Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172 (2024-06-18)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 260.172 van 18 juni 2024 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu
en aanverwante aangelegenheden - Stedenbouw en ruimtelijke ordening -
Reglementen Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE Xe KAMER
ARREST
nr. 260.172 van 18 juni 2024
in de zaak A. 242.130/X-18.700
In zake:
R.B.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Bert Beelen
kantoor houdend te 3000 Leuven
Justus Lipsiusstraat 24
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de GEMEENTE HOLSBEEK
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Stijn Verbist
kantoor houdend te 2650 Kessel
Torenvensstraat 16
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 12 juni 2024, strekt tot de schorsing
bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van “de beslissing
van het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Holsbeek van
23 mei 2024 houdende [het opleggen van] een last tot herstel van pad 65 te
Kortrijk-Dutsel onder dwangsom aan [R.B.] om binnen de 15 dagen na datum van
de kennisgeving van het besluit over te gaan tot het wegnemen van alle obstakels
en belemmeringen op zijn perceel te Kortrijk-Dutsel, 2de afdeling, wijk C/70, die
het gebruik van de publieke weg pad 65 hinderen” en van “de beslissing van het
college van burgemeester en schepenen van de gemeente Holsbeek van 6 juni 2024
houdende de handhaving van de eerste bestreden beslissing”.
II. Verloop van de rechtspleging
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-1/14
De verwerende partij heeft een nota en een administratief dossier
ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 18 juni 2024, om 11 uur.
Staatsraad Stephan De Taeye heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Hans-Kristof Carême, die loco advocaat Bert Beelen
verschijnt voor verzoeker, en advocaat Joris Claes, die loco advocaat Stijn Verbist
verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur An Van den broeck heeft een met dit arrest
andersluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is eigenaar van de percelen gelegen aan de
Bredestraat te Holsbeek, kadastraal gekend als 2de afdeling, nrs. 78/a, 78/e, 77/c,
71/e, 71/g, 70/c en 70/b. Hij baat – naar eigen zeggen sinds anderhalf jaar – een
speciaalzaak uit voor landbouw, tuinbouw en robotisatie, en staat daarbij onder
meer in voor het ijken van de software van onbemande robottractoren van
landbouwers en uitbaters van golfterreinen.
Ongeveer 2ha10ca van verzoekers voormelde percelen is
akkerland/grasland dat wordt gebruikt om er onbemande robottractoren te laten op
rijden, met het oog op de ijking van hun software. Verder bevindt zich op
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-2/14
verzoekers percelen een paardenweide. Zowel de paardenweide als het
akkerland/grasland zijn omheind.
3.2.
Doorheen verzoekers land, meer bepaald op het perceel nr. 70/c,
loopt volgens de Atlas der Buurtwegen het pad nr. 65:
Verzoeker geeft zijn onder randnummer 3.1 vermelde percelen
als volgt weer (gele kleur) – het kwestieuze pad nr. 65 op verzoekers
perceel nr. 70/c is er ter verduidelijking benaderend (in het rood) op aangegeven :
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-3/14
3.3.
De verwerende partij wenst het pad nr. 65, dat volgens haar een
door verzoeker ten onrechte afgesloten gemeenteweg betreft, heropend te zien.
Met een schrijven van 16 februari 2024 vraagt zij verzoeker om tijdens een overleg
op 13 maart 2024 te verduidelijken welke initiatieven hij als eigenaar op korte
termijn plant om de publieke trage weg 65 weer onbelemmerd openbaar
toegankelijk te maken. Daarbij wordt het volgende vermeld:
“Als eigenaar van de grond waarop de doorgang en het gebruik van een
publieke weg wordt gehinderd, bent u ook verantwoordelijk voor het
weghalen van de voormelde obstakels en belemmeringen. Een andere piste
zou kunnen zijn dat u zelf het nodige doet om pad nr. 65 op uw eigendom te
laten verleggen.”
3.4.
Met een schrijven van 11 maart 2024 antwoordt verzoeker aan de
verwerende partij onder meer dat het pad nr. 65 al 40 jaar niet meer gebruikt wordt.
Hij vraagt de verwerende partij om het dossier grondig te herbekijken en hem
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-4/14
feedback te geven alvorens hem uit te nodigen op een vergadering. Om die reden
stelt verzoeker niet aanwezig te kunnen zijn op de vergadering van 13 maart 2024.
