ingevolge de bestreden beslissing ondervindt of vreest te
ondervinden. Zoals hierna blijkt is dit niet het geval.
3.
De verzoekende partij beklaagt zich in eerste instantie over mogelijke
mobiliteitshinder door de uitvoering van de bestreden beslissing. Ze beperkt
zich op dit punt tot de bewering ‘Het realiseren van de aanvraag heeft
potentieel een negatieve impact op de mobiliteit en op de bedrijfsvoering in
de onmiddellijke omgeving van de projectsite’ en haar belang ‘dan ook
evident’ is. Ze gaat ervan uit dat ze als ‘eigenaar en exploitant van de
naastliggende kantoorsite’ door de ‘bijkomende verkeershinder’ als
‘vanzelfsprekend’ nadelen zal ondervinden.
Een rechtspersoon kan zich niet op zintuiglijke hinder beroepen. Een
rechtspersoon kan zich in beginsel wel beroepen op mobiliteitshinder voor
zover deze hinder verbonden wordt aan de uitgeoefende activiteiten of
doelomschrijving van de vennootschap. De verzoekende partij, die een
rechtspersoon is, moet immers aantonen dat haar persoonlijk belang verband
houdt met haar doel, taken en bevoegdheden.
Het maatschappelijk doel van de verzoekende partij wordt in haar
oprichtingsakte als volgt omschreven :
‘De vennootschap heeft tot doel:
Het aankopen, verkopen, huren, verhuren, leasen, verkavelen, ruilen, doen
bouwen, doen verbouwen, inrichten, uitbaten en anderszins ter beschikking
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-6/12
stellen van ruimten voor socio-economische activiteiten.
[…]’
De verzoekende partij moet concreet aannemelijk maken welke
rechtstreekse dan wel onrechtstreekse hinder ze kan (of vreest te)
ondervinden door een mogelijke toename van de mobiliteit en in welke zin
die hinder ook verband houdt met haar doel, taken en bevoegdheden.
De verzoekende partij verhuurt en exploiteert de panden op het naastliggend
terrein, bestaande uit kantoorruimtes, waardoor het niet vanzelfsprekend is
dat ze door een potentiële toenemende mobiliteit in haar belangen
rechtstreeks dan wel onrechtstreeks geschaad zal worden.
Uit het gehele verzoekschrift blijkt niet, minstens niet op een voldoende
aannemelijke wijze, dat de verzoekende partij verduidelijkt of concretiseert
in welke mate ze persoonlijk mobiliteitshinder zal ondervinden. De
verzoekende partij maakt nergens melding van enig mogelijk nadelig effect
door de gevreesde mobiliteitshinder op haar eigen activiteiten terwijl zij
hiertoe nochtans gehouden is.
Hierbij wordt ook opgemerkt dat de verzoekende partij zich niet kan
opwerpen als beheerder van de goede ruimtelijke ordening van het
bedrijventerrein […] of de omgeving van de projectsite (gelegen op het
bedrijventerrein), aangezien zij zich daarmee op een belang beroept dat door
eenieder kan worden aangebracht en zij aldus een niet toegelaten ‘actio
popularis’ instelt.
In haar wederantwoordnota voegt ze nog toe dat ze hinder zal ondervinden
van de ‘parkeerdruk (foutief geparkeerde wagens)’ omdat door ‘het
ontbreken van maar liefst 38(!) parkeerplaatsen’ ook ‘de parkeerdruk
onvermijdelijk wordt verlegd naar de omgeving, en dus ook invloed zal
hebben of verzoekende partij’ en dit geldt des te meer omdat ‘haar perceel
zich situeert vlak naast het perceel van voorliggende aanvraag’. Voor zover
dit argument als een verduidelijking van de uiteenzetting van haar belang
kan gelden, is het onduidelijk hoe ze in haar belangen geschaad is door de
potentiële toename van de parkeerdruk ‘in de omgeving’.
Opnieuw moet hierover worden opgemerkt dat de verzoekende partij zich
niet kan opwerpen als de behoeder of organisator van de parkeersituatie op
het bedrijventerrein, maar zich moet beperken tot het vrijwaren van haar
persoonlijke belangen. De verzoekende partij komt niet verder dan te stellen
dat er een tekort is aan parkeerplaatsen op de nieuwe voorziene site en dat ze
hierdoor ‘vanzelfsprekend’ hinder zal ondervinden als eigenaar van het
naastgelegen kantoorgebouw. Ze concretiseert nergens hoe ze als
rechtspersoon hinder of nadelen ondervindt door een verhoogde
parkeerdruk, evenmin licht ze toe wat haar eigen parkeersituatie betreft en in
welke zin hierop ‘druk’ zou ontstaan. Het gegeven dat ze hierover een
middel ontwikkelt, waarin bovendien evenmin de nadelen concreet worden
geduid, doet geen afbreuk aan hetgeen hiervoor wordt vastgesteld.