3.5.
Op 21 maart 2024 wordt verzoeker alsnog gehoord.
3.6.
Bij schrijven van 12 april 2024 maant de verwerende partij
verzoeker aan om haar tegen uiterlijk 30 april 2024 ons schriftelijk te bevestigen:
“• Ofwel dat u uw volle medewerking verleent voor de officiële verlegging
van het pad nr. 65 onder de geschetste voorwaarden over uw eigendom.
• Ofwel dat u tegen uiterlijk 15 mei as. het nodige doet om het huidige pad
nr. 65 op uw eigendom vrij te maken van alle obstakels of belemmeringen
zodat het over zijn volledige breedte weer publiek toegankelijk wordt.”
Indien verzoeker nalaat om zijn keuze tegen 30 april 2024
schriftelijk te bevestigen, dan zal de verwerende partij hem in gebreke stellen om
het pad nr. 65 zonder verwijl vrij te maken.
3.7.
Met een brief van 28 april 2024 vraagt verzoeker om uitstel met
betrekking tot verweersters vraag tot vrijmaking van het pad nr. 65, teneinde
verder overleg alle kansen te geven. Verzoeker wijst er onder meer op dat het pad
nr. 65 “eigenlijk al meer dan 54 jaar niet meer [wordt] gebruikt” en “denk[t] aan de
mogelijke overlast door de vele wandelaars die zullen afwijken van het pad en de
velden oplopen waarbij autonome robotica taken uitvoeren”.
3.8.
Met het eerste bestreden besluit van 23 mei 2024 beslist het
college van burgemeester en schepenen van de verwerende partij wat volgt:
“Artikel 1.
Het college van burgemeester en schepenen maant eigenaar [R.B.] aan om
binnen de termijn van 15 dagen na datum van de kennisgeving van dit
besluit over te gaan tot het wegnemen van alle obstakels en belemmeringen
op zijn perceel Kortrijk-Dutsel, 2de afd., wijk C/70, die het gebruik van de
publieke weg pad nr. 65 hinderen.
Meer bepaald moet de eigenaar binnen deze termijn de volgende werken
uitvoeren:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-5/14
• het integraal verwijderen van de draadafspanning en
palen/weideomheining over de volledige oppervlakte van pad nr. 65 op het
perceel KD, 2de afd., wijk C/70
• de wegbedding moet over de volledige breedte van 1,65 m worden geëgd
en geëgaliseerd, zodat een normaal gebruik door weggebruikers
onbelemmerd mogelijk is.
Art. 2.
Indien de eigenaar nalaat om de voormelde werken uit te voeren binnen de
gestelde termijn, zal een dwangsom van 500 euro per dag, met een
maximum van 30.000 euro verschuldigd zijn. Deze dwangsom verbeurt
zodra voormelde vooropgestelde uitvoeringstermijn wordt overschreden en
voormelde werken/maatregelen niet volledig werden uitgevoerd. De
dwangsom is invorderbaar bij dwangbevel.”
3.9.
Met een mailbericht van 31 mei 2024 schrijft verzoeker aan de
verwerende partij dat de last onder dwangsom tot grote praktische problemen lijdt
en dat een verlegging van het pad nr. 65 in ieders belang is. Daarbij wordt er onder
meer op gewezen dat pad nr. 65 “reeds meer dan 30 jaar in onbruik en derhalve
verjaard” is en dat de stukken in verzoekers bezit hem “op het spoor [zet] om
30 jaar onbruik te bewijzen”.
3.10.
Met het tweede bestreden besluit van 6 juni 2024 beslist het college
van burgemeester en schepenen van de verwerende partij:
“Artikel 1.
Het college handhaaft onverminderd zijn besluit van 23 mei 2024 inzake de
opgelegde last tot herstel onder dwangsom voor pad 65 t.a.v. de
eigenaar-overtreder [R.B.] m.b.t. het perceel te Kortrijk-Dutsel,
2de afd. wijk C/70.
Art. 2.
In uitvoering van art. 49 van het Gemeentewegendecreet beslist het college
- gelet op de tijdspanne die verlopen is tussen de e-mail van 31 mei en de
terugkoppeling van dit collegebesluit - om de termijn van 15 dagen
waarbinnen de last moest zijn uitgevoerd op te schorten met
7 kalenderdagen met ingang van 7 juni 2024 en eindigend op 13 juni 2024.
De termijn waarbinnen de last tot herstel moet worden uitgevoerd herneemt
derhalve op vrijdag 14 juni en loopt af op donderdag 20 juni 2024.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-6/14
IV. Ontvankelijkheid van de vordering
Vooralsnog bestaat er geen noodzaak om over de door de
verwerende partij opgeworpen ontvankelijkheidsexceptie uitspraak te doen. Een
onderzoek van en een uitspraak over die exceptie zouden alleen nodig zijn indien
de grondvoorwaarden voor het toewijzen van de vordering tot schorsing vervuld
zijn, wat, zoals hierna zal blijken, niet het geval is.
V. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op
de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende
noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat
minstens één ernstig middel wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte
of het reglement prima facie kan verantwoorden en dat een uiterst dringende
noodzakelijkheid voorhanden is die onverenigbaar is met de behandelingstermijn
van de gewone vordering tot schorsing.
VI. Ernst van de middelen
Uiteenzetting van het enige middel
Verzoeker voert in zijn enige middel de schending aan van de
artikelen 38, 40 en 47 van het decreet van 3 mei 2019 ‘houdende de gemeentewegen’ (gemeentewegendecreet), de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991
‘betreffende
de
(motiveringswet)
uitdrukkelijke
en
het
motivering
materiële-,
van
de
bestuurshandelingen’
zorgvuldigheids-, redelijkheids-
en
vertrouwensbeginsel als algemene beginselen van behoorlijk bestuur.
Verzoeker betwist dat er überhaupt sprake is van een bestaande
gemeenteweg”, nu hij en zijn voorgangers al minstens 24 jaar lang betogen “dat
pad 65 reeds meer dan 30 jaar in onbruik is – en derhalve verjaard”. In een bezwaar
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-7/14
van verzoekers rechtsvoorganger P.S. wordt vermeld “dat pad 65 al meer dan
30 jaar in onbruik is”. In een beslissing van de deputatie van de provincieraad van
de provincie Vlaams-Brabant van 9 maart 2006 wordt vermeld “dat pad 65
niet-zichtbaar en begaanbaar is, zijnde de buitengerechtelijke bekentenis van de
administratieve overheid dat vermelde gemeenteweg in onbruik en dus
onbestaande is”. Ook dient een dading tussen de verwerende partij en M.V.D.
minstens als een rechtsfeit te worden beschouwd “waaruit blijkt dat de
gemeenteweg in onbruik is”. In ieder geval wijzen ook de terreinkenmerken uit
“dat zowel pad 65 als pad 34 al meer dan 30 jaar in onbruik zijn aangezien de
bedding van pad 34 waarop pad 65 zou moeten aansluiten, over zijn ganse breedte
is ingenomen door een levende haag”. Verzoeker mocht erop vertrouwen dat hem
geen last tot herstel zou worden opgelegd “in die zin dat de gemeente al 24 jaar
weet dat verzoeker en diens rechtsvoorganger het bestaan van pad 65 betwisten”,
zonder ook maar enig ogenblik te zijn tegengesproken, en dit zeker in het licht van
de redelijke en constructieve houding van verzoeker en zijn bereidheid om het
pad nr. 65 te verleggen naar de zuidkant van zijn eigendom, “maar waaromtrent
verzoeker vanaf 2017 niets meer mocht vernemen”. De verwerende partij gaat ook
voorbij aan verzoekers schrijven van 11 maart 2024 “waarin wordt opgemerkt dat
[…] pad 65 is afgeschaft, dat [dit] al 40 jaar in onbruik is, dat zijn roboticatractoren
daar nu rijden, … […]”.
In zijn brief van 28 april 2024 aan de verwerende partij heeft
verzoeker vermeld dat hij een landmeter zal aanspreken om alles te laten opmeten,
zodat hij precies weet welke impact de verlegging van het pad nr. 65 op zijn
perceel heeft, en opdat hij alle mogelijkheden zou hebben om een goed
tegenvoorstel te doen, erop wijzend dat de landmeter tot 28 april 2024 met verlof
was. Verzoekers benadering was wel degelijk oplossingsgericht. De verwerende
partij heeft dan ook ten onrechte gesteld dat verzoeker de aanmaningsbrief van 12
april 2024 – met de keuze tussen de openstelling van pad nr. 65 dan wel een
akkoordverklaring met de verlegging ervan – niet heeft beantwoord. “Door geen
acht te slaan op de werkelijke inhoud van het schrijven van 28 april 2024” heeft de
verwerende
partij
het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
materiëlemotiverings-,
zorgvuldigheids-
en
X-18.700-8/14
redelijkheidsbeginsel geschonden, en ondergeschikt ook de artikelen 2 en 3 van de
motiveringswet.