De Raad kan enkel besluiten dat de verzoekende partij niet alleen nalaat de
aangeklaagde mobiliteitshinder en parkeerdruk concreet inzichtelijk te
maken maar ook haar persoonlijke situatie inzichtelijk te maken en de
aangevoerde hinder op geïndividualiseerde wijze daarop te betrekken.
[…]
5.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-7/12
De exceptie is gegrond.”
Artikel 105, § 2, eerste lid, 2°, van het decreet van 25 april 2014
‘betreffende de omgevingsvergunning’ bepaalt dat tegen de vergunningsbeslissing
die in laatste aanleg werd genomen, door “het betrokken publiek” beroep kan
worden ingesteld bij de Raad voor Vergunningsbetwistingen. Het “betrokken
publiek” wordt door artikel 2, eerste lid, 1°, van hetzelfde decreet omschreven als
“elke natuurlijke persoon of rechtspersoon alsook elke vereniging,
organisatie of groep met rechtspersoonlijkheid die gevolgen ondervindt of
waarschijnlijk ondervindt van of belanghebbende is bij de besluitvorming
over de afgifte of bijstelling van een omgevingsvergunning of van
vergunningsvoorwaarden waarbij niet-gouvernementele organisaties die
zich voor milieubescherming inzetten, geacht worden belanghebbende te
zijn.”
Het beroep kan aldus worden ingesteld door elke persoon die
waarschijnlijk gevolgen ondervindt van de afgifte van een omgevingsvergunning.
In geval van betwisting of dit het geval is, behoort het de Raad voor
Vergunningsbetwistingen te onderzoeken of de beroeper voldoende aannemelijk
maakt dat hij waarschijnlijk gevolgen ondervindt van de afgifte van de
omgevingsvergunning.
Artikel 14, § 2 van de RvS-wet bepaalt dat de Raad van State als
cassatierechter niet in de beoordeling van de zaak zelf treedt. Bijgevolg kan het
cassatieberoep niet ertoe strekken de Raad van State te verplichten de feitelijke
beoordeling van de Raad voor Vergunningsbetwistingen over te doen. De Raad
van State kan dan ook niet opnieuw beoordelen of de verzoekende partij
waarschijnlijk gevolgen ondervindt van de afgifte van de door haar bestreden
omgevingsvergunning. Wel kan de Raad van State als cassatierechter nagaan of de
Raad voor Vergunningsbetwistingen bij zijn beoordeling of de beroeper voldoende
aannemelijk maakt dat hij waarschijnlijk gevolgen ondervindt van de afgifte van
de omgevingsvergunning, de draagwijdte heeft miskend van voormelde
bepalingen
van
het
decreet
van
25
april
2014
‘betreffende
de
omgevingsvergunning’.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-8/12
Met het criterium dat de beroeper enkel aannemelijk moet
maken dat hij “waarschijnlijk gevolgen” ondervindt van de afgifte van de
omgevingsvergunning, heeft de decreetgever aan het publiek een zeer ruime
mogelijkheid geboden om in rechte op te komen tegen een omgevingsvergunning,
en enkel de actio popularis willen uitsluiten.
Om aan dit criterium te voldoen, volstaat het dat de beroeper
gegevens voorlegt die aannemelijk maken dat het waarschijnlijk is dat de
tenuitvoerlegging van de omgevingsvergunning een effect heeft dat hem
persoonlijk kan treffen.
terrein
De eigenaar of exploitant van een perceel dat grenst aan het
waarop
vergunningsplichtige
handelingen
zullen
plaatsvinden,
onderscheidt zich in de regel door de ligging van deze terreinen reeds voldoende
van het algemene publiek, en maakt door die enkele omstandigheid normaal reeds
voldoende aannemelijk dat het waarschijnlijk is dat de tenuitvoerlegging van de
omgevingsvergunning hem persoonlijk zal treffen. Slechts wanneer uit de
gegevens van de zaak blijkt dat het niet waarschijnlijk is dat deze eigenaar of
exploitant, niettegenstaande de naburige ligging van zijn terrein, enig gevolg zou
ondervinden van de vergunde handelingen, kan hem de toegang tot de Raad voor
Vergunningsbetwistingen worden ontzegd.