Voorts acht verzoeker de last onder dwangsom disproportioneel
en ongemotiveerd en dit zowel voor wat betreft de hoogte van de dwangsom als de
termijn waarbinnen aan de last gevolg moet worden gegeven. Het houdt een
schending in van artikel 47, § 2, laatste lid, van het gemeentewegendecreet en van
de artikelen 2 en 3 van de motiveringswet. Het dwangsombedrag van 500 euro per
dag van niet-uitvoering is disproportioneel hoog, in die zin dat het niet alleen een
afschrikkend effect heeft “maar gewoonweg de toegang tot de rechter uitholt”.
Overeenkomstig artikel 48 van het gemeentewegendecreet zal de verwerende
partij de dwangsommen kunnen innen bij dwangbevel, “waartegen verzoeker dan
pas verzet zal kunnen doen bij de rechtbank van eerste aanleg, dus op het ogenblik
dat de dwangsommen al zijn verbeurd”. Gelet op artikel 50, § 1, van het
gemeentewegendecreet verjaart het vorderingsrecht van de gemeente om de
dwangsommen bij dwangbevel te innen na 6 maanden. Het maximumbedrag van
de dwangsommen van 30.000 euro zal bereikt worden na 60 dagen niet-uitvoering
van de last tot herstel. Het is kennelijk onredelijk dat verzoeker op het ogenblik dat
hij voor het eerst verzet kan doen tegen de verbeurte van de dwangsom “meteen
zou worden geconfronteerd met het risico dat zijn verzet wordt afgewezen en een
bedrag van 30.000,00 euro aan dwangsommen moet betalen om dan alsnog tot de
heropening van pad 65 te moeten overgaan”. Het zou volgens verzoeker anders
zijn geweest indien de dwangsom 25 euro per dag had bedragen en na zes maanden
ongeveer 4.500 euro zou hebben belopen.
Beoordeling
7.1.
Artikel 38 van het gemeentewegendecreet luidt:
“Artikel 38
Het is verboden:
1° een gemeenteweg te wijzigen, te verplaatsen of op te heffen zonder
voorafgaand akkoord van de gemeenteraad;
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-9/14
2° een gemeenteweg volledig of gedeeltelijk in te nemen op een wijze die
het gewone gebruiksrecht overstijgt;
3° de toegang tot een gemeenteweg of het gebruik en beheer ervan te
belemmeren, te hinderen of onmogelijk te maken;
4° op of in gemeentewegen werkzaamheden uit te voeren of
gemeentewegen op welke wijze ook te beschadigen zonder voorafgaande
toestemming van het college van burgemeester en schepenen of zijn
gemachtigde.”
Artikel 40 van het gemeentewegendecreet bepaalt:
“Artikel 40
Het college van burgemeester en schepenen kan aan elke overtreder een
last opleggen tot herstel van een overtreding van verbodsbepalingen als
vermeld in artikel 38, of van het reglement, vermeld in artikel 36.
De last tot herstel omvat:
1° de te nemen herstelmaatregelen;
2° het tijdskader voor het nemen van de herstelmaatregelen;
3° de gevolgen van het niet of niet tijdig uitvoeren van de
herstelmaatregelen, namelijk ofwel de uitoefening van bestuursdwang in
de zin van onderafdeling 2, ofwel de verplichting tot betaling van een
dwangsom in de zin van onderafdeling 3;
4° in voorkomend geval de kosten die verhaald worden bij de toepassing
van bestuursdwang.
Het besluit tot het opleggen van de last tot herstel wordt met een beveiligde
zending bekendgemaakt aan de overtreder.”
De artikelen 47 tot 50 van het gemeentewegendecreet luiden:
“Artikel 47
§ 1. Het college van burgemeester en schepenen heeft de bevoegdheid om
te bepalen dat door het niet of niet tijdig uitvoeren van de opgelegde last tot
herstel in de zin van onderafdeling 1 een dwangsom verschuldigd is.
Het is niet mogelijk om te kiezen voor een dwangsom in plaats van voor
bestuursdwang als, gelet op het belang dat geschonden wordt door de
overtreding, het risico bestaat dat de overtreding ondanks de last tot herstel
onder dwangsom nog zou worden voortgezet of herhaald.
§ 2. Het college van burgemeester en schepenen stelt de dwangsom vast
hetzij op een bedrag ineens, hetzij op een bedrag per tijdseenheid waarin de
last niet is uitgevoerd, dan wel per overtreding van de last.
Het college van burgemeester en schepenen stelt ook een bedrag vast
waarboven geen dwangsom meer wordt verbeurd.
De bedragen staan in redelijke verhouding tot de zwaarte van het
geschonden belang en tot de beoogde werking van de dwangsom.
Artikel 48
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-10/14
§ 1. Een dwangsom wordt door de overtreder van rechtswege verbeurd op
het ogenblik waarop de in de last gegeven termijn om de illegale situatie of
handeling te beëindigen verstrijkt zonder dat aan de last uitvoering is
gegeven, dan wel wanneer na het verstrijken van voormelde termijn een
herhaling van de overtreding plaatsvindt. Verbeurte vindt plaats van
rechtswege.
§ 2. Verbeurde dwangsommen komen toe aan de gemeente.
§ 3. Een verbeurde dwangsom wordt betaald binnen dertig dagen nadat ze
van rechtswege is verbeurd.
§ 4. Het college van burgemeester en schepenen kan van de overtreder bij
dwangbevel het verschuldigde bedrag, verhoogd met de
invorderingskosten, invorderen. Het dwangbevel wordt geviseerd en
uitvoerbaar verklaard door het college van burgemeester en schepenen, en
wordt betekend bij gerechtsdeurwaardersexploot of met een beveiligde
zending. Op het dwangbevel zijn de bepalingen van deel V van het
Gerechtelijk Wetboek van toepassing.
Binnen een termijn van dertig dagen na de betekening van het dwangbevel
kan de overtreder bij gerechtsdeurwaardersexploot een met redenen
omkleed verzet aantekenen, houdende dagvaarding van de gemeente, bij de
rechtbank van eerste aanleg van de gemeente. Dat verzet schorst de
tenuitvoerlegging van het dwangbevel niet.
Artikel 49.
Het college van burgemeester en schepenen dat een last tot herstel onder
dwangsom heeft opgelegd, kan op verzoek van de overtreder de last
opheffen, de looptijd ervan opschorten voor een bepaalde termijn of de
dwangsom verminderen als de overtreder blijvend of tijdelijk, volledig of
gedeeltelijk in de onmogelijkheid verkeert om aan zijn verplichtingen te
voldoen.
Het college van burgemeester en schepenen dat een last tot herstel onder
dwangsom heeft opgelegd, kan op verzoek van de overtreder de last
opheffen als het besluit een jaar van kracht is geweest zonder dat een
dwangsom is verbeurd.
Artikel 50
§ 1. De bevoegdheid tot invordering van verbeurde bedragen verjaart na
verloop van zes maanden na de dag waarop die bedragen zijn verbeurd.
De verjaring wordt geschorst door faillissement en door ieder wettelijk
beletsel voor de invordering van de dwangsom.
§ 2. Als uit een besluit tot intrekking of wijziging van de last tot herstel
voortvloeit dat een al genomen besluit tot invordering van de dwangsom
niet in stand kan blijven, vervalt dat invorderingsbesluit. Het college van
burgemeester en schepenen kan een nieuw besluit tot invordering nemen
dat in overeenstemming is met de gewijzigde last tot herstel.”
7.2.
Vooreerst zij erop gewezen dat de betwisting of er sprake is van
een dertigjarig niet-gebruik door het publiek van het pad nr. 65 een burgerlijk recht
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-11/14
betreft, zodat de Raad van State geen rechtsmacht heeft om erover te oordelen.
7.3.