De beroeper heeft in dat verband geen andere stelplicht dan het
vermelden van zijn hoedanigheid van eigenaar of exploitant van het naburig
terrein, en het behoort de partij die de ontvankelijkheid van het beroep betwist om
de feitelijke gegevens voor te leggen die kunnen aantonen dat het niet
waarschijnlijk is dat de beroeper, niettegenstaande de naburige ligging van zijn
terrein, enig gevolg zou ondervinden van de vergunde handelingen.
Het bestreden arrest stelt vast dat de verzoekende partij zich
heeft aangediend als de eigenaar van een perceel dat grenst aan het terrein waarop
de handelingen, die het voorwerp uitmaken van de vergunningsaanvraag, zullen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-9/12
worden uitgevoerd. Ook stelt het bestreden arrest vast dat de verzoekende partij
haar terrein exploiteert door de kantoorruimten die zich erop bevinden, te
verhuren.
Door te oordelen dat deze enkele feitelijke omstandigheden niet
volstaan
om
de
omgevingsvergunning
voor
de
Raad
voor
Vergunningsbetwistingen te kunnen bestrijden, en te vereisen dat de verzoekende
partij bijkomend zou “blijk geven van nadelige gevolgen die ze ingevolge de
bestreden beslissing ondervindt of vreest te ondervinden”, en op grond van dat
uitgangspunt te oordelen dat :
de verzoekende partij concreet aannemelijk moet maken welke
rechtstreekse dan wel onrechtstreekse hinder ze kan (of vreest te)
ondervinden door een mogelijke toename van de mobiliteit en in welke zin
die hinder ook verband houdt met haar doel, taken en bevoegdheden,
uit de omstandigheid dat verzoekende partij de panden op het naburig
terrein exploiteert en verhuurt, niet vanzelfsprekend volgt dat ze door een
potentiële toenemende mobiliteit in haar belangen rechtstreeks dan wel
onrechtstreeks geschaad zal worden,
de verzoekende partij moet verduidelijken of concretiseren in welke mate
ze persoonlijk mobiliteitshinder zal ondervinden, en melding moet maken
van een mogelijk nadelig effect van de gevreesde mobiliteitshinder op haar
eigen activiteiten,
met het argument van de verzoekende partij dat zij hinder zal ondervinden
omdat in het vergunde project parkeerplaatsen ontbreken zodat de
parkeerdruk verlegd wordt naar de omgeving, niet wordt duidelijk gemaakt
hoe de verzoekende partij in haar belangen geschaad is door de potentiële
toename van de parkeerdruk “in de omgeving”,
de verzoekende partij niet kan volstaan met het stellen dat er een tekort is
aan parkeerplaatsen op de nieuwe voorziene site en dat ze hierdoor
vanzelfsprekend hinder zal ondervinden als eigenaar van het naastgelegen
kantoorgebouw, en moet concretiseren hoe ze als rechtspersoon hinder of
nadelen ondervindt door een verhoogde parkeerdruk, en moet toelichten in
welke zin ‘druk’ zou ontstaan op haar eigen parkeersituatie,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-10/12
voegt het bestreden arrest drempels toe aan de toegang tot de rechter, miskent het
de draagwijdte van het begrip “betrokken publiek” en schendt het derhalve de
artikelen 2, 1°, en 105, §2, 2°, van het decreet van 25 april 2014 ‘betreffende de
omgevingsvergunning’.
Het eerste onderdeel van het eerste middel is in zoverre gegrond.
BESLISSING
- De Raad van State vernietigt arrest nr. RvVb-A-2223-0229 van de Raad
voor
Vergunningsbetwistingen
van
10
november
2022
in
de
zaak 2122-RvVb-0238-A.
-
Dit arrest dient te worden overgeschreven in de registers van de Raad voor
Vergunningsbetwistingen en melding ervan moet worden gemaakt op de kant
van het vernietigde arrest.
-
De zaak wordt verwezen naar de anders samengestelde Raad voor
Vergunningsbetwistingen.
-
De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep,
begroot op een rolrecht van 200 euro en een bijdrage van 24 euro.
De tussenkomende partij wordt verwezen in de kosten van de tussenkomst,
begroot op 150 euro.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-11/12
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op eenentwintig mei tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
Francis Van Nuffel,
staatsraad,
Frédéric Vanneste,
staatsraad,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Bart Tettelin
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.804
VII-41.822-12/12