Dat verzoekers rechtsvoorganger bereid was om het pad nr. 65 te
verleggen naar de zuidkant van zijn eigendom, en dat verzoeker en diens
voorganger het bestaan van het pad nr. 65 betwisten, doet voorts nog niet prima
facie aannemen dat verzoeker er rechtmatig op mocht vertrouwen dat hem geen
last tot herstel ingevolge de afsluiting van dit pad zou worden opgelegd. Dit geldt
te dezen nog meer nu verzoeker, die zijn activiteiten pas sedert anderhalf jaar op
het met dat doel omheinde perceel 70/c blijkt uit te voeren, ermee bekend was of
alleszins bekend moest zijn dat het pad nr. 65 aldaar duidelijk op de Atlas der
Buurtwegen staat aangegeven (randnummer 3.2).
7.4.
Met het eerste bestreden besluit stelt de verwerende partij vast
dat verzoeker met zijn brief van 28 april 2024 in gebreke is gebleven om “zijn
keuze bekend te maken conform de aanmaning van 12 april 2024”, meer bepaald
om tegen 30 april 2024 schriftelijk mede te delen of hij het pad nr. 65 zal
vrijmaken, dan wel of hij zijn volledige medewerking zal verlenen aan de officiële
verlegging van dit pad. Die conclusie van de verwerende partij lijkt niet ten
onrechte, nu verzoeker in zijn antwoordbrief van 28 april 2024 aan de verwerende
partij uitdrukkelijk aangeeft “alle mogelijkheden [te willen] bekijken om zelf een
goed tegenvoorstel te kunnen doen” en zodoende inderdaad nalaat om zijn keuze
tussen de beide voormelde opties tijdig kenbaar te maken.
7.5.
Overeenkomstig artikel 47, § 2, laatste lid, van het
gemeentewegendecreet dienen de dwangsombedragen “in redelijke verhouding [te
staan] tot de zwaarte van het geschonden belang en tot de beoogde werking van de
dwangsom”. Verzoeker overtuigt er in de huidige stand van de rechtspleging niet
van dat een dwangsom van 500 euro per dag van niet-naleving van de opgelegde
last, met een maximum van 30.000 euro, disproportioneel of anderszins onwettig
zou zijn, in acht genomen de ernst van de inbreuk, waarbij het pad nr. 65 over de
volledige lengte van verzoekers perceel nr. 70/c wordt belemmerd door een
draadafspanning die de weide afbakent, en gelet op het doel van de dwangsom, te
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-12/14
weten de vrijmaking van het pad nr. 65, waarbij de wegbedding van het pad nr. 65
na afbraak van de omheining over de volledige breedte van 1,65 m zal dienen
geëgd en geëgaliseerd te worden opdat terug een normaal en onbelemmerd gebruik
ervan door weggebruikers mogelijk zou zijn. Evenmin overtuigt verzoeker ervan
dat de termijn waarbinnen de last tot herstel moet worden uitgevoerd
disproportioneel zou zijn, temeer nu de tweede bestreden beslissing de initiële
termijn van 15 dagen met zeven kalenderdagen heeft opgeschort.
7.6.
Verzoekers betoog dat het dwangsombedrag “de toegang tot de
rechter” uitholt doordat het onredelijk hoog zou zijn, kan gezien de onjuistheid van
deze premisse geen bijval vinden. Zijn standpunt dat het onredelijk zou zijn dat hij
“op het ogenblik dat hij voor het eerst verzet kan doen tegen de verbeurte meteen
zou worden geconfronteerd met het risico dat zijn verzet wordt afgewezen en het
bedrag van 30.000,00 euro aan dwangsommen moet betalen om dan alsnog tot de
heropening van pad 65 te moeten overgaan”, kan in het licht daarvan evenmin
bijval vinden. Waar verzoeker zich erover beklaagt dat hij overeenkomstig
artikel 48 van het gemeentewegendecreet pas eerst bij de rechtbank van eerste
aanleg verzet zal kunnen aantekenen tegen het dwangbevel tot betaling van de
dwangsom, houdt zijn betoog prima facie een onontvankelijke kritiek in op dat
decreet, voor de beoordeling waarvan de Raad van State niet bevoegd is.
7.7.
Het enige middel is niet ernstig.
VII. Besluit
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die
cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing bij uiterst
dringende noodzakelijkheid worden toegewezen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-13/14
BESLISSING
De Raad van State verwerpt de vordering.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op achttien juni tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:
Stephan De Taeye,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Silvan De Clercq,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Silvan De Clercq
Stephan De Taeye
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.172
X-18.700-14/14